Ελλάς Ελλήνων Δικαστών

Η έκδοση δικαστικών αποφάσεων που είναι αντίθετες με το κοινό περί δικαίου αίσθημα και που προκαλούν ερωτηματικά στην κοινωνία για τον τρόπο με τον οποίο σκέπτονται και ενεργούν οι δικαστές, είναι πλέον καθημερινότητα: μετά την ποινή "χάδι" 12 μηνών στον Γ. Παπακωνσταντίνου για τη λίστα Λαγκάρντ, τους 26 μήνες στο "κεφάλι" στον Κώστα Βαξεβάνη για δημοσίευμα σχετικό με τον Βγενόπουλο, σειρά πήρε ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος από το περιοδικό Unfollow που καλείται πρωτοδίκως να καταβάλλει 15.000 ευρώ στον Δημήτρη Μελισσανίδη για το θέμα που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό σχετικά με τις υποθέσεις λαθρεμπορίας πετρελαίου του τελευταίου

 

του Μπάμπη Πολυχρονιάδη

Αντιγράφουμε από την πρόσφατα εκδοθείσα υπ' αριθμόν 555/2015 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών το αν θα γελάσουν ή θα κλάψουν (από τα γέλια):

"Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι των ανωτέρω ψευδών ισχυρισμών έλαβε γνώση μεγάλος αριθμός αναγνωστών του μηνιαίου περιοδικού UNFOLLOW, στους οποίους δημιουργήθηκε αυτομάτως και συνειρμικώς η εντύπωση ότι ο ενάγων (σ.σ. Δ. Μελισσανίδης) σχετίζεται με το λαθρεμπόριο καυσίμων και ότι είναι διαπλεκόμενος, και ως εκ τούτου υπέστη βλάβη η τιμή και η υπόληψη του ενάγοντος ως ατόμου και επιχειρηματία".

Άκου, θείο… Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Αντί προλόγου, μια διευκρίνιση: Είναι μάλλον εύκολο να απαντήσει κανείς στον Γιώργο Τράγκαδημοσιογραφικά. Ειδικά το UNFOLLOW, ένα περιοδικό που βασίζει τα θέματά του στο ρεπορτάζ, ανοίγει θέματα που για άλλους είναι ταμπού, μιλάει σταθερά και με στοιχεία εναντίον της εγχώριας πλουτοκρατίας και αντιπολιτεύεται με στοιχεία, γιατί πιστεύει στο ρόλο της δημοσιογραφίας. Αντίθετα ο «θείος» (όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται, αλλά και να τον αποκαλούν), κάπου ανάμεσα σε πρόσκαιρες συμμαχίες και σε διασπορά φόβων ότι έρχονται οι Τούρκοι να μας πάρουν τα σπίτια και οι Πακιστανοί να μας κολλήσουν Έμπολα (ή το αντίστροφο, δεν έχει σημασία…), κάνει κάθε μέρα PR στα ερτζιανά, διανθισμένο συνήθως με άναρθρες κραυγές.

Το δύσκολο είναι να παρακολουθήσει κανείς τις πολιτικές του μεταμορφώσεις. Διότι σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει πρώτα να αφουγκραστεί προς ποια ακριβώς κατεύθυνση φυσάει τη δεδομένη στιγμή ο άνεμος. Άλλοτε αντιμνημονιακός, άλλοτε αντι-αντιμνημονιακός, ο Τράγκας δεν πιάνεται, είναι ένα δημοσιογραφικό χέλι. Με τόση γλίτσα πάνω του που ξεγλιστράει από όπου κι αν πας να τον πιάσεις. Μοιάζει να είναι με όλους και με κανέναν, γιατί πρωτίστως είναι με τον εαυτό του! Το μόνο που έχει μείνει αταλάντευτο στην πενηντάχρονη (κατά δήλωσή του) σχέση του Τράγκα με το επάγγελμά του, είναι η πυξίδα που δείχνει προς το προσωπικό του συμφέρον. Τι να κάνουμε; Έτσι αντιλαμβάνονται τη «δημοσιογραφία» οι εργολάβοι της ενημέρωσης…

Άκου, θείο…

Την ώρα που σε φαντάζομαι καθισμένο στο Σούνιο να περιμένεις την τουρκική απόβαση, για την οποία εσχάτως μας λες ότι ευθύνεται ο «μικρός» (ο Τσίπρας δηλαδή), μου δίνεις την αφορμή να γράψω κάτι που το λέω καιρό σε συζητήσεις με φίλους (θυμάσαι τι είναι οι φίλοι ε; οι κανονικοί, όχι οι «δημοσιογραφικοί» που τους αλλάζεις σαν τα πουκάμισα), αλλά δεν το είχα γράψει ως τώρα.

Για την οικονομική κρίση, θείο, που την ακολούθησε η ακόμα βαθύτερη κοινωνική κρίση του Μνημονίου, δεν υπάρχουν μόνο φυσικοί αυτουργοί, υπάρχουν και ηθικοί. Ναι, ευθύνονται οι πολιτικοί που έφεραν τη χώρα ως εδώ. Πρώτοι από όλους, όμως, ευθύνονται οι δημοσιογράφοι σαν κι εσένα που ούτε το άρθρο του Συντάγματος περί ελευθεροτυπίας σεβάστηκαν ποτέ, ούτε τους κανόνες δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ. Φταίνε ασφαλώς και η δικαιοσύνη και οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες, αλλά τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουν κι αυτοί που –ενώ ήξεραν– σταθερά έκρυβαν από τον πολίτη την πραγματική κατάσταση της χώρας, με δημοσιογραφικές παλινωδίες του τύπου «σήμερα με αυτούς, αύριο είναι μια άλλη μέρα, βλέπουμε…». Φταίνε αυτοί που, ενώ έλεγαν ότι είναι δημοσιογράφοι, αντί να ελέγχουν την εξουσία, χρησιμοποιούσαν τις πληροφορίες τους για να συμμετέχουν στο φαγοπότι. Με δυο λόγια: Φταις κι εσύ, θείο!