Απλά Τσιπραστείος (συνέντευξη Τσίπρα στον Κλίντον)

Δεν ήταν και κάποιο μυστικό ότι ο Τσίπρας και η ομάδα του προσέγγιζαν προεκλογικά την αμερικανική πλευρά για να τη χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο στις γερμανικές πιέσεις.

 

Η προσέγγιση όμως επί του αμοραλιστικού εδάφους της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κατάντησε πλήρη εξάρτηση.

 

Όπως αποδεικνύει απόρρητο έγγραφο του Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον Χρήστου Παναγόπουλου τον Ιουλίου του 2015 που διέρρευσε η Καθημερινή λίγες μέρες μόλις πριν, η ελληνική πλευρά λειτούργησε ως κράχτης των αμερικανικών θέσεων.

 

Έχοντας χάσει τον πόλεμο για την ηγεμονία της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής (να υπενθυμίσουμε ότι ήμασταν από τους πρώτους αν όχι οι πρώτοι που επισημάναμε τον ακήρυχτο αυτό πόλεμο ανάμεσα σε Γερμανία-Αμερική), οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν την ελληνική πλευρά ως κολαούζο για να υπενθυμίζουν πως είναι ο αρχίμπατσος της Δύσης, αυτός που καθορίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι.

 

Όταν η Ελλάδα διατυμπάνιζε τη γεωπολιτική της σπουδαιότητα, στην ουσία βροντοφώναζε πως το γεωπολιτικό δόγμα της Δύσης και η εφαρμογή του ανήκουν στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

 

Σταδιακά, οι αρχικές ελληνικές θέσεις εγκαταλείπονται πλήρως και υιοθετούνται οι αμερικανικές. Γεωπολιτική σημασία, μια αόριστη αναδιάρθρωση χρέους που παραπέμπεται στη καλή πρόθεση των Γερμανών και πλήρης τίμηση των «υποχρεώσεων και δεσμεύσεων» της ελληνικής πλευράς.

 

Στο παιχνίδι μπήκαν και οι Γάλλοι που προετοίμασαν τεχνικά κείμενα προκειμένου η Ελλάδα να μην καταφύγει σε στάση πληρωμών ώστε να μη φαν πιστόλι οι φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα και να μην πέσει και η Γαλλία τουλάχιστον προς το παρόν στα νύχια της Γερμανίας.

 

Με άλλα λόγια ο Τσίπρας λειτούργησε ως ο υπηρέτης τριών αφεντάδων και οδήγησε τη χώρα σε παράδοση στους Γερμανούς για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του δυτικού συστήματος.

“Μπορώ να κάνω πράγματα που δεν είναι ιδιαίτερα αριστερά”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η:
Ένας διαδικτυακός φίλος, ο Jo Di Graphics, έκανε την εξής επισήμανση:
Ο Τσίπρας μετά την πρώτη ορκωμοσία του ως πρωθυπουργός πήγε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής – και μετά έφερε Μνημόνιο. Τώρα, μετά την δεύτερη ορκωμοσία του ως πρωθυπουργός, πήγε στο ίδρυμα του Κλίντον στις ΗΠΑ – «φαντάζεστε τι έρχεται;», αναρωτιόταν… Τον βρίσκετε υπερβολικό;   

Παρατήρηση 2^η: Ο Σαμαράς όταν έκανε την κωλοτούμπα από τον «αντιμνημονιακό» στον μνημονιακό Σαμαρά, είχε δηλώσει εκείνο το ηρωικό«ουδείς αναμάρτητος». Από το στόμα του Τσίπρα τέτοια κουβέντα δεν έχει ακουστεί. Λένε ωστόσο ορισμένοι (κακόπιστοι, φυσικά) ότι το κενό αυτό το κάλυψε χτες η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου, η μεγάλη χορηγός του ιδρύματος Κλίντον, η οποία ενώπιον του Κλίντον και του εκλεκτού ακροατηρίου του ιδρύματος επιδαψίλευσε δάφνες στον Έλληνα πρωθυπουργό, που ξεπέρασε το αμαρτωλό αντιμνημονιακό παρελθόν του. «Στην ελληνική πολιτική δεν είναι σύνηθες να παραδέχεται κανείς το λάθος του», ήταν τα λόγια της κυρίας Αγγελοπούλου.    
    Οι ίδιοι κακεντρεχείς προσθέτουν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι – ακόμα και δια αντιπροσώπου – για να δηλώσει κανείς την μετάνοιά του. Όπως στο σχολείο, για παράδειγμα, όταν ο σκανδαλιάρης μαθητής καλείται να προσέλθει για εξηγήσεις με τον κηδεμόνα του.
    Η στήλη, πάντως (το ξεκαθαρίζουμε), δεν πιστεύει ότι η κυρία Αγγελοπούλου λειτούργησε, εν προκειμένω, ως «κηδεμόνας του μικρού Αλέξη». Και πολύ περισσότερο ως εγγυήτρια της μνημονιακής του μετάνοιας. Αυτό δεν θα μπορούσε επουδενί να συμβεί. Δεν το επιτρέπει, άλλωστε, το γεγονός ότι ο κ.Τσίπρας είναι «αριστερός»…