Ρότζερ Γουότερς: Η προπαγάνδα των νεοφιλελεύθερων κρατά τους πολίτες κοιμισμένους [βίντεο]

Mια πολιτική και αιχμηρή συνέντευξη παραχώρησε στο πρακτορείο RT ο θρύλος των Pink Floyd Ρότζερ Γουότερς.

Ο συνιδρυτής του θρυλικού ροκ συγκροτήματος μίλησε για την επίδραση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση και υπογράμμισε ότι η κυβερνητική προπαγάνδα που αναπαράγεται από τα ΜΜΕ «αποκοιμίζει» τους πολίτες και δεν τους επιτρέπει «να δουν κάτι πραγματικό».

Επεσήμανε ότι όσοι τον συμβούλευσαν να μείνει προσηλωμένος στη μουσική του, «υπνοβατούσαν» όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις στη Συρίας, το κίνημα για μποϊκοτάζ και οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ. «Και αυτό επειδή κοιμούνται. Επειδή είναι τα θύματα του νεοφιλελευθερισμού που προήγαγαν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και η Μάργκαρετ Θάτσερ» ανέφερε ο Γουότερς.

«Μία από τις μεθόδους με τις οποίες επιδρά ο νεοφιλελευθερισμός είναι να “αναισθητοποιεί” τους ανθρώπους και να καθιστά “άβολο” το να δουν κάτι στην πραγματική του διάσταση» υποστήριξε. Ως προς την πηγή του κακού, ο Γουότερς εστιάζει -τουλάχιστον για τις ΗΠΑ – στο ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο παράγει αγνώμονα πληθυσμό που μπορεί να «συμμορφωθεί» εύκολα στις κυβερνητικές επιταγές.

Η προφητική αδημοσίευτη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση

«Κυβέρνηση θα γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα είναι χειρότερος… Όταν γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, θα γίνει μνημονιακός. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κάθε φορά παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου», είχε δηλώσει προφητικά το 2013 ο Τζίμης Πανούσης σε αδημοσίευτη συνέντευξή του στον στιχουργό και δημοσιογράφο Νίκο Μωραΐτη.

«Ήταν Δεκέμβριος του 2013 όταν του πήρα αυτή τη συνέντευξη. Τότε τον είδα τελευταία φορά, στο καμαρίνι του.

Δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε στο έντυπο το οποίο μου την ανέθεσε, γιατί θεωρήθηκε ακραία.

Κατά τη γνώμη μου δεν είναι ακραία, είναι απλά… Πανούσης.

Όπως τον αγαπήσαμε ή τον παραδεχτήκαμε – ακόμη και εκείνοι που δεν συμφωνούσαμε στα πάντα μαζί του.

Θεωρώ ότι στο mikropragmata.lifo.gr θα βρει ένα ωραίο σπίτι για «καλό κατευόδιο» στον μεγάλο αιρετικό.

Με εκτίμηση»,

Νίκος Μωραΐτης


Η συνέντευξη:

— Τι είναι αυτό που σας έκανε φέτος να πείτε «θα βγω στη σκηνή να τα πω»;

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: Οι λόγοι είναι καθαρά ιδεολογικοί. Θέλω να συμφιλιωθεί ο κόσμος με το Μνημόνιο, γιατί αυτή η ένταση δημιουργεί μόνο ψυχολογικά προβλήματα! Ποια εθνική κυριαρχία; Μετά το Χρυσό Αιώνα του Περικλέους δεν ήμασταν ποτέ ελεύθεροι. Ήρθαν Ρωμαίοι, Ενετοί, Τούρκοι, Άγγλοι, Αμερικανοί, Γερμανοί. Και, τελοσπάντων, αν θέλαμε ποτέ να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας, δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε με αυτούς τους τύπους που είναι στα πράγματα τώρα. Είμαστε έρμαια μίας κομματικής συμμορίας.

— Την κυβέρνηση εννοείτε;

ΤΖ.Π.: Δε μιλάω για την κυβέρνηση, κυβέρνηση θα γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ και θα είναι χειρότερος. Όλοι τους είναι μέλη μίας πολιτικής μαφίας, από τα ίδια χρήματα των φορολογουμένων πληρώνονται. Κι έτσι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Αν σκεφτείτε, ο Γιωργάκης ήταν πολύ καλύτερος από τον Αντωνάκη, έκανε και ένα opengov! Τώρα θα έρθει και ο Αλεξάκης, που είναι σαν το νεαρό Τσοχατζόπουλο.

Περικλής Κοροβέσης: Η ομάδα του Τσίπρα κατόρθωσε να εξαφανίσει την Aριστερά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Σταμάτη Μαυροειδή και Μιχάλη Σιάχο

Το ραντεβού που δώσαμε από τα μέσα του Σεπτέμβρη, τελικά πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοέμβρη. Οποιαδήποτε συζήτηση με τον Περικλή Κοροβέση έχει αξία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αν κάτι τον διακρίνει δεκαετίες τώρα, είναι η επιμονή του σε αρχές, η επιμονή του στον άνθρωπο, τις ανάγκες και τις αδυναμίες του. Μια επιμονή, όμως, που δεν έγινε ποτέ ούτε γραφική, ούτε και εξουσιαστική. Ποτέ δεν θα πει κάτι ο Περικλής, με όποιον κι αν συζητάει, με ύφος ινστρούχτορα, με ύφος… παλιάς καραβάνας που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Ανοιχτός στην κουβέντα, επίμονα αριστερός σε κάθε του βήμα κι αθεράπευτα αντιεξουσιαστής, ευαίσθητος και δεκτικός σε κάθε σκέψη και πρόταση, αλλά ταυτόχρονα αυστηρός απέναντι σε όποιον και ό,τι διαστρέφει περιεχόμενα και αξίες που διαχρονικά πραγμάτωσαν απλοί αγωνιστές, χωρίς ανταλλάγματα κι οφίτσια. «Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση στην αριστερά. Σ’ αυτούς που προσφέρουν και σ’ αυτούς που επωφελούνται», σημειώνει χαρακτηριστικά…

 

«Η αδράνεια ροκανίζει το μέλλον»… Θα θέλατε κ. Κοροβέση να γίνετε λίγο πιο αναλυτικός στο τι ακριβώς εννοούσατε όταν βάλατε αυτόν τον τίτλο στο τελευταίο σας βιβλίο;

Εδώ και πολλά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχα συλλάβει την ιδέα ότι μας χρειάζεται ένας νέος διαφωτισμός, γιατί τα παλιά μας εργαλεία, όπως είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα, ήτανε σκουριασμένα και δεν μας επέτρεπαν να δούμε την πραγματικότητα. Αντί να βλέπουμε την κοινωνία και να την αναλύουμε για να δούμε τι θα κάνουμε, βλέπαμε την ιδεολογία, κι αυτό κατά κάποιο τρόπο προσομοίαζε σε θεολογικό φαινόμενο: Να κρατήσουμε την ιδεολογική πίστη. Η συλλογικότητα είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και στο σημείο που ο άνθρωπος φεύγει από τη συλλογικότητα και αδρανεί γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος της καταπίεσης. Οι τύραννοι φοβούνται τον ενεργό πολίτη. Το λέει κι ο Μπρέχτ: «Αν δεν υπήρχα εγώ οι τύραννοι θα κοιμόντουσαν καλύτερα». Επομένως, όταν αδρανείς –είναι σκληρό αυτό που θα πω– στην ουσία βάζεις πλάτη στους Χρυσαυγίτες.

«Για μένα η εξουσία είναι μια μορφή τρέλας, γι’ αυτό και γίνεται επικίνδυνη, γι’ αυτό και σκοτώνει τόσο εύκολα…»

Τι κάνει, όμως, τον πολίτη να γίνεται αδρανής;


Οι εξουσίες από την εποχή των Φαραώ και του μεγάλου βασιλιά στην Περσία έχουν αποκτήσει μια τεράστια πείρα πώς να κάνουν τον πολίτη ανενεργό, πώς θα τον βγάλουν από τη μέση για να μη έχει δικαιώματα. Στις αποικίες υπήρχε μια συνεδρίαση της Ιερής Εξέτασης (το αναφέρει, νομίζω, ο Μπαρτολομέο ντε λα Κάσας) η οποία έθεσε το ερώτημα αν οι ινδιάνοι είναι ανθρώπινα όντα ή είναι ζώα; Και λίγο αργότερα με τις κατακτήσεις του ιμπεριαλισμού, ο μαύρος στοίχιζε όσο ένα άλογο. Όταν χάνεις την ανθρώπινη ιδιότητα, αναγκαστικά σού επιβάλουν να μη έχεις κανένα δικαίωμα. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό που κάνει αδρανείς τους ανθρώπους είναι γιατί «τελειώσανε» την κρατική διαπαιδαγώγηση: Να μην είσαι τίποτα, να κοιτάς τη… δουλίτσα σου. Κι από ’κει και πέρα είναι αυτοί που αποκτάνε συνείδηση χωρίς να έχουν δικαιώματα, αυτοί δηλαδή που κινούν την ιστορία τελικά. Νομίζω, λοιπόν, ότι η αδράνεια είναι το φυσικό προϊόν της εξουσίας και μόνο ο εξεγερμένος που ζητάει τα δικαιώματά του μετράει σαν πολίτης. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι ψυχολογικό, δειλία ή οτιδήποτε άλλο. Σου λένε: θέλεις να πας μπροστά; Κάνε το κορόιδο.

