Μαζική επίδειξη αλληλεγγύης προς τον λαό της Παλαιστίνης από τους οπαδούς της Σέλτικ! (Massive show of solidarity with Palestine by Celtic fans in the game vs Israeli side Hapoel)

Απορία… Πως και παίζει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μια ομάδα του κατοχικού καθεστώτος;

Ευρώπη είναι κι η Μέση Ανατολή;

Παλαιστίνη. Το μήλο της Έριδος.

redflecteur /

Γράφει ο Ίουλιανός

Κάθε χρόνο στις 14 Μαΐου το Κράτος του Ισραήλ γιορτάζει την γέννηση του. Αυτό αποφάσισε (το Μάιο του 1948) ο ΟΗΕ πως θα ήταν το μέλλον της ιερής γης τριών θρησκειών. Η απόφαση είχε ληφθεί από τις 29 Νοεμβρίου του 1947 σε μια συνέλευση του ΟΗΕ, με πλειοψηφία των δυο τρίτων των μελών του. 

Οι Ισραηλίτες με μια απόφαση βρέθηκαν σε μια γη που δεν κόπιασαν να την αποκτήσουν με χωράφια ελιών και αμπελιών που δεν φύτευσαν και σε σπίτια που δεν έχτισαν.
Από την έρημο Νέγκεβ ως το Τελ Αβίβ, από την Χάιφα και την Γιάφα ως την Ραμάλα, οι Παλαιστίνιοι κοιμήθηκαν σε μια χώρα και το πρωί ξύπνησαν σε μια άλλη. Από δω και πέρα στην Παλαιστίνη θα ακουγόταν μόνο ο θόρυβος του ανέμου του μίσους.

Ωστόσο υπάρχει μια εδραιωμένη αρχή: δεν είναι άλλη από το δικαίωμα, κάθε τμήματος ενός λαού ή ακόμα και μιας ομάδας ανθρώπων, στην αυτοδιάθεση. Αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να περιορίζεται λόγω των συνεπειών που τυχόν θα επιφέρει ή λόγω «εθνικών» συμφερόντων. Πρόκειται για έναν αντικειμενικό νόμο της σύγχρονης ιστορικής εξέλιξης. Όταν όμως την παραπάνω τάση πηγαίνει να αξιοποιήσει μια τάξη όπως η αποικιοκρατική ευρωπαϊκή τάξη ή η εγχώρια, υποτακτική υποτελής και εξαρτημένη  αστική τάξη της κοινωνικής καταπίεσης των εργαζομένων μαζών, τότε πραγματώνεται το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και οι λαοί υπογράφουν την καταδίκη τους αφού μόνο αφεντικό αλλάζουν.       

Στην Παλαιστίνη εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ήταν εγκατεστημένοι Αραβικοί πληθυσμοί που θεωρούσαν αυτή τη γη πατρίδα και στην οποία ήθελαν και θέλουν να ζουν. Στην ίδια γη ζούσε μια μειοψηφία Εβραίων που επίσης θεωρούσε αυτήν τη γη πατρίδα. Αλλά μόνο η αριθμητική αύξηση των Εβραίων της Παλαιστίνης  μπορούσε να κάνει τους Άραβες να αναλογιστούν την κατάσταση και να αναγνωρίσουν τους Εβραίους (λαός διασκορπισμένος σε όλο τον κόσμο) όχι ως θρησκευτική μειοψηφία, που ζούσε σε ένα status quo που είχε χαρακτήρα δημογραφικής κυριαρχίας καθαρά αραβικής, αλλά ως ανεξάρτητο λαό. Με πιο τρόπο όμως θα γινόταν αυτό; Με δικαιοσύνη ή με δύναμη; Αποφασίστηκε η δύναμη διότι έτσι θα αποσπούσαν μεγαλύτερο μερτικό. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Νταβίντ Μπεν Γκουριον: «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να βεβαιωθούμε ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα ξαναρθούν ποτέ. Οι γέροι θα πεθάνουν και οι νέοι θα ξεχάσουν».

