Τσόμσκι: «Ακόμη και ο Όργουελ θα είχε εκπλαγεί σήμερα»

Στα 90 του χρόνια ο Νόαμ Τσόμσκι έφυγε από το MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) μετά από 60 χρόνια. Εκεί όπου έκανε την επανάσταση στη σύγχρονη γλωσσολογία και έγινε η κριτική συνείδηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός διανοούμενος ζει στην Αριζόνα, στα όρια της ερήμου Σονόρα στο Τουσόν. Η ισπανική εφημερίδα Ελ Παις επισκέφτηκε τον Τσόμσκι στο Τμήμα Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Ο Τσόμσκι φοράει παντελόνι τζιν και εντυπωσιάζει με τα μακριά λευκά μαλλιά του. Όπως λέει τού αρέσει αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα. Το φως της ερήμου, ήταν ένας από τους λόγους που τον έκαναν να μετακομίσει στο Τούσον. «Είναι ξηρό και καθαρό», λέει.

-«Ζούμε σε μια περίοδο απογοήτευσης;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.

-«Πριν από 40 χρόνια», λέει ο Τσόμσκι, «ο νεοφιλελευθερισμός, υπό την ηγεσία του Ρέιγκαν και της Θάτσερ εξαπέλυσε επίθεση στον κόσμο. Και αυτό είχε αποτέλεσμα. Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου σε ιδιωτικά χέρια συνοδεύτηκε από μια απώλεια ισχύος στον πληθυσμό. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν σε μια επισφαλή ζωή με χειρότερες θέσεις εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα θυμού, φόβου και απόδρασης. Δεν εμπιστεύονται πλέον ούτε τα ίδια τα γεγονότα. Μερικοί το ονομάζουν λαϊκισμό, αλλά αυτή η πραγματικότητα αποκρύπτεται από τους θεσμούς. Η απογοήτευση από τις θεσμικές δομές έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στα ίδια τα γεγονότα. Εάν δεν εμπιστεύεστε κανέναν, γιατί πρέπει να εμπιστευτείτε τα γεγονότα; Αν κανείς δεν κάνει τίποτα για μένα, γιατί να πιστεύω σε κάποιον;»

-«Ούτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης;»

-«Η πλειοψηφία εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Τραμπ», λέει ο Τσόμσκι. «Παρακολουθήστε την τηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα παρά ο Τραμπ, ο Τραμπ και ο Τραμπ. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν πέσει θύματα στη στρατηγική που σχεδίασε ο Τραμπ. Κάθε μέρα τους δίνει ένα κίνητρο ή ένα ψέμα για να βρεθεί στο επίκεντρο και να καταλάβει το κέντρο της προσοχής. Εν τω μεταξύ, η άγρια πλευρά των Ρεπουμπλικάνων αναπτύσσει την άκρα δεξιά πολιτική της, μειώνοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων και εγκαταλείποντας την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η οποία είναι ακριβώς αυτή που μπορεί να τελειώσει όλους μας».

Εξορύξεις, πετρελαιοκηλίδες κι ελαφρά πατήματα στη γη

Γράφει η Ελένη Παλαιολόγου - Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ

Εξορύξεις, πετρελαιοκηλίδες κι ελαφρά πατήματα στη γη
“Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς.”….

Απόσπασμα από το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη “Αστεροσκοπείο”.

Πόσες φορές έχεις σεργιανίσει σ’ ένα δάσος ή σ’ ένα πάρκο για να νιώσεις τη γλυκιά δροσιά του αγέρα να σε ελαφρύνει από το βαρύ φορτίο των σκέψεων που σε σκοτίζουν και, γεμίζοντας το κεφάλι σου οξυγόνο, να σε τονώνει λες και σου δίνει κάποιος το φιλί της ζωής; Πόσες φορές έχεις αφήσει το βήμα σου ήρεμο πάνω στα βότσαλα ή στην άμμο μιας παραλίας, γιατί μόνο και μόνο ξεκουράζοντας το βλέμμα σου στο βαθύ μπλε της θάλασσας προσδοκείς να ξεφύγεις από την κόλαση που ενίοτε σου επιφυλάσσει η καθημερινότητα; Και να που φτάνει μια μέρα που αντικρίζεις, αντί για το καταπραϋντικό γαλάζιο που σε γαληνεύει, αυτή τη μαύρη κόλαση, από την οποία προσπαθείς να αποδράσεις.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα δύο γεγονότα οικολογικού ενδιαφέροντος απασχολούν τη χώρα, σε διαφορετικό επίπεδο το καθένα, αλλά με τις ίδιες στην ουσία τους προεκτάσεις για τη ζωή. Το πρώτο αφορά στην απόφαση της καναδικής πολυεθνικής εταιρείας Eldorado Gold (και της ελληνικής θυγατρικής της Ελληνικός Χρυσός) να σταματήσει τις δραστηριότητές της για εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική, αν δεν ικανοποιηθούν άμεσα από την ελληνική κυβέρνηση τα αιτήματά της, σχετικά με την αδειοδότηση στην κατασκευή και ανάπτυξη των έργων της στις περιοχές των Σκουριών και της Ολυμπιάδας. Η ιστορία της καταστροφής και των ανεπανόρθωτων βλαβών που έχει προκαλέσει η εν λόγω εταιρεία τόσο στο περιβάλλον όσο και στην υγεία των ίδιων των κατοίκων του τόπου, είναι γνωστή· το ίδιο γνωστός και ο ακατάπαυστος αγώνας που εκείνοι, έχοντας υποστεί το πλήγμα της εκμετάλλευσης, εδώ και χρόνια επίμονα πραγματοποιούν (ολόκληρο το ιστορικό του περιβαλλοντικού αυτού δράματος και της προσπάθειας των ανθρώπων να το ανατρέψουν βρίσκονται αναλυτικά εδώ και εδώ ).

Ντέιβιντ Χάρβει: Τα κινήματα δεν αρκούν, για να πολεμήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό

Ο Ντέιβιντ Χάρβει, με αφορμή σειρά σεμιναρίων που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια με θέμα «Κυριαρχία, κοινωνικά κινήματα και το δικαίωμα στην πόλη» έδωσε συνέντευξη στην ιταλική ηλεκτρονική εφημερίδα Contropiano.