Η συλλογικότητα ατόνησε επειδή η κυρίαρχη εξουσία ώθησε εντέχνως τα πράγματα προς τον ατομισμό ή μήπως και η αριστερά συνέβαλλε ενεργητικά σε αυτήν την αδράνεια;

Να το πω ευθαρσώς; Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ταφόπετρα του κινήματος και θα πάρει πολλές δεκαετίες μέχρι να ξαναδιαμορφωθεί μια άλλη αριστερά. Αυτό που λέω είναι προκλητικό αλλά δεν πειράζει. Θα συνεχίσω όμως λέγοντας ότι ούτε η Κατοχική, ούτε η εμφυλιοπολεμική Ελλάδα μπόρεσε να καταστρέψει την αριστερά. Μετά τη συντριβή του ΚΚΕ, που ήταν και στρατιωτική και πολιτική, σε οχτώ χρόνια μέσα η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Που σημαίνει ότι αυτός που κατόρθωσε να εξαφανίσει την αριστερά είναι η ομάδα του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εν προκειμένω, ο κόσμος είχε ποντάρει την ουτοπία και αντί γι’ αυτήν βγήκε μια δραματική απογοήτευση. Να επιστρέψουμε στο ερώτημα: Η συλλογικότητα δεν είναι αναγκαστικά πολιτική. Μπορεί να είναι πανηγύρι, μπορεί να είναι μαγαζί, να είναι μια καλή ταβέρνα που δεν δουλεύει για το κέρδος, μια θεατρική ομάδα, μπορούν να είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα. Υπάρχουν διάφορες συλλογικότητες που συγκλίνουν και δημιουργούν πολιτικό προϊόν.

Γιάννης Αγγελάκας στα στενά του Λονδίνου: “O φόβος ήταν πάντα καταστολή. Υπάρχει καλύτερη καταστολή;”

Συνέντευξη στους Χάρις Γεωργίου και Χρήστο Διαμάντη

Επιμέλεια κειμένου: Χάρις Γεωργίου | Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης

O₂, Academy Islington. Σε ένα κατάμεστο συναυλιακό χώρο, ζήσαμε τη γιορτή εκτός συνόρων. Γιάννης Αγγελάκας και 100°C live στο Λονδίνο, με καινούρια κομμάτια, ροκ διάθεση και τον κόσμο να τρελαίνεται με τα ήσυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια. Έλληνες φοιτητές και μετανάστες να πλημμυρίζουν το χώρο, σε μία ξέφρενη μέθεξη, μιας και κάτι τέτοιες βραδιές έχουν γεύση νοσταλγική από την Ελλάδα που γουστάρουμε, την Ελλάδα του ροκ εν ρολ, την Ελλάδα που έχει κάτι να πει.

Σε αυτή την παράξενη πόλη, λοιπόν, δύο μέρες μετά από  αυτό το live σε ένα καφέ στην καρδιά του Λονδίνου, κάπου στο Σόχο, συναντήσαμε το Γιάννη Αγγελάκα και τον Sonny Touch, που μαζί πριν 2 χρόνια ξεκίνησαν να στήνουν τα περισσότερα τραγούδια του κανούριου δίσκου. Ο Sonny ζει πλέον μόνιμα στο Λονδίνο.  Συζητήσαμε για τα ταξίδια, το Magic Bus, τη μουσική, το σήμερα.

Η σερβιτόρα θα μας πλησιάσει και θα καταλάβει ότι είμαστε Έλληνες.

«Έλληνες είστε ρε παιδιά;» Και κάπως έτσι, θα ξεκινήσει η συζήτηση.

Είμαστε πολλοί εδώ. Συναντήσαμε αρκετούς Έλληνες.

Είναι τόσο άσχημα τα πράγματα στην Ελλάδα, πώς να ζήσεις; Σκέψου όλα αυτά τα παιδιά που είναι τόσα χρόνια άνεργοι. Φεύγουν, τί να κάνουν, ψάχνουν κάπου αλλού να κερδίσουν τη χαμένη τους νιότη, την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και την εξέλιξη τους.

Είναι και ωραία πόλη το Λονδίνο.

Ωραία είναι, ναι, αλλά λένε ότι είναι πανάκριβα και σκληρά για να ζεις εδώ, μην ξεχνάτε ότι είμαστε στη γενέτειρα του καπιταλισμού.

Πότε ξεκίνησες να έρχεσαι εδώ;

Πρώτη φορά ήρθα το ’93 σαν επισκέπτης και μετά το ’94 ήρθαμε και παίξαμε με τις Τρύπες. Ε, μετά ερχόμασταν είτε με τις Τρύπες είτε μόνος μου συνέχεια. Στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’90 ήταν πιο ζωηρά τα πράγματα. Υπήρχε ζωντανή μουσική σκηνή, το trip-hop, το hip hop, dub, reggae, μαύρη μουσική, οι άνθρωποι πιο χαλαροί. Γνώρισα ένα Λονδίνο που ήταν στις καλές του.

Και πρωτοπαίξατε το ’94;

Ναι, θυμάμαι το ’93 που είχα έρθει, περνούσαμε με μια φίλη μου μπροστά από το θρυλικό Marquee, και λέω «Θέε μου,  το Marquee!». Και μου λέει η φίλη μου «Πού ξέρεις; Μπορεί να παίξεις κι εσύ μια μέρα εδώ.» Και με το που γυρνάω Θεσσαλονίκη, είχαν κλείσει συναυλία οι Τρύπες στο Marquee. Σαν να είχα κάνει μια εύχη στο τυχερό μου αστέρι. Έκτοτε παίξαμε αρκετές φορές εκεί.

Πώς ήταν σαν εμπειρία;

Σαν να ζεις στο όνειρο.

Το κοινό;

Τότε ήταν κυρίως φοιτητές, δεν είχαμε τόσους μετανάστες. Ωραία ήταν, όμως τώρα τα παιδιά έρχονται με περισσότερη ένταση και πιο αποφασισμένα να το γλεντήσουν, βλέπεις, άλλο φοιτητές, άλλο μετανάστες. Τώρα τριγυρνάμε και παίζουμε πολύ συχνά στο εξωτερικό. Έχουν στηθεί μικρές Ελλάδες παντού και γίνονται περισσότερα live.

Είχες έρθει με Magic Bus;

Όχι. Στο Παρίσι είχα πάει με Magic Bus, από Θεσσαλονίκη. Είχαμε κάνει 24 ώρες ταξίδι, κάτι ερείπια λεωφορεία, αλλά δε μας ένοιαζε. Ήταν μία γραμμή που ξεκινούσε από Λονδίνο, σταμάταγε Παρίσι, μάζευε  χίπηδες φρικιά και πήγαινε Ινδία. Και περνούσε και από Θεσσαλονίκη. Εκεί που στάθμευε υπήρχε ένα youth hostel, που έμεναν μερικές μέρες οι χίπηδες που άφηνε το Magic Bus και όλα τα αλητάκια, όλα τα ανήσυχα τυπάκια της πόλης μας τότε, συχνάζαν στην Πρίγκηπος Νικολάου – Σβώλου, λέγεται τώρα – που ήταν το youth hostel. Κι έτσι τα διψασμένα, τρελά ελληνάκια μαθαίναν τι γίνεται. Έπαιρναν δίσκους από τους χίπηδες, τους άκουγαν να παιζουν κιθάρα, βολτάρανε στην παραλία, επικοινωνούσαν μαζί τους. Αυτά μου τα λένε οι πιο παλιοί από μένα, μουσικοί – ροκάδες, οι οποίοι μου διηγούνταν πως μυήθηκαν στη ροκ. Και έτσι μπήκε το ροκ εν ρολ στη Θεσσαλονίκη και έχουμε τις πρώτες ροκ μπάντες από τη δεκαετία του ’60.

Πώς το βλέπεις το Λονδίνο τώρα σε σχέση με τότε;

Κάποια στιγμή είχαμε έρθει το 2007- 2008 με τον  Coti και τον Βελιώτη και δε μου άρεσε. Το βρήκα σε σχέση με τη δεκαετία του ‘90 πολύ αγχωμένο.

