Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan (R) and United Nations (UN) Secretary-General Ban Ki-moon (L) shake hands after atending a joint news conference at the end of the World Humanitarian Summit at Dolmabahce Palace in Istanbul, Turkey. EPA, SEDAT SUNA
Του Χρήστου Αλεξάνδρου
Αν παρ’ ελπίδα η προπαγάνδα είναι τέτοιας έντασης ώστε οι Έλληνες Κύπριοι αποφασίσουν την αποδοχή του προτεινόμενου τερατουργήματος ως λύση του Κυπριακού, τότε θα βρεθούμε μεταξύ αναπόδραστων αδιεξόδων. Θα πρόκειται για ένα «σπιράλ» απομείωσης και καθίζησης της ίδιας της ύπαρξής τους, τόσο της φυσικής όσο και της εθνικής, μέχρι την τελική εξαφάνιση.
Ο Ελληνοκύπριος γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η νέα κατάσταση πραγμάτων δεν είχε καμία σχέση με όσα του έταζαν, ούτε ως προς τα δικαιώματά του, ούτε ως προς την…
ειρήνευση, και ούτε ασφαλώς ως προς τη πολυθρύλητη οικονομική ανάπτυξη και το «άνοιγμα δουλειών».
Ως προς το τελευταίο η θέση που του προορίζεται είναι αυτή του γκαρσονιού, γενικότερα του υπαλλήλου κατώτερων καθηκόντων, σε μεγάλες τουρκικές εταιρείας τις οποίες με τίποτα δεν θα μπορούν να ανταγωνιστούν οι ελληνοκυπριακές λόγω κόστους. Για όλα όμως θα είναι μάλλον αργά αφού δεν θα υπάρχει προοπτική επιστροφής στην προτεραία κατάσταση και πιθανότατα ούτε δρόμος διαφυγής γενικότερα.
Αν οι ηγέτες μας ήταν πραγματικά ρεαλιστές θα έθεταν ως απαραίτητη προϋπόθεση, ως μέρος της λύσης, τη διεξαγωγή σε 3 ή 5 χρόνια νέου δημοψηφίσματος για συνέχιση ή διάλυση της συμφωνίας. Έτσι ώστε, αν αυτή δεν είναι ικανοποιητική και λειτουργική, ο Ελληνισμός να έχει τουλάχιστον (δι)έξοδο διαφυγής, έστω και με κόστος τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών.
Αν γίνει «αποδεκτή» η διζωνική ομοσπονδία, το πιο πιθανόν η Κύπρος να βαδίσει το δρόμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Πρόκειται για ένα παράδειγμα το οποίο είναι το πλησιέστερο που υπάρχει ως προς προτεινόμενο Κυπριακό. Και ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αρνούνται να το δουν και να το συζητήσουν.
