Αρπαχτή στις τράπεζες μέσω προκλητικής απαξίωσης

Πώς η αποτίμηση ενόψει ανακεφαλαιοποίησης έκλεισε κατά 23,9 δισ.(!) χαμηλότερη από τα ίδια κεφάλαια

του Παύλου Δερμενάκη*

Δυστυχώς αυτά που περιγράφαμε στο προηγούμενο φύλλο (σελ. 8) ως μέγα σκάνδαλο της 3ης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποτελούν «πταίσμα» σε σύγκριση με ό,τι, τελικά, συνέβη στην πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση της «Αριστεράς» έκανε την πιο επιθετική ιδιωτικοποίηση τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο πουθενά στην ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, να υπάρχουν δημοσιευμένοι ισολογισμοί (εννεαμήνου 2015 μετά τα capital controls) με συνολικό ύψος ιδίων κεφαλαίων στα 24,6 δισ. ευρώ και να γίνεται αύξηση κεφαλαίου αποτιμώντας την τρέχουσα αξία των τραπεζών στα 750 εκατ. ευρώ, δηλαδή υποτίμηση κατά 23,9 δισ. ευρώ ή σε ποσοστό 96,9%. Στην πράξη, δηλαδή, οι τράπεζες χαρίζονται. Η έννοια «κλοπή» μπροστά σε αυτά τα νούμερα χάνει πλέον το νόημά της… Κατά τα άλλα, οι κλέφτες των τραπεζών συλλαμβάνονται και φυλακίζονται… Καθοδηγητής και επόπτης αυτής της «δωρεάν» συναλλαγής είναι η σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή, μέσω της σιωπής, όλων των αρμόδιων θεσμικών οργάνων της χώρας (Βουλή, Τράπεζα της Ελλάδος, Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, Χρηματιστήριο κ.λπ.).

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ: ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΙ ΜΑΓΟΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ

Μια ακόμη τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση βρίσκεται επί θύραις, τη φορά αυτή ως μέρος του τρίτου Μνημονίου και υπό την πολιτική αιγίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύς λόγος γίνεται για την "τελική" πράξη του τραπεζικού δράματος που θα ανοίξει επιτέλους το δρόμο της ανάπτυξης. Τα πράγματα είναι δυστυχώς πολύ διαφορετικά.

                             

Η νέα ανακεφαλαιοποίηση θα παγιοποιήσει την προβληματική κατάσταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, το οποίο παραμένει ο μέγας ασθενής της ελληνικής οικονομίας. Τα δύο πρώτα Μνημόνια άλλαξαν τα τραπεζικά πράγματα επί τα χείρω και φυσικά με σημαντικό δανειακό κόστος για τον ελληνικό λαό. Το τρίτο θα αποτελειώσει την καταστροφή.

«Σκανδαλώδης και η νέα ανακεφαλαιοποίηση – ιδιωτικοποίηση των τραπεζών»

 

Θανάσης Πετράκος*

 

Πρόκληση για τον ελληνικό λαό, που έχει πληρώσει πανάκριβα και κατ' επανάληψη τη «διάσωση» των τραπεζιτών στα πέντε χρόνια των Μνημονίων συνιστά ο  νέος  νόμος  περί ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και  σε  κλίμα  συναίνεσης  στη Βουλή το Σάββατο από ευρεία μνημονιακή πλειοψηφία.

Η  πρόκληση  είναι  ακόμη  μεγαλύτερη όταν ο υπουργός Οικονομικών Ε. Τσακαλωτος δήλωσε χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να κάνει την αυτοκριτική του «ότι χάθηκε η μάχη για τη διοίκηση των τραπεζών».

Από το 2008 οι ελληνικές τράπεζες έχουν «φιλοδωρηθεί» με περίπου 201 δισ. ευρώ. Τα 130 δισ. ήταν κρατικές εγγυήσεις, τα 48,5 δισ. άμεση κρατική χρηματοδότηση, τα 11 δισ. συμμετοχή ιδιωτών στις αυξήσεις κεφαλαίου και τα 11,5 δισ. το κυριολεκτικό φιλοδώρημα του αναβαλλόμενου φόρου.
Η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των 14,4 δισ. ευρώ θα φτάσει τον λογαριασμό στα 215 δισ.
Με βάση τη χρηματιστηριακή αξία των 4 συστημικών τραπεζών, το ποσό αυτό αντιστοιχεί στην απόκτησή τους –από το κράτος, και τελικά τους φορολογούμενους– όχι μία, αλλά πάνω  από  40 φορές!