Αυτό που παρατηρούμε εμείς είναι μία απίστευτη οργάνωση σε όλα. Ας πούμε είχαμε πάει σε μία πορεία ενάντια στον Trump, και ακόμα και αυτή ήταν οργανωμένη, χωρίς επεισόδια, χωρίς αναταραχές.

Μιλάμε για οργανωμένη κοινωνική αστική ζωή εδώ και εκατονταετίες. Τάξεις, κινήματα, εργάτες, παμπ τις εποχές που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ούτε σαν σκέψη αυτά. Τώρα μου περιγράφουν κάτι παιδιά που ζουν στην Αγγλία χρόνια, ότι κάθε τάξη εδώ δουλεύει συνειδητά για την ανώτερη, η ανώτερη για την ακόμα πιο πάνω και ούτω καθεξής. Υπάρχει πυραμίδα, η οποία δεν αμφισβητείται. Τραγικός βιωμένος καπιταλισμός.

Τα πάντα είναι περιχαρακωμένα, προγραμματισμένα. Φαντάζομαι ακόμα και οι πορείες θα ήταν μέχρι τις 9 και 10. Να πάρει κάνας φωτογράφος κάνα πλάνο, να γίνεται θέμα στα μέσα, και μετά τέλος.

Συνέντευξη: Ορέστης Ντάντος

Τον Ορέστη Ντάντο τον άκουσα πρώτη φορά κάπου το 2009-2010, τότε που «έσκασε μύτη» στην ελληνική σκηνή και αμέσως ένιωσα ότι με συγκινεί πολύ αυτό που κάνει.
Έχοντας φιλτράρει ό,τι καλό προσέφερε το ελληνόφωνο ροκ της δεκαετίας του ’90 και προσθέτοντας στη συνταγή τη δική του μοναδική και καλλιεργημένη αισθητική στη μουσική και στο στίχο, κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του και σίγουρα ο αγαπημένος μου.
Εν μέσω ενός διαδικτυακού διαγωνισμού που τρέχει αυτή τη περίοδο (τσεκ εδώ για περισσότερα) και που αν όλα πάνε καλά θα του δώσει την ευκαιρία να συνεχίσει την όμορφη πορεία του απρόσκοπτα, βρεθήκαμε για μπίρες κάπου στο Κεραμεικό, είπαμε μεταξύ άλλων πάρα πολλά που θα θέλανε… 2-3 Υπόγεια για να καταγραφούν, αλλά η ουσία της κουβέντας ηχογραφήθηκε στο θρυλικό δημοσιογραφικό γκάτζετ του Υπογείου και μετουσιώθηκε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και από καρδιάς συνεντεύξεις που έχει παρουσιάσει το site μας.  Άλλωστε ο Ορέστης έτσι και αλλιώς, είναι ένας τύπος που και στη μουσική του και στη προσωπικότητα του, η αυθεντικότητα και η ψυχή πρωταγωνιστούν.
Ιδού λοιπόν η πολύ ωραία συζήτηση που κάναμε για το Υπόγειο…

Το Υπόγειο: Ορέστη σε ευχαριστώ για αυτή τη συνάντηση! Ένας χρόνος πέρασε από τότε που κυκλοφόρησες το «Θα το ΄κανα ξανά». Θα το ξανάκανες;
Θα το ξανάκανα εννοείται! Είμαι πολύ περήφανος για αυτόν τον δίσκο.

Το Υπόγειο: Είσαι ευχαριστημένος από το feedback που εισέπραξες;
Ναι, κοίτα… Μετά τη κοιλιά που είχαμε κάνει από τον δεύτερο δίσκο, ο τρίτος ήταν πραγματικά “come back” που λέει και η Άντζελα (γέλια).

Το Υπόγειο: Αυτό το τρίτο άλμπουμ κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και όχι σε φυσική μορφή, ενώ  τα δύο πρώτα είχαν βγει από τη Sony. Θεωρείς πως η κατάσταση «δισκογραφία» έχει τελειώσει πια για σένα;  Και όχι μόνο για σένα…
Για μένα δε θα ήθελα να έχει τελειώσει, αλλά κατά κάποιο τρόπο έχει τελειώσει γενικότερα. Κοίτα, εγώ πρόλαβα τη πτώση. Ήταν σα να κοίταξα από τη κλειδαρότρυπα και να είδα το πώς συνέβαιναν τα πράγματα πριν από το 2009 που βγήκε ο πρώτος δίσκος. Ουσιαστικά αμέσως μετά μπαίνουμε σε κατάσταση κρίσης και από κει και πέρα καταστρέφεται το σύμπαν και στα θέματα δισκογραφίας. Η ίδια η Sony, το ελληνικό τμήμα της το διέλυσε. Απλά πρόλαβα να δω πόσο ωραία περνάγανε πριν οι συνάδελφοι (γέλια)!

Το Υπόγειο: Πρόλαβες απλώς να δεις πως λειτουργούσε το πράγμα πριν καταρρεύσει…
Μιλάω με ανθρώπους που τα είχαν καταφέρει κάπως σε εποχές 2004-2005, οι οποίοι μετά από αυτή τη κατάρρευση υποφέρουν πιο πολύ, γιατί είχαν μάθει αλλιώς. Εμείς έτσι και αλλιώς είμαστε μια γενιά DIY, που ξέρουμε ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, έτσι ξεκινήσαμε και έτσι πάει.

Το Υπόγειο: Στο κομμάτι «Κάνω Ό,τι Μπορώ» που χρησιμοποιείς ένα σαφέστατο στιχουργικό δάνειο από τον Παύλο Παυλίδη, ακούγοντας το σου αφήνει την αίσθηση ότι η ζωή είναι πια ένας άνισος αγώνας. Πέρα από τη πιθανή γενικότερη έννοια που θες να δώσεις, πιστεύεις ότι οι εποχές που η μουσική σκηνή της χώρας γένναγε κάποιον Παυλίδη ή κάποιον Αγγελάκα και κυρίως του «επέτρεπε» να εκτοξευτεί έχει περάσει ανεπιστρεπτί;
Αναφορά κανονικότατη στον Παύλο! Κοίτα, το ανεπιστρεπτί δε μπορώ να το πω. Όσο ζούμε ελπίζουμε. Σίγουρα στις αρχές τη δεκαετίας του ’90 υπήρχε ένας κόσμος που το ανεξάρτητο αυτό τραγούδι που κάνανε οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά και γενικότερα οι ροκ μπάντες της εποχής, το είδε σαν μια απάντηση στο τότε life style του Κωστόπουλου και των ιδιωτικών καναλιών. Σήμερα δε φαίνεται κάτι αντίστοιχο.  Ενώ συζητάγαμε ότι η κρίση ίσως έφερνε ένα πιο ποιοτικό τραγούδι, ή μάλλον την ανάγκη του κόσμου για ένα πιο συγκινησιακό και λυτρωτικό τραγούδι (εγώ έτσι το θέτω, δε βάζω ταμπέλες άλλου είδους), φάνηκε το αντίθετο τελικά. Αυτή η ελαφρότητα της διασκέδασης συνεχίζεται και μάλιστα με απίστευτο ρυθμό. Δεν υπάρχουν απλώς τα λεφτά για να πάνε σε πολλά μαγαζιά, αλλά αυτή η ανάγκη για ελαφρότητα συνεχίζεται κανονικά.

Νάνος Βαλαωρίτης: Οι Γερμανοί προκάλεσαν το αντίθετο από αυτό που ήθελαν

Οι Γερμανοί έχουν προκαλέσει το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να προκαλέσουν. Διότι ενώ προφανώς περίμεναν πως αν πνιγεί μια μικρή χώρα οι άλλες χώρες θα φοβηθούν, αντίθετα βλέπουμε τουλάχιστον από αυτό που…

γίνεται σήμερα στη Γαλλία, πως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, και όχι παράδειγμα προς αποφυγήν με αντίδραση την υποταγή, αλλά με αντίδραση την εξέγερση […] Πιστεύω ότι πρέπει κυρίως να προστατεύουμε την ελευθερία μας από όλους: και τους ντόπιους και τους έξω. Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Οι προφάσεις που εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις να φέρνουν μέτρα καταπιεστικά ολοένα και περισσότερο, παντού.  Αυτό, είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε με κάθε τρόπο: Να χαθεί η ελευθερία μας! Και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα θα ‘ρθούνε.

Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, διότι κατά περίεργο τρόπο η Ελλάδα πάντα είναι ένα σύμβολο.  Και στην εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ακόμα, οι Ρωμαίοι την θεωρούσαν σύμβολο, δηλαδή δεν θεωρούσαν πως κατακτούν μια οποιαδήποτε χώρα, και μάλιστα οι πιο μορφωμένοι ανάμεσά τους ήξεραν και καλά ελληνικά.