Πώς η Reebok «χαϊδεύει» το Ισραήλ και «ποδοπατάει» την ιστορία των Παλαιστινίων «Israel 68»

Η γνωστή εταιρεία αθλητικών ειδών Reebok παρουσίασε μια ειδική έκδοση γνωστού αθλητικού παπουτσιού της για την 68η επέτειο της «Ημέρας Ανεξαρτησίας» του Ισραήλ. Πάνω στο παπούτσι αναγράφεται «Ισραήλ 68» και σύμφωνα με την Jerusalem Post η πώληση  των συλλεκτικών μοντέλων θα πραγματοποιηθεί μέσω της σελίδας της Reebok στο Facebook.

Η απόφαση της Reebok έχει προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς όπως καταγγέλλεται, η εταιρεία, που ανήκει στην γερμανική Adidas, «ξεπλένει την ιστορική και συνεχιζόμενη εκδίωξη και εκκαθάριση του παλαιστινιακού λαού».

Όπως επισημαίνει το δίκτυο Electronic Intifada, από τα τέλη του 1947 και κατά τη διάρκεια του 1948, οι ισραηλινές πολιτοφυλακές προχώρησαν σε μια εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. Κατά τη «Νάκμπα» (καταστροφή), όπως είναι γνωστή η περίοδος του μεγάλου διωγμού των Παλαιστινίων, πάνω από 750.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και εκατοντάδες πόλεις και χωριά καταστράφηκαν.Πάνω στα ερείπια δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ.

«Από τότε και για σχεδόν μισό αιώνα, οι Παλαιστίνιοι στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας ζουν κάτω από την ισραηλινή κατοχή που τους στερεί τα βασικά τους δικαιώματα. Την ίδια στιγμή οι Ισραηλινοί έποικοι κλέβουν τη γη τους, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο», αναφέρει το Electronic Intifada και προσθέτει: «Η άρνηση της “Νάκμπα” (σημ: που συμπίπτει με την ανεξαρτησία των Ισραηλινών) αποτελεί και την επίσημη θέση της ισραηλινής κυβέρνησης και η Reebok αποφάσισε να ταυτιστεί και να συνδέσει τα προϊόντα της με το αιματηρό παρελθόν και παρόν του Ισραήλ».

Σοκ και Δέος ή αλλιώς ΣΕΚ και ΔΕΑ

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η μία από τις τάξεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η άλλη από την ΛΑ.Ε.(πριν ήταν στο ΣΥΡΙΖΑ).

«Ο κόσμος που εξεγείρεται κατά των δικτατόρων δεν έχει τίποτα καλό να περιμένει από τις επεμβάσεις. Το καθεστώς του Άσαντ μπορεί να βρει την ευκαιρία να σαλπίσει ακόμη πιο δυνατά τον “αντιιμπεριαλισμό” του, για να κουκουλώσει τις σφαγές.»
Ένα απόσπασμα από το άρθρο της Εργατικής Αλληλεγγύης το 2013 με τίτλο «Όχι πόλεμο στη Συρία«Και αυτή είναι η νέα παγίδα που έρχεται με την νέα και ύπουλη ρητορική που εκφράζουν φιλοδυτικές και φιλοιμπεριαλιστικές «Αριστερές» δυνάμεις για να δικαιολογήσουν ή να κρύψουν την αλήθεια για το τι συμβαίνει σε χώρες στις οποίες έχουν επέμβει ήδη οι Ιμπεριαλιστές.
Όλο αυτό το βασίζουν στο ότι τα αντανακλαστικά της κοινής γνώμης δουλεύουν απόλυτα σε στρατιωτικές επιθέσεις που δεν μπορούν να αποσιωπηθούν αλλά ταυτόχρονα αδυνατούν να αντιδράσουν σε κάτι που για να το βρεις χρειάζεται έρευνα και ψάξιμο.Έτσι πετυχαίνουν από την μία να ακούγονται αρεστοί και οικείοι με τον επαναστατικό και αντιιμπεριαλιστικό τους λόγο και από την άλλη να κρύβουν κάτω από το χαλί το έργο των Ιμπεριαλιστών.
Το ΣΕΚ(Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο πλευρό των «εξεγερμένων» μισθοφόρων της Δύσης και των χωρών επιρροής της.Στήριξε την Αραβική Άνοιξη και την ψευτοεπανάσταση της Συρίας που στήθηκε για να ρίξει τον ενοχλητικό,για την Δύση, Άσαντ
«Το καθεστώς Άσαντ βρέθηκε αντιμέτωπο με μια επανάσταση και έκανε την επιλογή να χρησιμοποιήσει ολόκληρη τη στρατιωτική του πυγμή για να την καταστείλει.Ο εξεγερμένος κόσμος συνέχιζε να οργανώνεται σε επίπεδο γειτονιάς και περιοχής, αλλά οι ένοπλες ομάδες των ανταρτών άρχισαν να παίζουν όλο και πιο κεντρικό ρόλο για να υπερασπίσουν τις απελευθερωμένες περιοχές από την ανακατάληψη του καθεστώτος.»

