Je suis t'arxidia sas

«"Ήρθα από την Τουρκία πριν από έξι μήνες μέσω του Αιγαίου. Υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι άνδρες εδώ οι οποίοι προσφέρουν χρήματα με αντάλλαγμα σεξ".

Στην πλατεία Ομονοίας, αναφέρει το κανάλι RT Documentary, έφηβοι μετανάστες πουλάνε το κορμί τους για 10 ευρώ και παραδέχονται ανοικτά ότι έχουν γίνει βαποράκια και κλέφτες προκειμένου να εξασφαλίσουν το καθημερινό τους φαγητό».

Ένα δάκρυ για την Συρία, ένα για την Υεμένη, ένα για το Αφγανιστάν, ένα για το Μάλι, ένα για το Σουδάν...

Κλάψτε γι' αυτά που είστε σίγουροι ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε γιατί όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι ηλικιωμένοι άντρες της Ελλάδας που βγάζουν τα βίτσια τους σε εφήβους από την Συρία, την Υεμένη, το Αφγανιστάν, το Μάλι, το Σουδάν δεν είναι πατεράδες κανενός σίγουρα. Κανενός σύζυγοι, κανενός αδέλφια.

Κάνε κάτι - by To Skouliki Tom

"Είστε η αποτυχία μας. Η αποτυχία μας ως κοινωνίας, ως σχολείου, ως οικογένειας, ως δημοκρατίας."

Οι λέξεις αυτές απευθύνονται στους αντιεξουσιαστές και επιλέχθηκαν - προσεκτικά φαντάζομαι - να συμπεριληφθούν στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για την εισβολή των πρώτων στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Μα πόση αγάπη για τον πλησίον πια;

Τόση που ξεχειλίζει από τα ράσα των παπάδων μαζί με τα χρυσαφικά και τις Μερσεντές.

Θα μου πείτε τώρα, τι μας νοιάζει τι λένε κάτι σαλεμένες μάγισσες - ζμπούτσα μας κιόλας - αλλά σε μια χριστιανοταλιμπανική χώρα, όπως η Ελλάδα, έχει κι αυτό την αξία του.

Αποτυχία λοιπόν οι αντιεξουσιαστές, σύμφωνα με την Εκκλησία, μιας κοινωνίας, ενός σχολείου, μιας οικογένειας και μιας δημοκρατίας που κατά τα άλλα δε σταματάνε να μετράνε επιτυχίες.

Κι επειδή αντιεξουσιαστής δήλωνε και ο Γιώργος Παπανδρέου, ας μη λέμε οι αντιεξουσιαστές.

Ας πούμε οι αναρχικοί. Γιατί αναρχικοί ήταν.

Aναρχικοί ήταν που μπήκαν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ως ένδειξη διαμαρυρίας για την εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης του Ορφανοτροφείου που στέγαζε πρόσφυγες.

Aναρχικοί ήταν που οργάνωσαν τη γιγάντια συλλογή τροφίμων στο Σύνταγμα τον περασμένο χειμώνα.

Aναρχικοί ήταν που πέρσυ το καλοκαίρι φρόντιζαν τους πρόσφυγες που είχαν μαζευτεί στο Πεδίον του Άρεως.

Aναρχικοί ήταν που έστησαν στη Σκάλα Συκαμνιάς Λέσβου τον Πλάτανο και έσωσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από τη θάλασσα.

Aναρχικοί ήταν που άνοιξαν τη Στέγη Προσφύγων και Μεταναστών στη Νοταρά, όπου βρήκαν προσωρινό καταφύγιο χιλιάδες άνθρωποι πριν το ταξίδι τους στην Ευρώπη και μέχρι να κλείσουν τα σύνορα.

Aναρχικοί είναι που έχουν ανοίξει κοντά στις 10 αυτοδιαχειριζόμενες δομές φιλοξενίας στην Αθήνα βάζοντας τα γυαλιά στην Κυβέρνηση για τη σωστή αντιμετώπιση του προσφυγικού.

Aναρχικοί ήταν που ξενυχτούσαν στην πλατεία Βικτώριας για να μην μπουκάρει η Αστυνομία.

Η άνοδος των μετρίων

του Προκόπη Μπίχτα

"Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μικρής μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα, που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά, και για σήμερα και για αύριο και για πάντα…"

Δημήτρης Γληνός

Η ιδεολογία της «παγκοσμιοποίησης», ύστερα από πολλά χρόνια προπαγάνδας, οικονομικής κατάστασης και πολιτικών πρακτικών, έχει αλλοτριώσει τις συνειδήσεις των δεξιών, των κεντρώων, των αριστερών και έχει διαστρεβλώσει κάθε έννοια. Η πλειοψηφία των αριστερών ονομάζει «ρατσιστικό» ο,τιδήποτε έχει σχέση με τις διεκδικήσεις του ελληνικού λαού, την λαϊκή κυριαρχία και τον διεθνισμό και, ανάλογα, ονομάζει «διεθνιστικό» και «δημοκρατικό» κάθε επιταγή του ισοπεδωτικού κοσμοπολιτισμού και της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης. (Ανάλογα, οι δεξιοί και κεντρώοι υπηρέτες του κατεστημένου ονομάζουν «λαϊκισμό» ο,τιδήποτε έχει σχέση με οικονομικές και δημοκρατικές διεκδικήσεις του ελληνικού λαού).

Έτσι η Αριστερά, με την απόλυτη ιδεολογική θολούρα της, με την υιοθέτηση των θέσεων της παγκοσμιοποίησης και με την πολιτική της οκνηρία έχει αποκοπεί από τα πραγματικά προβλήματα της εποχής, έχει αποξενωθεί από τις ανάγκες και την πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Με τον τρόπο αυτόν, ενισχύει έμμεσα αλλά καθοριστικά και με το πείσμα του φανατικού τις φασιστικές και ρατσιστικές θέσεις. Με τις ελιτίστικες αντιλήψεις της και τις καθημερινές της πρακτικές βαθαίνει τον λάκκο κάθε ριζοσπαστικού κινήματος. Οποιαδήποτε κριτική ή πολεμική της ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό έχει γίνει στείρα κραυγή χωρίς περιεχόμενο και κύρος. Δεν υπάρχει καλύτερο στήριγμα μιας αντιδραστικής κατάστασης από αυτόν που, θεωρητικά, την αντιμάχεται αλλά, πρακτικά, την στηρίζει.

