O Δημήτρης Καρύδας αφήνει για λίγο στην άκρη το μπάσκετ και θυμάται στο προσωπικό του blog τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον «πρίγκηπα» του ελληνικού ροκ που έφυγε σαν σήμερα από την ζωή το 1990.
Αη Νικόλα, πάνε 27 χρόνια, πότε πέρασε ο καιρός τόσο γρήγορα. Απογευματινή βάρδια στο ΜΕΓΚΑ που έχει ξεκινήσει να εκπέμπει πριν από λίγο. Ο φίλος που με πήρε τηλέφωνο μου είπε την είδηση που έμοιαζε: «Πέθανε ο Παύλος». Για την παλιά μας παρέα στο λύκειο Αμαρουσίου δεν χρειαζόταν επίθετο ή άλλες συστάσεις. Παύλος ήταν ένας, αυτός που είχε ντύσει μουσικά την ατίθαση εφηβεία μας. Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ και κινητό αυτές οι φήμες για τους «θανάτους» διάφορων επωνύμων κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα και γίνονταν πιστευτές μέχρι να….εμφανιστεί όρθιος και ζωντανός ο….μεταστάς. Κατέβηκα ένα όροφο και ρώτησα στην πηγή των ειδήσεων, τον αρχισυντάκτη βάρδιας του ΜΕΓΚΑ. «Ναι κάτι έχουμε εδώ, αυτός ο ροκάς είναι. Πέθανε από ναρκωτικά, αλήθεια είναι. Τον έχουμε προτελευταία είδηση στο δελτίο».
Αυτός ο….ροκάς λοιπόν. Η προτελευταία είδηση του δελτίου. Παύλος Σιδηρόπουλος, ο πρίγκηπας. Το 1990 έπεσαν οι τίτλοι τέλους, η ντρόγκα έφαγε τον Παύλο, όπως αναφερόταν στους τίτλους μιας ημερήσιας εφημερίδας την επόμενη μέρα. Για τους έφηβους της δεκαετίας του ’80 ο Σιδηρόπουλος ήταν ότι πιο κοντινό υπήρχε εντός των συνόρων στον Τζιμ Μόρισον, στους καταραμένους μπλουζμεν, αντιπροσώπευε μόνος του σχεδόν το ελληνόφωνο ροκ. Εντάξει, μην πιστέψετε τον μύθο. Λίγοι ήταν αυτοί που τον ήξεραν και τον παρακολουθούσαν όσο ζούσε. Ούτε θρύλος ήταν, ούτε μύθος. Στη μουσική και στις τέχνες ο κανόνας είναι ίδιος: Πρέπει να πεθάνεις για να μείνεις αθάνατος. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι οπαδοί του αυξήθηκαν γεωμετρικά και τη μουσική του την άκουσαν πολλοί περισσότεροι από όσους την εποχή που ζούσε. Οι άλλοι, οι παλιοί αυτοί που τον άκουγαν να τραγουδάει το ‘’Να μ΄αγαπάς’’, την Κ. και το Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι όταν περνάνε από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου αφήνουν απλά ένα λουλούδι στον τάφο του. Μερικοί δεν έκαναν τον κόπο να πάνε καν στην κηδεία γιατί ήξεραν ότι θα μετατραπεί σε τσίρκο επωνύμων και άσχετων.
Αυτός ο….ροκάς λοιπόν. Η προτελευταία είδηση του δελτίου. Παύλος Σιδηρόπουλος, ο πρίγκηπας. Το 1990 έπεσαν οι τίτλοι τέλους, η ντρόγκα έφαγε τον Παύλο, όπως αναφερόταν στους τίτλους μιας ημερήσιας εφημερίδας την επόμενη μέρα. Για τους έφηβους της δεκαετίας του ’80 ο Σιδηρόπουλος ήταν ότι πιο κοντινό υπήρχε εντός των συνόρων στον Τζιμ Μόρισον, στους καταραμένους μπλουζμεν, αντιπροσώπευε μόνος του σχεδόν το ελληνόφωνο ροκ. Εντάξει, μην πιστέψετε τον μύθο. Λίγοι ήταν αυτοί που τον ήξεραν και τον παρακολουθούσαν όσο ζούσε. Ούτε θρύλος ήταν, ούτε μύθος. Στη μουσική και στις τέχνες ο κανόνας είναι ίδιος: Πρέπει να πεθάνεις για να μείνεις αθάνατος. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι οπαδοί του αυξήθηκαν γεωμετρικά και τη μουσική του την άκουσαν πολλοί περισσότεροι από όσους την εποχή που ζούσε. Οι άλλοι, οι παλιοί αυτοί που τον άκουγαν να τραγουδάει το ‘’Να μ΄αγαπάς’’, την Κ. και το Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι όταν περνάνε από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου αφήνουν απλά ένα λουλούδι στον τάφο του. Μερικοί δεν έκαναν τον κόπο να πάνε καν στην κηδεία γιατί ήξεραν ότι θα μετατραπεί σε τσίρκο επωνύμων και άσχετων.