Αυτά δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως στον σύγχρονο κόσμο. Φαίνεται πως ακόμα και σήμερα παίζουμε αυτό το ρόλο του συμβόλου. Κι όταν πνίγεις ένα σύμβολο, μια χώρα που, τέλος πάντων, λόγω του ονόματος και της γλώσσας έχει κάποια σχέση με την αρχαία Ελλάδα, αλλά την πνίγεις, είναι σα να πνίγεις και την πηγή του πολιτισμού σου, δηλαδή είναι μια συμπεριφορά αυτοκτονική.

Αυτό πιστεύω ότι οι Γάλλοι αμέσως το κατάλαβαν –είναι και πιο έξυπνος λαός- και δεν έχουν το σύνθημα που είχαν στην αρχή οι Ισπανοί, που έλεγαν και εκείνοι με κάποιον τρόπο, τότε, δεν είμαστε σαν την Ελλάδα, μεν, αλλά εννοούσαν δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα, διότι δεν εννοούσαν όπως οι Γάλλοι ότι εμείς δεν πρόκειται να υποκύψουμε, απλώς ήθελαν να ξεχωρίσουν τη θέση τους, που είναι ένα είδος δειλίας.

Τώρα όμως με την εξέγερση της Γαλλίας αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι το ελληνικό φαινόμενο του πνιγμού μας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις(γιατί από πίσω είναι και η Αμερική, και η Αγγλία, η Γαλλία με την παθητική της στάση, και η Ιταλία με το δήθεν παιχνίδι το οποίο είναι κάπως αμφίρροπο, και βέβαια οι Γερμανοί οι οποίοι δεν το κουνάνε, είναι τελείως αμετακίνητοι), δεν προκάλεσε στους υπόλοιπους λαούς αυτό που ανέμεναν.

Αυτή η κατάσταση αρχίζει να μπαίνει μέσα στη λαϊκή ομοθυμία, ενώ πριν είχε μια επιρροή κυρίως μόνο στα κόμματα. Τώρα αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι σε εποχή κρίσης δεν εφαρμόζεις λιτότητα΄ διότι λιτότητα  είναι λογικό να εφαρμόσεις μόνο σε μία χώρα η οποία παράγει και μάλιστα παράγει με καταπληκτικό τρόπο, όπως η Γερμανία, η οποία αυτή τη στιγμή είναι πάμπλουτη. Τότε η λιτότητα έχει νόημα. Αυτά τα έχουν πει και οι οικονομολόγοι αλλά ποιος τους ακούει;

Και επιμένουν οι Γερμανοί, να θέλουν το δικό τους το μοντέλο λιτότητας, μιας χώρας παραγωγικής η οποία εξάγει συνέχεια και έχει έναν πλούτο απίστευτο μετά τον πόλεμο, και θέλει να το επιβάλλει σε μας που σχεδόν δεν παράγουμε τίποτα! Ή να εφαρμοστεί το ίδιο μοντέλο σε χώρες, όπως η Γαλλία, που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την γερμανική παραγωγή.

Εμείς τι παράγουμε; Εμείς εξάγουμε ελιές, ε; Τι άλλο μπορείς να σκεφτείς; Φέτα; Κρασί; Δύο-τρία πράγματα. Τη βιομηχανία μας δεν την αναπτύξαμε, για πολλούς λόγους νομίζω επίσης πολύ λανθασμένους, και δεν καταφέραμε γενικά να αναπτύξουμε τίποτα το οποίο θα μας επέτρεπε να έχουμε αυτοδυναμία.

Και φυσικά, όταν ήρθε η ΕΕ και άρχισε να μας επιβάλλει να αλλάξουμε καλλιέργειες και να κάνουμε αυτό κι εκείνο, όπως π.χ. μας ζητήσανε να καταστρέψουμε τα ελαιόδεντρα και κάποιοι αντιστάθηκαν και είπαν όχι εμείς δεν θα κόψουμε τίποτα, και πολύ καλά κάνανε.

Σκέψου δηλαδή ο παραλογισμός σε τι σημείο έχει φτάσει! Είναι απίστευτο! Ούτε οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν κάνανε τέτοια. Αλλά αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε. Και τα λανθασμένα αυτά προγράμματα ήθελαν να μας τα επιβάλλουν από πολλές δεκαετίες.

Εμείς αν δεν μπορούμε να αντιδράσουμε αυτή τη στιγμή λόγω αδυναμίας -διότι δεν έχουμε τα μέσα να αντιδράσουμε και σκύβουμε κεφάλι- δεν είναι λόγω δειλίας΄ ο ελληνικός λαός δεν είναι καθόλου δειλός, αλλά δεν είναι και ηλίθιος, δηλαδή να πάει να αυτοκτονήσει μέσα στα δόντια του δράκου.  Θα κάνει την υποχώρηση αυτή η οποία γίνεται σήμερα, για να επιβιώσει. Γιατί χωρίς αυτά τα δανεικά δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Οπότε είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτές τις άθλιες υποχωρήσεις και να ψηφίζουμε νόμους οι οποίοι είναι φοβεροί και για τα εργασιακά μας και για όλα, και επίσης να ξεπουλάμε και την περιουσία μας.

Πώς να γίνει αλλιώς; Έως ότου ξεσηκωθούν και όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι εναντίον αυτού του προγράμματος λιτότητας το οποίο μας επιβάλλουν πολύ λανθασμένα ουσιαστικά οι Γερμανοί, με τρόπο τελείως φασιστικό και ναζιστικό – και το λέω ευθέως αυτό και νομίζω πως είναι το ίδιο σύστημα που είχε ο Χίτλερ, μόνο που είναι σε οικονομικό επίπεδο, πλέον.

Τώρα τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Ότι από εδώ κι από κεί προσπαθούν να μας αφαιρέσουν το ένα ή τ’ άλλο, είμαστε μια χώρα περιτριγυρισμένη από …πολύ «φιλικά» έθνη γύρω μας, από την Αλβανία μέχρι την Τουρκία, οι οποίες μάς …αγαπάνε εξαιρετικά, και αυτές καραδοκούν την ώρα να επωφεληθούν από όλη αυτή την κατάσταση.

Εν τω μεταξύ οι μεγάλες δυνάμεις φυσικά… όπως π.χ. είδα ένα σκίτσο με μαύρο χιούμορ, όπου ο αμερικανός πρέσβης έλεγε «προσεύχομαι στο Θεό για την Ελλάδα».  Γιατί το είπε αυτό κανένας δεν το εξήγησε. Σήμερα παρατηρώ ότι το χιούμορ που έχει προκαλέσει η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι σάτιρα, αλλά έχει εξελιχθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο χιούμορ, ένα είδος μαύρου χιούμορ.

Κι έρχεται κι ο Πούτιν ο οποίος πάει στο Άγιον Όρος και κάνει το σταυρό του. Για τί πράγμα κάνει τον σταυρό του; Για να μην χαθούμε εμείς ή για να μην χαθεί ο ίδιος;

Εδώ πέρα φτάνεις στα όρια μιας εξωφρενικής κατάστασης η οποία δεν αφορά μόνο εμάς, αλλά και γενικά όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή, δηλαδή «τραγέλαφος» είναι η σωστή λέξη.

Φαίνεται ότι έχουμε ζήσει αρκετές τέτοιες καταστάσεις οπότε η γλώσσα μας έχει δημιουργήσει λέξεις που μπορούν να περιγράψουν σήμερα αυτά που συμβαίνουν. «Η τραγέλαφος των άστρων» που είπε και ο Καρούζος. Έτσι και μεις είμαστε «η τραγέλαφος των άστρων».

Ο Αρκάς Φιλοποίμην, κάπου στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας (οι Πελοποννήσιοι μεταξύ τους πολεμούσαν συνέχεια, δεν σταμάτησαν κι ας είχαν τους Ρωμαίους από πάνω τους)- ανησύχησε με την άνοδο του ρωμαίου Φλαμινίνου και πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει ποιό θα είναι το μέλλον της Ελλάδας. Η απάντηση που πήρε τότε για τη χώρα ήταν πως θα είναι σαν ένας «ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε  βυθιζόμενος”.  Αυτή η φράση της πυθίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει και με τον τίτλο που έχω βάλει στα ζωγραφικά έργα που εκθέτω αυτόν τον καιρό στην γκαλερί Αστρολάβος: «Ελλάδα: Η χώρα του ποτέ και του πάντοτε».

Δεν μπορώ να προφητεύσω για το μέλλον τι θα γίνει. Λέω απλώς ότι αν δεν γίνει αυτό που ελπίζω, να αλλάξει κάτι στο οικονομικό σύστημα χάρις πια στην θέληση των λαών και όχι των κυβερνήσεων, δεν βλέπω καλή μέρα για κανέναν, όχι μόνο για μας.

