Πολιτική εκμετάλλευση θυγατέρων

Του Γιάννη Μακριδάκη

 

Τελευταία έγινε ζήτημα μικροπολιτικής εκμετάλλευσης από τους γνωστούς κύκλους της απερχόμενης αναξιοπρέπειας η προσωπική ζωή της κόρης του κ. Μηλιού, η οποία, ως εργαζόμενη σε κάποια πολυεθνική, έλαβε άδεια εορτών και έκανε διακοπές σε γνωστό ελβετικό θέρετρο.

Πριν από μερικούς μήνες είχαν γίνει ζήτημα των ίδιων κύκλων της αναξιοπρέπειας, προς την αντίθετη κατεύθυνση όμως, αυτή της ενδόξου προβολής, κάποιες προσωπικές στιγμές της κόρης του κ. Βενιζέλου, η οποία είχε λάβει επιτυχώς το διαπιστευτήριο αμερικανικού πανεπιστημίου.

Δεν γνωρίζω προσωπικά αυτά τα παιδιά αλλά, με όλο τον σεβασμό στην προσωπικότητά τους, θα τα χρησιμοποιήσω ως σημεία αναφοράς, απλά και μόνο επειδή αποτελούν δύο περιπτώσεις, οι οποίες δημοσιοποιήθηκαν ευρέως και όχι επειδή είναι αυτά που είναι ή γόνοι αυτών που είναι…

Τα παιδιά λοιπόν αυτά είναι οι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας, η οποία γεννήθηκε σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Από γεννήτορες δηλαδή οι οποίοι ήσαν αιχμάλωτοι οι ίδιοι εντός του χρηματοοικονομικού κλωβού-συστήματος, αποκομμένοι εντελώς από το οικοσύστημα και πλήρως ασυνείδητοι όσον αφορά την φυσική τους υπόσταση.

Έμαθαν αυτή γενιά της ανθρωπότητας ότι το σύστημα εντός του οποίου γεννήθηκαν για να υπάρξουν, είναι αποκλειστικά το στενό, πλαστό και πλάνο χρηματοοικονομικό και όχι το ρεαλιστικό αυθύπαρκτο οικοσύστημα, το οποίο είναι κάτι ξένο και μακρινό από τον εαυτό τους και υπάρχει ως μουσείο στη θέση του, με διαφορετικές μορφές και όψεις σε κάθε εποχή, ώστε να το επισκέπτονται κατά τον μήνα Αύγουστο και κατά τις διακοπές των εορτών αλλά και τα σαββατοκύριακα σε “αποδράσεις από το σύστημα”, εντός του οποίου ζουν.

Οι πολιτικές οικογένειες-.Από την πρώτη γερμανική κατοχή 1941-1944, μέχρι το 2014 (Στην Δεύτερη Ναζιστική Κατοχή 2009-2014)

Του Δημοσθένη Κούκουνα

Όπως ακριβώς τονίζω στο νέο βιβλίο μου "Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής" (βλ. και το ιστολόγιο aera2012.blogspot.gr), που θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαΐου 2014, στα τελευταία χρόνια βιώνουμε ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, που αν προχείρως συγκριθεί με την τελευταία ιστορική περίοδο κατά την οποία η χώρα μας τελούσε υπό ξενική κατοχή, μεταξύ 1941 και 1944, θα διαπιστώσουμε πολλές ομοιότητες. Ίσως η πιο σημαντική ομοιότητα είναι ότι κυρίαρχοι ήταν τότε, όπως και τώρα, οι Γερμανοί, λιγότερο ή περισσότερο εκλεπτυσμένοι. Το πιο ενδιαφέρον είναι όμως ότι πέριξ των κατακτητών τότε, όπως και τώρα συμβαίνει, λειτουργούσε ένα εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα με ποικίλες προεκτάσεις.

Η κλασική ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, εδώ έχει μια αξιοπρόσεκτη εφαρμογή. Και επειδή η ιστορική αλήθεια είναι ανώτερη από κάθε επιμέρους πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα, αξίζει να εμβαθύνουμε σε κάποιες άγνωστες πτυχές που θα έπρεπε να επισημανθούν. Δυστυχώς επειδή η σύγχρονη ιστορία, ιδιαίτερα δε η κρίσιμη δεκαετία 1940, έχει μέχρι σήμερα συστηματικά κακοποιηθεί ένθεν κακείθεν, πολλά είναι τα αξιοσημείωτα που έχουν αποκρυβεί ή διαστρεβλωθεί. Περισσότερο παρά ποτέ, τώρα είναι η ώρα να τα εντοπίσουμε, να τα μελετήσουμε με υπευθυνότητα, να τα δούμε με ανοιχτή ματιά και οπωσδήποτε ανεπηρέαστα από προκαταλήψεις ή σκοπιμότητες. Η άγνοια και η ημιμάθεια συνέβαλαν σε μια παραμόρφωση του πολιτικού συστήματος κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με αποτέλεσμα να καταστεί αυτό ένα επικίνδυνο μόρφωμα για τη χώρα μας, που αδίστακτα οδήγησε τον λαό μας στην εξαχρείωση και την εξαθλίωση.

Οι πολιτικές οικογένειες

Το μέγα ζητούμενο είναι κάποτε να ξαναδούμε υπό άλλη οπτική γωνία την πορεία των πολιτικών οικογενειών που διαχρονικά κυριαρχούν. Στην κατοχική περίοδο 1941-44 εμφανίζονται κάποιες τέτοιες οικογένειες, οι επίγονοι των οποίων συνεχίζουν μέχρι σήμερα να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Κατά κανόνα πρόκειται για γενάρχες οικογενειών, που – αν και αρχικά συνεργάστηκαν με τον κατακτητή – πρόλαβαν να καλύψουν την όποια επιλήψιμη δραστηριότητά τους.

Ο εγγονός Γιώργος Παπανδρέου θεωρείται σήμερα ο υπαίτιος της τόσο δραματικής εμπλοκής της χώρας μας στο μνημόνιο. Ίσως ποτέ να μην λογοδοτήσει για τις συγκεκριμένες ευθύνες του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ιστορικά θα βγει ανέγγιχτος. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τους άλλους δύο αδελφούς του, εκ των οποίων ο ένας φέρεται να κερδοσκόπησε με τα cds και ο άλλος να ανέλαβε μυστικές αποστολές στο εξωτερικό.

Όμως ο παππούς Γεώργιος Παπανδρέου, που μεταπολεμικά υπήρξε τρεις φορές πρωθυπουργός, στην αρχή της γερμανικής κατοχής υπήρξε μυστικοσύμβουλος του στρατηγού Τσολάκογλου (βλ. και το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο μου «Ιστορία της Κατοχής», Εκδ. Λιβάνη, τόμ. α΄, σελ. 250), αναπτύσσοντας τη θεωρία πώς «να τα έχουμε καλά με τον κατακτητή». Οι ιταλικές εφημερίδες της εποχής είχαν φιλοξενήσει δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου υπέρ της μεσογειακής πολιτικής της φασιστικής Ιταλίας!