Στο όνομα ενός στρεβλού διεθνισμού και ενός δήθεν αντιεθνικισμού θεωρεί σαν «φίλους λαούς» κρατικές πολιτικές γειτονικών χωρών, που μόνιμα και διαρκώς προβάλλουν εδαφικές και άλλες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Από την εποχή της μεταπολίτευσης ακόμα, δικαιολογεί αυτή την θέση της με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα «είναι μια καπιταλιστική χώρα και δεν θα αγωνιστούμε για το κεφάλαιο», λες και οι άλλες χώρες έχουν περάσει στην αταξική κοινωνία. «Δεν» καταλαβαίνει ότι αυτή η στάση οδηγεί, αργά η γρήγορα σε αλλαγή συνόρων, δηλαδή σε πόλεμο, νεκρούς, ανάπηρους και πρόσφυγες, ειδικά σήμερα που όλα φλέγονται γύρω μας. «Δεν» καταλαβαίνει ότι μια αλλαγή συνόρων θα φέρει οποιαδήποτε ριζοσπαστική προσπάθεια πίσω για πολλές δεκαετίες κι ότι η κατάσταση των εργαζομένων και όλων των αδύναμων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας θα χειροτερεύσει, οικονομικά και πολιτικά σε ασύλληπτο βαθμό. Η φράση του Τσίπρα «δεν βλέπω σύνορα στη θάλασσα» καλύπτεται και δικαιολογείται από τέτοιου είδους απόψεις.

Τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες: Όχι, κύριε πρωθυπουργέ!

Του Michel Collon (δημοσιογράφου και ιδρυτή της ανεξάρτητης on line εφημερίδας Investig’Action)

Την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης στις Βρυξέλλες πέρασα κάποιες ώρες προσπαθώντας να δω πού βρίσκονταν οι δικοί μου. Ποιος κακότυχος μπορεί να είχε βρεθεί σ’ αυτό το καταραμένο μετρό που παίρνω κι εγώ όταν πηγαίνω στα γραφεία του Investig’Action; Ποιος κακότυχος μπορεί να είχε βρεθεί κοντά στo Starbucks του αεροδρομίου, όπου κι εγώ παίρνω συχνά ένα τσάι περιμένοντας το αεροπλάνο; Εναγώνιες ώρες, καθότι όλα τα δίκτυα ήταν παραφορτωμένα.

Τέλος πάντων, όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι των Βρυξελλών, έζησα για μια μέρα ό,τι ζουν εδώ και τόσα χρόνια οι Ιρακινοί, οι Λίβυοι, οι Σύριοι και, πριν από αυτούς, οι Αλγερινοί. Επειδή τυχαίνει να έχω βρεθεί πολλές φορές σε μέρη που έχουν βομβαρδίσει οι Δυτικοί, ξέρω με τι μοιάζουν αυτά τα κομματιασμένα σώματα που κανείς ποτέ πια δεν θα μπορέσει να ξαναγκαλιάσει. Έχω δει με τα μάτια μου τον πόνο εκείνων που τους έχουν στερήσει για πάντα το σύζυγο, την γυναίκα ή το παιδί τους.

Όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι των Βρυξελλών, έκλαψα κι ένιωσα ότι ήθελα να δείρω αυτούς τους....
εγκληματίες που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους. Όμως εγκληματίας δεν γεννιέται κανείς, γίνεται. Και το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι: πώς φτάνει κανείς εκεί; Στην άρνηση της αξίας της ζωής τόσων αθώων! Στο να τους βασανίζουν και να τους τρομοκρατούν αντί να αγωνίζονται κι αυτοί μαζί τους, μαζί με αυτούς τους αθώους, ενάντια στην αδικία που μας χτυπάει όλους; Ποιος δηλητηριάζει το μυαλό των νέων, ποιος τους δίνει το παράδειγμα της βίας; Ποιος τους βυθίζει στην απελπισία και κυρίως ποιος τους δίνει τα όπλα; Εγκληματίες, ναι, αλλά συγχρόνως και θύματα, κι ας μη σας σοκάρει μια τέτοια σκέψη.

Πες μου πού επιλέγεις να κοιτάς, να σου πω ποιος είσαι

Εξαιρετική είναι η κατάσταση για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αφού η αριστερή -σχεδόν κομμουνιστική- κυβέρνηση του προτεκτοράτου κλείνει τη συμφωνία με τους «θεσμούς» για το Ασφαλιστικό και ετοιμάζεται να επιβάλει νέους φόρους.


Ο κομμουνιστής -κατά δήλωσή του- Κατρούγκαλος και ο μαρξιστής Τσακαλώτος με αρχηγό τον Τσε Γκεβάρα Τσίπρα κάνουν πράξη τις αρχές του σοσιαλισμού και του μαρξισμού, που προβλέπουν συντάξεις πείνας, κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, φόρους σε ό,τι υπάρχει και άλλα τέτοια κομμουνιστικά.


Οι Έλληνες αντιδρούν σε όλα αυτά με 24ωρη απεργία για να συζητήσουν με την ησυχία τους την ηλίθια διαφήμιση του Jumbo με την Άντζελα Δημητρίου, αποδεικνύοντας πως η ελληνική κοινωνία έχει πια νοοτροπία χαζής αδερφής.


Παράλληλα, οι Έλληνες ασκούν κριτική στους πρόσφυγες που δεν κάθονται ήσυχοι να τους πηγαίνουν η κυβέρνηση και οι μπάτσοι όπου θέλουν αλλά επιμένουν να φύγουν από την Ελλάδα.