Απλά Τσιπραστείος (συνέντευξη Τσίπρα στον Κλίντον)

Δεν ήταν και κάποιο μυστικό ότι ο Τσίπρας και η ομάδα του προσέγγιζαν προεκλογικά την αμερικανική πλευρά για να τη χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο στις γερμανικές πιέσεις.

 

Η προσέγγιση όμως επί του αμοραλιστικού εδάφους της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κατάντησε πλήρη εξάρτηση.

 

Όπως αποδεικνύει απόρρητο έγγραφο του Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον Χρήστου Παναγόπουλου τον Ιουλίου του 2015 που διέρρευσε η Καθημερινή λίγες μέρες μόλις πριν, η ελληνική πλευρά λειτούργησε ως κράχτης των αμερικανικών θέσεων.

 

Έχοντας χάσει τον πόλεμο για την ηγεμονία της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής (να υπενθυμίσουμε ότι ήμασταν από τους πρώτους αν όχι οι πρώτοι που επισημάναμε τον ακήρυχτο αυτό πόλεμο ανάμεσα σε Γερμανία-Αμερική), οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν την ελληνική πλευρά ως κολαούζο για να υπενθυμίζουν πως είναι ο αρχίμπατσος της Δύσης, αυτός που καθορίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι.

 

Όταν η Ελλάδα διατυμπάνιζε τη γεωπολιτική της σπουδαιότητα, στην ουσία βροντοφώναζε πως το γεωπολιτικό δόγμα της Δύσης και η εφαρμογή του ανήκουν στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

 

Σταδιακά, οι αρχικές ελληνικές θέσεις εγκαταλείπονται πλήρως και υιοθετούνται οι αμερικανικές. Γεωπολιτική σημασία, μια αόριστη αναδιάρθρωση χρέους που παραπέμπεται στη καλή πρόθεση των Γερμανών και πλήρης τίμηση των «υποχρεώσεων και δεσμεύσεων» της ελληνικής πλευράς.

 

Στο παιχνίδι μπήκαν και οι Γάλλοι που προετοίμασαν τεχνικά κείμενα προκειμένου η Ελλάδα να μην καταφύγει σε στάση πληρωμών ώστε να μη φαν πιστόλι οι φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα και να μην πέσει και η Γαλλία τουλάχιστον προς το παρόν στα νύχια της Γερμανίας.

 

Με άλλα λόγια ο Τσίπρας λειτούργησε ως ο υπηρέτης τριών αφεντάδων και οδήγησε τη χώρα σε παράδοση στους Γερμανούς για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του δυτικού συστήματος.

Τρίτωσε το κακό…

Φορολογία, συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις και άνοιγμα των αγορών οι βασικοί άξονες του νέου σκληρότερου προγράμματος

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

«Φτιάξαμε ένα προτεκτοράτο, δε βλέπω σ’ αυτό κάτι κακό», είχε δηλώσει ο σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο, μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους πιστωτές. Οι ακριβείς όροι υπό τους οποίους η Ελλάδα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο της ευρωζώνης και των πιστωτών αποτυπώθηκαν στο Μνημόνιο που ψήφισε η Βουλή στις 14 Αυγούστου, κάτω από διαδικασίες που ισοδυναμούσαν με ωμό εκβιασμό, μετατρέποντας τη Βουλή σε αυτόματο νομιμοποίησης γερμανικών τελεσιγράφων. Οι 118 ψήφοι, μόνο, που συγκέντρωσε το τρίτο, αριστερό μνημόνιο από ένα σύνολο 149 βουλευτών που εξελέγησαν με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το αντίτιμο που πλήρωσε η κυβέρνηση για τη στροφή 180 μοιρών που πραγματοποίησε.