Πώς βλέπετε την πορεία του καπιταλισμού; Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ακόμη η τάση προς την παγκοσμιοποίηση; Ή έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο εσωστρέφειας, επιστροφής στον προστατευτισμό και γενικά μια αύξηση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε καπιταλιστικές μακρο-περιοχές;

Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε αναλύοντας την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, γιατί το κεφάλαιο εμφανίζεται με τρεις μορφές: η πρώτη είναι οι παραγωγικές δραστηριότητες, η δεύτερη είναι τα εμπορεύματα και η τρίτη μορφή το χρήμα. Καθεμία από αυτές έχει μια διαφορετική ικανότητα γεωγραφικής κινητικότητας: η παραγωγή μετακινείται πολύ αργά, τα εμπορεύματα μπορούν να μετακινηθούν, σήμερα, πολύ γρήγορα. Αυτό όμως που μπορεί να μετακινηθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου είναι σίγουρα το χρήμα. Όταν λέμε πως πρέπει να μπει φρένο σε ό,τι κινείται, οι περισσότεροι περιορισμοί στους οποίους αναφερόμαστε αφορούν τη μορφή εμπόρευμα, και σε ένα βαθμό την παραγωγή. Το δύσκολο είναι να επιβάλεις περιορισμούς στη ροή του χρήματος. Έτσι όταν ο Τραμπ μιλά για εμπορικές συμφωνίες και για αλλαγές, εννοεί τα εμπορεύματα και τον χάλυβα, αφού δεν υπάρχει τρόπος να περιορίσει κανείς την παγκόσμια ροή του χρήματος.

Εγώ πιστεύω ότι τα τελευταία περίπου σαράντα χρόνια σημειώθηκε ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε παραγωγή αξίας, που είναι η κοινωνικά απαραίτητη εργασία για την κατασκευή και την δημιουργία των πραγμάτων, και στην έκφραση-εκδήλωση αυτής της αξίας στη νομισματική της μορφή. Τότε υπήρχε ένας περιορισμός επειδή η νομισματική μορφή εξαρτιόταν από τα αποθέματα χρυσού, αλλά το 1971 η ισοτιμία χρυσού καταργήθηκε, και από τότε το χρήμα είναι αποδεσμευμένο από κάθε είδους έλεγχο σε σχέση με την αξίας του, με αποτέλεσμα το νομισματικό σύστημα σήμερα να έχει κυριαρχήσει.

Συνεπώς, αν σε αυτό αναφερόσαστε, η παγκοσμιοποίηση δεν έκλεισε τον κύκλο της, αλλά σήμερα βρίσκεται σε ένα ασταθές περιβάλλον, εξού και η ερώτηση: και ποια είναι η αξία που στηρίζει όλο το χρήμα που κυκλοφορεί; Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει κάποιου είδους νομισματική κρίση, και πράγματι βλέπουμε διαρκώς εκφάνσεις της κρίσης αυτής, που θα έχει πολύ δραματικά αποτελέσματα, και στη ζήτηση, που με τη σειρά της θα έχει επιπτώσεις και στην λεγόμενη «πραγματική οικονομία», και που θα προκαλέσει μαζική ανεργία σε όλο τον κόσμο. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Σήμερα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται, είναι η κυκλοφορία όλο και περισσότερου νομίσματος από τις κεντρικές τράπεζες, η λεγόμενη ποσοτική χαλάρωση, και άλλα παρόμοια.

Η ανάπτυξη της καταστροφής

     

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

Στη δεκαετία του 1980 ο ανεπτυγμένος κόσμος μάθαινε έκπληκτος για ένα άγνωστο κράτος, το νησί Ναούρου, με προκλητικό πλούτο, συγκρίσιμο μόνο με το σημερινό Ντουμπάι.


Υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ο αρχηγός της αστυνομίας είχε μια Λαμποργκίνι, μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού, ιδιόκτητα ελικόπτερα για ρομαντικές βόλτες και άφθονα ταχύπλοα και γιοτ.


Το νησί αυτό είχε ονομαστεί από τους Ευρωπαίους επισκέπτες του «Νησί της Ευτυχίας», γιατί ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, πριν βέβαια από την ανάπτυξή του.


Μια τροπική όαση με κοκοφοίνικες και πλούσια παραγωγή σε μπανάνες, μάνγκο και άλλα τροπικά φρούτα.


Η γη ήταν εξαιρετικά γόνιμη και απέδιδε πλούσιες σοδειές. Το νησί είχε πλήρη αυτάρκεια. Αφθονο ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα.


Τα σπίτια ήταν καλύβες αχυρένιες, φτιαγμένες με τέτοια δεξιοτεχνία που άντεχαν σε όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζεστές τον χειμώνα, δροσερές το καλοκαίρι.


Δεν υπήρχαν αρρώστιες και οι άνθρωποι πέθαιναν από βαθιά γεράματα. Ολα αυτά πριν από την ανάπτυξη.


Το νησί αυτό έχει εμβαδόν μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 10.000.


Είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά προτεκτοράτο της Αυστραλίας. Γι’ αυτό και δεν έχει στρατό. Την άμυνά του την έχει αναλάβει η Αυστραλία. Εχει μόνο αστυνομία, που διαθέτει 50 υπαλλήλους.
Τι συνέβη και το νησί αυτό έγινε τόσο πλούσιο; Υπήρχε εκεί αμιγής φωσφορίτης, ένα πολύτιμο γεωργικό λίπασμα. Και οι εταιρείες εξόρυξης επένδυσαν.

Το Αμερικανικό κατεστημένο έδωσε την καλύτερή του παράσταση ως τώρα ...

... και λέγεται 'Προεδρία Τραμπ'

του system failure

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι και διάφοροι "ειδικοί" σχολιαστές των Αμερικανικών συστημικών ΜΜΕ έδειχναν σοκαρισμένοι όταν κατάλαβαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα γίνει ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Κι όμως, τα ίδια ΜΜΕ ήταν αυτά τον προωθούσαν και μάλιστα περισσότερο ακόμα και από την αγαπημένη τους Χίλαρι Κλίντον, καθόλη τη διάρκεια της κούρσας για την προεδρία, σύμφωνα με διάφορες μετρήσεις. Οι αγορές στην αρχή έκαναν βουτιά, αλλά, “παραδόξως”, ανέκαμψαν πολύ γρήγορα, όπως έγινε και μετά την ψήφο υπέρ του Brexit. Τίποτα το συνταρακτικό δεν συνέβη. Φαίνεται σαν να πρόκειται για άλλη μια καλή σκηνοθεσία από τους τερατώδεις μηχανισμούς του κατεστημένου.