Επιτέλους, οι Έλληνες βρήκαν κάποιους που τους κάνουν να αισθάνονται πως είναι ανώτεροι από αυτούς.


Αυτό είναι το θέμα του Έλληνα: να αισθάνεται ανώτερος από τους άλλους.

Τρίτος πόλεμος στην Ευρώπη

Του Σπύρου Παναγιώτου

Τα εγκλήματα γεννούν εγκλήματα


Πρώτα η Μαδρίτη, μετά το Λονδίνο, το Παρίσι τώρα και οι Βρυξέλλες. Ο πόλεμος δεν μαίνεται μονάχα στο «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης, στη φλεγόμενη Μ. Ανατολή.


Με ιδιότυπο, ασύμμετρο τρόπο έχει μεταφερθεί στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η επιλογή των Βρυξελλών να αποτελέσουν στόχο του νέου τρομοκρατικού χτυπήματος δεν είναι τυχαία· έχει απολύτως σαφή και σοβαρό συμβολισμό. Πρόκειται για την «καρδιά» των μηχανισμών της Ε.Ε., έδρα του Ευρωκοινοβουλίου αλλά και του αρχηγείου του ΝΑΤΟ. Στόχος του νέου χτυπήματος είναι η πρόσδεση της η Ε.Ε. στις επιλογές του ΝΑΤΟ, ο ευρω-ατλαντισμός.


Στην πραγματικότητα έχουμε εκδήλωση του τρίτου κατά σειρά πολέμου που διεξάγεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο πρώτος ήταν ο πόλεμος διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και επαναχάραξης των συνόρων αλλά και των σφαιρών επιρροής στα Βαλκάνια. Ο δεύτερος, σε εξέλιξη, είναι ο πόλεμος που μαίνεται στην Ουκρανία. Και ο τρίτος, ακήρυχτος, απρόβλεπτος, εξίσου όμως αποτρόπαιος, αυτός της τρομοκρατίας. Δεν έχει βέβαια στρατιωτικά μέτωπα ή χαρακώματα, καθώς οι σύγχρονοι πόλεμοι έχουν ιδιόμορφα χαρακτηριστικά. Αποσκοπούν περισσότερο στη δημιουργία καταστάσεων χάους, συνθηκών παραλυτικού φόβου, έχουν συμβολικές στοχεύσεις. Τα δραματικά γεγονότα του Βελγίου πιστοποιούν ότι οι οργανωμένοι πόλεμοι της «πολιτισμένης» Δύσης όσο και αυτοί της νέας τρομοκρατίας έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.


Πληρώνει τις συνέπειες των εγκλημάτων της


Οι ηγετικές δυνάμεις της Ευρώπης αντιμετωπίζουν αυτό τον πόλεμο, τον τρίτο, με γενναίες δόσεις υποκρισίας. Παρουσιάζουν την Ευρώπη και τους πολίτες της σαν θύματα. Αρκούνται να εκφράσουν τη «βαθιά θλίψη» για τα θύματα της βίας, οργανώνουν λιτανείες μεταμφιεζόμενοι αμήχανα την μια μέρα σε Παριζιάνους, την άλλη σε Λονδρέζους, την τρίτη σε Βρυξελλιώτες. Ορκίζονται πίστη στα ευρωπαϊκά ιδεώδη και στη δημοκρατία σε πείσμα της τρομοκρατίας και της ανασφάλειας. Πίσω από την ανιαρή επανάληψη των ίδιων λόγων επιχειρείται να συγκαλυφθεί ότι οι ηγετικές δυνάμεις είναι οι πραγματικοί θύτες των λαών της Μ. Ανατολής, οι φυσικοί αυτουργοί και υποκινητές της βίας.


Είναι οι ιθύνοντες της Ε.Ε. που έχουν παίξει ρόλο στη σφαγή που συντελείται σήμερα στη Συρία, χθες στη Λιβύη και λίγο πριν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Είναι οι ίδιοι που έχουν προσδεθεί στα σχέδια των ΗΠΑ, στη νέα ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με τη Ρωσία και στη «διά αντιπροσώπων» (Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Τουρκία) υποδαύλιση του πολέμου στη Συρία και στο νέο γεωστρατηγικό μοίρασμα της περιοχής. Είναι οι ιθύνοντες της Ε.Ε. που επιχειρούν να μοντελοποιήσουν, με την οικονομική τους πολιτική, όχι μόνο άλλες χώρες αλλά και ολόκληρες περιοχές στο εσωτερικό της, τινάζοντας στον αέρα κοινωνικές δομές και συνοχή, γενικεύοντας τον αποκλεισμό, τα γκέτο, τον ρατσισμό, την απόγνωση σε εκατομμύρια ανθρώπους. Δημιουργούν, έτσι, το έδαφος και τροφοδοτούν με «οπαδούς» όχι μόνο τις ξενοφοβικές, ρατσιστικές φωνές που δυναμώνουν στις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και ακραίες ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Είναι οι ιθύνοντες της Ε.Ε. που αποδέχονται και επιτρέπουν στην Τουρκία να εκβιάζει, έχοντας ως όπλο τις προσφυγικές ροές, την ίδια στιγμή που θωρακίζουν τα σύνορα της Ευρώπης, μετατρέποντας χώρες σε αποθήκες προσφύγων, υποδαυλίζοντας το μίσος και το ρατσισμό.

Ελλάδα 2016: Κάτι ανάμεσα σε αποικία και … στρατόπεδο

Η πραγματική κυβέρνηση της Ελλάδας βρίσκεται στο Hilton.

Από κει παίρνονται εγκρίσεις, αποφάσεις, από εκεί περνούν οι υπουργοί για «οντισιόν» και στη συνέχεια μεσολαβούν τις αποφάσεις στο Μαξίμου ή στους κύκλους που παριστάνουν ότι κυβερνούν.