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο νέο Μνημόνιο θα φέρουν νέα φτώχεια στην ελληνική κοινωνία καθώς πλήττουν τους πιο φτωχούς, ακόμη μάλιστα κι όσους την είχαν γλιτώσει από τα προηγούμενα μνημόνια, ενώ στερεί την Ελλάδα από πολύτιμους πόρους που θα εκχωρηθούν όσο – όσο στους ιδιώτες, μέσω του νέου ταμείου ξεπουλήματος, με δικαιολογία την μείωση του χρέους. Γιατί, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης είναι μόνο η αφορμή.

Στόχος παραμένει η βίαιη ακύρωση όλων εκείνων των κατακτήσεων που συνιστούν την ευρωπαϊκή εξαίρεση στον παγκόσμιο καπιταλισμό που ως αποτέλεσμα θα έχει μια κοινωνική πόλωση πρωτοφανή, τουλάχιστον για τα δεδομένα της Ευρώπης.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα Ευρωζώνη

together we stand, divided we fall
Hey you, Pink Floyd
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φτάνουν οι θρήνοι και οι ιερεμιάδες. Αρκεί με την απόγνωση και την κατάθλιψη. Θα ‘ρθουνε και χειρότερα, το ξέρουμε. Κι όσο μένουμε με το κεφάλι σκυμμένο τόσο θα μας πατάνε.
Δείτε τι αλήθεια συμβαίνει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν ολέθρια και σωτήρια.

Άθελα της μας έδειξε ολοφάνερα τις αλυσίδες μας, τις αλυσίδες όλων. Γιατί όποιος δεν κινείται δεν καταλαβαίνει ότι φοράει αλυσίδες.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις ξεκινούσαν τη θητεία τους με την απρόσκοπτη αποδοχή όλων των εντολών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η «ελευθερία» που… σκοτώνει!

Mε πλήρη μυστικότητα συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων, (Transatlantic Trade and Investment Partneship- TTIP). Σ΄ αυτές συμμετέχουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Καναδά, συνεπικουρούμενες από εκπροσώπους των μεγάλων διεθνικών μονοπωλίων και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Της Δάνη Παπαβασιλείου

Κέρδη χωρίς… εμπόδια
Στόχος της ΤΤΙΡ είναι η άρση κάθε υφιστάμενης ρύθμισης που περιορίζει τα δυνητικά κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Για το σκοπό αυτό, προσβλέπει στη δημιουργία νέων αγορών, με το άνοιγμα του δημοσίου και των δημόσιων υπηρεσιών στον ιδιωτικό ανταγωνισμό. Επίσης, με την ΤΤΙΡ επιχειρείται η παράκαμψη των προβλημάτων που προκύπτουν στον Παγκόσμιο Οργανισμού Εμπορίου, απομονώνοντας την Κίνα, Ρωσία, Ινδία και λοιπές χώρες.

Το μέσον για την επίτευξη αυτών των στόχων είναι η περαιτέρω μείωση του «εργατικού κόστους», ως το όριο της εξόντωσης των εργαζομένων.

Δυσρώπη*

Όσοι πιστεύουν πως για τους εταίρους είναι πραγματικά πρόβλημα το ζήτημα των συντάξεων ή των πρωτογενών πλεονασμάτων, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Αλίμονο εάν οι εταίροι μας, που στέλνουν στρατεύματα στην Αφρική και γλυκοκοιτάνε προς τη Μέση Ανατολή, ασχολιόντουσαν με τέτοιες μικρότητες.

 

Την ίδια στάση θα είχαν και για οποιοδήποτε άλλο θέμα προέβαλε η ελληνική κυβέρνηση. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν είναι τα “οικεία πρόσωπα” που έχουν μάθει να συναντούν, και να μένουν ήσυχοι, η όποια διαπραγμάτευση ήταν καταδικασμένη να έχει την ίδια κατάληξη με την σημερινή.

 

Χώρια που η οποιαδήποτε παραχώρηση δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο για όσα έπονται να αντιμετωπίσουν. Αλλά και πάλι, έχω την αίσθηση πως δεν σκάνε ιδιαίτερα για τα δημοσιονομικά.