Αν πραγματικά θέλετε να καταλάβετε ποιος αποτελούσε πραγματική απειλή για το κατεστημένο, θα έπρεπε να γυρίσετε πίσω και να παρακολουθήσετε όλη την πορεία των υποψηφίων για τα προκριματικά του Δημοκρατικού κόμματος. Στην αρχή, θα βλέπατε ότι τα συστημικά ΜΜΕ θεωρούσαν σίγουρη τη νίκη της Χίλαρι και μάλιστα ότι θα επικρατούσε πολύ άνετα ενάντια στον Σοσιαλιστή, εσωκομματικό της αντίπαλο, Μπέρνι Σάντερς. Σχεδόν έκαναν πλάκα μαζί του. Αλλά μετά, τα πράγματα έγιναν σοβαρά, καθώς ο Μπέρνι άρχισε να δημιουργεί ένα μαζικό κίνημα έξω από το διεφθαρμένο 'πεδίο ελέγχου' των μιντιακών μηχανισμών.

Ειδικά η Αμερικανική νεολαία έδινε μια εκπληκτική ώθηση στον Μπέρνι, με πολύ γρήγορο ρυθμό, με τη μαζική της παρουσία στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις και μέσα από τα social media. Επίσης, τα ανεξάρτητα μίντια στο διαδίκτυο συνεισέφεραν σημαντικά στο να κάνουν τον Μπέρνι γνωστό σε όσο το δυνατόν περισσότερους Αμερικανούς. Διότι το σύστημα είναι όντως πολύ ισχυρό, αλλά όχι ανίκητο. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει.

Μετά, θα βλέπατε τα πρώτα σημάδια φόβου και αμηχανίας στα πρόσωπα και τις φωνές των μιντιακών φερέφωνων, όταν άρχισαν να παρακολουθούν προσεκτικά την απότομη άνοδο του Μπέρνι εναντίον της Χίλαρι. Έπειτα, θα πρέπει να λάβετε σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι άρχισαν να καταγράφουν τη δυναμική του Μπέρνι, όχι μόνο απέναντι στην Χίλαρι Κλίντον, αλλά και απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Και αυτό έγινε πολύ πριν η Χίλαρι κερδίσει τελικά τον Μπέρνι στα προκριματικά των Δημοκρατικών. Για ποιο λόγο λοιπόν τα μίντια άρχισαν να καταγράφουν προσεκτικά τη δυναμική που είχε ο Μπέρνι απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ; Η απάντηση είναι απλή: επειδή ήθελαν να ξέρουν αν έπρεπε να δράσουν σοβαρά για να τον βγάλουν εκτός παιχνιδιού.

Δημιουργία Ξανά ή γιατί οι κουράδες παινεύουν το βόθρο τους

Ο ειδικός, ο αναλυτής, ο διανοούμενος, τουτέστιν ο σύγχρονος μάντης, μολονότι τυφλός από ζωή, αφού δεν την έχει βιώσει αλλά την έχει μελετήσει ως παρατηρητής, δείχνει στους άλλους το δρόμο.

Είναι ο σοφός και ο άριστος που έγινε σοφός και άριστος με λεφτά.

Είναι εκείνος που έχει χάσει την συναίσθηση του άλλου ως απαράβατα άλλου, και ο οποίος δεν είναι ικανός ούτε για οίκτο ούτε για τρόμο παρά μονάχα για μια γοητεία που κίβδηλα συνδέεται με την ευσπλαχνία, η οποία είναι απλώς η ιδιαίτερη βουβαμάρα της αδιαφορίας των ανθρώπων για την κοινή ζωή.

Πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη υπάρχουν ανθρώπινες ορδές καταδικασμένες στην αδιάφορη κίνηση μιας νεκρής και συναισθηματικά αδιάφορης καθημερινότητας.

Ένας κουρασμένος και αδιάφορος μάντης, βολεμένος μέσα στα προνόμια που του εξασφάλισε η εξουσία, φιλεύσπλαχνος και απελπισμένος αποθεώνει καθημερινά τα γκεσέμια του νεοφιλελευθερισμού.

Η επίκλησή του στο βασίλειο του τεχνητού φωτός του επάνω κόσμου δηλαδή του χρήματος γίνεται με δουλοπρεπή συνέπεια.

Είναι το χρήμα που τον έθρεψε και τον έκανε σοφό, αυθεντία, οικονομολόγο, πάστορα, επιχειρηματία.

Είναι το χρήμα που του δίνει το λόγο, και του επιτρέπει να μιλά στα πλήθη, να απευθύνεται στους πολλούς κι όχι στο περιθώριο.

Είναι το χρήμα, η δύναμη και η δόξα το σημείο τομής του με το ναζισμό.

Η επιβίωση και η κοινωνική άνοδος των ικανοτέρων, δηλαδή των ισχυρότερων, είναι το παιχνίδι της πολιτικής βίας το οποίο αποθεώνει ο ναζισμός.

Για τα θύματα ενός τέτοιου κοινωνικού πολέμου, όλους τους αδύναμους ανθρώπους και τους υπερασπιστές τους (τους προδότες του Έθνους, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και κομμουνιστές), δεν υπάρχει καμία πρόνοια, αντιθέτως υπάρχει η πρόθεση της εξόντωσης.

Το κοινωνικό κράτος έχει αξία για τους ναζήδες, μόνο όμως για τους Έλληνες ή μόνο για τους Γερμανούς, επειδή είναι μηχανισμός αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της Φυλής.

Do it like Alexis

Κακώς παραιτήθηκε ο Κάμερον. Μπορούσε να πάρει παράδειγμα από τον Τσίπρα και να πει στους Βρετανούς: «Σέβομαι το αποτέλεσμα για έξοδο από την Ε.Ε. και υπόσχομαι ότι θα επιδιώξω ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.». Σε όλα ανάποδα αυτός ο Κάμερον. Πριν το δημοψήφισμα είχε υποσχεθεί ότι θα παρέμενε πρωθυπουργός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μόλις βγήκε το αποτέλεσμα που δεν στήριξε ο ίδιος, δήλωσε ότι παραιτείται επειδή δεν μπορεί να το υπηρετήσει. Ενώ η δική μας ρόμπα νταμπλ φας, υποσχόταν προεκλογικά ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει το «Ναι» και θα παραιτούνταν στην περίπτωση που κέρδιζε στο δημοψήφισμα, αλλά τελικά όχι μόνο το υπηρέτησε μα και το εφηύρε.


Με το μπαρδόν, σύντροφοι, αλλά καθόλου δε με ενδιαφέρει το Brexit και το ίδιο θα αδιαφορούσα αν το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο. Είναι ένα θέμα που αφορά τους παγκόσμιους κερδοσκόπους και το κεφάλαιο της Βρετανίας. Θα γραφτούν ένα κάρο αναλύσεις που θα πέσουν όλες έξω, με τον ίδιο τρόπο που έπεσαν έξω και οι δημοσκοπήσεις και οι προβλέψεις και οι εκβιασμοί στους Βρετανούς πολίτες ώστε να υποχρεωθούν να ψηφίσουν παραμονή.


