Σπαστικές σακούλες, πλαστικές ζωές και η οικολογική στροφή του καπιταλισμού

 

Νικόλας Γκίμπης

Είναι πλέον γεγονός, βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία του πλανήτη. Η Greenpeace στέλνει ευχαριστήριες επιστολές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι επαγγελματίες περιβαλλοντολόγοι στρώνουν τις γραβάτες τους και αυτοσυγχαίρονται για την εγκυρότητα των προβλέψεων τους, οι κομματικοί μηχανισμοί της οικολογικής ιδεολογίας πανηγυρίζουν για τη νίκη τους, οι ευαίσθητοι μαραθωνοδρομείς και λοιποί αθλητικοί τύποι ανακουφίζονται μπρος στο άκουσμα της είδησης: τέρμα πια οι πλαστικές σακούλες απ’ τις ζωές των πολιτών, «no pasaran» σ’ αυτόν τον ρατσισμό κατά της μητέρας γης! Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια, αλλά ως εδώ και μη παρέκει, οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν γι’ αυτό το πλανητικό έγκλημα, δε γίνεται να τους αφήνουμε να κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς να τιμωρηθούν, να τους ξηλώσουμε τις τσέπες και να τους αδειάσουμε μέχρι και το τελευταίο σεντ την ώρα του λογαριασμού για το shopping therapy.

Τα πληκτρολόγια των διαμορφωτών της κοινής γνώμης έχουν πάρει φωτιά, η κοινωνία του θεάματος ολημερίς προσπαθεί να καταπραΰνει το άγχος των πολιτών μπρος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας σημαντικής απώλειας, υπενθυμίζοντας πως το οικολογικό look θα είναι από ‘δω και στο εξής της μόδας και με σφραγίδα υπουργείου, συν του ότι όσοι επιλέξουν να είναι «in» τότε θα τύχουν και ευνοϊκότερης μεταχείρισης μέσω της φορο-αποφυγής, αλλά, κι απ’ την άλλη, αν θέλετε να υιοθετήσετε μια άλλη στάση ζωής ή να διατηρήσετε τις ίδιες, παλιές, καλές σας συνήθειες απέναντι στο περιβάλλον, το κόστος θα είναι μερικά μόνο σεντ, άσε που στα Lidl ήδη την πληρώνατε τη σακούλα οπότε δεν θα υπάρξει καμία διαφορά στα καθημερινά σας ψώνια. Οι έμποροι και οι καταστηματάρχες, υπό τον φόβο της μείωσης των πωλήσεων, κατορθώνουν και να χρεώσουν στις αποδείξεις το πέναλτι της σακούλας ως δήλωση απόλυτης υποταγής στο κράτος, αλλά και δε ζητούν απ’ τους πελάτες να πληρώσουν το πρόστιμο ως ένδειξη μεγαλοψυχίας, ενώ οι εργαζόμενοι στον τομέα των πωλήσεων οφείλουν να ρωτούν εφεξής τους καταναλωτές αν χρειάζονται σακούλα ακόμα κι αν οι τελευταίοι αγοράσουν απλώς ένα μπουκάλι νερό ή ένα κουτί με τσίχλες. Μπορεί τα αποτελέσματα στις χώρες του Βορρά να είναι εκπληκτικά με την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, καθώς προϋποτίθεται μια μάζα αποχαυνωμένων ενοχικών για να εφαρμοστούν, μπορεί να θαυμάζουμε τους Ιρλανδούς και να φθονούμε τους Βέλγους για την πράσινη συνείδησή τους, όμως στην ελληνική της εκδοχή, η ποινή για τη χρήση της σακούλας γίνεται περισσότερο αντιληπτή ως ένα μέσο ώστε να βοηθήσουμε το κράτος να συγκεντρώσει κάποια χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση και με τα κέρδη αυτού του τζίρου να είναι σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη του ώστε να φέρει την οικονομική ανάπτυξη. Σε καμία των περιπτώσεων όμως, αν δεν θέλουμε να είμαστε απροκάλυπτα υποκριτές, δε μπορεί να γίνεται λόγος για μια προσπάθεια συμφιλίωσης ανθρώπου και φύσης.