Δεν έχουμε απλώς να αντιπαλέψουμε ένα πολιτικό σύστημα –εξάρτημα του νέου καυεστώτος αποικίας και γκέτο. Μαζί με αυτό πρέπει να «σκουπίσουμε» κι ένα παράλληλο διεθνικό αποικιοκρατικό μόρφωμα κρατικότητας που οικοδομείται πάνω και πλάι στο πολιτικό σύστημα που γνωρίζαμε.

Κάτι βαθύ συμβαίνει στη χώρα μας. Ξεριζώνεται μέρος της υπόστασης και της κυριαρχίας της, μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Το γεγονός αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως ακόμα, αλλά ολοένα και περισσότεροι το διαισθάνονται υπό τον πυκνό βομβαρδισμό ειδήσεων, γεγονότων, τετελεσμένων.

Μέσα σε ελάχιστους μήνες, έκλεισαν τα σύνορα, εγκλωβίστηκαν περίπου 50.000 πρόσφυγες, κατασκευάζονται στρατόπεδα «χρόνιας διαμονής», η ΝΑΤΟϊκή αρμάδα αφίχθη, ενώ η κυριαρχία αμφισβητείται στο μισό -τουλάχιστον- Αιγαίο και στα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες. Τέσσερις χιλιάδες ξένοι δικαστές, αστυνομικοί και διερμηνείς (μεταξύ των οποίων και Τούρκοι) υπό τον κ. Φερβέι αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Η Ελλάδα είναι κοντά στη ζώνη του πολέμου που διεξάγεται στην Μ. Ανατολή κι έχει ειδικό ρόλο: Βάση ανεφοδιασμού και ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, περιοχή αποθήκευσης προσφύγων, φράκτης ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη τύχη.

Μετανάστευση, Πολιτική και Γεωπολιτική

Γρηγόρης Σουλτάνης

Οι μαζικές μεταναστευτικές ροές είναι ένα μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη ετερόκλητων σκοπών. Μερικοί από αυτούς μπορεί να είναι: η οικονομική και στρατιωτική αποδυνάμωση της χώρας ή των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι μεταναστευτικές ροές, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας και των συνόρων της χώρας προορισμού, η πρόκληση πολιτικής αστάθειας, η πρόκληση οικονομικής κατάρρευσης και ο οικονομικός εκβιασμός, η χρήση των μεταναστών ως ταξικού όπλου εναντίον μιας εθνικής εργατικής τάξης, η ανθρωπολογική μετάλλαξη μιας κοινωνικής δομής με εθνική ομοιογένεια, η πραγμάτωση ιδεολογικών ή θρησκευτικών σκοπών και τέλος, η χρησιμοποίηση των μεταναστευτικών ροών ως άλλοθι για στρατιωτικές παρεμβάσεις γεωπολιτικού ή εθνικιστικού χαρακτήρα.


Σε κάθε περίπτωση, η αποτελεσματικότητα του μεταναστευτικού όπλου είναι ασύγκριτη, αφού η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι το ποσοστό επιτυχίας του, αναφορικά με τους σκοπούς που θέτουν όσοι το κατευθύνουν, είναι υπερδιπλάσιο από μια στρατιωτική επέμβαση, γεγονός που οφείλεται στο ότι μπροστά στη μαζική μετανάστευση υπάρχει σχεδόν πλήρης ακινητοποίηση της άμυνας μιας χώρας.


Σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι ευδιάκριτο το ποιος σχεδιάζει, ποιος κινεί και ποιος ωφελείται από τις μαζικές μεταναστευτικές ροές, λόγω του ότι μπορεί να εξυπηρετούνται ταυτόχρονα πολλαπλοί σκοποί από διαφορετικούς δράστες.


Σε γενικές γραμμές-όπως έχει δείξει η K. M. Greenhill-σε μια μαζική μεταναστευτική ροή που χρησιμοποιείται ως όπλο ή μέσω εκβιασμού, εμπλέκονται τρείς παράγοντες: αυτοί που έχουν σχεδιάσει την όλη διαδικασία, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ώστε να ξεκινήσει μια ροή, εκείνοι που άμεσα εμπλέκονται στη δημιουργία της ροής και τέλος, οι καιροσκόποι που εκμεταλλεύονται την ύπαρξή της, με τρόπο ώστε να αποκομίσουν τα μέγιστα οφέλη.


Το Μάρτιο του 2015, ο εκπρόσωπος του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου (GNC) της Λιβύης, δήλωσε ότι αν η ΕΕ δεν αναγνωρίσει tο GNC ως την επίσημη κυβέρνηση της χώρας, τότε αυτό εξετάζει πρόταση, για να νοικιάσει πλοία και να στείλει στην ΕΕ Αφρικανούς και Ασιάτες που έχουν μπει παράνομα στη Λιβύη και βρίσκονται στα παράλιά της.

Σοκ και Δέος ή αλλιώς ΣΕΚ και ΔΕΑ

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η μία από τις τάξεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η άλλη από την ΛΑ.Ε.(πριν ήταν στο ΣΥΡΙΖΑ).