Δυστυχώς δε μπορώ να αρχίσω να θαυμάζω ξαφνικά τους Άγγλους, ούτε την αποικιοκρατική πολιτική τους να ξεχάσω, ούτε την αδιαφορία τους για το παγκόσμιο γίγνεσθαι, ούτε την κερδοσκοπία των πολυεθνικών τους σε βάρος του Τρίτου κόσμου, ούτε τη συμμετοχή τους σε όλες τις μαζικές δολοφονίες που οργάνωσε το ΝΑΤΟ, ούτε ότι ο πρωθυπουργός τους γονατίζει στη βασίλισσα. Αν κάτι με λυπεί είναι ότι το Brexit πρόλαβαν να το καπελώσουν ακροδεξιοί και εθνικιστές που πλέον θα αρχίσουν να αποκομίζουν κέρδη από αυτή την ιστορία.

ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗΣ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

Η Λατινική Αμερική αναδύεται ως πεδίο προσπάθειας της δυτικής Αυτοκρατορίας να επικαιροποιήσει την παγκόσμια ηγεμονία της, αλλά και ως πεδίο σκληρής ταξικής πάλης, στο οποίο – παρά τις ήττες που έχει υποστεί το ταξικό μας στρατόπεδο – το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει ακόμα κριθεί.

Βραζιλία: καρναβάλι της αντίδρασης μετά το επιτυχημένο πραξικόπημα

Η απόφαση της Γερουσίας της Βραζιλίας να απομακρύνει από το ανώτατο αξίωμα και να παραπέμψει σε δίκη την πρόεδρο της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, με ανυπόστατες κατηγορίες για «διαφθορά» είναι το αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας ενορχηστρωμένης από τη βραζιλιάνικη αστική αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό [1, 2, 3]. Πρόκειται για ένα πραξικόπημα ενάντια όχι μόνο στο Εργατικό Κόμμα και τη Ρούσεφ, αλλά και το προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους της Βραζιλίας. Για το πραξικόπημα αυτό η αστική αντιπολίτευση δουλεύει από το 2013, έχοντας ηττηθεί στις εκλογές του 2002, 2006, 2010 αλλά και του 2014. Στο εσωτερικό μέτωπο, η απολύτως αντιδημοκρατική απομάκρυνση του Εργατικού Κόμματος και η ανάληψη της κυβέρνησης από τη δεξιά υπό τον Μισέλ Τεμέρ (πληροφοριοδότη της αμερικάνικης πρεσβείας, όπως αποκάλυψαν τα wikileaks) έχει ως στόχο να φέρει μια ριζική αναδιάταξη του ταξικού συσχετισμού σε βάρος του προλεταριάτου και των λαϊκών μαζών.

Η Βραζιλία πλέον έχει την πιο δεξιά κυβέρνηση από την πτώση της δικτατορίας το 1985. Δεν είναι μόνο η αποπομπή της προέδρου· ο Τεμέρ αντικατέστησε όλους τούς υπουργούς, κατάργησε ολόκληρα υπουργεία και ετοιμάζει μια μαζική εκκαθάριση αντιφρονούντων από τον κρατικό μηχανισμό. Πρότεινε για υπουργό Παιδείας κάποιον που απορρίπτει τη θεωρία της εξέλιξης (ο οποίος τελικά ανέλαβε το υπουργείο Επιστημών). Στο όνομα της λιτότητας μίκρυνε το κυβερνητικό σχήμα καταργώντας υπουργεία· μέσα στα καταργηθέντα υπουργεία περιλαμβάνονται τα υπουργεία Πολιτισμού, Γυναικών, Φυλετικής Ισότητας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όλα τα υπουργεία βρίσκονται πλέον σε χέρια δεξιών – που τυγχάνει να είναι και λευκοί άνδρες, σε μια χώρα που λευκός είναι μόνο ο μισός πληθυσμός. Επτά από τους υπουργούς έχουν παραπεμφθεί οι ίδιοι για διαφθορά, χρηματισμό κλπ. Ανασταίνοντας το λόγο του αυταρχισμού και της δικτατορίας στην πρώτη ομιλία που έδωσε ως μεταβατικός πρόεδρος, ο Τεμέρ αναφέρθηκε στην κυβέρνησή του ως «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» που θα «ειρηνεύσει το έθνος μας». Με βασικό σύνθημά της το «τάξη και πρόοδος», η νέα κυβέρνηση είναι ξεκάθαρη σε ό,τι αφορά την πολιτική που θα ακολουθήσει, ακόμα και στο επίπεδο των συμβολισμών.

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στην Ελλάδα: Οι δουλέμποροι με τα λευκά κολάρα ακονίζουν τα νύχια τους!

«Όλες οι τέχνες παρήγαγαν τ’ αριστουργήματά τους. Μόνο η διακυβέρνηση, η τέχνη  δηλαδή της καταστολής, παρήγαγε τέρατα».

Σεντ Ζυστ (SaintJust), 24.4.1793.
______________________________________

Την Παρασκευή 26/2/2016, η Πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, Άννα Διαμαντοπούλου ήταν καλεσμένη του Γερμανού Προέδρου Joachim Gauck στο φετινό Bellevue Forum, που πραγματοποιήθηκε  στο Βερολίνο, με θέμα την «Προσφυγική κρίση στην Ευρώπη».

Το βασικό θέμα του Bellevue Forum, ήταν η πρόσληψη του προσφυγικού ζητήματος μέσα από τις διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές πτυχές των επιμέρους χωρών της ΕΕ που εμπλέκονται άμεσα στο πρόβλημα.

Στην παρέμβαση της η Άννα Διαμαντοπούλου υπογράμμισε ότι «για την Ευρώπη η κρίση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία εμπλουτισμού του εργατικού δυναμικού της γηράσκουσας Ηπείρου, αλλά προϋπόθεση είναι η δημιουργία νέων ισχυρών ευρωπαϊκών μηχανισμών (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου), η αλλαγή των υφιστάμενων προβληματικών (Δουβλίνο ΙΙ) και η απαρέγκλιτη τήρηση του action plan μεταξύ ΕΕ- Τουρκίας».

Την Τρίτη, 1η Μαρτίου, το ΚΕΦίΜ (Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών) διοργάνωσε στο κτήριο των εκδόσεων «Νομική Βιβλιοθήκη», εκδήλωση με χορηγό επικοινωνίας το Liberal.gr και θέμα «Πρόταση για τη Λειτουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ελλάδα».

