Επιμέλεια κειμένου: Χάρις Γεωργίου | Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης
O₂, Academy Islington. Σε ένα κατάμεστο συναυλιακό χώρο, ζήσαμε τη γιορτή εκτός συνόρων. Γιάννης Αγγελάκας και 100°C live στο Λονδίνο, με καινούρια κομμάτια, ροκ διάθεση και τον κόσμο να τρελαίνεται με τα ήσυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια. Έλληνες φοιτητές και μετανάστες να πλημμυρίζουν το χώρο, σε μία ξέφρενη μέθεξη, μιας και κάτι τέτοιες βραδιές έχουν γεύση νοσταλγική από την Ελλάδα που γουστάρουμε, την Ελλάδα του ροκ εν ρολ, την Ελλάδα που έχει κάτι να πει.
Σε αυτή την παράξενη πόλη, λοιπόν, δύο μέρες μετά από αυτό το live σε ένα καφέ στην καρδιά του Λονδίνου, κάπου στο Σόχο, συναντήσαμε το Γιάννη Αγγελάκα και τον Sonny Touch, που μαζί πριν 2 χρόνια ξεκίνησαν να στήνουν τα περισσότερα τραγούδια του κανούριου δίσκου. Ο Sonny ζει πλέον μόνιμα στο Λονδίνο. Συζητήσαμε για τα ταξίδια, το Magic Bus, τη μουσική, το σήμερα.
Η σερβιτόρα θα μας πλησιάσει και θα καταλάβει ότι είμαστε Έλληνες.
«Έλληνες είστε ρε παιδιά;» Και κάπως έτσι, θα ξεκινήσει η συζήτηση.
Είμαστε πολλοί εδώ. Συναντήσαμε αρκετούς Έλληνες.
Είναι τόσο άσχημα τα πράγματα στην Ελλάδα, πώς να ζήσεις; Σκέψου όλα αυτά τα παιδιά που είναι τόσα χρόνια άνεργοι. Φεύγουν, τί να κάνουν, ψάχνουν κάπου αλλού να κερδίσουν τη χαμένη τους νιότη, την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και την εξέλιξη τους.
Είναι και ωραία πόλη το Λονδίνο.
Ωραία είναι, ναι, αλλά λένε ότι είναι πανάκριβα και σκληρά για να ζεις εδώ, μην ξεχνάτε ότι είμαστε στη γενέτειρα του καπιταλισμού.
Πότε ξεκίνησες να έρχεσαι εδώ;
Πρώτη φορά ήρθα το ’93 σαν επισκέπτης και μετά το ’94 ήρθαμε και παίξαμε με τις Τρύπες. Ε, μετά ερχόμασταν είτε με τις Τρύπες είτε μόνος μου συνέχεια. Στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’90 ήταν πιο ζωηρά τα πράγματα. Υπήρχε ζωντανή μουσική σκηνή, το trip-hop, το hip hop, dub, reggae, μαύρη μουσική, οι άνθρωποι πιο χαλαροί. Γνώρισα ένα Λονδίνο που ήταν στις καλές του.
Και πρωτοπαίξατε το ’94;
Ναι, θυμάμαι το ’93 που είχα έρθει, περνούσαμε με μια φίλη μου μπροστά από το θρυλικό Marquee, και λέω «Θέε μου, το Marquee!». Και μου λέει η φίλη μου «Πού ξέρεις; Μπορεί να παίξεις κι εσύ μια μέρα εδώ.» Και με το που γυρνάω Θεσσαλονίκη, είχαν κλείσει συναυλία οι Τρύπες στο Marquee. Σαν να είχα κάνει μια εύχη στο τυχερό μου αστέρι. Έκτοτε παίξαμε αρκετές φορές εκεί.
Πώς ήταν σαν εμπειρία;
Σαν να ζεις στο όνειρο.
Το κοινό;
Τότε ήταν κυρίως φοιτητές, δεν είχαμε τόσους μετανάστες. Ωραία ήταν, όμως τώρα τα παιδιά έρχονται με περισσότερη ένταση και πιο αποφασισμένα να το γλεντήσουν, βλέπεις, άλλο φοιτητές, άλλο μετανάστες. Τώρα τριγυρνάμε και παίζουμε πολύ συχνά στο εξωτερικό. Έχουν στηθεί μικρές Ελλάδες παντού και γίνονται περισσότερα live.
Είχες έρθει με Magic Bus;
Όχι. Στο Παρίσι είχα πάει με Magic Bus, από Θεσσαλονίκη. Είχαμε κάνει 24 ώρες ταξίδι, κάτι ερείπια λεωφορεία, αλλά δε μας ένοιαζε. Ήταν μία γραμμή που ξεκινούσε από Λονδίνο, σταμάταγε Παρίσι, μάζευε χίπηδες φρικιά και πήγαινε Ινδία. Και περνούσε και από Θεσσαλονίκη. Εκεί που στάθμευε υπήρχε ένα youth hostel, που έμεναν μερικές μέρες οι χίπηδες που άφηνε το Magic Bus και όλα τα αλητάκια, όλα τα ανήσυχα τυπάκια της πόλης μας τότε, συχνάζαν στην Πρίγκηπος Νικολάου – Σβώλου, λέγεται τώρα – που ήταν το youth hostel. Κι έτσι τα διψασμένα, τρελά ελληνάκια μαθαίναν τι γίνεται. Έπαιρναν δίσκους από τους χίπηδες, τους άκουγαν να παιζουν κιθάρα, βολτάρανε στην παραλία, επικοινωνούσαν μαζί τους. Αυτά μου τα λένε οι πιο παλιοί από μένα, μουσικοί – ροκάδες, οι οποίοι μου διηγούνταν πως μυήθηκαν στη ροκ. Και έτσι μπήκε το ροκ εν ρολ στη Θεσσαλονίκη και έχουμε τις πρώτες ροκ μπάντες από τη δεκαετία του ’60.
Πώς το βλέπεις το Λονδίνο τώρα σε σχέση με τότε;
Κάποια στιγμή είχαμε έρθει το 2007- 2008 με τον Coti και τον Βελιώτη και δε μου άρεσε. Το βρήκα σε σχέση με τη δεκαετία του ‘90 πολύ αγχωμένο.
Αυτό που παρατηρούμε εμείς είναι μία απίστευτη οργάνωση σε όλα. Ας πούμε είχαμε πάει σε μία πορεία ενάντια στον Trump, και ακόμα και αυτή ήταν οργανωμένη, χωρίς επεισόδια, χωρίς αναταραχές.
Μιλάμε για οργανωμένη κοινωνική αστική ζωή εδώ και εκατονταετίες. Τάξεις, κινήματα, εργάτες, παμπ τις εποχές που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ούτε σαν σκέψη αυτά. Τώρα μου περιγράφουν κάτι παιδιά που ζουν στην Αγγλία χρόνια, ότι κάθε τάξη εδώ δουλεύει συνειδητά για την ανώτερη, η ανώτερη για την ακόμα πιο πάνω και ούτω καθεξής. Υπάρχει πυραμίδα, η οποία δεν αμφισβητείται. Τραγικός βιωμένος καπιταλισμός.
Τα πάντα είναι περιχαρακωμένα, προγραμματισμένα. Φαντάζομαι ακόμα και οι πορείες θα ήταν μέχρι τις 9 και 10. Να πάρει κάνας φωτογράφος κάνα πλάνο, να γίνεται θέμα στα μέσα, και μετά τέλος.