«Ο κόσμος που εξεγείρεται κατά των δικτατόρων δεν έχει τίποτα καλό να περιμένει από τις επεμβάσεις. Το καθεστώς του Άσαντ μπορεί να βρει την ευκαιρία να σαλπίσει ακόμη πιο δυνατά τον “αντιιμπεριαλισμό” του, για να κουκουλώσει τις σφαγές.»
Ένα απόσπασμα από το άρθρο της Εργατικής Αλληλεγγύης το 2013 με τίτλο «Όχι πόλεμο στη Συρία«Και αυτή είναι η νέα παγίδα που έρχεται με την νέα και ύπουλη ρητορική που εκφράζουν φιλοδυτικές και φιλοιμπεριαλιστικές «Αριστερές» δυνάμεις για να δικαιολογήσουν ή να κρύψουν την αλήθεια για το τι συμβαίνει σε χώρες στις οποίες έχουν επέμβει ήδη οι Ιμπεριαλιστές.
Όλο αυτό το βασίζουν στο ότι τα αντανακλαστικά της κοινής γνώμης δουλεύουν απόλυτα σε στρατιωτικές επιθέσεις που δεν μπορούν να αποσιωπηθούν αλλά ταυτόχρονα αδυνατούν να αντιδράσουν σε κάτι που για να το βρεις χρειάζεται έρευνα και ψάξιμο.Έτσι πετυχαίνουν από την μία να ακούγονται αρεστοί και οικείοι με τον επαναστατικό και αντιιμπεριαλιστικό τους λόγο και από την άλλη να κρύβουν κάτω από το χαλί το έργο των Ιμπεριαλιστών.
Το ΣΕΚ(Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο πλευρό των «εξεγερμένων» μισθοφόρων της Δύσης και των χωρών επιρροής της.Στήριξε την Αραβική Άνοιξη και την ψευτοεπανάσταση της Συρίας που στήθηκε για να ρίξει τον ενοχλητικό,για την Δύση, Άσαντ
«Το καθεστώς Άσαντ βρέθηκε αντιμέτωπο με μια επανάσταση και έκανε την επιλογή να χρησιμοποιήσει ολόκληρη τη στρατιωτική του πυγμή για να την καταστείλει.Ο εξεγερμένος κόσμος συνέχιζε να οργανώνεται σε επίπεδο γειτονιάς και περιοχής, αλλά οι ένοπλες ομάδες των ανταρτών άρχισαν να παίζουν όλο και πιο κεντρικό ρόλο για να υπερασπίσουν τις απελευθερωμένες περιοχές από την ανακατάληψη του καθεστώτος.»

Οι Ευρωπαίοι πολίτες πληρώνουν τις επιλογές της Ευρώπης

Μετά και το νέο χτύπημα του ISIS στις Βρυξέλλες, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά -μετά και την προσφυγική κρίση- πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κανένα απολύτως σχέδιο σε οτιδήποτε δεν αφορά τράπεζες και αγορές.

Αντιμετωπίζουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια πολιτική οντότητα αλλά είναι μόνο οικονομική οντότητα. Και τα οικονομικά της δεν πάνε και πάρα πολύ καλά τώρα τελευταία.


Μετά το χτύπημα στις Βρυξέλλες, οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίζουν να αντιδράσουν και κλείνουν πάλι τα σύνορά τους.


Ατυχώς για αυτές, ο εχθρός είναι μέσα στα σύνορα.


Οι δράστες των επιθέσεων στις Βρυξέλλες ήταν Βέλγοι πολίτες.


Οι δράστες των επιθέσεων στο Παρίσι ήταν Γάλλοι και Βέλγοι πολίτες, ενώ οι δράστες των παλαιότερων επιθέσεων στο μετρό του Λονδίνου ήταν Βρετανοί πολίτες.


Γιατί οι Βρυξέλλες έγιναν στόχος; Οι Βέλγοι είναι φιλήσυχοι πολίτες, δεν πειράζουν κανέναν και δεν έχουν σχέση με τους παλιούς αποικιοκράτες Βέλγους.

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στην Ελλάδα: Οι δουλέμποροι με τα λευκά κολάρα ακονίζουν τα νύχια τους!

«Όλες οι τέχνες παρήγαγαν τ’ αριστουργήματά τους. Μόνο η διακυβέρνηση, η τέχνη  δηλαδή της καταστολής, παρήγαγε τέρατα».

Σεντ Ζυστ (SaintJust), 24.4.1793.
______________________________________

Την Παρασκευή 26/2/2016, η Πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, Άννα Διαμαντοπούλου ήταν καλεσμένη του Γερμανού Προέδρου Joachim Gauck στο φετινό Bellevue Forum, που πραγματοποιήθηκε  στο Βερολίνο, με θέμα την «Προσφυγική κρίση στην Ευρώπη».

Το βασικό θέμα του Bellevue Forum, ήταν η πρόσληψη του προσφυγικού ζητήματος μέσα από τις διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές πτυχές των επιμέρους χωρών της ΕΕ που εμπλέκονται άμεσα στο πρόβλημα.

Στην παρέμβαση της η Άννα Διαμαντοπούλου υπογράμμισε ότι «για την Ευρώπη η κρίση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία εμπλουτισμού του εργατικού δυναμικού της γηράσκουσας Ηπείρου, αλλά προϋπόθεση είναι η δημιουργία νέων ισχυρών ευρωπαϊκών μηχανισμών (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου), η αλλαγή των υφιστάμενων προβληματικών (Δουβλίνο ΙΙ) και η απαρέγκλιτη τήρηση του action plan μεταξύ ΕΕ- Τουρκίας».

Την Τρίτη, 1η Μαρτίου, το ΚΕΦίΜ (Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών) διοργάνωσε στο κτήριο των εκδόσεων «Νομική Βιβλιοθήκη», εκδήλωση με χορηγό επικοινωνίας το Liberal.gr και θέμα «Πρόταση για τη Λειτουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ελλάδα».

Το αδελφάτο των φασισταριών

Από το «Ζήτω για τους Μελανοχίτωνες» μέχρι τον «συναισθηματικό εκβιασμό» απελπισμένων μεταναστών που «κραδαίνουν τα μικροσκοπικά βρέφη τους μπροστά σε λεπιδοφόρους συρμάτινους φράχτες για να μπουν στην Ευρώπη» έχουν περάσει περίπου 80 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά η δεύτερη στις προτιμήσεις των Βρετανών εφημερίδα δεν έχει καταφέρει να αποτινάξει τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία από το DNA της.

 

«Παιδί» του μεγιστάνα του Τύπου λόρδου Rothermere, η «Daily Mail» υποστήριξε το φασιστικό κίνημα του τέως Εργατικού Βρετανού βουλευτή Όσβαλντ Έρναλντ Μόσλεϊ, που δημιούργησε το κόμμα της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών.