Ακόμα πιο κοντά με το κράτος-τρομοκράτη

Η επίσκεψη της κυβερνητικής κουστωδίας στο Ισραήλ και οι… «δύο αληθινές δημοκρατίες στην περιοχή»

Σταθερή στη στρατηγική της για εμβάθυνση των σχέσεων με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πραγματοποίησε ένα ακόμη σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Στις 27/1 κουστωδία 9 υπουργών συνόδευσε τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα στην Ιερουσαλήμ για την συνεδρίαση του 2ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας (το 1ο είχε λάβει χώρα το 2013) και στις 28/1 δύο κουστωδίες υπουργών μαζί με Νετανιάχου και Τσίπρα πήγαν στην Κύπρο για την τριμερή συνάντηση Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ.

Η επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ έγινε μια συμβολική μέρα ώστε να λάβει και άλλο χαρακτήρα (Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος) που ίσως απάλυνε τις αρνητικές εντυπώσεις σε μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού. Ήταν η δεύτερη του Α. Τσίπρα σε δύο μήνες στην περιοχή και προφανώς ήρθε να επικυρώσει την «νέα πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική που σημαίνει απόλυτη πρόσδεση στον αμερικανικό παράγοντα ο οποίος πρόσταξε να γίνει η χώρα μας δορυφόρος του Ισραήλ και να εναρμονιστεί πλήρως μαζί του, ώστε μαζί με την Κύπρο (έρχεται λύση τύπου Ανάν για να λυθούν τα χέρια ορισμένων) και αν καταφέρουν και με Αίγυπτο που αποτελεί μια πιο σύνθετη περίπτωση, να αποτελέσουν έναν άξονα που θα παίξει τον σημαντικό ρόλο προώθησης των συμφερόντων του στην ευρύτερη Ν.Α. Μεσόγειο. Στόχος απαραίτητος για να μην υποβαθμιστεί η θέση των ΗΠΑ στις σύνθετες γεωπολιτικές ανακατατάξεις της περιόδου.

Το απαρτχάιντ του Ιντερνετ

    
Οι ξένοι ανταποκριτές πρέπει να παίρνουν διαπιστεύσεις απευθείας από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ και συχνά αναγκάζονται να στέλνουν το υλικό σε επιτροπές λογοκρισίας του Στρατού

 

Άρης Χατζηστεφάνου

     

Για μια χώρα που κατηγορείται για σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά ακόμη και για εγκλήματα πολέμου δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να κυκλοφορούν βίντεο που να επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες. Το Ισραήλ σκέφτηκε να λύσει το πρόβλημα με μια μικρή βοήθεια από την Google και το Υoutube.

Χωρίς λογοκρισία η κοινή γνώμη μπορεί να αποκτήσει μια πολύ συγκεχυμένη εικόνα της πραγματικότητας

Αμερικανός στρατηγός Ουίλιαμ Ουέστμορλαντ

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση στην οποία ο Οσάμα μπιν Λάντεν συναντά τον (ιδρυτή του Facebook) Μαρκ Ζούκεμπεργκ» έλεγε πρόσφατα ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, υποστηρίζοντας ότι «το πρόσφατο κύμα βίας υποκινείται από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης»… και όχι από τη διαρκή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών.

Και επειδή ο Οσάμα μπιν Λάντεν δεν είναι διαθέσιμος για κανενός είδους συνομιλίες, η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να απευθυνθεί σε υπηρεσίες όπως η Google και το Youtube. Οπως μετέδωσαν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Χοτοβέλι συναντήθηκε με εκπροσώπους των δύο υπηρεσιών για να συζητήσουν τρόπους αντιμετώπισης της «υποκίνησης βίας και τρομοκρατίας».

