Ελλάς Ελλήνων Δικαστών

Η έκδοση δικαστικών αποφάσεων που είναι αντίθετες με το κοινό περί δικαίου αίσθημα και που προκαλούν ερωτηματικά στην κοινωνία για τον τρόπο με τον οποίο σκέπτονται και ενεργούν οι δικαστές, είναι πλέον καθημερινότητα: μετά την ποινή "χάδι" 12 μηνών στον Γ. Παπακωνσταντίνου για τη λίστα Λαγκάρντ, τους 26 μήνες στο "κεφάλι" στον Κώστα Βαξεβάνη για δημοσίευμα σχετικό με τον Βγενόπουλο, σειρά πήρε ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος από το περιοδικό Unfollow που καλείται πρωτοδίκως να καταβάλλει 15.000 ευρώ στον Δημήτρη Μελισσανίδη για το θέμα που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό σχετικά με τις υποθέσεις λαθρεμπορίας πετρελαίου του τελευταίου

 

του Μπάμπη Πολυχρονιάδη

Αντιγράφουμε από την πρόσφατα εκδοθείσα υπ' αριθμόν 555/2015 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών το αν θα γελάσουν ή θα κλάψουν (από τα γέλια):

"Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι των ανωτέρω ψευδών ισχυρισμών έλαβε γνώση μεγάλος αριθμός αναγνωστών του μηνιαίου περιοδικού UNFOLLOW, στους οποίους δημιουργήθηκε αυτομάτως και συνειρμικώς η εντύπωση ότι ο ενάγων (σ.σ. Δ. Μελισσανίδης) σχετίζεται με το λαθρεμπόριο καυσίμων και ότι είναι διαπλεκόμενος, και ως εκ τούτου υπέστη βλάβη η τιμή και η υπόληψη του ενάγοντος ως ατόμου και επιχειρηματία".

Μπορείτε να καταδικάσετε το δημοσιογράφο, αλλά όχι και την αλήθεια

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Ακόμη και αν αυτή η δημοσίευση αφορά την απόφαση του δικαστηρίου να με καταδικάσει για συκοφαντική δυσφήμηση του Ανδρέα Βγενόπουλου, σε μια από τις πολλές μηνύσεις που μου έχει κάνει. Ναι, τρεις δικαστές, αποφάσισαν πως έπρεπε να καταδικαστώ με 26 μήνες φυλάκιση για όσα έγραψα για τον Βγενόπουλο. Την ώρα που άλλοι δικαστικοί λειτουργοί ερευνούν το Βγενόπουλο με βάση ακριβώς όσα έχω γράψει.

Θα μπορούσα να αναλύσω τους λόγους για τους οποίους όλο αυτό είναι μια νομική σχιζοφρένεια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι μια λειτουργία της Δικαιοσύνης υποκριτική και επικίνδυνη. Όχι γιατί καταδίκασε εμένα, αλλά γιατί η ίδια αυτοαναιρείται και εκτίθεται. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός που καταχράστηκε την εμπιστοσύνη μας, έκρυψε τη λίστα Λαγκάρντ, είπε ψέματα γι’ αυτή και τελικώς σύμφωνα με το δικαστήριο παραποίησε στοιχεία της, δικάστηκε με 12 μήνες φυλάκιση. Σε εμένα επιφύλασσαν ποινή δυόμισι φορές πάνω για συκοφαντική δυσφήμηση, κάτι που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν αποτελεί καν ποινικό αδίκημα.

Με το εισαγγελικό πόρισμα τυλίξτε καμιά ρέγγα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στις τρεις περίπου δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, δεν έχω δει άλλη φορά εισαγγελική έρευνα που να αφορά τόσο σοβαρή υπόθεση όπως αυτή της προσπάθειας χρηματισμού του βουλευτή Χαϊκάλη, που να τελειώνει τόσο γρήγορα, τόσο πρόχειρα και χωρίς καμιά διερεύνηση ακόμη και των πραγματικών περιστατικών. Επίσης δεν έχω δει τόσο μικρό εισαγγελικό πόρισμα για τόσο μεγάλη υπόθεση που μερικές ώρες μετά τη συγγραφή του να γίνεται φεϊγ βολάν στα Μέσα Ενημέρωσης.

Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους της Δικαιοσύνης που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο Εισαγγελέας Παναγιωτόπουλος δεν την έκανε. Και θα μου επιτρέψει όπως αυτός διατηρεί το δικαίωμα της “ελεύθερης κρίσης του Εισαγγελέα” την οποία χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ακόμη και για να βγάζει τέτοια εισαγγελικά πορίσματα με τα οποία ανθυπομειδιούν και τα μάρμαρα του Εφετείου, να διατηρώ και εγώ την ελεύθερη κρίση του δημοσιογράφου και την απλή λογική που προσπαθώ όσο μπορώ να διαφυλάξω μέσα στην προσπάθεια αντιστροφή της που γίνεται καθημερινά.