Κι εμάς κατά περίεργο τρόπο μας «έσωσε» αυτό το οποίο μας απειλούσε: Η μετανάστευση.  Διότι αυτή η μετανάστευση τρόμαξε τους ευρωπαίους και τώρα ξαφνικά η Ελλάδα έγινε πολύτιμο μέρος το οποίο πρέπει να ενισχυθεί σε αυτό το θέμα. Κατάλαβες γιατί μιλάω για τραγέλαφο; Γιατί είναι τραγελαφική η κατάσταση.

Έτσι δεν είμαι ποτέ τελείως απαισιόδοξος και ποτέ τελείως αισιόδοξος. Είμαι ανάμεσα στα δύο, βλέποντας και κάνοντας. Διότι δεν ξέρεις αύριο τι θα συμβεί. Μπορεί να αλλάξουν άρδην όλα, όπως τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δραματικές αλλαγές, απίστευτες, τις οποίες δεν τις φανταζόμασταν, ακριβώς, τα προηγούμενα χρόνια.

Και στο έργο μου όπως θα δει κανείς έχω ένα πανηγυρικό χαρακτήρα στο χιούμορ μου, με χρώματα, περίεργα αντικείμενα που στροβιλίζονται, με ένα άλλο ύφος και ήθος, το οποίο αφορά και τον τρόπο που γράφω. Δεν γράφω θρήνους συνέχεια, δεν μου αρέσει αυτό. Μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κάποια ειρωνεία, με καγχασμό καμιά φορά ή κυνικά, αλλά ποτέ να μην ενδίδω σε αυτόν τον τόνο απελπισίας, ή ηττοπάθειας-θα την έλεγα- που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ίσως με κάποιον τρόπο τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, αλλά προσωπικά δεν συμμετέχω σε αυτού του είδους την απελπισία.

Για μία κοινωνία που έχει πάθει εγκεφαλικό

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Μιας και δεν έχεις διάθεση να γράψεις είπα να αντι-γράψω εγώ παρακάτω κάποια λόγια του Χρόνη Μίσσιου από μία συνέντευξη του πριν 4 χρόνια.
Το δικό μου συμπέρασμα : ότι η κοινωνία μας και κάθε κοινωνία δεν έχει συνέλθει ακόμα από αυτό το εγκεφαλικό. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας!
  

Χρόνης Μίσσιος:
«Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουσητης βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου λέει την αλήθεια

 

Τις τελευταίες ημέρες, η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αποκάλυψε με δυο κείμενά της –«Ποιος φοβάται την αλήθεια;» και «Πώς και γιατί έγινα Πρόεδρος της Βουλής»– πολλά από όσα συνέβησαν τον περασμένο Ιούλιο, τους διαλόγους της με τον Αλέξη Τσίπρα αλλά και το πώς ο Αλέξης Τσίπρας την έκοψε από το υπουργείο Δικαιοσύνης και της ανέθεσε την προεδρία της Βουλής. 

 

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε πάρα πολύ καλά που ενημέρωσε τους Έλληνες πολίτες για αυτά που συνέβησαν τον περασμένο χρόνο.

 

Είναι γνωστό πως εκτιμώ την Ζωή Κωνσταντοπούλου -δεν το έκρυψα ποτέ-, χωρίς αυτό να σημαίνει πως συμφωνώ σε όλα μαζί της.

 

Τον περασμένο Αύγουστο, είχα την χαρά να συναντήσω την Ζωή Κωνσταντοπούλου και να της κάνω μερικές ερωτήσεις. Η συνάντηση έγινε στη Βουλή· το γράφω για να μην παρουσιαστεί ξανά ως σκάνδαλο, όπως είχε γίνει με τη συνέντευξη με τον Αλέξη Τσίπρα για το Unfollow από το Μέγαρο Μαξίμου επί Σαμαρά. 

 

Από την στάση της στην επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας μέχρι εκείνες τις καυτές μέρες του περασμένου Αυγούστου.

Ο Αλέξης που έγινε Αλέκος

Μεταξύ κατεργαραίων δεν υπάρχει μόνον ειλικρίνεια. Υπάρχουν και άγραφοι κανόνες. Κάποτε ένας φίλος βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να τον πιάσει σχεδόν στα πράσα η κοπέλα του με άλλη. Στο μίνι συμβούλιο που ακολούθησε μεταξύ των ανδρών της παρέας η «κόκκινη γραμμή» ήταν κοινή: Ποτέ μα ποτέ και για κανέναν απολύτως λόγο μην το παραδεχθείς μπροστά της.

Μέρα με τη μέρα ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται κατεργάρης. Και δεν θα παραδεχθεί ποτέ και για κανέναν απολύτως λόγο ότι μας κεράτωσε. Ότι υπήρξε για πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας μια ελπίδα και απέτυχε παταγωδώς. Και φυσικά δεν επρόκειτο ποτέ να το κάνει στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, γιατί γνωρίζει ότι τότε ακριβώς θα άρχιζε και η αντίστροφη μέτρηση για το πολιτικό του τέλος.

Συνέντευξη – Πέπη Ρηγοπούλου: Η ζωή δίνει λύσεις που δεν φαντάζεται η ιδεολογία

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιώργο Παπαϊωάννου 

Η συζήτηση με την Πέπη Ρηγοπούλου δύσκολα περιορίζεται σε ένα μόνο πεδίο. Μιλήσαμε μαζί της κυρίως για την κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα στο πολιτικό πεδίο και την καταστρατήγηση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας. Όπως και για το κενό πολιτικής εκπροσώπησης, το ρόλο του μαζικού κινήματος και του πολίτη, τη σχέση του με τους...

 

«εκπροσώπους». Αλλά και για τη βαθύτερη φύση των μνημονίων για τα οποία δηλώνει ότι «δεν είναι και δεν ήταν μόνον οικονομικά ή έστω και πολιτικά. Το πολιτισμικό μνημόνιο προηγήθηκε κατά πολύ και ήταν προϋπόθεση για να επιβιώνει μέχρι σήμερα το οικονομικό».

Η Πέπη Ρηγοπούλουδιδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικών με τον Πολιτισμό, την Τέχνη, το Μύθο, την Ψυχανάλυση. Το τελευταίο της βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ταξιδευτής με τίτλο Θάλαμος ανανήψεως: Μικρά Ασία, Πολυτεχνείο, Κύπρος, Μνημόνια.

 

Στην πρόσφατη ομιλία σας στο περιστύλιο της Βουλής για τα 41 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας, κάνατε λόγο για τη συμπληρωματικότητα που θα έπρεπε να έχουν η Βουλή και η -σύμφωνα με τη διατύπωσή σας- «άμεση και αυθόρμητη σε μεγάλο βαθμό έκφραση της πλατείας, που καταγράφει τον παλμό του κάθε πολίτη». Μπορεί αυτό να συμβεί χωρίς βαθιές τομές στο πολιτικό σύστημα και ποιες θα ήταν αυτές;

 

ierissos@hell.gov

Με τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού περί της προστασίας των 5.000 εργαζομένων της "Ελληνικός Χρυσός" στην, για πολλούς λόγους, απογοητευτική συνέντευξη που έδωσε τις προάλλες, στον ραδιοφωνικό σταθμό "Κόκκινο", ξέφτισαν και οι τελευταίες ελπίδες πολλών από εμάς που ελπίζαμε ότι η κυβέρνησή του κι ο ίδιος, θα έκαναν την μικρή διαφορά που είχαμε όλοι ανάγκη, τουλάχιστον ως προς την συνέπεια των δεσμεύσεών και το ηθικό ανάστημα, σε σχέση με τους απελθόντες ολετήρες.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ήταν συνειδητό ψέμα η αναφορά του περί 5.000 εργαζομένων όπως αναφέρεται στη δριμύτατη ανακοίνωση που εξέδωσε το Συντονιστικό Ιερισσού που δρα εναντίον της διαβόητης εξόρυξης ή αν είναι αποτέλεσμα της αγυρτείας ή της αφέλειας αυτών που τον περιτριγυρίζουν και τον «συμβουλεύουν», υπονομεύοντας τον Πρωθυπουργό.  

Ούτε έχει σπουδαία σημασία το γεγονός ότι λίγες ώρες αργότερα, στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του, αναδιπλώθηκε, αφού οι 5.000 εργαζόμενοι έγιναν 2.000, κατόπιν της κατακραυγής που προκάλεσαν οι απίστευτες δηλώσεις του. 

Ένας θλιβερός Αλέξης Τσίπρας

Δεν ξέρω αν ακούσατε τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον «105.5 Στο Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη; Αν όχι, καλύτερα. Γλιτώσατε.