Η έννοια της «υποκίνησης», βέβαια, την οποία η ισραηλινή κυβέρνηση επιθυμεί να διακόψει, έχει διαφορετικές ερμηνείες. Επισήμως το Ισραήλ αναφέρεται σε ιστοσελίδες που προτρέπουν άμεσα τους Παλαιστινίους σε πράξεις βίας, προσφέροντας ακόμη και συμβουλές για την πραγματοποίηση επιθέσεων.

Η Ελλάδα στον ΟΗΕ: Αποχή σε όλα

του Θάνου Καμήλαλη

Οι ψηφοφορίες αυτές έχουν μη δεσμευτικό και κυρίως συμβολικό χαρακτήρα, ωστόσο είναι σίγουρα ενδεικτικές των προθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης, της δυνατότητας της να αποφασίζει ανεξάρτητη και της στάσης που προτίθεται να τηρήσει σε μείζονα παγκόσμια ζητήματα.

Χρέος; Ποιο χρέος;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θαύμαζε τη στάση της Αργεντινής στο θέμα του δημοσίου χρέους αλλά μάλλον "ξεχνάει" να ακολουθήσει τις πολιτικές της. Πέρα από την εντυπωσιοθηρία, δύο ενδεχόμενα ισχύουν στη διαμάχη για το ποια κυβέρνηση τελικά απείχε: Είτε δεν υπήρξε καμία διαφορετική εντολή, είτε η μεταβατική κυβέρνηση υπερβαίνει τις αρμοδιότητες της και χαράσσει δική της πολιτική. Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ λογω αιφνιδιασμού. Την πρόθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης να απέχει από την ψηφοφορία είχε δημοσιοποιήσει νωρίτερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά τη συνάντηση της με τον υπουργό Εξωτερικών, Πέτρο Μολυβιάτη. Ειλικρινής ή όχι, η αντίδραση Κοτζιά ήταν ξεκάθαρα καθυστερημένη (και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα αγνοείται).

Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που δράσεις με σκοπό την ανακούφιση υπερχρεωμένων κρατών δεν συγκινούν μία χώρα με δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ, όπως η Ελλάδα. Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, ανάλογη στάση είχε κρατήσει και η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, όταν αρνήθηκε να υποστηρίξει ψήφισμα του Οργανισμού για την προστασία υπερχρεωμένων κρατών, με τίτλο «καθιέρωση ενός πολυμερούς νομικού πλαισίου για διαδικασίες αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους χωρών – μελών». Ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ιδιαίτερα επιθετικός: «Με τη στάση της αποχής αποδεικνύεται με τον πιο εμφανή τρόπο η εθελόδουλη πρόσδεση της δικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, αλλά και της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας στα συμφέροντα των δανειστών, οι οποίοι χειραγωγούν απροκάλυπτα κάθε κίνηση, κάθε θετική προοπτική για την Ελλάδα, καταπνίγοντας την εν τη γενέσει της. Δεν υπάρχει δικαιολογία , ούτε το παραμικρό επιχείρημα για την εγκληματική στάση της κυβέρνησης» ανέφερε στην ανακοίνωση του.

Θλιβερή επέτειος για την Παλαιστίνη με τους Παλαιστίνιους στο περιθώριο

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με έναν χαρακτηριστικά δικό του τρόπο επέλεξε το εβραϊκό κράτος να τιμήσει την 67^η επέτειο της Νάκμπα, όπως λέγεται η καταστροφή της ιστορικής Παλαιστίνης που προκάλεσαν οι Σιωνιστές το 1947-1948, δημιουργώντας τους όρους για την μετέπειτα ίδρυση του Ισραήλ.