 

Το μόνο αγκάθι που πραγματικά συναντάται είναι η άρνηση της Ελλάδας να παραχωρήσει μεγαλύτερες εξουσίες στους εταίρους.

Η κυβέρνηση παρακαλεί τους πιστωτές με συνεχείς υποχωρήσεις

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ (Πριν, 14/6/2015)

Μια σημαντική, ποιοτική αλλαγή σημειώθηκε την εβδομάδα που πέρασε στις σχέσεις της κυβέρνησης με την κοινωνία: στρώματα που θίγονται από την νεοφιλελεύθερη πολιτική για πρώτη φορά με οργανωμένο και μαχητικό τρόπο στράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Συγκεκριμένα, οι φαρμακοποιοί κι οι λιμενεργάτες, στρώματα που για δικούς του το καθένα λόγους είχε προσδεθεί στο παρελθόν στα κόμματα εξουσίας, από το 2010 όμως πρόσβλεπαν στην πτώση των μνημονιακών κυβερνήσεων ευελπιστώντας να ανακοπεί η λαίλαπα των απελευθερώσεων/ιδιωτικοποιήσεων που απειλούσε να ισοπεδώσει την κοινωνική τους θέση. Οι ελπίδες τους για τον ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη εβδομάδα μετατράπηκαν σε οργή με το την κυβέρνηση πλέον να κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση που ήταν κι οι προηγούμενες κυβερνήσεις οι οποίες υπέγραφαν κι εφάρμοζαν αντιλαϊκούς νόμους.

Ετυμηγορία: η άγνωστη λέξη στην Ε.Ε.

Συντάκτης: 

Περικλής Κοροβέσης

     

Ας αρχίσουμε με ένα δύσκολο ερώτημα. Είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση δημοκρατική και το ευρώ εθνικό μας νόμισμα;

Και ας απαντήσουμε καταφατικά για να μην ενοχληθούν οι εγχώριοι Βαλκάνιοι ευρωπαϊστές.

Τότε γιατί η ευρωπαϊκή ελίτ δυσανασχετεί με την ετυμηγορία ενός λαού που απέδωσε αυτήν την κυβέρνηση;

Το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρητικά τουλάχιστον, εγκρίθηκε από περίπου ένα 36,50% των ψηφοφόρων, όπως και αυτό των ΑΝ.ΕΛΛ. με ένα 5%.

Η Coca-Cola δεν θέλει να λέει κανείς: «κάντε μποϊκοτάζ στα προϊόντα της»

Όπως δημοσίευσε  χθες η εφημερίδα «Αυγή» η εταιρία ζητάει προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα προκειμένου να επιβάλει ένα πέπλο σιωπής στους εργαζόμενους που απέλυσε όταν έκλεισε τα εργοστάσια παραγωγής οι οποίοι υποστηρίζουν ένα ευρύ μποϊκοτάζ στα προϊόντα της.

Η 3Ε είναι θυγατρική της  Coca-Cola Hellenic Bottling Company που ιδρύθηκε το 1969 με έδρα την Αθήνα και λειτουργεί μέχρι σήμερα ως μια από τις λίγες πολυεθνικές της Ελλάδας - πλέον με έδρα τη Ζυρίχη. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εξυπηρετεί 585 εκατομμύρια καταναλωτές σε 28 χώρες και είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες του δικτύου της Coca-Cola Company παγκοσμίως και η μεγαλύτερη με έδρα την Ευρώπη. Το μισό της HBC που δεν διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και της Αθήνας, ελέγχεται ισόποσα από τη μητρική Coca Cola και τον όμιλο Δαυίδ-Λεβέντη μέσω της Kar-Tess Holdings. Στην καρέκλα του Προέδρου κάθεται ο Γιώργος Δαυίδ, επί των ημερών του οποίου πτώχευσε ο ιστορικός Κατσέλης (Nutriart). Ταυτόχρονα είναι ο ίδιος που κλήθηκε να "σώσει" την Eurobank κατά τη διάρκεια της ανακεφαλαιοποίησης, τοποθετούμενος κι εκεί στη θέση του Προέδρου τον Ιούνιο του 2013. Αυτό συνέβη ενώ η πτωχευμένη Nutriart συμφερόντων του, χρωστούσε στην τράπεζα  5,7 εκατομμύρια ευρώ. 

