Ένα πνιγμένο αγόρι από τη Συρία βρίσκεται σήμερα στα πρωτοσέλιδα όλου του πλανήτη. Οι τίτλοι δραματικοί. Οι περιγραφές καίριες και στοχευμένες, αλλά τόσο αργοπορημένες. Κατάλαβαν ξανά ότι ο πόλεμος δολοφονεί. Με σφαίρες, με χημικά, με μπαλτάδες, με βυθισμένα σκάφη στα νερά της Μεσογείου. Ο πόλεμος σκότωσε ένα τρίχρονο παιδί, μαζί με χιλιάδες άλλα παιδιά πριν από αυτό. Κι ακόμη περισσότερα μετά.
Ο Αϊλάν χάθηκε, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τη φρίκη του πολέμου. Ο Αϊλάν κι ο πεντάχρονος αδερφός του Γκάλεμπ, πνίγηκαν. Η μητέρα τους, Ριχάνα, πνίγηκε. Ο πατέρας τους, Αμπντάλα Κούρντι, επέζησε. «Κρατούσα το χέρι της γυναίκας μου. Όμως τα παιδιά μου, μου γλίστρησαν από τα χέρια». Αυτό είπε ο πατέρας που έχασε τα δυο του αγόρια και τη γυναίκα του στο δρόμο προς την Ελλάδα. Ο πατέρας του Αϊλάν είπε ακόμη ότι είχε επιχειρήσει και άλλη φορά να μεταβεί στην Ελλάδα με την οικογένειά του. Τότε, το πλοίο τους αναχαιτίστηκε από το ελληνικό Λιμενικό Σώμα.
Σε ουγγρικό σταθμό τρένων εκατοντάδες πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι. Οι αρχές σταμάτησαν τα βαγόνια στο δρόμο προς την Αυστρία, κατέβασαν όλους τους «Ευρωπαίους» επιβάτες, και μάντρωσαν σα ζώα τους πρόσφυγες. Τους είπαν ψέματα ότι θα τους πάνε δυτικά, στην Αυστρία ή τη Γερμανία. Σε στρατόπεδα τους πήγαν, κι η αστυνομία έδιωξε τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ που ακολουθούσαν. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Όρμπαν, είπε στους Σύρους πρόσφυγες «μην έρχεστε εδώ. Μείνετε στην Τουρκία. Όλα είναι καλά εκεί. Εδώ δεν είστε ασφαλείς».
