Συνέντευξη: Ορέστης Ντάντος

Τον Ορέστη Ντάντο τον άκουσα πρώτη φορά κάπου το 2009-2010, τότε που «έσκασε μύτη» στην ελληνική σκηνή και αμέσως ένιωσα ότι με συγκινεί πολύ αυτό που κάνει.
Έχοντας φιλτράρει ό,τι καλό προσέφερε το ελληνόφωνο ροκ της δεκαετίας του ’90 και προσθέτοντας στη συνταγή τη δική του μοναδική και καλλιεργημένη αισθητική στη μουσική και στο στίχο, κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του και σίγουρα ο αγαπημένος μου.
Εν μέσω ενός διαδικτυακού διαγωνισμού που τρέχει αυτή τη περίοδο (τσεκ εδώ για περισσότερα) και που αν όλα πάνε καλά θα του δώσει την ευκαιρία να συνεχίσει την όμορφη πορεία του απρόσκοπτα, βρεθήκαμε για μπίρες κάπου στο Κεραμεικό, είπαμε μεταξύ άλλων πάρα πολλά που θα θέλανε… 2-3 Υπόγεια για να καταγραφούν, αλλά η ουσία της κουβέντας ηχογραφήθηκε στο θρυλικό δημοσιογραφικό γκάτζετ του Υπογείου και μετουσιώθηκε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και από καρδιάς συνεντεύξεις που έχει παρουσιάσει το site μας.  Άλλωστε ο Ορέστης έτσι και αλλιώς, είναι ένας τύπος που και στη μουσική του και στη προσωπικότητα του, η αυθεντικότητα και η ψυχή πρωταγωνιστούν.
Ιδού λοιπόν η πολύ ωραία συζήτηση που κάναμε για το Υπόγειο…

Το Υπόγειο: Ορέστη σε ευχαριστώ για αυτή τη συνάντηση! Ένας χρόνος πέρασε από τότε που κυκλοφόρησες το «Θα το ΄κανα ξανά». Θα το ξανάκανες;
Θα το ξανάκανα εννοείται! Είμαι πολύ περήφανος για αυτόν τον δίσκο.

Το Υπόγειο: Είσαι ευχαριστημένος από το feedback που εισέπραξες;
Ναι, κοίτα… Μετά τη κοιλιά που είχαμε κάνει από τον δεύτερο δίσκο, ο τρίτος ήταν πραγματικά “come back” που λέει και η Άντζελα (γέλια).

Το Υπόγειο: Αυτό το τρίτο άλμπουμ κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και όχι σε φυσική μορφή, ενώ  τα δύο πρώτα είχαν βγει από τη Sony. Θεωρείς πως η κατάσταση «δισκογραφία» έχει τελειώσει πια για σένα;  Και όχι μόνο για σένα…
Για μένα δε θα ήθελα να έχει τελειώσει, αλλά κατά κάποιο τρόπο έχει τελειώσει γενικότερα. Κοίτα, εγώ πρόλαβα τη πτώση. Ήταν σα να κοίταξα από τη κλειδαρότρυπα και να είδα το πώς συνέβαιναν τα πράγματα πριν από το 2009 που βγήκε ο πρώτος δίσκος. Ουσιαστικά αμέσως μετά μπαίνουμε σε κατάσταση κρίσης και από κει και πέρα καταστρέφεται το σύμπαν και στα θέματα δισκογραφίας. Η ίδια η Sony, το ελληνικό τμήμα της το διέλυσε. Απλά πρόλαβα να δω πόσο ωραία περνάγανε πριν οι συνάδελφοι (γέλια)!

Το Υπόγειο: Πρόλαβες απλώς να δεις πως λειτουργούσε το πράγμα πριν καταρρεύσει…
Μιλάω με ανθρώπους που τα είχαν καταφέρει κάπως σε εποχές 2004-2005, οι οποίοι μετά από αυτή τη κατάρρευση υποφέρουν πιο πολύ, γιατί είχαν μάθει αλλιώς. Εμείς έτσι και αλλιώς είμαστε μια γενιά DIY, που ξέρουμε ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, έτσι ξεκινήσαμε και έτσι πάει.

Το Υπόγειο: Στο κομμάτι «Κάνω Ό,τι Μπορώ» που χρησιμοποιείς ένα σαφέστατο στιχουργικό δάνειο από τον Παύλο Παυλίδη, ακούγοντας το σου αφήνει την αίσθηση ότι η ζωή είναι πια ένας άνισος αγώνας. Πέρα από τη πιθανή γενικότερη έννοια που θες να δώσεις, πιστεύεις ότι οι εποχές που η μουσική σκηνή της χώρας γένναγε κάποιον Παυλίδη ή κάποιον Αγγελάκα και κυρίως του «επέτρεπε» να εκτοξευτεί έχει περάσει ανεπιστρεπτί;
Αναφορά κανονικότατη στον Παύλο! Κοίτα, το ανεπιστρεπτί δε μπορώ να το πω. Όσο ζούμε ελπίζουμε. Σίγουρα στις αρχές τη δεκαετίας του ’90 υπήρχε ένας κόσμος που το ανεξάρτητο αυτό τραγούδι που κάνανε οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά και γενικότερα οι ροκ μπάντες της εποχής, το είδε σαν μια απάντηση στο τότε life style του Κωστόπουλου και των ιδιωτικών καναλιών. Σήμερα δε φαίνεται κάτι αντίστοιχο.  Ενώ συζητάγαμε ότι η κρίση ίσως έφερνε ένα πιο ποιοτικό τραγούδι, ή μάλλον την ανάγκη του κόσμου για ένα πιο συγκινησιακό και λυτρωτικό τραγούδι (εγώ έτσι το θέτω, δε βάζω ταμπέλες άλλου είδους), φάνηκε το αντίθετο τελικά. Αυτή η ελαφρότητα της διασκέδασης συνεχίζεται και μάλιστα με απίστευτο ρυθμό. Δεν υπάρχουν απλώς τα λεφτά για να πάνε σε πολλά μαγαζιά, αλλά αυτή η ανάγκη για ελαφρότητα συνεχίζεται κανονικά.