Γιατί ήταν ένας θλιβερός και αόριστος Τσίπρας. Καμία σχέση με τον ριζοσπάστη πολιτικό που γνωρίζαμε έως τώρα, πλέον ακούγεται ως ένας υποταγμένος πολιτικάντης που έπαψε να λέει την αλήθεια στο λαό.

Η συνέντευξη (και η πολιτική του κατ' επέκτασιν) κινήθηκε (και κινείται) σε δύο επίπεδα: στα πράγματα που έχει ήδη κάνει και στα πράγματα που δεν έχει κάνει ακόμα.

Για τα δεύτερα συνεχίζει στο γνωστό -προεκλογικό- μοτίβο: μεγαλοστομίες. Εναντίον της ολιγαρχίας, εναντίον των καναλαρχών κ.ο.κ. Χιλιοειπωμένα.

Στάθης Σταυρόπουλος: Στη Βουλή ψηφίστηκαν αδιανόητα πράγματα…

«Δεν έχει νόημα να βαφτίζεις το κρέας ψάρι, διότι κάποια στιγμή το ψάρι γίνεται καρχαρίας και σε τρώει…». 

Με τον γνωστό, σκωπτικό του τρόπο, ο σκιτσογράφος – αρθρογράφος Στάθης Σταυρόπουλος σχολίασε την πολιτική επικαιρότητα, μιλώντας στο «Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη.

Ανέφερε μεταξύ άλλων ο Στάθης:

«Χθες ψηφίστηκαν αδιανόητα πράγματα. Και θα ήταν αδιανόητα ακόμη και για ένα κόμμα αστικά προοδευτικό, πολύ περισσότερο δε για μια αριστερή κυβέρνηση».

Ως παράδειγμα ανέφερε τους πλειστηριασμούς, αλλά και το γεγονός ότι θεσμοθετείται η «εκχώρηση κάθε έννοιας δημοσίου συμφέροντος στις τράπεζες».

«Θα υπερασπιστούμε εκ των υστέρων ό,τι δεν κάναμε εκ των προτέρων;» διερωτήθηκε ο Στάθης, ο οποίος χαρακτήρισε απαράδεκτες τις περί «αποστασίας» κατηγορίες, όταν και όπου αυτές εκτοξεύονται εναντίον των αριστερών που αρνούνται το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Ακολουθεί όλη η συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στο The Real News Network, όπως μεταφράστηκε από το παρόν μπλογκ - Outside the Wall, χωρίς περικοπες (βλ. Βήμα)

Σύντομο Βιογραφικό

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου στο τμήμα Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών. Διδάσκει η πολιτική οικονομία και χρηματοοικονομικά, και είναι μια τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας The Guardian.

Απομαγνητοφώνηση

Μέρος 1

JAY PAUL, αρχισυντάκτης του Real News Network: Καλώς ήρθατε στο δίκτυο της Real News. Είμαι o Paul Jay.

Ο ελληνικός λαός, το 61 τοις εκατό από αυτούς που ψήφισαν στο δημοψήφισμα της Κυριακής, είπε όχι στο πακέτο λιτότητας που είχε προτείνει η ευρωπαϊκή τρόικα, όπως λέγεται και αποτελείται από  την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Επομένως, ειπώθηκε όχι στο προτεινόμενο το πακέτο, αλλά δεν είναι απολύτως σαφές σε τι ο ελληνικός λαός είναι πρόθυμος να πει ναι.

Τώρα μαζί μας για να μας βοηθήσει απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι Κώστας Λαπαβιτσας. Είναι καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου στο τμήμα  Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών. Εξελέγη στην κορυφή του καταλόγου ως Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο, και είχε πρόσφατα συγγράψει βιβλίο κατά της τρόικα με τον Heiner Flassbeck και θα συμμετέχει σε αυτή τη συζήτηση τώρα από την εκλογική του περιφέρεια στην Μακεδονία.

Σε Ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας, Κώστα.

COSTAS LAPAVITSAS, UNIV. OF LONDON SOAS: Είναι χαρά μου να βρίσκομαι μαζί σας, Paul.

JAY: Έτσι πριν συζητήσουμε για το τι θα ακολουθήσει, ας μιλήσουμε αρχικά για το παρόν. Από προσωπική σκοπιά, γνωρίζω αγωνίζεσαι προς αυτή την κατεύθυνση για πολλά χρόνια, πολύ καιρό πριν την εκλογή σας ως Βουλευτής.  Είχατε κριτική στάση, σε κάποιο βαθμό, απέναντι στις διαπραγματεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την πορεία των διαπραγματεύσεων. Τι σήμαινει αυτή η στάση για εσάς;

LAPAVITSAS: Δεν υπαρχει αμφιβολία ότι αυτή είναι μια ιστορική στιγμή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι μια ιστορική στιγμή για την Ελλάδα, είναι μια ιστορική στιγμή για την Ευρώπη. Πρόκειται για μια χρονική περίοδο, που όλες αυτές οι εντάσεις, τα προβλήματα και ότι έχει χαρακτηρίσει την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, όλα έρχονται στο προσκήνιο, και εκεί είναι που θα πρέπει να εστιάσουμε με αποφασιστικότητα. Αν όχι τις επόμενες μέρες, αλλά σίγουρα μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Έτσι είναι μια ιστορική στιγμή, στα σίγουρα. Θα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε που πρόκειται να πάει η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση και ποιο δρόμο θα ακολουθήσει και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κωνσταντοπούλου στη La Tribune: Yπενθυμίζω πως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το δημόσιο χρέος πρέπει να αποπληρωθεί

Συνέντευξη στη γαλλική εφημερίδα La Tribune παραχώρησε η Προέδρος της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η συνέντευξη παραχωρήθηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στο Παρίσι για συμμετοχή στο «Forum des Alternatives ».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η νεαρότερη Πρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου, σύμφωνα με την εφημερίδα αναφέρθηκε στις διαπραγματεύσεις της χώρας με τους πιστωτές της και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές. Ακολουθεί μέρος της συνέντευξης όπως αναμεταδίδεται από το Αθηναϊκό Πρακτορεί (ΑΠΕ).

Πιστεύετε πως είναι εφικτή σήμερα μια συμφωνία με τους πιστωτές, με βάση τους όρους του ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι ζήτημα δημοκρατίας. Η ελληνική κυβέρνηση εκλέχθηκε πρόσφατα με μια ξεκάθαρη εντολή: να προστατέψει την κοινωνία από την ανθρωπιστική κρίση, που έχουν προξενήσει οι πολιτικές λιτότητας των μνημονίων. Όπως και να ενδυναμώσει το Κράτος Δικαίου και το Κοινωνικό Κράτος και να αποκαταστήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες που καταπατήθηκαν πολλές φορές, προκειμένου να επιβληθούν αυτά τα μέτρα και, τέλος, να δημιουργήσει τις βάσεις ώστε να επιτευχθεί ένας από τους κύριους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η ευημερία των λαών και των κοινωνιών.
Παράλληλα, οι διαπραγματεύσεις εκτυλίσσονται ενώ η κυβέρνηση ξεκίνησε να εφαρμόζει το πρόγραμμά της. Κατά συνέπεια, όλοι οι ευρωπαίοι εταίροι και όλα τα θεσμικά όργανα, που συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις οφείλουν να σεβαστούν αυτή τη διαδικασία. Το να δεχτούμε πως αυτοί οι στόχοι δεν είναι εφικτοί, είναι σα να δεχόμαστε πως δεν υπάρχει πια δημοκρατία.

Μη λέτε ψέματα: ο τερματισμός της λιτότητας μέσα στην Ευρωζώνη είναι αδύνατος

 

Συνέντευξη του Γκρεγκ Πάλαστ

 

Ο Γκρεγκ Πάλαστ, ανανωρισμένος στον τομέα της ερευνητικής δημοσιογραφίας και συγγραφέας, εξηγεί γιατί πιστεύει πως ο Σύριζα δεν μπορεί να εφαρμόσει το οικονομικό του πρόγραμμα εφόσον είναι η Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη και γιατί το ευρώ βλάπτει την ελληνική οικονομία.

Η συνέντευξη έγινε στα τέλη Ιανουαρίου του 2015 και διατηρεί τη συνάφειά της, επειδή εκφράζει τις απόψεις του Πάλαστ για τις θέσεις του Σύριζα, το πώς θα έπρεπε να αντιδράσει στις απαιτήσεις της τρόικας και ποιες άλλες επιλογές υπάρχουν για την Ελλάδα συμπεριλαμβανομένης της εξόδου από το ευρώ. Μιλά επίσης για το ρόλο της Goldman Sachs στη διαιωνιζόμενη ελληνική οικονομική κρίση και για τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (TTIP) που βρίσκεται στα σκαριά. 

