Του Συνήθους Ύποπτου
Κλείσαν οι τράπεζες κιι είδαμε τρελαμένους να φορτώνουν βουνά από τρόφιμα στα σουπερ μάρκετ ακουμπώντας πεντακοσάρες στα ταμεία. Πριν είχαν αποσυρθεί κάτι δις για να τα διαφυλάξουν. Τα λεφτάκια μου . Τα λεφτάκια μου. Ανακοινώνονται οι αυξήσεις στον ΦΠΑ άλλα καρότσια τίγκα, άλλες πεντακοσάρες και βάλε κι επί πλέον αγόρασαν ψυγεία, κουζίνες, τηλεοράσεις για να μην μέινουν μέσα λεφτά και τους τα φάνε… Χρήμα, θεός παντού.
Πόσο μ@λακας πρέπει να αισθάνεται ο άνθρωπος που είχε είχε με το ζόρι να πάρει κάτι για το σ/κο και δεν είχε ούτε ευρώ στη τράπεζα.. Πόσο μ@λακας… Το σπουδαίο είναι πως όταν ρωτάς σου λένε οι κόποι μια ζωής είναι..Κι αναρωτιέμαι αυτές οι χιλιάδες που δουλεύουν σαν τα σκυλιά από παιδιά και δεν τα κατάφεραν να έχουν στη άκρη «τόσους πολλούς κόπους» μάλλον ήταν βιτσιόζοι κι όχι νοικοκύρηδες.
Το πρόβλημα είναι πως έκοψα κάτι φάτσες στη γειτονιά οι οποίοι υποτίθεται ζούσαν μ΄ενα μισθό κι έχουν κάτι χιλιάρικα χοντρά στην άκρη. Και τους θυμάμαι επίσης με ακριβά αυτοκίνητα, ρούχα, ταξίδια στο εξωτερικό γαλλικά και πιάνο τα παιδιά. Αυτοί πρέπει να πληρωνόντουσαν με νόμισμα από παράλληλο σύμπαν μάλλον…
Να νοιώθεις μ@λακας, να σε πατάνε στο λαιμό, να βάδισες με το σταυρό στο χέρι, μέχρι που τα κ@λομνημόνια σε τσακίσανε και σου πήραν τα ελάχιστα που ήθελες για να ζεις με αξιοπρέπεια και περηφάνεια, και να σου λέει το εμφανέστατο λαμόγιο, που πάσχει από ακράτεια καταναλωτισμού και πνευματικής στειρότητας , που έκλεψε από δέκα μεριές πως δεν πρόσεξες και ήσουν ανεπρόκοπος. Και να ξέρεις επίσης πως αυτό το μωρόδοξο τομάρι σε κρατάει με τα δόντια «πάση θυσία στο ευρώ» για να διαφυλάξει τη ζωούλα του ακόμα κι όταν γύρω του θα σωριάζονται άνθρωποι.