Οι πλαστικές σακούλες και η περιβαλλοντική απάτη

Της Πένης Γαλάνη

Ήδη λίγες μέρες από την έναρξη τoυ νέου έτους και η κυβέρνηση έρχεται να θέσει ένα «μικρό» μέτρο μεν, το οποίο όμως καταδεικνύει όλη τη διάσταση της μέχρι τώρα κυβερνητικής πολιτικής και της απάτης της δε. Το μέτρο αναφέρεται στο λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος», σύμφωνα με το οποίο οι καταναλωτές θα καλούνται πλέον να πληρώνουν 4 λεπτά του ευρώ για τη χρήση πλαστικής σακούλας γιατί, όπως ενημερώνουν το καταναλωτικό κοινό «έγκυρες» και ευαίσθητες πηγές, «αυτός που ρυπαίνει πρέπει να πληρώνει αν θέλει να συνεχίσει να ρυπαίνει». Με άλλα λόγια, ένας νέος άδικος φόρος, που κατά κύριο λόγο πλήττει τα φτωχώτερα λαϊκά στρώματα (καθώς λειτουργεί αναλογικά και σωρευτικά), έρχεται να προστεθεί στο ήδη επιβαρυμένο από χαράτσια και φόρους ελληνικό νοικοκυριό και μάλιστα υπό το μανδύα μιας αφήγησης που υπερασπίζεται το περιβάλλον και μάχεται με όλους τους τρόπους για την προστασία και τη διαφύλαξή του από τις βλαβερές συνήθειες. Μάλιστα, έχει λειτουργήσει τόσο επιτυχημένα αυτός ο μανδύας οικολογικής προστασίας που σχεδόν οποιαδήποτε διαφωνία ή ένσταση γύρω από το μέτρο της πληρωμής της πλαστικής σακούλας οξύνει αυτόματα ηθικά αντανακλαστικά και τις περισσότερες φορές κατατάσσεται με μεγάλη ευκολία σε «ασυνειδησία γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα», «ελληνική νοοτροπία» που πρέπει να καταργηθεί μαζί με άλλες συνήθειες (όπως τα δημόσια αγαθά και τα εργασιακά δικαιώματα) ώστε να έρθουμε λίγο πιο κοντά σ’αυτό που ονομάζεται «πολιτισμένη Ευρώπη». Γι’ αυτό η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί μια προσπάθεια εξαπάτησης της κυβέρνησης αφού κατάφερε –για άλλη μια φορά– να αποκρύψει εντέχνως την ουσία ενός νέου μέτρου που φέρνει, υποκαθιστώντας την με μια γενικόλογη και αόριστη συζήτηση γύρω από την οικολογική διάσταση του θέματος.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα και οι κάτοικοί της δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση γύρω από τα ζητήματα της ανακύκλωσης ή της αντικατάστασης του πλαστικού από άλλα βιοδιασπώμενα υλικά σε σχέση με άλλες χώρες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα τελευταία δημοσιοποιημένα δεδομένα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία που δείχνουν ότι η χώρα μας κατευθύνει προς ταφή το 88,4% από το σύνολο των αποβλήτων που παράγει και βρίσκεται πέμπτη από το τέλος σε μια λίστα 33 χωρών και τρίτη από το τέλος στην Ευρώπη των 28. Όπως όμως δείχνουν και τα στοιχεία, δεν είναι η ατομική επιλογή στη χρήση της πλαστικής σακούλας που δημιουργεί πρωτίστως το πρόβλημα αλλά οι πολιτικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων και φορέων που υπηρετούν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων έναντι της προστασίας του περιβάλλοντος και της σύγκρουσης με την ασυδωσία του κεφαλαίου.

Η λίμνη και ο σωλήνας

Μπορεί να θεωρηθεί αναχρονισμός (και με κάποια έννοια είναι) - αλλά δεν παύει να είναι γοητευτικός. Διάφορες φυλές των Σιού διαμαρτύρονται απ’ τον περασμένο Απρίλη, ενάντια στην κατασκευή ενός πετρελαϊκού αγωγού 1.172 μιλίων απ’ την βόρεια Ντακότα ως το Ιλλινόις, που στον διάβα του θα περνάει μέσα από μια λίμνη . Πυρήνας των διαμαρτυριών είναι δύο κατασκηνώσεις, η μία πιο κεντρική, με όνομα η κατασκήνωση της Ιερής Πέτρας. Οικολόγοι, αμερικάνοι αριστεροί, εναλλακτικοί, και το κίνημα Black Lives Matter είναι στο πλευρό τους.