Μάικλ Νεβραδάκης: Πολλοί άνθρωποι εντός και εκτός Ελλάδας έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για τον τερματισμό της λιτότητας στον Σύριζα, ο οποίος συχνά χαρακτηρίζεται ως ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα. Όμως, το επίσημο πρόγραμμα του κόμματος, παρά τις υποσχέσεις του για τον τερματισμό της λιτότητας και την ακύρωση πολλών μέτρων που έχουν επιβληθεί, αρνείται ακόμη και τη σκέψη της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Τι γνώμη έχετε για τις προτάσεις του Σύριζα;

Διονύσης Χαριτόπουλος: Το κρατος δεν ειναι η πατριδα.

         

 Ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος - ο βιογράφος του Αρη Βελουχιώτη- είπε ορισμένες δικές του αλήθειες !

Εδώ,  αυτή την φορά,  με αφορμή  την επικείμενη έκδοση του βιβλίου του σε λίγες ημέρες, ο Πειραιώτης συγγραφέας μιλάει στο «Βιβλιοδρόμιο» των ΝΕΩΝ-Σαββατοκύριακο για όλα – μεταξύ άλλων, για το σοβαρό θερμό επεισόδιο στα τέλη του 1967 στον Έβρο, για τη ''Χρυσή Αυγή'', την πολιτική κατάσταση σήμερα,όπως την βλέπει ο ίδιος φυσικά.ΤΑ ΝΕΑ έχουν στο κομμάτι τον τίτλο: Διονύσης Χαριτόπουλος: «Χαρίσαμε την πατρίδα στον υπόκοσμο».
Όλη η συνέντευξη του Διονύση Χαριτόπουλου - στην φωτογραφία όταν ήταν Δόκιμος (ΔΕΑ) στον Εβρο το 1967- στον Μανώλη Πιμπλή, μετά του σχετικού προλόγου:

<< Στις 16 Νοεμβρίου του 1967 η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την κυβέρνηση Ντεμιρέλ για πόλεμο με την Ελλάδα. Στις 19 Νοεμβρίου ο Ελληνικός Στρατός στον Εβρο πήρε εντολή για ύψιστη ετοιμότητα και προώθηση στις τελικές θέσεις. «Ώς εδώ ήταν το λαδάκι μας. Εδώ πιθανόν θα πεθάνεις» σκέφτεται ο Δόκιμος (σ.σ Δόκιμος Εφεδρος Αξιωματικός -ΔΕΑ). Και λέει: «Πετιέμαι στο πιο κοντινό χωριό για τσιγάρα. Χτυπάω και δυο κονιάκ για το κρύο. Ενας πιτσιρικάς σκάβει με τα χέρια το χιόνι. Τον παρακολουθώ. Στη λακκούβα βάζει ένα μικρό παιχνίδι και το θάβει. Το σκεπάζει καλά. Το πατικώνει. Πάω κοντά του. Τον ρωτάω γιατί το κρύβει. – Θα μ’ το πάρουν οι Τούρκοι, μου κάνει αθώα».

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος ήταν στρατευμένος εκείνη την εποχή και υπηρετούσε στα σύνορα. Ο δόκιμος ήρωάς του, ένα μυθιστορηματικό alter ego του με το οποίο προφανώς δεν ταυτίζεται πάντα, ανασύρει από τη λήθη εκείνα τα περίεργα γεγονότα του τέλους του 1967, λίγους μήνες μετά το απριλιανό πραξικόπημα, τα οποία δεν έπαιξαν ασήμαντο ρόλο στις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν, ιδίως στο Κυπριακό.

Οι πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, θέλοντας να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα, προσπάθησαν να προβούν σε άμεσες ενέργειες στην Κύπρο για να πετύχουν την ένωση με την Ελλάδα και τα έκαναν μούσκεμα. Το αποτέλεσμα ήταν ταπεινωτικοί τουρκικοί όροι που το δικτατορικό καθεστώς δέχτηκε αμέσως.

Ο Χαριτόπουλος δίνει πολύ καλά το κλίμα της περιόδου μέσα από το ημερολόγιο που κρατούσε ο Δόκιμος Αξιωματικός - ήρωας του νέου μυθιστορήματός του με τίτλο «Πρόβες πολέμου», το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Τόπος. Εκπαιδευμένος στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου στη Ρεντίνα, ο δόκιμος παίρνει μετάθεση ανατολικά και η αφήγηση των περιπετειών του σε Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Αλεξανδρούπολη και στις όχθες του Εβρου έχει ατμόσφαιρα και αρκετό σασπένς. Ολοι θεωρούν ότι θα πολεμήσουν – σε σημείο που και ο δόκιμος, παρά και τη δική του ετοιμότητα, να αναφωνήσει κάποια στιγμή: «Ρε μανία με τον πόλεμο…». Κρυμμένα στρατόπεδα αλλά και έρωτες, κορίτσια που γνωρίζονται με τους στρατιώτες στις περαντζάδες των μικρών πόλεων, χαρτοπαιξία, οράματα για την Αγια-Σοφιά, προκλητικοί Ελληνες και Τούρκοι κομάντος που περνάνε το ποτάμι («χάνονται ψυχές εκεί» λέει), χαρακτήρες στρατευμένων που αφήνουν αποτύπωμα. Και από δίπλα οι Παπαδόπουλος, Λαδάς και Σπαντιδάκης που συναντιούνται στα σύνορα με τον Ντεμιρέλ, ο οποίος καταλαβαίνει αμέσως την ανεπάρκειά τους. Και ένα βασιλικό κίνημα που πέφτει στο κενό σαν κερασάκι στην τούρτα.

-Στο βιβλίο σας υπάρχουν δύο βαρύνοντα στοιχεία: το κλίμα μιας στρατιωτικής θητείας στην παραμεθόριο στην αρχή της χούντας και το μάλλον ξεχασμένο επεισόδιο με την Τουρκία τον Νοέμβριο του 1967 που μας έφερε στα πρόθυρα πολέμου. Τι ακριβώς σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για τη συγκεκριμένη περίοδο;

Ως συνήθως, οι μεγαλύτεροι ανησυχούν για τους νέους. Ενα ερώτημα που αιωρείται για τη νεολαία είναι αν θα έχει το σθένος να υπερασπιστεί την πατρίδα μας σε μια κρίσιμη στιγμή. Οπως διαβάσατε στο βιβλίο, οι νέοι και τότε συμπεριφέρονταν σαν απροσάρμοστοι και γραψαρχίδηδες, αλλά μπροστά στον εξωτερικό κίνδυνο άλλαξαν αυτομάτως και τον αντιμετώπισαν με εντυπωσιακή αυταπάρνηση. Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως το ίδιο θα κάνουν και τα σημερινά παιδιά. Είναι στο κύτταρό μας. Τα έχει γράψει ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το έντονα αντιστασιακό και ανυπότακτο στοιχείο του λαού μας.

-Στα πρώτα δείγματα της δικτατορίας, μετά τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, περιλαμβάνεται και μια επιθετική πολιτική στο Κυπριακό που, όπως εξηγείτε στο βιβλίο, κατέληξε γρήγορα σε φιάσκο. Ποια ήταν τα συναισθήματα των κληρωτών που έπρεπε να ισορροπήσουν ανάμεσα σε μια υγιή φιλοπατρία και στον τυχοδιωκτισμό των συνταγματαρχών;

Το ερώτημα έχει απαντηθεί στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Και τότε δικτατορία είχαμε. Αλλά οι άνθρωποι ήξεραν και τότε, ξέρουν και σήμερα πως το κράτος δεν είναι πατρίδα. Είναι απλώς ένας διαχειριστής της κοινωνίας, καλός ή κακός. Συνήθως άθλιος. Η πατρίδα είναι μέσα μας κάτι πολύ πιο βαθύ, αναλλοίωτο και πανάρχαιο. Και προκειμένου να την υπερασπιστείς, δεν χωράνε διλήμματα, τακιμιάζεις και με τον διάολο.