Το πανερόμετρο

by To Skouliki Tom

Σοκαρισμένη είναι η ελληνική κοινωνία με την αποκάλυψη ότι υπάρχουν ακόμα νυχτερινά κέντρα όπου πετιούνται λουλούδια με το κοντέινερ και γίνονται λογαριασμοί χιλιάδων ευρώ από συμπολίτες μας που αντιστέκονται ακόμα στις σταλινικές τακτικές της Κυβέρνησης.

Η αποκάλυψη έγινε τη νύχτα του Σαββάτου όταν κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια φωτογραφία από την πρεμιέρα του Παντελή Παντελίδη, με τον καταξιωμένο αοιδό να στέκεται δίπλα σε ένα βουνό από γαρύφαλλα, οπότε ξεκίνησαν στα σόσιαλ μίντια οι γνωστές ευχές: «Μνημόνια για πάντα», «Κιμ πάτα το κουμπί» κτλ.

Πολύ λογικό αυτό. Επειδή δηλαδή ένα μικρό κομμάτι του ελληνικού λαού, που δεν έχει πάρει πρέφα τι συμβαίνει γύρω του, τα σπάει στον Παντελίδη, ένα άλλο μεγαλύτερο κομμάτι καταδικάζει τη ρίψη λουλουδιών στα σκυλάδικα και εύχεται μνημόνια μέχρι να δύσει ο ήλιος.

Μα επί μνημονίων σκορπάνε λεφτά στα μπουζούκια και διανυκτερεύουν στα πεζοδρόμια για ένα ζευγάρι παπούτσια, ρε τούβλα! Μήπως έσκισε ο Αλέξης το μνημόνιο και δεν το πήρα χαμπάρι; Τι νομίζετε; Ότι είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι μια χαρούμενη κοινωνία που βιώνει την κρίση το ίδιο στο πετσί της;

Αυτή η λογική που πετάει στο ίδιο καζάνι τα σαλεμένα που στήνονται σε ουρές για ένα Balmain με τον άνεργο που τα βγάζει πέρα με τα 360 ευρώ του επιδόματος, είναι ακριβώς ίδια με τη λογική των φιλελέδων που δεν έβλεπαν καμία κρίση μέχρι πέρσυ και τώρα ουρλιάζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μάς έκανε Ουγκάντα.

Καταλαβαίνω ότι το θέαμα με τα λουλούδια που κοντεύουν να πνίξουν τον τραγουδιστή είναι αποκρουστικό για κάποιους – και για μένα - αλλά ας μην παριστάνουμε ότι υπήρχε ποτέ περίπτωση τα χιλιάδες ευρώ που δαπανήθηκαν προχθές στην πίστα να δίνονταν σε κάποια δομή αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες ας πούμε.

Αν δε γίνονταν πανέρια, θα γίνονταν κοκτεϊλάρες με παπάγια και σμέουρα.

Από την άλλη, δε δέχομαι ούτε το επιχείρημα που μιλάει για το «δικαίωμα» του οποιουδήποτε να χαλάει τα λεφτά του όπως θέλει. Όχι, φίλοι μου. Κανένα τέτοιο «δικαίωμα» δεν υπάρχει. Με κάτι τέτοιες επικλήσεις στο «δικαίωμα» του καθενός να κάνει ό,τι του καυλώσει φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Περί ελπίδας

Στην πασίγνωστη φωτογραφία φαίνεται ο Αουγκουστ Λαντμέσερ, ο άνθρωπος που έγραψε Ιστορία αρνούμενος να υψώσει το χέρι του ναζιστικά μαζί με τον όχλο γύρω του

 

Συντάκτης: Γιώργος Τσιάρας      

«Ωραία τα κείμενά σου Γιώργο, αλλά πολύ “μαύρα”, ρε παιδί μου, πολύ απαισιόδοξα... Ο κόσμος θέλει ελπίδα!», μου έλεγε πριν από λίγες μέρες ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος -και δεν ήταν ο πρώτος.

Μάταια προσπάθησα να του εξηγήσω πως η κατασκευή και το εμπόριο των ελπίδων, το ελπιδεμπόριο που λέει κι ένας φίλος, είναι δουλειά των πολιτικών και των διαφημιστών της «σχολής» Μπερνέζ, όχι των δημοσιογράφων: δουλειά δικιά μας, έτσι τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ στα είκοσι τόσα χρόνια που την κάνω, είναι να αποδομούμε τους μύθους, όχι να τους παράγουμε, ούτε να τους μεγεθύνουμε.

Αλλιώς είμαστε φτηνοί μακιγιέρ, παρατρεχάμενοι πλασιέ της κάθε μικρής και μεγάλης εξουσίας.
Οχι ότι δεν έχω κάνει κι εγώ τις «κουτσουκέλες» μου: μόνο αναμάρτητος δεν είμαι. Ολοι έχουμε ανάγκη την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, την προοπτική ότι κάτι, κάποτε θα αλλάξει -η ζωή θα ήταν απολύτως ανυπόφορη χωρίς αυτήν την προσδοκία, σ’ αυτό δεν μπορώ να διαφωνήσω.
Μπορεί, κοντολογίς, να μην παράγω προσδοκίες, αλλά τις καταναλώνω ευχαρίστως, όπως όλος ο κόσμος, και ενίοτε τις αναπαράγω.

Το έκανα το περασμένο καλοκαίρι με το δημοψήφισμα, το έκανα παλιότερα με τα κινήματα των πλατειών σε Ελλάδα και Ισπανία και, βέβαια, με άλλα αντίστοιχα γεγονότα που κατά καιρούς με ενέπνευσαν, όπως π.χ. οι λαϊκοί ξεσηκωμοί στον αραβικό κόσμο, την Ισλανδία, την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα...

Η πρώτη ήττα του Τσαβισμού μετά από 18 χρόνια

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Σε αλλαγή σελίδας προχωρά η Βενεζουέλα μετά τις εκλογές της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου, που χάρισαν, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη δεξιά αντιπολίτευση, σηματοδοτώντας την πρώτη εκλογική ήττα του τσαβισμού μετά από ένα «σερί» που δεν έχει προηγούμενο στην κοινοβουλευτική ιστορία της Λατινικής Αμερικής.
Συγκεκριμένα και με βάση τα εκλογικά ποσοστά, τις 99 από τις 167 έδρες της Εθνοσυνέλευσης κέρδισε ο δεξιός συνασπισμός Τραπέζι Δημοκρατικής Ενότητας (MUD), 46 έδρες το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα που ίδρυσε ο Ούγκο Τσάβες (PSUV), ενώ 22 έδρες πήγαν σε μικρότερες δυνάμεις, που θα φανεί στη συνέχεια αν θα πάνε με το μέρος της Δεξιάς ή της Αριστερός.

