Π. Παπ. για το avantgarde
Ιμπεριαλιστικά παραμύθια της Χαλιμάς…
Γενικώς το έχουν αυτό οι δικτάτορες. Κάποια στιγμή προσβάλλονται από κάποια ασθένεια και αρχίζουν να κάνουν τρελά πράγματα. Συνήθως το παθαίνουν αυτό λίγο μετά τη στιγμή που έχουν αρνηθεί να συμφωνήσουν σε κάτι με τη δυτική Αυτοκρατορία. Στο σημείο αυτό, η δυτική Αυτοκρατορία αναλαμβάνει να προστατέψει τους αμάχους ή τους εξεγερμένους ή τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τους κορμοράνους. Προηγείται πάντα μια οργανωμένη επικοινωνιακή εκστρατεία τρόμου για τα φρικιαστικά εγκλήματα των δικτατόρων από τα δυτικά ΜΜΕ και τους διάφορους απολογητές του ανθρωπιστικού ιμπεριαλισμού των ΜΚΟ, που συνήθως τη χάφτουν αμάσητη και τα διάφορα αριστερά μέσα, για να προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη των ιμπεριαλιστικών χωρών. Μετά την επέμβαση, που στην καλύτερη περίπτωση αφήνει μερικές δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, ο δικτάτορας εξοντώνεται και η χώρα αποικιοποιείται ή βυθίζεται στο χάος. Το παραπάνω σχήμα έχει επαναληφθεί τόσες φορές, που πλέον ο καθένας θα έπρεπε να έχει καταλάβει ότι, ενστικτωδώς και σε πρώτο επίπεδο, όταν ανοίγει τα δυτικά ΜΜΕ και βλέπει τι λένε και γράφουν σε ό,τι αφορά τους αντιπάλους της Αυτοκρατορίας, το ασφαλέστερο είναι να πιστεύει το ακριβώς αντίθετο.