Ως τώρα οι διαμαρτυρίες είναι ειρηνικές. Οι Σιού κατέφυγαν στο δικαστήριο· που χτες απέρριψε το αίτημά τους. Είτε προς αποφυγή εντάσεων σε προεκλογική περίοδο είτε για άλλους λόγους που δεν ξέρουμε, παρά την δικαστική έγκριση της κατασκευής του αγωγού, το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης, το υπουργείο εσωτερικών και το υπουργείο άμυνας (!!!;;;) ανακοίνωσαν αμέσως ότι παγώνουν την κατασκευή του στα επίμαχα σημεία, υπέρ επιπλέον διαβουλεύσεων.

Για μία κοινωνία που έχει πάθει εγκεφαλικό

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Μιας και δεν έχεις διάθεση να γράψεις είπα να αντι-γράψω εγώ παρακάτω κάποια λόγια του Χρόνη Μίσσιου από μία συνέντευξη του πριν 4 χρόνια.
Το δικό μου συμπέρασμα : ότι η κοινωνία μας και κάθε κοινωνία δεν έχει συνέλθει ακόμα από αυτό το εγκεφαλικό. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας!
  

Χρόνης Μίσσιος:
«Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουσητης βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Μετά τον Τρίτο Πόλεμο…

Βαδίζουμε ολοταχώς προς την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική σοβιετία. Από τον αντίστροφο δρόμο όμως. Όχι με την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων αλλά αρχικά με τη μετατροπή των κρατών σε επιχειρήσεις, και τελικά με την αντικατάστασή τους από τις ικανότερες να διαχειριστούν ανθρώπινο δυναμικό και φυσικούς πόρους πολυεθνικές

 

του Γιάννη Μακριδάκη

Τα κράτη ως οντότητες θα υφίστανται πλέον για λόγους τυπικής διοικητικής διαίρεσης, επίσης για διατήρηση του πολύ χρήσιμου, ιδίως όταν τεχνηέντως διαστέλλεται σε καιρούς κρίσεων, εθνικοπατριωτικού αισθήματος ενός ικανού να διεγείρει τα συντηρητικά ένστικτα των κοινωνιών ποσοστού απαιδεύτων, και, τέλος, για τον προσεταιρισμό μέσω χρηματισμού, με λεφτά φυσικά των φορολογούμενων πολιτών, μιας στρατιάς πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών, αστυνομικών, ελεγκτικών και θρησκευτικών υπηκόων της νέας τάξης.

Φθινοπωρινός επισκέπτης

Σήμερα έφθασε ως εδώ ο Α.Σ., 35χρονος, κάτοικος κέντρου Αθηνών, γεννημένος και μεγαλωμένος εκεί, υπάλληλος σε μεγάλη εταιρία ως αποθηκάριος, με μισθό που του αρκεί για να ζει άνετα σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα ως εργένης.

Ταξίδεψε με το βαπόρι χθες βράδυ από Πειραιά και μόλις ξημέρωσε στη Χίο, ήρθε με ένα παπί στη Βολισσό και με βρήκε διότι, είπε, ήθελε να συζητήσουμε πολλά πάνω στο ζήτημά του, που δεν είναι άλλο από την ολοένα και σφοδρότερη επιθυμία του να εγκαταλείψει τη ζωή που έμαθε και κάνει τόσα χρόνια, να εγκαταλείψει την πόλη, τη δουλειά και την καθημερινότητα αυτή που βιώνει, με σκοπό να ζήσει ελεύθερος κοντά στη φύση, να τρέφεται με φυσικές τροφές, να μην παράγει απορρίμματα και να νιώθει ελεύθερος.

Ήρθε λοιπόν εδώ σήμερα ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε τροχιά προς την συνειδητότητα, ένας άνθρωπος που υποφέρει πλέον με τον τρόπο που ζει, παρ’ όλο που το σύστημα δεν τον έχει ξεβράσει, αλλά τον χρησιμοποιεί ακόμη και τον πληρώνει σε χρήμα σχετικά καλά. Νιώθω, μου είπε, σαν ένα ρομπότ σε μια γραμμή παραγωγής, που γεννήθηκε, που ζει και που εκτρέφεται μόνο και μόνο για να στέκεται στα πόδια του και να δουλεύει, νιώθω ότι είμαι προγραμματισμένος απόλυτα και ότι κάθε βράδυ με βγάζουν από την πρίζα για να με ξαναβάλουν το επόμενο πρωί, νιώθω, μου είπε, ότι δεν είμαι ελεύθερος άνθρωπος και ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι πάνω απ’ όλα ελεύθερος.

