Στην ιστορία της παγκόσμιας πολιτικής, ο Μακαρθισμός καταγράφηκε αρνητικά κυρίως γιατί κατέστρεψε τη σταδιοδρομία και το έργο διακεκριμένων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών και δηλητηρίασε την κοινωνική, πολιτική και πνευματική ζωή της μεταπολεμικής Αμερικής. Όμως, ο βασικός λόγος που οδήγησε στην κατάργησή του ήταν άλλος.
Ο Μακαρθισμός ως γνήσιο υποπροϊόν του Ψυχρού Πολέμου, επιτελούσε ένα έργο χρήσιμο για το αμερικάνικο κατεστημένο, αλλά υπερβαίνοντας τα όρια του ρόλου και της αποστολής του, έθετε πλέον σε κίνδυνο την ίδια την πολιτική που υπηρετούσε. Όσο οι εξοντωτικές βολές του στρέφονταν εναντίον των σχετικά αδύνατων κρίκων, διανοουμένων, καλλιτεχνών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων κ.ά., το βαθύ σύστημα εξουσίας τον ενθάρρυνε ή τον ανεχόταν. Όταν όμως, άρχισε να δείχνει σημάδια αυτονόμησης και διαλυτικής παρέμβασης στις διεθνείς πολιτικές του Ψυχρού Πολέμου, ενεργοποιήθηκε ένα ανώτερο σύστημα αυτοπροστασίας των κέντρων εξουσίας το οποίο εκτίμησε ότι με την εντυπωσιακή «επιτυχία» του, ο Μακάρθι είχε πάρει μεγάλη φόρα και απειλούσε πλέον με ασυνάρτητο τρόπο αφενός να κλονίσει τους θεμελιακούς θεσμούς της εξουσίας και δη τη στρατιωτική ιεραρχία και αφετέρου να βάλει σε κίνδυνο την αμερικάνικη πολιτική στην Ευρώπη, η οποία στηριζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό στον προσεταιρισμό και την αξιοποίηση ακριβώς εκείνων των πολιτών που ο Μακάρθι καταδίωκε και εξόντωνε στις ΗΠΑ.