Εκείνες τις μέρες ορδές άρτια εξοπλισμένων, από τους Άγγλους, Σιωνιστών σκότωσαν πάνω από 15.000 Παλαιστίνιους, ισοπέδωσαν πάνω από 415 χωριά για να καταστραφεί κάθε έννοια ιστορικής συνέχειας και μνήμης και οδήγησαν σε βίαιο εκπατρισμό το 70% των Παλαιστινίων καταλαμβάνοντας έτσι παράνομα και με μεθόδους που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι Ναζί λίγα χρόνια νωρίτερα το 78% της παλαιστινιακής γης. Η Νάκμπα σιωπηρά και χωρίς τυμπανοκρουσίες συνεχίζεται μέχρι σήμερα ωθώντας κάθε νέο Παλαιστίνιο να εγκαταλείψει την χώρα, αν δεν θέλει να ζήσει σαν πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Κι έτσι, το Ισραήλ να κυριαρχήσει εθνικά ακυρώνοντας στην πράξη το αίτημα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα πριν τον πόλεμο του 1967 και με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Επειδή ωστόσο οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να μένουν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, την προσαρτημένη Ανατολική Ιερουσαλήμ και την πολιορκημένη Γάζα, το εβραϊκό κράτος επέλεξε να χρησιμοποιήσει πιο κλασσικά εργαλεία με τα οποία ξεχωρίζει η «ήρα» των Αράβων από το «στάρι» του …περιούσιου λαού. Όπως, η απαγόρευση επιβίβασης των Παλαιστινίων στα λεωφορεία που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι! Το μέτρο τελικά αποσύρθηκε ως προς το παρόν, λόγω των ισχυρότατων αντιδράσεων που προκάλεσε. Ήρθε όμως να θυμίσει πως εδώ και χρόνια σε πολλά λεωφορεία που περνούν μέσα από εβραϊκούς εποικισμούς ή τα νυχτερινά δρομολόγια ούτως ή άλλως οι Παλαιστίνιοι δεν επιβιβάζονται από τον φόβο προπηλακισμού και επίθεσης που μπορούν να δεχθούν. Η πρόταση νόμου, με άλλα λόγια, ήρθε να επισημοποιήσει και να γενικεύσει, μια κατάσταση που έχει ήδη διαμορφωθεί…

Κουίζ: Τί γνωρίζετε για τη Γάζα

του Stephen R. Shalom,  

Το τέλος της ισραηλινής επίθεσης (Επιχείρηση «Πυλώνας της Άμυνας»), το Νοέμβριο του 2012, στη Γάζα, κηρύχθηκε με μία αμφίβολη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός. Κάντε το παρακάτω κουίζ για να δείτε πόσα γνωρίζετε για την κατάσταση.
[Οι απαντήσεις δίνονται παρακάτω]

1. Πώς κατέληξε ο λαός της Γάζας εκεί που βρίσκεται σήμερα;

α.  Η πλειοψηφία των κατοίκων της Γάζας είναι απόγονοι προσφύγων, οι οποίοι το 1948-1949 αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ή εκδιώχτηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις από περιοχή που θεωρούνταν  μέρος του Αραβικού Κράτους της Παλαιστίνης αλλά καταλήφθηκε από το Ισραήλ, και δεν τους επιτράπηκε ποτέ να επιστρέψουν.
β. Μερικοί από αυτούς είναι απόγονοι των κατοίκων της αραβικής πόλης Majdal, οι οποίοι μετά τον πόλεμο του 1948-49 εκδιώχτηκαν από διάφορα μέρη της πόλης και συγκεντρώθηκαν σε μια γειτονιά που περιβλήθηκε από συρματόπλεγμα (με σκοπό να ανοιχτεί ο δρόμος στους Εβραίους εποίκους) και έπειτα εξορίστηκαν στη Γάζα.
γ. Η Γάζα καταλήφθηκε και υπέστη σφαγές από το Ισραήλ τον Οκτώβριο του 1956. Το Ισραήλ αποσύρθηκε έπειτα από παγκόσμια πίεση τον Μάρτιο του 1957.
δ. Οι κάτοικοι της Γάζας βρέθηκαν υπό Ισραηλινή κατοχή το 1967 όταν το Ισραήλ – με έναν πόλεμο στον οποίο, όπως το έθεσε με δικά του λόγια ο πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπεγκίν το 1982 («κάναμε μια επιλογή… Αποφασίσαμε να επιτεθούμε» [Αίγυπτος]) –  κατέκτησε το Σινάι (αφού επεστράφη στην Αίγυπτο), τη Γάζα, την Ανατολική Ιερουσαλήμ (προσαρτημένη), τη Δυτική Όχθη και τα Υψίπεδα  του Γκολάν (προσαρτημένα).
ε. Όλα τα παραπάνω.

2. Το 2005, το Ισραήλ υπό την ηγεσία του Πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν «αποσύρθηκε» από τη Γάζα. Ποιό από τα παρακάτω, σχετικά με την απεμπλοκή,  αληθεύει;