Ξαναδιαβάζοντας
το "Οδός Αβύσσου Αριθμός 0", γράφονται πολλά στην ψυχή μας, όχι μόνο
συναισθήματα κι ιδέες, αλλά ιστορικά γεγονότα και πανανθρώπινες, αξίες. Από τα
πολλά που μου χαράχτηκαν, κατά την τρίτη ανάγνωση του βιβλίου μέσα στα χρόνια,
μεταφέρω μικρά αποσπάσματα, με την προτροπή να ξαναδιαβάσουμε Μενέλαο Λουντέμη,
ίσως τον πιο αυθεντικό Έλληνα συγγραφέα, σύγχρονο και διαχρονικό - παντοτινό.
«Ο θάνατος έγινε εύκολος. Μα από τότε που άρχισε να γίνεται εύκολος ο θάνατος έγινε δύσκολη η ζωή. Ας είναι...»
«Αλλά οι ευτυχίες των φτωχών κρατούνε όσο και τα κεράσια.»
«Όσοι έχουν πολλά
δάκρυα μέσα τους κλαίνε πάντα λίγο»
«Στον κόσμο αυτό,
αν δεν ήρθες μόνο για να μετρήσεις τα χρόνια σου και να φύγεις, δεν έχει να
φοβηθείς από τίποτα. Ποτέ τον φρόνιμο άνθρωπο δεν τον πειράζουν... Μα αν είναι
να χαθεί κάποτε ο κόσμος θα χαθεί από τους φρόνιμούς του. Γιατί οι φρόνιμοι, με
τη φρονιμάδα τους, βοήθησαν τους σκληρούς να γίνουν σκληρότεροι. Οι λιπόψυχοι -
πολλές φορές - βλάψαν πιο πολύ κι απ’ τους καταδότες και θαρρώ πως αυτοί είναι
κι οι μεγαλύτεροι καταδότες. Ο καταδότης μπορεί να βλάψει μόνο έναν. Μα όταν η
ψυχή του δειλού διαλυθεί η αναθυμίασή της θα δηλητηριάσει όλον τον κόσμο»