Το ενδιαφέρον, φυσικά, επικεντρώνεται στην επόμενη μέρα της ορκωμοσίας της νέας Εθνοσυνέλευσης, δεδομένης της αβύσσου που θα χωρίζει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, από την πλειοψηφία του σώματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς εκ των δύο δεν πρόκειται να αναζητήσει συναινέσεις. Όχι μόνο η προεκλογική περίοδος -με τη σύζυγο του φυλακισμένου και άκρως αμφιλεγόμενου ηγέτη της αντιπολίτευσης, Λεοπόλδο Λόπεζ, να ρίχνει συνεχώς λάδι στη φωτιά-, αλλά και τα χρόνια που προηγήθηκαν αν κάτι προοιωνίζονται για το επόμενο διάστημα είναι ο μεταβατικός του χαρακτήρας. Όπως και ακραία πόλωση μέχρι το ένα από τα δύο στρατόπεδα να κυριαρχήσει πλήρως.

Η δικτατορία που έρχεται

«Το χέρι υπέγραψε συνθήκη, γέννησε πυρετό,

θέρισε η πείνα κι έπεσε ακρίδα

μέγα το χέρι που έχει τόση εξουσία

στον άνθρωπο, με τ’ όνομα του ορνιθοσκαλισμένο».

 

Ντύλαν Τόμας, Το χέρι που υπέγραψε

 

Στις 8 Ιουλίου, το Ευρωκοινοβούλιο με 432 ψήφους υπέρ, 241 κατά και 32 αποχές, ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο προετοιμάζεται το έδαφος για την υπογραφή συνθήκης ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ με την επωνυμία «Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων» (TTIP).[i] Πρόκειται για ένα αποφασιστικό βήμα προς την ολοκλήρωση αυτού που ο Κ. Πολάνυι αποκαλούσε «μεγάλο μετασχηματισμό» της καπιταλιστικής κοινωνίας. Δηλαδή, την ολοκλήρωση της ιστορικής διαδικασίας που αποβλέπει στην πλήρη αγοραιοποίηση της κοινωνικής ολότητας και την υπαγωγή όλων των πτυχών του οργανωμένου κοινωνικού βίου στην δικτατορική κυριαρχία του κεφαλαίου, μέσω της κατάργησης των συλλογικών ελέγχων που οι κολεκτιβιστικές τάσεις είχαν επιβάλλει προκειμένου να προστατευτούν τα ασθενέστερα στρώματα από τις καταστροφικές συνέπειες της οικονομίας της αγοράς.[ii] Πέρα ωστόσο από την αρνητική όψη της άρσης των κοινωνικών ελέγχων, η διαδικασία αγοραιοποίησης έχει και «θετικό», δηλαδή ενεργητικό, περιεχόμενο το οποίο θα μπορούσαμε, κάπως σχηματικά, να το συνοψίσουμε ως εξής: σε ανθρωπολογικό επίπεδο, συνεπάγεται την εξύψωση της άντλησης οικονομικής ωφέλειας σαν μοναδικού ορθολογικού κινήτρου για την ανθρώπινη συμπεριφορά (homo economicus). Η άτυπη τάση προς την ψυχρή οικονομίστικη λογική που ανέκαθεν συνιστούσε χαρακτηριστικό του τρόπου σκέψης και της ψυχοσύνθεσης του ανθρωπολογικού τύπου του μπουρζουά, και που η ιστορική αστική τάξη πάσχιζε να συγκαλύψει μέσω της λογοτεχνίας, της τυπολατρικής ηθικής και της ψεύτικης θρησκευτικής ευλάβειας της, τείνει στην νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα να προσλάβει διαστάσεις κανονιστικής αρχής της ορθολογικότητας, μιας οικουμενικής αλήθειας που είναι αυθύπαρκτη στην «φύση» του ανθρώπου και ως τέτοια οφείλει να καθρεφτίζεται στα συστήματα αξιών και στις πολιτισμικές πεποιθήσεις που αναπαράγονται από τους θεσμούς κοινωνικοποίησης του κυρίαρχου κοινωνικού παραδείγματος (π.χ. σχολεία, παν/μια, ΜΜΕ). Η μετεξέλιξη αυτή βρίσκει έκφραση και στο πνεύμα οργάνωσης της ετερόνομης κοινωνικής ολότητας που αναγνωρίζει την αρχή της κερδοφορίας σαν την μοναδική ορθολογική αρχή γύρω από την οποία θα πρέπει να οργανωθεί η συλλογική ύπαρξη της κοινωνίας. Η τάση για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και για εμπορευματοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αγαθών μέσω της μαζικής εξαγοράς τους από έναν πανίσχυρο και υπερδιογκωμένο ιδιωτικό τομέα δεν είναι παρά η λογική προέκταση του σκεπτικού που αναφέραμε προηγουμένως. Η εξυπηρέτηση του στενού εγωιστικού συμφέροντος και η επιδίωξη της ατομικής κερδοφορίας, εκλαμβάνονται σαν οι μοναδικοί παράγοντες που μπορούν να διασφαλίσουν την ομαλή διεκπεραίωση των ζωτικών κοινωνικών λειτουργιών. Σύμφωνα με αυτό το πνεύμα, ακόμη και η παροχή και κατανάλωση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, η εξόρυξη στρατηγικής σημασίας πρώτων υλών, ή η αποκομιδή σκουπιδιών, είναι λειτουργίες που θα πρέπει να περιέλθουν στον έλεγχο της αγοράς προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι οι λειτουργίες αυτές θα εξακολουθήσουν να επιτελούνται σωστά και με την μέγιστη οικονομική παραγωγικότητα και αποτελεσματικότητα. Τέλος, ερχόμαστε στην καθολική υποκατάσταση των οργανικών κι αδιαμεσολάβητων κοινωνικών σχέσεων από απρόσωπες νομικές σχέσεις που τελούν υπό την αιγίδα του Κράτους και στην αποθέωση του χρήματος ως μοναδικού μέσου για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών κι επιθυμιών.