 

 

Εσύ που φωνάζεις για τη Μακεδονία πρόδωσες την πατρίδα μου

Εσύ που φωνάζεις για τη Μακεδονία φαίνεται ότι έχεις άλλες προτεραιότητες από αυτούς που ανησυχούν για την τραγωδία των προσφύγων και τα εκατοντάδες παιδιά που ξέβραζαν οι ακτές μας. Ας μιλήσουμε λοιπόν σε μια γλώσσα που καταλαβαίνεις και σε αφορά. Τη γλώσσα της εθνικής κυριαρχίας και της πατρίδας.

Εδώ και χρόνια ανέχεσαι δυο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, τα οποία παραβίασαν το σύνταγμα της χώρας μου προκειμένου να διασώσουν ξένες, ως επί το πλείστον, τράπεζες και να τοποθετήσουν τοποτηρητές της ΕΕ και του ΔΝΤ μέσα στα υπουργεία και τις κρατικές υπηρεσίες.

Δεν σε πείραζε τόσο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε ξένες πολυεθνικές ή ακόμη και απευθείας σε ξένες κρατικές εταιρείες. Και δεν αρκέστηκες στην κινητή και ακίνητη περιουσία του τόπου μου. Ανέχτηκες ακόμη και το εθνο-προδοτικό κόμμα της Χρυσής Αυγής που έφτασε να συζητά το ξεπούλημα ελληνικών νησιών.

Δεν σε ενοχλούσε και τόσο ότι αυτό το κόμμα (όπως έκαναν και αρκετά μεγαλοστελέχη της Νέας Δημοκρατίας) στήριζε τη χούντα των συνταγματαρχών, που παρέδωσε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία ή τους ταγματασφαλίτες που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς κατακτητές.

Μπήκαν και τα τελευταία κομμάτια του πάζλ

Αναρωτιόμουν εδώ και κάμποσο καιρό πως και τα φασιστοκάναλα εδώ και κάμποσο καιρό άλλαξαν το τροπάρι τους και από τις ορδές που εισέβαλαν το γύρισαν στα καημένα τα παιδάκια που κοιμούνται στη λάσπη.

Για να μην παρεξηγηθώ, προφανώς πρέπει να βοηθηθούν οι μετανάστες και να υπάρξουν υποδομές φιλοξενίας εδώ ανεξάρτητα τι κάνει η Ευρώπη των ναζί τραπεζιτών. Όμως τα αφεντικά των καναλιών γιατί γύρισαν την αφήγησή τους και προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ των μεταναστών τώρα.

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη… Εφτακόσια (700) εκατομμύρια ευρώ για δύο χρόνια θα δώσει η ΕΕ όχι στο κράτος αλλά σε ΜΚΟ…σε αυτή την πληγή. Σε ΜΚΟ φίλε.. Ελληνικές και ξένες. Στους δικούς τους δηλαδή.

Στα λαμόγια και στους νταβατζήδες δηλαδή, και αυτό στην πλάτη των μεταναστών. Πάνω στην δυστυχία τους.

Συρία

Έγραφε για την «προσφιλή πατρίδα μου Συρία» ο μεγάλος Αλεξανδρινός στο «Ας φρόντιζαν»:
«Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.
Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.»

Φαίνεται όμως πως η υγεία κι η νιότη δεν είναι αρκετή ούτε στις μέρες μας. Δεν φρόντισε λοιπόν κανείς, ή μάλλον καλύτερα φρόντισαν ξανά οι γνωστοί «άλλοι» για αυτούς.


Η Συρία μια χώρα με 17 εκατομμύρια κατοίκους το 2014, δεν υπάρχει πια.


Το 60% του πληθυσμού Άραβες Σουνίτες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία ενάντιοι στο καθεστώς του κόμματος Μπάαθ που κυβερνά σχεδόν από τον Β-ΠΠ και μετά.


Το 10% Κούρδοι απέναντι στον Άσσαντ κι αυτοί, ο πατέρας του οποίου είχε πνίξει στο αίμα τις εξεγέρσεις τους, 20 χρόνια νωρίτερα.


Απέναντί τους ο πιστός στο καθεστώς Εθνικός στρατός – ή καλύτερα ό,τι απέμεινε από αυτόν.


Σφιγκτά αγκαλιασμένο με το καθεστώς σημαντικό τμήμα του υπόλοιπου πληθυσμού της προ-εμφυλιακής Συρίας.


Το 15% που είναι Αλεβίτες μουσουλμάνοι και το 10% που είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι.


Πολλοί από αυτούς αντιλαμβάνονται το τι ακριβώς είναι ο πρόεδρος Άσαντ, είναι όμως αναγκασμένοι να πολεμήσουν στο πλευρό της κυβέρνησής του, να πολεμήσουν ουσιαστικά για την εθνική τους επιβίωση.


Από τον Μάρτη του 2013 που ξέσπασε ο πόλεμος απροσδιόριστος ακόμα είναι ο αριθμός των νεκρών και των αγνοουμένων –κάποιοι μιλούν για 500.000 ψυχές– όλες οι υποδομές της χώρας έχουν καταστραφεί και τουλάχιστον το 1/3 των Σύρων έχουν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς.

