Μεγάλη συζήτηση στην Ευρώπη για το προσφυγικό, πρωτοσέλιδα και γεμάτες οι εφημερίδες από άρθρα, δραματικές εικόνες και σχόλια, στρογγυλά τραπέζια σε όλα τα κανάλια, διαδηλώσεις υπέρ και κατά σε πολλές πόλεις διαφορετικών χωρών, δηλώσεις πρωθυπουργών και αξιωματούχων, μακριά και λεπτομερή ρεπορτάζ από τα ανθρώπινα κύματα που φτάνουν στην κεντρική Ευρώπη και από το συνωστισμό στα ελληνικά νησιά, αλλά ούτε λέξη για τα αίτια, ούτε νύξη για την εμπλοκή των Ευρωπαίων στους πολέμους που γεννούν την προσφυγιά. Είναι τόσο βρώμικη η φωλιά των Ευρωπαίων, που έχουν στήσει ένα αδιαπέραστο πέπλο αποσιώπησης για την τεράστια ευθύνη τους για τους πολέμους και την προσφυγιά.
Η καταστροφή δεν είναι λάθος
Αυτό που γίνεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και βόρεια Αφρική είναι πρωτοφανές. Πόλεμοι έχουν γίνει και στο παρελθόν. Αλλά η καταστροφή που συντελείται με συστηματικό, μεθοδευμένο και επίμονο τρόπο στις μέρες μας ίσως δεν έχει προηγούμενο. Ούτε οι σταυροφορίες δεν προξενούσαν τόσο μεγάλη καταστροφή, τέτοιας κλίμακας ανεπανόρθωτη ζημιά. Από τότε που οι Αμερικάνοι εισβάλανε στο Αφγανιστάν, με αφορμή τις επιθέσεις στους ουρανοξύστες κι αλλού, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, έχει μπει σε εφαρμογή ένα σχέδιο πλήρους καταστροφής των κρατών, των χωρών, των λαών και των πολιτισμών μιας μεγάλης περιοχής, με επίκεντρο, αυτής που εμείς αποκαλούμε Εγγύς Ανατολή, αλλά πολύ ευρύτερης, γιατί φτάνει μέχρι το Πακιστάν ανατολικά, τη Λιβύη και την Ακτή Ελεφαντοστού δυτικά, μέχρι την υποσαχάρια Αφρική νότια. Και ασφαλώς πρόκειται περί σχεδίου, και όχι περί λάθους, με εμπνευστές και καθοδηγητές τους Αμερικάνους, και με την ενεργητική συμβολή των κρατών που συναποτελούν το ΝΑΤΟ, όλου του δυτικού μπλοκ, από τον Καναδά μέχρι την Αυστραλία.