Αρπαχτή στις τράπεζες μέσω προκλητικής απαξίωσης

Πώς η αποτίμηση ενόψει ανακεφαλαιοποίησης έκλεισε κατά 23,9 δισ.(!) χαμηλότερη από τα ίδια κεφάλαια

του Παύλου Δερμενάκη*

Δυστυχώς αυτά που περιγράφαμε στο προηγούμενο φύλλο (σελ. 8) ως μέγα σκάνδαλο της 3ης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποτελούν «πταίσμα» σε σύγκριση με ό,τι, τελικά, συνέβη στην πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση της «Αριστεράς» έκανε την πιο επιθετική ιδιωτικοποίηση τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο πουθενά στην ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, να υπάρχουν δημοσιευμένοι ισολογισμοί (εννεαμήνου 2015 μετά τα capital controls) με συνολικό ύψος ιδίων κεφαλαίων στα 24,6 δισ. ευρώ και να γίνεται αύξηση κεφαλαίου αποτιμώντας την τρέχουσα αξία των τραπεζών στα 750 εκατ. ευρώ, δηλαδή υποτίμηση κατά 23,9 δισ. ευρώ ή σε ποσοστό 96,9%. Στην πράξη, δηλαδή, οι τράπεζες χαρίζονται. Η έννοια «κλοπή» μπροστά σε αυτά τα νούμερα χάνει πλέον το νόημά της… Κατά τα άλλα, οι κλέφτες των τραπεζών συλλαμβάνονται και φυλακίζονται… Καθοδηγητής και επόπτης αυτής της «δωρεάν» συναλλαγής είναι η σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή, μέσω της σιωπής, όλων των αρμόδιων θεσμικών οργάνων της χώρας (Βουλή, Τράπεζα της Ελλάδος, Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, Χρηματιστήριο κ.λπ.).

Η δυσπλασία της μυθοπλασίας

Ευάγγελος Αυδίκος 

Στα παραμύθια είναι διαδεδομένες οι μορφές που γεννιούνται μισές, με δυσπλασία, για πολλούς και διάφορους λόγους. Παρόλο που το παραμύθι συνεχίζει να είναι από τα αγαπημένα μου θέματα, κάθε φορά που διαβάζω κάποια απ’ αυτά όλο και πιο πολύ αντιλαμβάνομαι τη σχέση τους με τη ζωή. Γίνεται ορατός ο συμβολικός του λόγος, μόλο που η τρέχουσα εντύπωση είναι πως πρόκειται για μια ψεύτικη, επινοημένη, ενίοτε και αφελή, αφήγηση.

Κοιτάζοντας γύρω μου συνειδητοποιώ τη σοφία του παραμυθιού. Ο άνθρωπος πίστεψε πως με τον διαφωτισμό είχε βάλει στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας τις προκαταλήψεις, τον ανορθολογισμό. Μέσα σ’ αυτά λάτρεψε τη δύναμη του ορθού λόγου, ενώ δαιμονοποίησε τα συναισθήματα. Αυτή η διάσταση απογειώθηκε στον προτεσταντισμό που θεώρησε την εκδήλωση των συναισθημάτων ως αδυναμία για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και την επιτυχία του ατόμου.

Όμως, δε χρειάζεται, πια, να πάμε πίσω στο χρόνο ή σε άλλους τόπους. Είναι πολύ έντονη, σχεδόν ανυπόφορη, η διαπίστωση πως γεμίσαμε μισούς ανθρώπους. Πετυχημένους επιχειρηματίες που παίζουν την αγορά στα δάχτυλα, διανοούμενοι με συσσωρευμένη γνώμη, επιστήμονες που εντυπωσιάζουν με τις επιτυχίες τους, πολίτες, ανεξάρτητα από ηλικία και φύλλο, που ζουν στον αιώνα των ατομικών δικαιωμάτων. Σ’ όλα αυτά , όμως, δεν συμπεριλαμβάνουν το δικαίωμα της συναισθηματικής πληρότητας. Κι αυτό το τελευταίο έρχεται με την ανάγκη να πλημμυρίσει η ύπαρξή σου από αγάπη, συμπόνια, κατανόηση του διπλανού, έγνοια για τον πόνο.

ΠΕΡΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ

Του ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

 

Στην Ελλάδα έχει εμπεδωθεί ο μύθος της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, που παρουσιάζει την αποκρουστική εικόνα ενός Γολιάθ ‘υπερτροφικού’ και ‘αδηφάγου’ κράτους, με υπερπληθώρα άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Τα πρόσφατα όμως στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2013, κατατάσσουν τη χώρα μας στην 31^η θέση μεταξύ των 33 χωρών-μελών του με τον μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Συγκεκριμένα, το ποσοστό των ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται σε 8,5% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15,5%. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των χωρών της ευρωζώνης είναι 17%, ενώ σε χώρες του ‘σκληρού’ πυρήνα του βορρά είναι 17,5% στο Βέλγιο, 13% στην Ολλανδία και 10,5% στη Γερμανία. Οι χώρες της περιφέρειας-νότου της ευρωζώνης παρουσιάζουν ποσοστά 14% στην Ιταλία, 13% στην Ισπανία και 12,5% στην Πορτογαλία αντίστοιχα. Σε χώρες της ΕΕ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 17,5% στη Βρετανία, 26% στη Σουηδία και προσεγγίζει το 30% στις Σουηδία και Δανία, ενώ στην μητρόπολη του καπιταλισμού ΗΠΑ είναι 14,9%. Το κόστος της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας είναι 12,4% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται σε 21,4%.

Τα αντίστοιχα ποσοστά σε χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου-βορρά ανέρχονται σε 28,5% στην Ολλανδία, 25,2% στη Φινλανδία, 24,8% στις Γαλλία και Βέλγιο, 20% στη Γερμανία και 18,7% στην Αυστρία. Σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας-νότου τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 19,7% στην Ισπανία, 19,2% στην Ιταλία, 18,2% στην Πορτογαλία και 16,3% στην πρώην ‘κελτική τίγρη’ του νεοφιλελευθερισμού Ιρλανδία.

Αιτία χωρίς επαναστάτη

 «Τι γνωρίζει το ψάρι για το νερό μέσα στο οποίο ζει;» Άλμπερτ Αϊνστάιν

Αν απορείς, φίλτατε αναγνώστη, για ποια αιτία μιλάμε, τότε είτε είσαι απολύτως ηλίθιος είτε είσαι μέρος του προβλήματος (αν και αυτό είναι ταυτολογία, αφού οι ηλίθιοι είναι πάντα μέρος του προβλήματος).
Η αιτία υπάρχει, όπως και πολλές αφορμές έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν ακόμα περισσότερες. Όμως επανάσταση δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχουν επαναστάτες.