Οι πρόσφυγες του συναισθήματος

Κοιτώντας τη φωτογραφία εκείνου του πιτσιρικά με το σακίδιο που σέρνεται στην άσφαλτο, στο πηγαιμό για την Ειδομένη, νομίζω πως θα μπορούσα να έγραφα σελίδες ολόκληρες γλυκερής συναισθηματικούρας, συγκινητικές εκθέσεις ιδεών, που θα έκαναν -είμαι πολύ βέβαιος για τον εαυτό μου- ακόμη και τον αρμόδιο επίτροπο μεταναστευτικής πολιτικής, να με προσλάβει στο βρυξελιώτικο γραφείο του, να του γράφω καμιά μαλακία παραπάνω

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη


Όμως, ένα μικρό παιδί που σέρνει το βήμα του ανάμεσα στα εκκλησάκια των ατυχημάτων στο εθνικό οδικό μας δίκτυο, είναι κάτι περισσότερο από μια «στημένη» -καθώς δείχνουν όλα- φωτογραφία, που προορίζεται να καταναλωθεί και αυτή, μαζί με χιλιάδες άλλες, μπας και χορτάσει κάπως το έλλειμμα των ακόρεστων λιπαρών στη ψυχοδομή των νεοελλήνων. Είναι στην πραγματικότητα ένα «στημένο», ένα σικέ, ένα «εικονικό» πρόβλημα και γι’ αυτό διεκπεραιώνεται ως τέτοιο από την κυρίαρχη βιομηχανία του θεάματος. Γιατί το μεταναστευτικό πρόβλημα, το ζήτημα των προσφυγικών «ροών» ή όποιο άλλον τίτλο αν δώσει κανείς, είναι ένα ολόγραμμα που προβάλλεται στον τοίχο της «συνείδησης» του δυτικού κόσμου, για να αποκρύψει την απανθρωπιά του.

Και εξηγούμαι:   

Την ίδια χρονιά που στην Ελλάδα η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη οδηγούσε στο Σύνταγμα του 1844, περιορίζοντας την ελέω Θεού βασιλεία του Όθωνα-Φρειδερίκου-Λουδοβίκου σε συνταγματική μοναρχία, ένα 26χρονος, ο Κάρολος από το Τρίερ της Πρωσίας, γράφει τα «Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα»  και εισάγει ως βασική έννοια την αλλοτρίωση. Η αλλοτρίωση, ορίζει, έχει να κάνει με την «απώλεια της ανθρώπινης ουσίας, δηλαδή της ενσυνείδητης ζωτικής δραστηριότητας που διαφοροποιεί το ανθρώπινο είδος από όλα τα άλλα. Όταν υπάρχει αλλοτρίωση, το ανθρώπινο ον καταλήγει να υποταχτεί στα προϊόντα του: στο χρήμα, στην αγορά και στο κράτος.».

Ο δρόμος σπάει φράχτες

     
 

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

     

Αν κάποιος αρχάγγελος έβγαινε από έναν πίνακα του Ραφαήλ, ζωντάνευε και άκουγα το γλυκό του φτερούγισμα πίσω από τις πλάτες μου, θα του ζητούσα, χωρίς δισταγμό, μία και μόνο χάρη: να μου δοθεί το χάρισμα να μην πεθάνω ηλίθιος.


Και ξέρω τι θα μου απαντούσε: «Αυτό είναι δικιά σου δουλειά. Οχι δικιά μου. Εγώ βρίσκομαι στο επέκεινα». Και φυσικά ο αρχάγγελος θα ξαναγύριζε απογοητευμένος στο καναβάτσο του. Και εγώ θα αισθανόμουν φοβερά αμήχανα. Να έχω δει για πρώτη φορά στη ζωή μου ζωντανό αρχάγγελο και αντί να κάτσω να χαρώ το πέταγμά του, να του ζητάω ρουσφέτι.


Σαν να ήμουν για πρώτη φορά αριστερός, δηλαδή πρωτάρης, και όχι πεπαλαιωμένος που μετράει αρκετές δεκαετίες. Αλλά, όπως φαίνεται, η ζωή από μόνη της δεν μας διδάσκει τίποτα αν οι ίδιοι δεν θελήσουμε να διδαχτούμε.


Αν σε κάτι πάμε καλά ως χώρα, είναι στις κηδείες. Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να μετρήσω περίπου μία κηδεία κάθε εβδομάδα, καμιά φορά και δύο. Οπως πήγαινα παλιά στον κινηματογράφο. Μπορεί οι δικές μου εμπειρικές παρατηρήσεις να μην έχουν επιστημονική εγκυρότητα, αλλά τα στατιστικά στοιχεία είναι αδιάσειστα. Εχουμε μέγα δημογραφικό πρόβλημα.

Οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι

Εάν ένας ακροδεξιός Έλληνας, μίας χώρας που θεωρείται de facto από τους ίδιους τους Πολίτες της χαμηλότερης κουλτούρας από τους Σκανδιναβούς, προέβαινε σε 77 βίαιες δολοφονίες, θα την καθιστούσε αμέσως μίασμα ολόκληρου του πλανήτη.

Διαβάζοντας τα σχόλια στο άρθρο της κυρίας Νομικού (τρόμος στη Σκανδιναβία), μας έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι οι Νορβηγοί, όπως επίσης οι υπόλοιποι Σκανδιναβοί, θεωρούνται de facto πιο πολιτισμένοι από εμάς τους Έλληνες – δυστυχώς επειδή κρίνουμε από την εξωτερική συμπεριφορά, καθώς επίσης από την εικόνα, χωρίς να κατανοούμε πως ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων είναι αυτός που μετράει.

Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά τους Βόρειους λαούς, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε πως ο εσωτερικός κόσμος τους είναι σκοτεινός, βίαιος και αφόρητα καταθλιπτικός, οπότε εξαιρετικά επικίνδυνος – κυρίως λόγω του ψυχρού, αφιλόξενου κλίματος τους αλλά, επίσης, εξαιτίας του ψυχολογικού καταναγκασμού που υφίστανται από τις κοινωνίες τους, στα πλαίσια της εκπαίδευσης τους, έτσι όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΑΓΝΟΕΙΣ..

Ισως τελικά η μεγαλύτερη φτώχια του σύχρονου "ανεπτυγμένου" ανθρώπου είναι η έλλειψη της βασικότερης γνώσης που θα έπρεπε να είναι το αληθινο ευαγγέλιο για κάθε άνθρωπο. Η ΙΣΤΟΡΙΑ. Η άγνοια της ιστορίας είναι ίσως η βασικότερη αιτία αυτού του εξευτελισμού που βιώνουμε όλοι σήμερα. Στη πατρίδα μας αυτή τη στιγμή συνυπάρχουμε με ανθρώπους που προέρχονται από άλλες πατρίδες. Χιλιάδες ανθρώπους που έχουν φτάσει από διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ομως τι πραγματικά γνωρίζουμε για την ιστορία αυτού του πλανήτη?