Αρχιεπίσκοπος και τα χρυσά δώρα της Eldorado

 

Για όσους δεν γνωρίζουν τους χαμογελαστούς κυρίους που ποζάρουν μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, είναι, από αριστερά προς τα δεξιά: Μιχάλης Θεοδωρακόπουλος, Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικός Χρυσός, Πωλ Ράιτ, Διευθύνων Σύμβουλος της Eldorado Gold και Εντουάρντο Μούρα, Αντιπρόεδρος και Γενικός Διευθυντής Ελλάδας της Eldorado Gold.

Σύσσωμη η ηγεσία της Καναδικής πολυεθνικής επισκέφθηκε χθες τον Αρχιεπίσκοπο και όπως μας ενημερώνει το romfea.gr «ενημέρωσαν τον Αρχιεπίσκοπο για την κατάσταση της υγείας των μεταλλωρύχων οι οποίοι βρίσκονται εδώ και 20 μέρες στις στοές». Δηλαδή ο CEO της εταιρείας που αμοίβεται με 18 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο ή 75.000 κάθε εργάσιμη μέρα, ήρθε από το μακρινό Βανκούβερ από ανησυχία για την υγεία των μεταλλωρύχων που ο ίδιος έβγαλε στο δρόμο μη τηρώντας τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Τι γλυκό… Ο Αρχιεπίσκοπος «εξέφρασε την ανησυχία του για τους μεταλλωρύχους, τονίζοντας ότι βρίσκεται στο πλευρό τους και στηρίζει τον αγώνα τους». Και τέλος, πληροφορίες της Romfea.gr αναφέρουν οτι «η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός, εξέφρασε την επιθυμία να στηρίξει το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας».

Με ποια απαίτηση η Τρόικα επέτρεψε τις εκλογές; Τα προσυμφωνημένα για συνεργασίες και Σκουριές

Της Νέλλης Ψαρρού

 

Ως γνωστόν, οι ελληνικές κυβερνήσεις αποτελούν πλέον ένα απλό διευθυντήριο εκτέλεσης αποφάσεων της πολιτικής-οικονομικής βούλησης της Τρόικας – για να μην ξεχνιόμαστε με τους… θεσμούς. Είναι επίσης γνωστό σε όσους παρακολουθούν την πολιτική σκηνή ότι η Τρόικα δεν χρειαζόταν εκλογές στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή εφόσον είχε εξασφαλίσει την έγκριση των απαιτήσεών της με ευρύτατη πλειοψηφία. Τις χρειάζονταν όμως το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων οι εξής:

 

– Η απαλλαγή από τους διαφωνούντες βουλευτές,

– Η απαλλαγή από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τόσο από τη θέση της ως Προέδρου της Βουλής όσο και από τις πολύ σημαντικές επιτροπές στις οποίες συμμετέχει (π.χ. “επιτροπή αλήθειας” για το χρέος),

– Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά με οικειοποίηση του τίτλου-brand name του κόμματος, χωρίς να αφήνει χρόνο στις εσωκομματικές εξελίξεις και σπρώχνοντας έτσι τους διαφωνούντες σε άλλο κόμμα που δεν θα έχει χρόνο να προετοιμαστεί,

– Η επίφαση νομιμότητας που θα προκύψει από την ανάδειξη κυβέρνησης μέσα από εκλογές, και
– Η καθυστέρηση και καταστολή της λαϊκής διαμαρτυρίας μέσω των εκλογών.

Οι εκλογές εγκρίθηκαν από τους δήθεν συμμάχους της Ελλάδας υπό μία ξεκάθαρη εντολή: θα σχηματίσετε κυβέρνηση με τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, αυτό δεν εκπλήσσει κανέναν ως πληροφορία, καθώς ήδη το άντιλαμβανόμασταν από τις εξελίξεις.