Μια πρώτη προσέγγιση σε αυτή την τόσο χαρακτηριστική έλλειψη μπορούμε να κάνουμε γλωσσολογικά, ανοίγοντας ένα λεξικό.
Τι εστί επανάσταση;
επανάσταση (η) ουσ. [<αρχ. επανάστασις < επανίσταμαι] ομαδική εξέγερση κατά της εξουσίας ή του καθεστώτος || (μτφ) προσπάθεια ή επίτευξη ριζικής αλλαγής των καθιερωμένων.
Από το Μείζον Ελληνικό Λεξικό – Τεγόπουλος, Φυτράκης. (Σιγά μην χρησιμοποιούσα το λεξικό του Μπαμπινιώτη.)

Ομαδική εξέγερση λοιπόν. Ο λεξικογράφος θα μπορούσε να είχε γράψει και λαϊκή εξέγερση. Έτσι πιστεύω θα ήταν πιο ακριβής, όσο ακριβής μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος με τις λέξεις.
Γιατί ως ομαδική εξέγερση κατά της εξουσίας ή του καθεστώτος μπορεί να θεωρηθεί και το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων» στην Επανάσταση των Γαρύφαλλων (βλ. Η επανάσταση των γαρύφαλλων και ο μπακαλιάρος-σαλάτα).

Ως ομαδική εξέγερση μπορεί να εννοηθεί τότε και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών.
Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στις δύο στρατιωτικές παρεμβάσεις;

 

Δεν μπορούμε να πούμε ότι αρκεί η λαϊκή υποστήριξη. Γιατί δεν ήταν λίγοι και αυτοί που υποστήριξαν την «επανάσταση» του Παπαδόπουλου, με τις πράξεις τους ή με τη σιωπή τους. Αυτοί οι ίδιοι που αναπολούν εκείνες τις εποχές, τότε που «ο κόσμος είχε τη δουλίτσα του» -αρκεί να μη μιλούσε.

Γερμανός, νεοφιλελευθερισμός και πώς θ’ απαλλαγούμε

 

Του sanejoker

Φωτιά

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το σολάνο -«γερμανός» – λατ. Solanum elaeagnifolium, είναι ζιζάνιο των ανοιξιάτικων φυτών και ανήκει στο ίδιο γένος με τις πατάτες και τις ντομάτες, όμως αυτό είναι τοξικό και δηλητηριώδες. Στα όμορφα μωβ άνθη του οφείλεται η παρανόηση του ως καλλωπιστικό φυτό.

(Ο νεοφιλελευθερισμός -«παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός» –γαλλ: laissez faire, laissez passer, είναι οικονομικό σύστημα και ανήκει στο ίδιο γένος με το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, όμως είναι τοξικός και δηλητηριώδης. Στα προσωρινά του οφέλη (κυρίως καταναλωτικά και κυρίως για τις υψηλότερες τάξεις) οφείλεται η παρανόηση του ως σύστημα επωφελές για τον άνθρωπο.)

~~{}~~

 

 

Ο Γερμανός είναι γηγενές είδος της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1927 κοντά στη Θεσσαλονίκη. Πιθανολογείται ότι σπόροι του βρίσκονταν σε αμερικάνικα λιπάσματα.

Οι Θεσσαλονικείς παρατήρησαν το φυτό σε μεγάλους αριθμούς στην περίοδο της γερμανικής Κατοχής, το συνάρτησαν με τους Γερμανούς και το ονόμασαν «γερμανό».

Τί μου έμαθε ο ελληνικός νεοφιλελευθερισμός - από τον Χάρη Ζάβαλο

Κι όμως αυτά τα ακούς και μένεις ατάραχος γιατί τα έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια και αν τους βρίσεις σε λένε φασίστα γιατί δεν έχεις επιχειρήματα να τους αντικρούσεις.
Το λάθος με την δημοκρατία είναι που δίνει δικαίωμα ψήφου σε όλους...ας υπάρχει κάποιο είδος διπλώματος όπως στην οδήγηση

Για το Νόστιμον ήμαρ: Χάρης Ζάβαλος

Στον αγώνα του σήμερα να «θάψουμε» τον νεοφιλελευθερισμό που ξεμύτισε στην Ελλάδα της κρίσης, κάνουμε μια αναδρομή στα καλύτερα διαμάντια που διαβάσαμε στο facebook από τους υπέρμαχους της πιο απάνθρωπης ιδεολογίας, του αφεντικού του σκυλιού του ναζισμού και του φασισμού.

Και επειδή εμείς δεν έχουμε «χρονοντούλαπα» να την κλείσουμε μέσα, έχουμε μνήμη και θέληση να ανατρέψουμε αυτό το τέρας που καλπάζει στην πολιτική ζωή της Ελλάδος και του κόσμου.

(Όλα τα παρακάτω είναι 100% αληθινά χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής. Είναι το μέτωπο της λεγόμενης «κοινής λογικής» που βάλθηκε να βιάσει τη δική μας.)

Ξεκινάμε:

Η μπλόφα της χιλιετίας

 

Έχει γίνει μια τρομερή παρεξήγηση. Ο νεο-φιλελευθερισμός (η μεταρσίωση του καπιταλισμού) δεν είναι πολιτικο-οικονομικό δόγμα.

Ο νεο-φιλεθευρισμός εξηγείται με όρους της εγκληματολογίας. Πρόκειται για κοινούς εγωπαθείς εγκληματίες που "ντύνουν" με γελοία ιδεολογήματα και επιστημονικοφανείς σαχλαμάρες αυτό που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κοινή εγκληματική συμπεριφορά που θεμελιώνεται στο δίκιο του ισχυρού που θέλει να γίνει όσο πιο ισχυρότερος μπορεί. Και από πάνω κατηγορεί και τα θύματα λέγοντας πως καταβάθος όλοι ίδιοι είμαστε!

Άκουσον άκουσον: Φτιάχνουν οι πλούσιοι ένα σύστημα οργανωμένου φόνου και ληστείας, αν γίνεις σαν τα μούτρα τους σε βάζουν στο παιχνίδι (γίνε κακούργος σαν εμάς ή ψόφα), αν καταστραφείς ή εξαντληθείς ψυχολογικά και νοητικά από τη φτώχεια που σου δημιουργούν τεχνητά σε αποκαλούν και ανάξιο μ@λάκ@, έχουν γεμίσει τα σχολεία και τα πανεπιστήμια με πράκτορες τους για να δημιουργούν αντίγραφα τους και αν αντιδράσεις ειρηνικά χρησιμοποιούν όλη την πολιτικο-οικονομική τους δύναμη για να σε καταστρέψουν, αν αντιδράσεις δυναμικά (είτε ένοπλα, είτε με άγριες διαδηλώσεις) στέλνουν τον στρατό και την αστυνομία να σε συλλάβουν ή να σε σκοτώσουν!