Η μέση ανατολή φλέγεται, το Ιράκ, η Λιβύη, ο Λϊβανος, η Συρία, η Παλαιστίνη... Στον Ευρωπαϊκό νότο στενάζει η Ελλαδα, η Ιταλία, η Ισπανία η Πορτογαλία... Αν κάποιος γνωρίζει στοιχειωδώς ιστορία αυτόματα θα νοιώσει πως αυτό που καίγεται σήμερα είναι όλο το κομμάτι του χάρτη που είναι η απαρχή του ανθρώπινου πολιτισμού... Καίγονται από το πόλεμο ή ασφυκτιούν από τη δυστυχία και την εξαθλίωση όλες εκείνες οι τοποθεσίες που κάτω από τα σπλάχνα τους κρύβεται το σπουδαιότερο κομμάτι της ιστορίας του ανθρώπινου γένους...

Αν κάποιος γνωρίζει ιστορία δεν μπορεί να βλέπει τη Βαγδάτη, τη Βυρητό, τη Δαμασκό να γίνονται ερείπια, τους ανθρώπους να σέρνονται σαν έρμαια ανάμεσα στις πέτρες, δεν μπορεί να βλέπει τα συσίτια τους χιλιάδες δυστυχισμένους στην Αθήνα, και να μην φέρει στο μυαλό του ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΖΛ ολόκληρων χιλιετιών, να μην αναρωτηθεί για το κλειδί του μυστηρίου, πως δηλαδή ήταν η ροή των πραγμάτων έτσι ώστε πάνω από τη γη να εξαφανίστηκαν τεράστιοι πολιτισμοί, που έδωσαν τα φώτα σε επιστήμες, γράμματα, τέχνες, εξερευνήσεις, στα μυστήρια του σύμπαντος, αι έχουν γεμίσει από ανθρώπους εγκλωβισμένους σε κάθε είδους -ισμούς, φοβισμένους και άβουλους, ανίκανους ακόμα και να κάνουν δυο απλοϊκούς συνδυασμούς στο μυαλό τους.

Το φίδι έκανε το αυγό, ή το αυγό το φίδι;

Εδώ και πολλούς μήνες παρακολουθούμε εικόνες πνιγμένων παιδιών, εξαντλημένων ανδρών και γυναικών, μωρών που καταρρέουν στους δρόμους, μπάτσων και στρατιωτικών να βασανίζουν πρόσφυγες στα σύνορα. Βλέπουμε επίσης τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να προτείνουν έναν γενικό και αόριστο «περιορισμό των μεταναστευτικών ροών». Δηλαδή να πνίγουμε τους πρόσφυγες πριν πατήσουν το πόδι τους σε κάποιο ελληνικό νησί, όπως λένε κάποιοι Ευρωπαίοι υπουργοί πίσω από κλειστές πόρτες.

Κάθε μέρα που περνά μετά από μια Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό, είναι μια μέρα που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παραβιάζουν οποιαδήποτε συμφωνία έχει παρθεί. Είτε αυτή έχει να κάνει με τη μετεγκατάσταση προσφύγων και τα ανοιχτά σύνορα, είτε με την παροχή χρημάτων και τεχνογνωσίας εκεί που υπάρχει ανάγκη. Επιπλέον, την ώρα που υποτίθεται ότι οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών καταλήγουν σε ορισμένα συμπεράσματα τα οποία δηλώνουν πως αποδέχονται, μόλις επιστρέφουν στις χώρες τους κάνουν αυτό για το οποίο ζουν: να λένε αυτά που οι ψηφοφόροι τους θέλουν να ακούσουν.

Εδώ λοιπόν γεννιέται το μεγάλο ερώτημα που αφορά την Ευρώπη των κλειστών συνόρων, του ρατσισμού και των βομβαρδισμών: Οι πολίτες της ήταν πάντα τόσο ρατσιστές, ή τους έκαναν σαν τα μούτρα τους οι ηγέτες τους;

Αδυνατούσα να πιστέψω ότι στην ΕΕ των 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων, η πλειοψηφία πιστεύει ότι ένα ή δύο εκατομμύρια πρόσφυγες δεν χωράνε πουθενά. Κι όμως, όλα όσα βλέπω να γίνονται γύρω μου, με έχουν κάνει να αλλάξω –μερικώς- άποψη για το θέμα, και να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων ψηφοφόρων είναι ρατσιστές. Γι’ αυτό και οι εκλεγμένοι ηγέτες τους είναι μισάνθρωποι που δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους πρόσφυγες.

Αυτή είναι η μια από τις δύο κύριες διαπιστώσεις για την Ευρώπη τού σήμερα: Προτιμά να «ζει» το δράμα των προσφύγων της Συρίας, του Ιράκ ή του Αφγανιστάν μόνο από τις τηλεοπτικές ειδήσεις, τις θεματικές εκπομπές και καμιά περιπέτεια του Χόλιγουντ, παρά να τους βλέπει στην αυλή της.

Η δεύτερη διαπίστωση αφορά την πηγή του ρατσισμού της Ευρώπης, αλλά και γενικότερα αυτού που λέμε Δύση. Αυτή είναι η φτώχεια. Ούτε η θρησκεία, ούτε το όνομα, ούτε η χιτζάμπ. Η φτώχεια είναι το μόνο πράγμα που οι ηγέτες του δυτικού κόσμου και οι υπνωτισμένοι φτωχοί ακόλουθοί τους έχουν αλλεργία. Τη χειρότερη φτώχεια του άλλου. Την εξαθλίωση που ζει ο Σύρος και ο Ιρακινός. Εάν δεν τη βλέπει δίπλα του, τότε αισθάνεται ασφαλής μέσα στη δική του «πολιτισμένη φτώχεια». Γιατί αυτό έχει μάθει, κι αυτό μόνο αποδέχεται.