Το ελληνικό εκμεταλλευτικό θαύμα και η αριστερά

Σημείωνα πριν από τρεις βδομάδες, από την στήλη, πως ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για την περίοδο των μνημονίων θα ήταν: η εποχή της μεγάλης εκμετάλλευσης[1].

Ερέθισμα για εκείνη την τοποθέτηση ήταν η δημοσίευση στοιχείων σχετικά με την αύξηση και την κατανομή της φορολογικής επιβάρυνσης στην Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης. Θυμίζω σχετικά: Τα αποτελέσματα είναι πραγματικά πέρα από κάθε φαντασία. Έτσι, η επιβάρυνση, σε ό,τι αφορά τον φόρο εισοδήματος, των 5 χαμηλότερων εισοδηματικών κατηγοριών στην εν λόγω τετραετία αυξήθηκε κατά 126%, ενώ για τα 5 υψηλότερα είχαμε μείωση 9%!

Αν βάλουμε στον υπολογισμό και τη φορολογία των ακινήτων, εμφανίζεται επιβάρυνση και των υψηλότερων κατηγοριών –κατά 9%. Μόνο που τότε η αύξηση της επιβάρυνσης των χαμηλότερων αγγίζει το 334%!

Deloitte: επενδύστε στην… φοροαποφυγή!

Καθώς περιπλανιόμουν στο διαδίκτυο, έπεσε το μάτι μου σε μια περίεργη δημοσίευση της ActionAid, με τίτλο "Η Deloitte συμβούλευσε μεγάλες επιχειρήσεις για το πώς να αποφύγουν την φορολόγηση σε κάποιες από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής". Επειδή ξέρω τι σημαίνει Deloitte, στάθηκα, διάβασα και άρχισα να ψάχνω.

Το πρώτο που βρήκα είναι μια παρουσίαση της εταιρείας, με τίτλο "Επενδύοντας στην Αφρική μέσω Μαυρικίου", από τον Ιούνιο του 2013. Σ' αυτή την παρουσίαση, οι σύμβουλοι της Deloitte όχι μόνο εξηγούν με πολύ απλά λόγια και διαγράμματα το φορολογικό σύστημα του Μαυρικίου αλλά αναλύουν και τον τρόπο με τον οποίο μια εταιρεία μπορεί να χρησιμοποιήσει τον Μαυρίκιο για να κάνει επενδύσεις στην γειτονική Μοζαμβίκη. Η Deloitte έκανε την συγκεκριμένη παρουσίαση σε μια διάσκεψη για τις διεθνείς επιχειρήσεις, η οποία πραγματοποιήθηκε δυο βδομάδες πριν την σύνοδο των G8 εκείνης της χρονιάς στο Λοχ Ερν. Το οξύμωρο είναι ότι εκείνη η σύνοδος των G8 είχε ως θέμα την δέσμευση των πλούσιων χωρών να βοηθήσουν τις φτωχές, βελτιώνοντας τα φορολογικά τους συστήματα! Εννοείται ότι η παρουσίαση της Deloitte προκάλεσε αμηχανία στους συνέδρους, σε σημείο που ο Ντέηβιντ Κάμερον αναγκάστηκε να δηλώσει ότι "η επιθετική φοροαποφυγή είναι λανθασμένη ηθικά".

