Αιτία χωρίς επαναστάτη

 «Τι γνωρίζει το ψάρι για το νερό μέσα στο οποίο ζει;» Άλμπερτ Αϊνστάιν

Αν απορείς, φίλτατε αναγνώστη, για ποια αιτία μιλάμε, τότε είτε είσαι απολύτως ηλίθιος είτε είσαι μέρος του προβλήματος (αν και αυτό είναι ταυτολογία, αφού οι ηλίθιοι είναι πάντα μέρος του προβλήματος).
Η αιτία υπάρχει, όπως και πολλές αφορμές έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν ακόμα περισσότερες. Όμως επανάσταση δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχουν επαναστάτες.

Μια πρώτη προσέγγιση σε αυτή την τόσο χαρακτηριστική έλλειψη μπορούμε να κάνουμε γλωσσολογικά, ανοίγοντας ένα λεξικό.
Τι εστί επανάσταση;
επανάσταση (η) ουσ. [<αρχ. επανάστασις < επανίσταμαι] ομαδική εξέγερση κατά της εξουσίας ή του καθεστώτος || (μτφ) προσπάθεια ή επίτευξη ριζικής αλλαγής των καθιερωμένων.
Από το Μείζον Ελληνικό Λεξικό – Τεγόπουλος, Φυτράκης. (Σιγά μην χρησιμοποιούσα το λεξικό του Μπαμπινιώτη.)

Ομαδική εξέγερση λοιπόν. Ο λεξικογράφος θα μπορούσε να είχε γράψει και λαϊκή εξέγερση. Έτσι πιστεύω θα ήταν πιο ακριβής, όσο ακριβής μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος με τις λέξεις.
Γιατί ως ομαδική εξέγερση κατά της εξουσίας ή του καθεστώτος μπορεί να θεωρηθεί και το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων» στην Επανάσταση των Γαρύφαλλων (βλ. Η επανάσταση των γαρύφαλλων και ο μπακαλιάρος-σαλάτα).

Ως ομαδική εξέγερση μπορεί να εννοηθεί τότε και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών.
Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στις δύο στρατιωτικές παρεμβάσεις;

 

Δεν μπορούμε να πούμε ότι αρκεί η λαϊκή υποστήριξη. Γιατί δεν ήταν λίγοι και αυτοί που υποστήριξαν την «επανάσταση» του Παπαδόπουλου, με τις πράξεις τους ή με τη σιωπή τους. Αυτοί οι ίδιοι που αναπολούν εκείνες τις εποχές, τότε που «ο κόσμος είχε τη δουλίτσα του» -αρκεί να μη μιλούσε.