TTIP: Υποταγή στις πολυεθνικές

Του Γιώργου Τοζίδη

Όταν το πολυεθνικό κεφάλαιο εξισώνεται με το κυρίαρχο κράτος

 

Ο 9ος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ Ε.Ε.-ΗΠΑ για τη σύναψη συμφωνίας σχετικά με τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ή TTIP όπως είναι γνωστή από τα αρχικά των λέξεων Transatlantic Trade and Investment Partnership) θα διεξαχθεί στη Νέα Υόρκη, από τις 20 μέχρι τις 24 Απριλίου 2015. Ο κατάλογος των θεμάτων που θα συζητηθούν είναι ευρύς, καθώς οι διαπραγματευτικές ομάδες επείγονται να ολοκληρώσουν τις συζητήσεις τους πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ για την ανάδειξη νέου προέδρου.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της κυβέρνησης των ΗΠΑ, που ξεκίνησαν το 2013 και συνεχίστηκαν ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά, έχουν ως στόχο τη δημιουργία της μεγαλύτερης ενιαίας ελεύθερης ζώνης εμπορίου και επενδύσεων στον κόσμο, που μαζί με την αντίστοιχη εταιρική σχέση του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership) θα καλύπτουν το 72,5% του παγκόσμιου εμπορίου και των παγκόσμιων επενδύσεων.

Πολιτική εκμετάλλευση θυγατέρων

Του Γιάννη Μακριδάκη

 

Τελευταία έγινε ζήτημα μικροπολιτικής εκμετάλλευσης από τους γνωστούς κύκλους της απερχόμενης αναξιοπρέπειας η προσωπική ζωή της κόρης του κ. Μηλιού, η οποία, ως εργαζόμενη σε κάποια πολυεθνική, έλαβε άδεια εορτών και έκανε διακοπές σε γνωστό ελβετικό θέρετρο.

Πριν από μερικούς μήνες είχαν γίνει ζήτημα των ίδιων κύκλων της αναξιοπρέπειας, προς την αντίθετη κατεύθυνση όμως, αυτή της ενδόξου προβολής, κάποιες προσωπικές στιγμές της κόρης του κ. Βενιζέλου, η οποία είχε λάβει επιτυχώς το διαπιστευτήριο αμερικανικού πανεπιστημίου.

Δεν γνωρίζω προσωπικά αυτά τα παιδιά αλλά, με όλο τον σεβασμό στην προσωπικότητά τους, θα τα χρησιμοποιήσω ως σημεία αναφοράς, απλά και μόνο επειδή αποτελούν δύο περιπτώσεις, οι οποίες δημοσιοποιήθηκαν ευρέως και όχι επειδή είναι αυτά που είναι ή γόνοι αυτών που είναι…

Τα παιδιά λοιπόν αυτά είναι οι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας, η οποία γεννήθηκε σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Από γεννήτορες δηλαδή οι οποίοι ήσαν αιχμάλωτοι οι ίδιοι εντός του χρηματοοικονομικού κλωβού-συστήματος, αποκομμένοι εντελώς από το οικοσύστημα και πλήρως ασυνείδητοι όσον αφορά την φυσική τους υπόσταση.

Έμαθαν αυτή γενιά της ανθρωπότητας ότι το σύστημα εντός του οποίου γεννήθηκαν για να υπάρξουν, είναι αποκλειστικά το στενό, πλαστό και πλάνο χρηματοοικονομικό και όχι το ρεαλιστικό αυθύπαρκτο οικοσύστημα, το οποίο είναι κάτι ξένο και μακρινό από τον εαυτό τους και υπάρχει ως μουσείο στη θέση του, με διαφορετικές μορφές και όψεις σε κάθε εποχή, ώστε να το επισκέπτονται κατά τον μήνα Αύγουστο και κατά τις διακοπές των εορτών αλλά και τα σαββατοκύριακα σε “αποδράσεις από το σύστημα”, εντός του οποίου ζουν.

Οικουμενική Αριστερά. Η ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση

Του Γιάννη Μακριδάκη

Τα τρία τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια επαναστατική διαδικασία στη βάση της ελληνικής κοινωνίας (όπως και σε όλο τον δυτικό κόσμο), μια δυναμική διαδικασία αλλαγής πορείας της διαρκούς επανάστασης των αθρώπων επί της γης.