-Τα στοιχεία της ντομπροσύνης και της γενναιότητας, έτσι όπως τα περιγράφετε στους χαρακτήρες των στρατιωτών και των αξιωματικών, αποτελούν στοιχεία μιας συγκεκριμένης κουλτούρας και, αν ναι, πώς θα την περιγράφατε;

Είναι κώδικες επιβίωσης με βάση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι απέναντι είναι απειλή υπαρκτή και διαρκής. Η ασθένεια της δύναμης είναι η βία. Οταν νομίζεις ότι μπορείς να επιβάλεις κάτι, μπαίνεις στον πειρασμό να δοκιμάσεις. Ο Χίτλερ διέλυε χώρες γιατί μπορούσε να το κάνει. Αν ήξερε πως δεν τον παίρνει, δεν θα το αποτολμούσε. Αντίστοιχα η Τουρκία νομίζει ότι μπορεί να μας επιβληθεί με τον όγκο της. Είναι κοντά 80 εκατομμύρια, αν ήταν 10-15 δεν θα είχαμε αυτά τα προβλήματα στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

-Στην εποχή μας φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση προτύπων. Κάποιοι φαίνεται να θεωρούν γενναιότητα ή «μαγκιά» την αιφνιδιαστική - και κάποτε φονική - επίθεση πολλών μαζί εναντίον μεμονωμένων ανυπεράσπιστων ανθρώπων απλώς επειδή οι τελευταίοι είναι διαφορετικοί από εκείνους. Τι ακριβώς μπερδεύουν;

Μιλάτε για το τσίρκο της Χρυσής Αυγής; Αυτοί μόνο μάγκες δεν είναι. Ο μάγκας άνδρας δεν τα βάζει με αδύναμους και ανέστιους, δεν χυδαιολογεί, είναι σοβαρός, δωρικός και με μπέσα. Μόνο που φταίμε όλοι για τη ΧΑ και ιδίως η Αριστερά. Από τη Μεταπολίτευση και μετά χαρίσαμε εύκολα την πατρίδα στον υπόκοσμο εν ονόματι μιας δήθεν κοσμοπολίτικης, κοινωνικής αντίληψης. Ψευτίσαμε, ξεφτίσαμε, την πατήσαμε. Καιρός να αναθεωρήσουμε σε ζητήματα που όσο κι αν τα θάβουμε είναι υπαρκτά και τα βρίσκουμε μπροστά μας.

Γιάννης Αγγελάκας: Εγώ ακούω ότι πηγαίνουν κατά χιλιάδες στην Πάολα, στον Παντελίδη και στον Ρέμο. Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή!»

 

 

*Αν ξαφνικά νομίζουμε ότι όλα τα θέματά μας είναι ένας ωραίος τάφος, μια χαρά είμαστε! Αλλά, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει η Αμφίπολη reality!
* Κανένας δεν βρέθηκε να απαιτήσει μια καλύτερη Δημοκρατία, μια αληθινή Δημοκρατία. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια γελοιότητα.
* Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς -και τους καλλιτέχνες- που του αξίζουν! Όμως, δεν νομίζω ότι του ελληνικού λαού τού άξιζε όλη αυτή η ξεφτίλα.

«Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή! λέει ο Γιάννης Αγγελάκας στην «Ελευθεροτυπία», που αύριο βράδυ εμφανίζεται στο θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, έχοντας στις αποσκευές του όχι μόνο τις ροκ μουσικές του, που ξυπνάνε νεκρό, και το ρεμπέτικο, που αγάπησε με πάθος, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θα παρουσιάσει και μέρος απ” τη δουλειά που έχει κάνει σκύβοντας στην εγχώρια μουσική παράδοση, για την οποία έχει φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι «σαν να υπήρχε στο DNA μου. Ήταν, δηλαδή, σα να χρωστούσα κάτι σ” αυτήν τη μουσική».



- Πέρσι τέτοια εποχή, λίγο μετά το φόνο του Παύλου Φύσσα, κλείσατε τη συναυλία σας στο Βύρωνα με τη φράση «Να προσέχουμε το φασίστα που κρύβουμε μέσα μας». Ο κόσμος απογοητεύτηκε, θυμάμαι, η φόρτιση ήταν μεγάλη, περίμενε να πείτε κάτι πιο οργισμένο. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ” τη δολοφονία. Βλέπετε να έχει αλλάξει κάτι;

«Τι να “χει αλλάξει; Τίποτα δεν άλλαξε. Ένα χρόνο μετά, υπάρχει ακόμα ένα 8-10% έτοιμο να ψηφίσει αυτούς που σκοτώνουν παιδιά και βαράνε ξένους. Ντρέπομαι που ένα τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας συμφωνεί με όλη αυτή την εγκληματική βλακεία. Αυτό που είχα πει και προκάλεσε αντιδράσεις -μου γράφανε στο twitter «δηλαδή, αν μας την πέφτουν οι φασίστες, εμείς θα κάνουμε διαλογισμό;»- δεν ήταν μια σκέψη της στιγμής. Πιστεύω ότι ο φασισμός είναι μια δύναμη στην κοινωνία που υπήρχε και απλώς βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί. Μίλησα για έναν πνευματικό αγώνα κατά του σκοταδιού που έχουμε μέσα μας και του σκοταδιού που γεννιέται συγκεκριμένες εποχές στην κοινωνία. Πάντα σε εποχές κρίσης οι ακροδεξιοί ήταν η λύση, το φρένο στο να προχωρήσει μια κοινωνία είτε σε πιο φιλελεύθερα είτε σε αριστερά μοτίβα. Όποτε ο καπιταλισμός ήταν σε κρίση αμολούσε τα ακροδεξιά σκυλιά».

- Το προχώρημά μας προς μοτίβα αριστερά προϋποθέτει προσκυνήματα στο Αγιον Ορος;

«Δεν πιστεύω σ” αυτή την Αριστερά, όπως δεν πιστεύω στο ΚΚΕ. Κι οι δύο διατηρούν τα μαγαζάκια της αντιπολίτευσης και πασχίζουν να τα κρατήσουν ανοικτά. Όταν ξεκινούσε η κρίση, θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία να ξυπνήσουνε μερικά πράγματα μέσα μας, όπως η συλλογικότητα. Αντ” αυτού, ξύπνησε το τέρας τη Χρυσής Αυγής και η ανοησία της ψευτοαριστεράς, που πηγαίνει από εδώ κι από εκεί και τα βρίσκει με τους πάντες – απ” την Ευρώπη μέχρι την Εκκλησία. Και δυστυχώς, οι άνθρωποι ακόμα πιστεύουνε στα κόμματα κι ότι θα βρεθεί ο βοσκός που θα τα πάει σε ένα καλύτερο μέρος! Αλλά κανένας δεν αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη τού τι θα κάνουμε όλοι μαζί».

Συγκλονιστικό: Πόντιος επιζών αφηγείται την Γενοκτονία των Ποντίων!

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν.  
Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία στις 19 Μαΐου 2010.
Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν.
Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους.

Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν... Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν... Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.
Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα.
Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης...
Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν.
Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός.
Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη.
Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Αφηγείται στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν...
«Ημουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες... Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια.
 Βγήκαμε στους δρόμους.
Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες... και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά.

Λόγια σταράτα, vol. XI: Γιώργος Τράγκας

Ο πολύπειρος άνκορμαν σε πιο επαναστατική διάθεση από ποτέ.

 

Φίλες και φίλοι επιστρέφουμε κοντά σας μετά από διάλειμμα μιας εβδομάδας με την αγαπημένη σας στήλη, στην οποία άνθρωποι της πολιτικής, της τέχνης, του πολιτισμού και ενίοτε του αθλητισμού σπάνε τα στεγανά της δημόσιας «στρογγυλοποίησης» του λόγου και ανοίγουν την καρδούλα τους σαν μαρουλόφυλλο.

Σήμερα, έχουμε την ξεχωριστή τιμή να φιλοξενούμε έναν από τους παλαιότερους Έλληνες δημοσιογράφους, ιδιοκτήτες ΜΜΕ και παρουσιαστή εκπομπών σε τηλεόραση και ραδιόφωνο επί σειρά ετών. Πάντα στην επικαιρότητα με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, τα τρία τελευταία χρόνια λάβρος αντιμνημονιακός.

-Κύριε Τράγκα καλησπέρα. Στο τρέιλερ της εκπομπής σας λέγατε «Ελεύθερος; Σίγουρα. Σκοπευτής; Πάντα». Περιμένατε, αλήθεια, τόσο μεγάλη θεαματικότητα;
-Καλησπέρα αγόρι μου. 45 χρόνια φούρναρης ο Γιώργης ο Τράγκας, λες να μην ξέρει τι κάνει; Φυσικά και την περίμενα. Σε μια χώρα μουγκών και πλήρως κατευθυνόμενων ΜΜΕ, ήρθα να σπάσω τη σιωπή και να εκφράσω τις μύχιες σκέψεις κάθε Έλληνα.
-Τώρα που είπατε «χώρα» μου ήρθε το εξής που, αν και παλιό, δεν έχει ακόμα απαντηθεί: Πως γινόταν επί κυβέρνησης Καραμανλή και η εφημερίδα που εκδίδατε, η «Χώρα», έπαιρνε το 6% της κρατικής διαφήμισης ενώ αντιπροσώπευε το 0.3% της κυκλοφορίας;
-Αφήστε τα αυτά, δεν μπορείτε εσείς -τα μειράκια της δημοσιογραφίας- να με στριμώξετε τόσο εύκολα. Γιατί δε ρωτάς και τον Γιώργο τον Κύρτσο;