Ήταν κάποτε ένας πρίγκηπας

O Δημήτρης Καρύδας αφήνει για λίγο στην άκρη το μπάσκετ και θυμάται στο προσωπικό του blog τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον «πρίγκηπα» του ελληνικού ροκ που έφυγε σαν σήμερα από την ζωή το 1990.

Αη Νικόλα, πάνε 27 χρόνια, πότε πέρασε ο καιρός τόσο γρήγορα. Απογευματινή βάρδια στο ΜΕΓΚΑ που έχει ξεκινήσει να εκπέμπει πριν από λίγο. Ο φίλος που με πήρε τηλέφωνο μου είπε την είδηση που έμοιαζε: «Πέθανε ο Παύλος». Για την παλιά μας παρέα στο λύκειο Αμαρουσίου δεν χρειαζόταν επίθετο ή άλλες συστάσεις. Παύλος ήταν ένας, αυτός που είχε ντύσει μουσικά την ατίθαση εφηβεία μας. Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ και κινητό αυτές οι φήμες για τους «θανάτους» διάφορων επωνύμων κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα και γίνονταν πιστευτές μέχρι να….εμφανιστεί όρθιος και ζωντανός ο….μεταστάς. Κατέβηκα ένα όροφο και ρώτησα στην πηγή των ειδήσεων, τον αρχισυντάκτη βάρδιας του ΜΕΓΚΑ. «Ναι κάτι έχουμε εδώ, αυτός ο ροκάς είναι. Πέθανε από ναρκωτικά, αλήθεια είναι. Τον έχουμε προτελευταία είδηση στο δελτίο».

Αυτός ο….ροκάς λοιπόν. Η προτελευταία είδηση του δελτίου. Παύλος Σιδηρόπουλος, ο πρίγκηπας. Το 1990 έπεσαν οι τίτλοι τέλους, η ντρόγκα έφαγε τον Παύλο, όπως αναφερόταν στους τίτλους μιας ημερήσιας εφημερίδας την επόμενη μέρα. Για τους έφηβους της δεκαετίας του ’80 ο Σιδηρόπουλος ήταν ότι πιο κοντινό υπήρχε εντός των συνόρων στον Τζιμ Μόρισον, στους καταραμένους μπλουζμεν, αντιπροσώπευε μόνος του σχεδόν το ελληνόφωνο ροκ. Εντάξει, μην πιστέψετε τον μύθο. Λίγοι ήταν αυτοί που τον ήξεραν και τον παρακολουθούσαν όσο ζούσε. Ούτε θρύλος ήταν, ούτε μύθος. Στη μουσική και στις τέχνες ο κανόνας είναι ίδιος: Πρέπει να πεθάνεις για να μείνεις αθάνατος. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι οπαδοί του αυξήθηκαν γεωμετρικά και τη μουσική του την άκουσαν πολλοί περισσότεροι από όσους την εποχή που ζούσε. Οι άλλοι, οι παλιοί αυτοί που τον άκουγαν να τραγουδάει το ‘’Να μ΄αγαπάς’’, την Κ. και το Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι όταν περνάνε από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου αφήνουν απλά ένα λουλούδι στον τάφο του. Μερικοί δεν έκαναν τον κόπο να πάνε καν στην κηδεία γιατί ήξεραν ότι θα μετατραπεί σε τσίρκο επωνύμων και άσχετων.

Γιώργος Κυρήκου , ο άγνωστος Ηρωας που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του '73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι' αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του '73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι' αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου...

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια...

Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος...

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε...

Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι: Ο άνθρωπος που «έζησε για αυτό που σκέφτηκε»

Καθώς η ιστορία γράφεται από τους νικητές, πολλές μεγάλες προσωπικότητες αυτής γράφονται με μικρά γράμματα κάπου στο περιθώριο. Όμως η αδιαμφισβήτητη λάμψη τους δεν πεθαίνει ποτέ, όπως αυτή του αναρχικοσυνδικαλιστή και επαναστάτη Ντουρούτι...

«Έβλεπες στη μορφή του ότι είχε γεννηθεί για ήρωας» αναφέρει ο ιστορικός Χιου Τόμας. Ο Ντουρούτι ενσάρκωσε την ιδέα για την κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία και την υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του.

Συνδικαλιστική ταυτότητα Νο12

Γιος ενός εργάτη στους σιδηρόδρομους που δήλωνε ελευθεριακός σοσιαλιστής, γεννημένος το 1896 στην Λεόν, ο Ντουρούτι στα 14 του κιόλας χρόνια παρατά το σχολείο και εργάζεται δίπλα στον πατέρα του ως μηχανικός. Εκεί έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με πολιτικές και επαναστατικές ιδέες. Το συνδικαλιστικό του όμως άστρο θα λάμψει λίγα χρόνια αργότερα στην απεργία του 1917. Το συνδικάτο UGT οργανώνει απεργία διαρκείας στου σιδηροδρόμους. Η απεργία γρήγορα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Ιβηρική Χερσόνησο.

Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν άγρια καταστολή. Οι εργάτες των Αστούριων παρόλο που το συνδικάτο UGT είχε πιο μετριοπαθής θέση συνεχίζουν την απεργία η οποία λήγει τραγικά. Εβδομήντα νεκροί, 500 τραυματίες και χιλιάδες συλληφθέντες. Πολλοί καταφέρνουν  να το σκάσουν προς την Γαλλία. Ανάμεσα τους ο Ντουρούτι.