Οι άνθρωποι των δυτικών καταναλωτικών κοινωνιών, ερχόμενοι πλέον πρόσωπο με πρόσωπο με το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η έως τώρα προσέγγισή τους στην ζωή, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους αλλά και με τα άλλα όντα, η προσπάθεια πλήρους κυριαρχίας τους επί του οικοσυστήματος, η απομύζηση δίχως αναπλήρωση των φυσικών πόρων και η παραγωγή απορριμμάτων, στρέφονται τώρα γοργά προς την σταδιακή αποδόμηση αυτού του μοντέλου και υιοθετούν μιαν άλλη προσέγγιση και φιλοσοφία, αυτήν της οικουμενικότητας, της συνεργατικότητας ανθρώπου με άνθρωπο αλλά και με το υπόλοιπο οικοσύστημα.

Ο απεγκλωβισμός ολοένα και περισσότερων ανθρώπων κάθε ηλικίας, αλλά κυρίως νέων, από την στενάχωρη οπτική του χρηματοοικονομικού συστήματος εντός του οποίου (επι)βιώνουν ως άτομα, η επαφή τους με την παραμελημένη ανθρώπινή τους υπόσταση και η απελευθέρωσή τους ως φυσικά πλάσματα εντός του απέραντου οικοσυστήματος, η συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησης που τους είχεκαλλιεργηθεί ότι το χρήμα αποτελεί φυσικό πόρο και η πλήρης πλέον συναίσθηση ότι οι πραγματικοί φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων και όχι καταναλωτικά προϊόντα προορισμένα μόνο για την ανθρωπότητα των ατόμων καταναλωτών που διαθέτουν το χρήμα, η απόδρασή τους από την νοοτροπία της «μη ευθύνης» για οτιδήποτε δεν ορίζεται ως ατομική ιδιοκτησία τους και η προσωπική ανάληψη της ευθύνης για όσα αφορούν στη ζωή τους, στην υγεία τους, στην μόρφωσή τους, στην διαχείριση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζήσουν, η απεξάρτησή τους από την πλήρη υποταγή στα κουπόνια του μηνιαίου μισθού και η στροφή τους προς την φυσική ζωή, διατροφή, καλλιέργεια, η ενασχόλησή τους με την παραγωγή της τροφής τους, η έξοδός τους από τον μηχανισμό καθημερινής κυκλοφορίας του χρήματος και η δημιουργία νέων δομών και κοινωνιών που βασίζονται στην ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών αλλά και νέων μορφών και διαδικασιών πολιτικής εκπροσώπησης αποτελούν το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας πορείας και τις μεθόδους με τις οποίες αυτή υλοποιείται.

Στην ουσία ένα ολοένα αυξανόμενο μέρα με την ημέρα ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας λειτουργεί πλέον με την λογική της αποδόμησης του καταναλωτικού μοντέλου, δρώντας επί των πυλώνων της αποανάπτυξης, της αποεκπαίδευσης, της μη επέμβασης, της αποδοχής του απαραβίαστου από τον άνθρωπο των αβίαστων φυσικών ρυθμών και νόμων, οι οποίοι τον ορίζουν και τον διέπουν ως φυσικό ον αλλά και της επανεκτίμησης του αξιακού του συστήματος.

Στην ελληνική κοινωνία η επαναστατική αυτή διαδικασία  έχει σε αυτή την ιστορική στιγμή που διάγουμε σπουδαία και εντυπωσιακά χαρακτηριστικά όσον αφορά κυρίως στην ταχύτητα εξάπλωσής της αλλά και στις νέες συνθήκες ζωής των ανθρώπων που δημιουργεί και είναι ήδη υπαρκτές σε ένα βαθμό και εξελισσόμενες. Βρίσκεται σε εξέλιξη σαν διαδικασία αλλεπάλληλων σπορών με την μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας και μέρα με την ημέρα αλλάζει το τοπίο στη βάση, κάνει πιο εύφορη την κοινωνία των ανθρώπων, περιορίζει τα «ζιζάνια» και αυτοκαθάρεται σταδιακά από τα όξινα και τα χημικά που την έπνιγαν για χρόνια, σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο δε, θα έχει πλήρως αντικαταστήσει με τοπίο θαλλερό και καρπερό το ρυπαρό παρελθόν, το οποίο είναι βεβαίως ακόμη παρόν και πασχίζει να κυριαρχήσει με κάθε τρόπο πλέον, με ολοένα και πιο χυδαία «αναπτυξιακή» θεωρία και πράξη αλλά νομοτελειακά δεν έχει κανένα μέλλον.