Η εισαγγελική έρευνα “μπάζει” και νομικά και σε ό,τι αφορά τα τεχνικά της στοιχεία. Ο Εισαγγελέας, όπως γράψαμε από την πρώτη στιγμή πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το αποδεικτικό υλικό των βίντεο. Η μη αποδοχή του υλικού ως νόμιμου, ήταν η βάση της απαλλαγής του Αποστολόπουλου και έγινε με την επιφανειακή πρόταξη των νόμων και των αδικημάτων. Δηλαδή στην εισαγγελική λογική, υπήρξε ένα αδίκημα και ένα αποδεικτικό υλικό από παράνομη καταγραφή, άρα το συμπέρασμα είναι πως έπρεπε να απορριφθεί.

Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ένα απλό αδίκημα, αλλά μια προσπάθεια να πληγεί το δημόσιο συμφέρον, να παραχαραχθεί η λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τις εκλογές και να απειληθεί το Σύνταγμα. Είχαμε λοιπόν όπως καλά γνωρίζει ο κύριος Εισαγγελέας, λόγους Δημοσίου συμφέροντος τους οποίους δεν προέταξε για να κάνει αποδεκτό το υλικό. Συμπεριφέρθηκε ως να επρόκειτο για ένα αδίκημα χωρίς δημόσια διάσταση και πολιτικές προεκτάσεις.

Σαν να κατέγραφε ένας σύζυγος τη σύζυγο και το υλικό πήγε στον Εισαγγελέα. Ο κύριος Παναγιωτόπουλος γνώριζε επίσης πως υπάρχει η απόφαση 277/2014 του Αρείου Πάγου, η οποία σε αντίστοιχη περίπτωση νομιμοποίησης τέτοιου υλικού, θεωρεί πολύ απλά πως όταν η καταγραφή δεν αφορά προσωπικά θέματα αλλά τη δημόσια σφαίρα και τη λειτουργία των προσώπων μέσα σε αυτή, το υλικό είναι νόμιμο.

Το δεύτερο νομικό φάουλ, όπως λένε συνάδελφοι του κυρίου Παναγιωτόπουλου, είναι ότι κλείνει την υπόθεση και δεν ασκεί δίωξη, παρότι υπάρχει παραδοχή του αδικήματος. Δηλαδή ενώ και ο Χαϊκάλης και ο ίδιος ο Αποστολόπουλος παραδέχονται πως υπήρξε πρόταση χρηματισμού, ο Εισαγγελέας δεν ασκεί δίωξη, αλλά κάνει την παραδοχή πως η προσπάθεια αυτή του Αποστολόπουλου ήταν για καλό σκοπό. Για να δείξει δηλαδή στον Καμμένο και την κοινωνία ότι ο Χαϊκάλης σκόπευε να ξεπουληθεί. Βέβαια ο Αποστολόπουλος ούτε στον Καμμένο το είπε αυτό ούτε σε κάποιο Εισαγγελέα αλλά ο κύριος Παναγιωτόπουλος το αποδέχεται ως αληθές. Δηλαδή είναι σαν να λέμε πως κάποιος ο οποίος οδηγείται στον κύριο Παναγιωτόπουλο για απόπειρα ανθρωποκτονίας για παράδειγμα, αν δηλώσει στον Εισαγγελέα πως την απόπειρα την έκανε για να δείξει στο θύμα πως η ζωή είναι σκληρή, για να τον εκπαιδεύσει στις δυσκολίες, τότε ο κύριος Παναγιωτόπουλος δεν θα του ασκήσει δίωξη αλλά θα αποδεχθεί την καλή πρόθεση. Είναι μια ενδιαφέρουσα νομική αντίληψη και πρωτότυπη.

Επιστολή Νίκου Ρωμανού: Χορεύοντας με το θάνατο για 24 μέρες

Νέα επιστολή του Νίκου Ρωμανού μέσα από τις φυλακές. Πώς περιγράφει τη στέρηση του δικαιώματός του για συμμετοχή σε σπουδές. Τονίζει ότι έχει υπογράψει επισήμως την άρνηση του για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.

Λίγα λεπτά μετά την απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, σχετικά με το αίτημα του Νίκου Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια, ο ίδιος, διαμέσου του δικηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση, επανέρχεται με νέα δημόσια επιστολή, σχετικά με την απεργία πείνας, τον αγώνα του και την άρνηση της πολιτείας να τον αφήσει να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά του.

Αναλυτικά το κείμενο του Νίκου Ρωμανού μέσα από τη φυλακή:

"Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.

Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.