Η δημοσίευση της ActionAid προβλήθηκε και από τον βρεττανικό Observer, σηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών, οι οποίες ανάγκασαν την Deloitte να απαντήσει. Μόνο που η απάντησή της θύμισε την βουλγαράκειο αποστροφή "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό":

 Είναι λάθος να περιγράφουμε την σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας, όπως η συνθήκη μεταξύ του Μαυρίκιου και της Μοζαμβίκης, ως φοροαποφυγή. Τέτοιες συμβάσεις είναι αντικείμενο ελεύθερης διαπραγμάτευσης μεταξύ των κυβερνήσεων των χωρών που συμμετέχουν. Υπάρχουν για αποφυγή διπλής φορολογίας ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να επιτυγχάνουν μια ισορροπία μεταξύ της ανάγκης να ενθαρρυνθούν οι επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένων των διασυνοριακών επενδύσεων, της αύξησης των φορολογικών εσόδων και της συνεργασίας με άλλες χώρες που έχουν τις ίδιες θεμιτές ανησυχίες για την αύξηση των εσόδων και την προώθηση της επιχειρηματικότητας.Η απουσία αυτών των συμβάσεων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση των επενδύσεων καθώς και μείωση των επιχειρηματικών κερδών που υπόκεινται σε κανονικό φόρο στις ενδιαφερόμενες χώρες. Οποιαδήποτε συζήτηση περί φορολογικών συμβάσεων πρέπει να γίνεται γύρω από τις τεχνικές και διοικητικές πτυχές των συμβάσεων και όχι υπέρ οποιασδήποτε συγκεκριμένης χώρας εις βάρος κάποιας άλλης.

Δημόσιοι υπάλληλοι: μύθοι και πραγματικότητα (1) και (2)

Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή το σχόλιο που ανάρτησε η αναγνώστρια Μαίρη Καροφυλλάκη στο χτεσινό κείμενο. Εκτίμησα την σοβαρή διάθεση με την οποία γράφτηκε το εν λόγω σχόλιο αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι στενοχωρήθηκα γιατί από τις πρώτες κιόλας λέξεις ("Ας υποθέσουμε ότι το δημόσιο από την δεκαετία του 80 είχε κατά μέσο όρο 300.000 υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους...") έβγαλα το συμπέρασμα ότι η σχολιογράφος είναι επηρεασμένη από τα ψεύδη τα οποία εξακοντίζουν κατά ριπάς τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, κάνοντάς μας πλύση εγκεφάλου. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ξεκινήσω σήμερα μια προσέγγιση στο θέμα των υπεράριθμων, άχρηστων και τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων, του υπερτροφικού κράτους κλπ, με τον τρόπο στον οποίο αρέσκεται αυτό το ιστολόγιο: με ψυχραιμία, υγιή σκέψη και πραγματικά στοιχεία.

Κατ' αρχάς, ας δούμε πόσοι είναι -επί τέλους!- οι δημόσιοι υπάλληλοι στον τόπο μας. Η πρώτη απογραφή που επιχείρησε ποτέ κυβέρνηση, έγινε το 2010 (επί ημερών Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο υπουργείο οικονομικών) και κατέδειξε περίπου 770.000 υπαλλήλους στον στενό δημόσιο τομέα, τα ΝΠΔΔ και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης α' και β' βαθμού ("Απογραφή: στους 768.000 οι δημόσιοι υπάλληλοι", Τα Νέα, 30/7/2010). Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει: 625.738 μόνιμους, 53.833 συμβασιούχους αορίστου χρόνου και 59.156 συμβασιούχους ορισμένου χρόνου (εποχικούς). Σημειωτέον ότι οι τελευταίοι απογράφηκαν έστω κι αν η σύμβασή τους έληγε μετά από λίγες μέρες.

Βγάλτην έξω να την μετρήσουμε

 
Του Γιάννη Λαζάρου

Το μόνο που δεν έκαναν στην Βουλή ήταν να τις “βγάλουν” έξω για να τις μετρήσουν. Τις αξιοπρέπειές τους ντε, μην ταράζεστε. Όσο πιο κοντή την έχεις τόσο περισσότερο θα ασχολούνται μαζί σου ΜΜΕ και ψηφολάγνοι. Στους καφενέδες δεν θα πλακώνονται οι οπαδοί για το κόμμα αλλά για το ποιος αρχηγός την έχει πιο κοντή. Μόνο, που μετά τα τελευταία και σ' αυτό είναι ισόπαλοι μεταξύ τους, είναι όλοι ίδιοι.