Από την Εξορία στον Αναρχισμό

Η απεργία και η άγρια και βάρβαρη καταστολή της είναι αυτή που πολλοί θεωρούν ότι σημάδεψε και έχτισε τις ιδέες και τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Στην Γαλλία ο Ντουρούτι εξελίσσεται ιδεολογικά έρχεται σε επαφή και με άλλους αναρχικούς Ισπανούς φυγάδες. Το 1920 γυρίζει στην Ισπανία.

Ήταν ο απόηχος της Ρωσικής επανάστασης αυτός που ενθουσίασε τον Ντουρούτι. Η επανάσταση έπρεπε να αρχίσει και στην Ιβηρική Χερσόνησο, αλλά με τον δικό της τρόπο. Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ο νεαρός μηχανικός σιδηροδρόμων εγγράφονταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT).

F. Scott Fitzgerald: «Δείξτε μου έναν ήρωα και θα σας γράψω μια τραγωδία»

 

Σαν χτες έφυγε από τη ζωή ο Αμερικανός συγγραφέας Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ (24 Σεπτεμβρίου 1896 - 21 Δεκεμβρίου 1940), ένας από τους κύριους εκπροσώπους της «Χαμένης Γενιάς» των Αμερικανών λογοτεχνών όπως την αποκάλεσε η Γερτρούδη Στάιν, όπου συγκαταλέγονται μεγάλα ονόματα της αμερικανικής πεζογραφίας, μεταξύ των οποίων και αυτά των Έρνεστ Χέμινγουει και Τζον Ντος Πάσος.

Η ζωή του Σκοτ αντικατοπτρίζει τις δύο όψεις του Αμερικάνικου ονείρου. Από τη μία, η επιτυχία και η λάμψη και από την άλλη οι υπερβολές και η παρακμή. Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ γεννήθηκε στη Μινεσότα, γιος μιας οικογένειας της μεσαίας τάξης του Έντουαρντ Φιτζέραλντ και της Μαίρη Μακ Κουίλαν, αμφότεροι πιστοί καθολικοί.

Ξεκίνησε το 1913 σπουδές στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Οι μέτριες ακαδημαϊκές επιδόσεις του, σε συνδυασμό με την απόφασή του να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τις σπουδές του, χωρίς να εξασφαλίσει το πτυχίο του.

Την ίδια χρονιά κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό, με συμμετοχή στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά του The Romantic Egoist. Ο εκδοτικός οίκος, στον οποίο απευθύνθηκε, αφού τον επαίνεσε ως πρωτότυπη πένα, αρνήθηκε δύο φορές τη δημοσίευση του βιβλίου του.

Το 1918 ο Σκοτ ερωτεύεται την Ζέλντα Σάιρ και μετά το πέρας του πολέμου μετακομίζουν μαζί στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να παντρευτούν. Ο αρραβώνας, τελικά, διαλύεται λόγω του ότι η Ζέλντα δεν πείθεται ότι ο Σκοτ είναι ικανός να συντηρήσει οικονομικά μια οικογένεια.

Δέκα άγνωστες ιστορίες για τον καλό μας άνθρωπο

Ο Θανάσης Βέγγος δραπέτευσε. Ταξίδεψε στον ουρανό, για να ξαποστάσει από το αδιάκοπο τρέξιμο στα ατέλειωτα χιλιόμετρα της ζωής και του σελιλόιντ. Αθάνατος στις καρδιές των Ελλήνων. Αναντικατάστατος για τους ανθρώπους που τον έζησαν από κοντά.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ: "Κάθε μέρα μου έφερνε φαγητό"

Ο Νίκος Κούνδουρος δεν θα ξεχάσει ποτέ τη γνωριμία του με τον Θανάση Βέγγο. Γεννημένοι την ίδια ημερομηνία, τους έφερε κοντά μια κοινή μοίρα μαζί και τους δυο στην εξορία. Ο πατριάρχης του ελληνικού κινηματογράφου άλλαξε τη μοίρα τού Θ.Β. και ανέδειξε το ταλέντο του σπουδαίου ηθοποιού, ενώ μέσα από τη φιλία τους ο μεγάλος δημιουργός ίσως και να βρήκε τον δρόμο που πραγματικά επιθυμούσε να ακολουθήσει.

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν! Το μόνο που ζήτησα ήταν να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!
Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!

“Τι κάνεις;” τον ρωτάω. “Θα πεθάνεις εδώ πάνω” απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μέσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ηταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.

Η “Μαγική Πόλη” και όλο αυτό το φτωχικό νεορεαλιστικό ντεκόρ της πάλι στον Βέγγο οφειλόταν. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα σπίτι του στο Φάληρο... Τέτοια φτώχεια δεν είχα ξανασυναντήσει στη ζωή μου εγώ, ο γόνος μεγαλοαστών που μεγάλωσε στο Κολωνάκι. Γύρισα σπίτι θυμάμαι κι έπιασα τη μάνα μου. Με είχε ταράξει η φτώχεια μαζί με την καλοσύνη του Θανάση. Τότε, είπα: “Εγώ μ’ αυτούς τους ανθρώπους θέλω να καταπιαστώ, τον πόνο και την αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων θέλω να δείξω...”. Και το έκανα, πιστεύω»!