Εν μεγάλη σιδερόφραχτη ελληνική αποικία, 2015 μ.Χ.

Οι Σκουριές αποδεικνύονται η πιο φωτογενής και οικογενειακή φωτογραφία της κυβέρνησης της «πρώτη φορά Αριστερά». Μία διεκδίκηση ετών, ένα αίτημα που υπήρχε ήδη πριν σπεύσει να το αγκαλιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσε την προμετωπίδα ίσως της εφόρμησης του Τσίπρα στην εξουσία. Μία αδικία που θα έπρεπε άμεσα να αποκατασταθεί, κι αντί γι’ αυτό, με το καλημέρα απέκτησε απλώς την δικαιολογία της.

Πριν χρόνια, έτυχε να φτάσει στ’ αυτιά μου η πρόταση για μία δουλειά που κάποιος πρότεινε σε έναν φίλο. Μπορεί να την πρότειναν και σε μένα, δεν θυμάμαι.

Κάπου, σε κάποια χώρα της Αφρικής, από αυτές που έχουν κολλημένη την λέξη «Δημοκρατία» δίπλα στην ονομασία τους για να τους το υπενθυμίζει συνεχώς, υπήρχε μία τρελή ευκαιρία. Έλληνες, Κύπριοι και Ρώσοι επιχειρηματίες, είχαν εκεί μία επιχείρηση που απασχολούσε μερικές εκατοντάδες άτομα. Έψαχναν κόσμο για να την στελεχώσουν επιπλέον και  πλήρωναν αδρά.

Έτσι κλείνουν τα μεταλλεία κ. Λαφαζάνη

 

Της Νέλλης Ψαρρού

 

Κε Λαφαζάνη,

 

Η κυβέρνηση, λέει, ψάχνει τρόπους να κλείσει τα μεταλλεία, και καθυστερεί επειδή υπάρχουν ρήτρες πολλών εκατομμυρίων που το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να πληρώσει αν τα κλείσει μονομερώς. Παρακαλούμε πολύ, ας μας δειξουν τις σχετικές ρήτρες, αν υπάρχουν κάπου υπογεγραμμένες, διότι στις σχετικές συμβάσεις, εγκρίσεις κλπ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ρήτρα για χρηματικό ποσό που πρέπει να πληρώσει το δημόσιο αν κλείσει την επένδυση. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι, σε περίπτωση που κάποιο από τα δυο μέρη δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις του, γίνεται αναστροφή της μεταβίβασης, οπότε η εταιρεία επιστρέφει τα μεταλεία Κασσάνδρας στο Ελληνικό Δημόσιο και εκείνο επιστρέφει τα 11 εκατ. ευρώ (άρθρο 4). Φυσικά, αυτό δεν αποκλείει τη διεκδίκηση εύλογης αποζημίωσης από το μέρος που δεν ευθύνεται για τη λύση της σύμβασης, αλλά όπως θα δείξουμε παρακάτω, η Ελληνικός Χρυσός βαρύνεται με ποινικές ευθύνες για τη σύμβαση αυτή.

 

Μας λένε επίσης ότι ψάχνετε νομικούς τρόπους να κλείσει βασιζόμενοι πάνω σε δικές της παρανομίες. Έτσι, χάνεται χρόνος ενώ η εταιρεία δημιουργεί τελεσίδικες καταστάσεις στο βουνό και κοινωνική διχόνια ψάχνοντας την επιμέρους παρανομία που μπορεί απλώς να καθυστερήσει την επένδυση για λίγο. Η τήρηση της νομιμότητας δεν μπορεί να βασίζεται σε εκ των υστέρων φωτογραφικές διατάξεις που νομιμοποιούν προηγούμενες παρανομίες, ούτε στο νομικό καθεστώς που έχτισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που ως ΣΥΡΙΖΑ καταγγείλατε ως αντισυνταγματικές. Η «σαλαμοποίηση» των έργων ήταν πάντα η τακτική των εταιρειών κατά των αντιδράσεων.