«Δεν κατανοούν ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το επίπεδο του χρέους της, αλλά το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας και η αδυναμία της να συγκροτήσει (λειτουργική) διοίκηση», δήλωσε την περασμένη Πέμπτη ο Βόλφγκανγ Σόιμπλε σε εκδήλωση για την παρουσίαση βιβλίου. «Ολοι υποκρίνονται ότι κάποια μορφή ελάφρυνσης του χρέους θα έκανε καλύτερα τα πράγματα στην Ελλάδα. Το μόνο που θα άλλαζε είναι ότι θα μεινόταν έτι περαιτέρω κάθε βούληση να ασχοληθούν με μερικές μεταρρυθμίσεις», πρόσθεσε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών.
Οσο κι αν φαίνεται παράξενο (υπό το φως της τρέχουσας φιλολογίας περί σφοδρής σύγκρουσης Γερμανίας-ΔΝΤ), ο Σόιμπλε στο «διά ταύτα» υποστηρίζει τα ίδια πράγματα μ' αυτά που υποστηρίζουν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ: ότι ο ελληνικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει πρόβλημα «ανταγωνιστικότητας». Από κει και πέρα, ο μεν Σόιμπλε υποστηρίζει ότι το ζήτημα της διευθέτησης των λήξεων του χρέους (γιατί περί αυτού πρόκειται) μπορεί άνετα να ρυθμιστεί και μετά το 2018, το δε ΔΝΤ υποστηρίζει ότι η όποια επαναρύθμιση των τοκοχρεολυτικών δόσεων πρέπει να γίνει τώρα, ανεξαρτήτως του ότι θα αφορά την περίοδο μετά το 2021. Στο «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας», όμως, υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων ΔΝΤ-Σόιμπλε. Μάλιστα, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον γερμανό υπουργό περισσότερο «πολιτική στάση», έναντι των άκαμπτων τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Ο Σόιμπλε δέχεται, για παράδειγμα, ότι τα μέτρα που αφορούν τη «βελτίωση της ανταγωνιστικότητας» πρέπει να λαμβάνονται με μια πολιτική λογική: να μπορεί το πολιτικό σύστημα να τα υποστηρίξει και να τα θεσπίσει. Αντίθετα, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ ακολουθούν τη λογική «αυτά είναι, κόψτε το λαιμό σας να τα θεσπίσετε». Βλέπετε, οι τεχνοκράτες ποτέ δεν πρόκειται να ζητήσουν ψήφο, ενώ ο Σόιμπλε αντιλαμβάνεται τι σημαίνει κοινοβουλευτική πολιτική. Πιέζει μεν το πολιτικό σύστημα μέχρις εσχάτων, ξέρει όμως πού τελειώνουν τα όριά του.
Τι εστί «ανταγωνιστικότητα»; Είναι ένας εύσχημος τρόπος περιγραφής του βαθμού κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μια καπιταλιστική οικονομία θεωρείται τόσο περισσότερο «ανταγωνιστική» όσο υψηλότερο είναι το ποσοστό του κέρδους που εξασφαλίζει στο κεφάλαιο που επενδύεται σ' αυτή. Με δεδομένους παράγοντες κόστους όπως οι τιμές των πρώτων υλών, τα μεταφορικά, η απόσταση από τις πηγές πρώτων υλών και από τις αγορές στις οποίες θα πωληθούν τα προϊόντα, τα κράτη καλούνται να διαχειριστούν την «ανταγωνιστικότητα» σε δύο βασικά τομείς: στο φορολογικό τομέα (ο οποίος συνδυάζεται και με την παροχή κάθε είδους «επενδυτικών κινήτρων») και στον τομέα του «κόστους εργασίας».
Οσο κι αν φαίνεται παράξενο (υπό το φως της τρέχουσας φιλολογίας περί σφοδρής σύγκρουσης Γερμανίας-ΔΝΤ), ο Σόιμπλε στο «διά ταύτα» υποστηρίζει τα ίδια πράγματα μ' αυτά που υποστηρίζουν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ: ότι ο ελληνικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει πρόβλημα «ανταγωνιστικότητας». Από κει και πέρα, ο μεν Σόιμπλε υποστηρίζει ότι το ζήτημα της διευθέτησης των λήξεων του χρέους (γιατί περί αυτού πρόκειται) μπορεί άνετα να ρυθμιστεί και μετά το 2018, το δε ΔΝΤ υποστηρίζει ότι η όποια επαναρύθμιση των τοκοχρεολυτικών δόσεων πρέπει να γίνει τώρα, ανεξαρτήτως του ότι θα αφορά την περίοδο μετά το 2021. Στο «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας», όμως, υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων ΔΝΤ-Σόιμπλε. Μάλιστα, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον γερμανό υπουργό περισσότερο «πολιτική στάση», έναντι των άκαμπτων τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Ο Σόιμπλε δέχεται, για παράδειγμα, ότι τα μέτρα που αφορούν τη «βελτίωση της ανταγωνιστικότητας» πρέπει να λαμβάνονται με μια πολιτική λογική: να μπορεί το πολιτικό σύστημα να τα υποστηρίξει και να τα θεσπίσει. Αντίθετα, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ ακολουθούν τη λογική «αυτά είναι, κόψτε το λαιμό σας να τα θεσπίσετε». Βλέπετε, οι τεχνοκράτες ποτέ δεν πρόκειται να ζητήσουν ψήφο, ενώ ο Σόιμπλε αντιλαμβάνεται τι σημαίνει κοινοβουλευτική πολιτική. Πιέζει μεν το πολιτικό σύστημα μέχρις εσχάτων, ξέρει όμως πού τελειώνουν τα όριά του.
Τι εστί «ανταγωνιστικότητα»; Είναι ένας εύσχημος τρόπος περιγραφής του βαθμού κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μια καπιταλιστική οικονομία θεωρείται τόσο περισσότερο «ανταγωνιστική» όσο υψηλότερο είναι το ποσοστό του κέρδους που εξασφαλίζει στο κεφάλαιο που επενδύεται σ' αυτή. Με δεδομένους παράγοντες κόστους όπως οι τιμές των πρώτων υλών, τα μεταφορικά, η απόσταση από τις πηγές πρώτων υλών και από τις αγορές στις οποίες θα πωληθούν τα προϊόντα, τα κράτη καλούνται να διαχειριστούν την «ανταγωνιστικότητα» σε δύο βασικά τομείς: στο φορολογικό τομέα (ο οποίος συνδυάζεται και με την παροχή κάθε είδους «επενδυτικών κινήτρων») και στον τομέα του «κόστους εργασίας».