Αν θεωρεί ο κ. Τσίπρας ότι εκπροσωπεί την αξιοπρέπεια των Ελλήνων τότε τα στάνταρ του είναι λιλιπούτεια. Από την διαπραγμάτευση περάσαμε στον συμβιβασμό. “Τον έντιμο συμβιβασμό”, όπως είπε με νεύρο από το βήμα της Βουλής.

Από πότε το έντιμος έγινε επιθετικός προσδιορισμός στο ουσιαστικό συμβιβασμός; Δηλαδή υπάρχει και έντιμος βιασμός; Μήπως υπάρχει έντιμος ραγιαδισμός; Όταν ομιλούν οι πολιτικοί κρύβονται οι ελληνικές λέξεις από την ντροπή τους για την συμφορά που τις περιμένει κατά την στοίχισή τους από τους πολιτικούς.

Άνθρωποι και τέρατα

 

Πού πάνε τα τέρατα όταν φεύγουν από τις ντουλάπες ή από κάτω από το κρεβάτι, από εκεί που μαθαίνουμε ότι κρύβονται όταν είμαστε παιδιά; Σιγά-σιγά μαθαίνουμε να μην τα φοβόμαστε, να είμαστε δυνατοί, να μη βάζουμε τα κλάματα κάθε φορά που σκεφτόμαστε ότι υπάρχουν, και από τότε δεν τα βλέπουμε ποτέ ξανά. Όμως δεν μπορεί να εξαφανίζονται. Κάπου θα συνεχίζουν να υπάρχουν, δεν μπορεί. Ή μήπως εξαφανίζονται όταν παύεις να τα σκέφτεσαι;

 

Εγώ νομίζω ότι απλά κρύβονται καλύτερα. Όπως στο κρυφτό κανένας δεν είναι αρκετά χαζός για να κρύβεται πάντα στο ίδιο σημείο, έτσι και τα τέρατα ξέρουν να προσαρμόζονται. Αν βρεις την κρυψώνα τους στην ντουλάπα, θα πάνε κάτω από το κρεβάτι. Αν τα βρεις κι εκεί, θα πάνε στην αποθήκη. Αν κι εκεί τα βρεις, θα πάνε στο πατάρι. Και αν συνεχίσεις να τα ψάχνεις, θα τα βρίσκεις πάντα.

Η δημοσκοπική εκτόξευση του Σιν Φέην στην Ιρλανδία

του Μάικ Γιούλτον από τη Ρήξη φ.112

Σε περιόδους ψυχικής οδύνης είναι εύκολο να γνωρίσεις ποιοι είναι οι πραγματικοί σου φίλοι και σύντροφοι, λέει μια ιρλανδική παροιμία.

Οι τελευταίες εξελίξεις στις Βρυξέλλες έφεραν στο προσκήνιο και στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη και την Ιρλανδία, αντικρουόμενες απόψεις για το αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων. Ήταν, δηλαδή, η συμφωνία που επετεύχθη ….η αρχή μιας νέας εποχής, όπως την περιγράφουν κύκλοι του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, ή «οι δανειστές κέρδισαν κατά κράτος…. η δε περίφημη λίστα του Γιάνη με τις νέες θέσεις της Ελλάδας μοιάζει με εκπτωτικό κουπόνι; όπως λέει σε μία επιστολή του στον Τσίπρα ο Διονύσης Τσακνής;

Χρήσιμο θα ήταν πιστεύω σ’ αυτό το σημείο να μελετήσουν οι αναγνώστες της ΡΗΞΗΣ την γνώμη του υπεύθυνου Οικονομικών του Σιν Φέιν, Πιρς Ντόχερτι:

Οι ιεραπόστολοι του «λιτού βίου»

Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι. Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο ‘λιτός βίος’ είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.

Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι όψιμοι κοσμοκαλόγεροι; 

Πως έζησαν στην Ελλάδα που αφήνουμε πίσω οριστικά; 

Πως ζούνε στη φτωχή, τρομαγμένη κι ανάστατη Ελλάδα που αναδύεται; 

Τι ακριβώς νομίζουν ότι προσφέρουν με όσα λένε; 

Που στοχεύουν;