Αβασιλι είσαι καθίκι…

Γράμματα στον Άι Βασίλη


~~~~~
~~~~~

ΑΒΑΣΙΛΙ ΘΕΛΟ Σ ΚΙΛΟ



~~{}~~

Α Ι ΒΑΣΙΛΙ ΤΟΡΑ ΚΣΕΡΟ ΝΑ ΓΡΑΦΟ

ΖΙΤΙΣΑ ΣΚΙΛΟ ΚΕ ΦΕΡΕ ΚΟΚΛΑΚΙ

ΘΕΛΟ ΦΑΡΜΑ ΠΛΕΠΟΠΙΛ ΚΕ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΖΟΑ

ΠΕΤΡΟΣ



~~{}~~



αι Βασιλη, για σου. Τι κανουν οι ταραδοι; δε θελο σκιλο γιατι θα φερις κουκλακι ουτε πλειμοπιλ γιατι εφερες μονο ενα μικροκουτι.

θελοτιλεχεριζομενο μεγαλο

Πέτρος Αναστόπουλος



~~{}~~



Γεια σου, αι βασίλη. Τωρα παω δευτερα. Περισι μου έφερες ενα αφτοκινιτακι μικρό και εγώ είχα ζητήση μεγάλο. Δε καταλαβες επηδη δεν ηξερα να γραφω καλά. Φετος θελω ένα ποδήλατο, μπιεμεξ, σαν του Νίκου. Μάβρο με κόκινες φλόγες και να χει και κοντρα.

πως προλαβενης να μυραζεις όλα τα δώρα; εχεις εφ16;

Πέτρος Αναστασόπουλος

Οδός Ανθέον, Θεσαλονικη, Ελλάδα, Εβρόπη



~~{}~~



Αι Βασίλη, είμαι ο Πέτρος. Δεν πιστευω πως υπαρχεις αληθεια γιατι όλοι οι φίλοι μου μου λενε οτι δεν υπάρχεις και ότι τα παιχνίδια δεν τα φερνεις εσυ αλλά οι μπαμπάδες και όσες φορές σου ζήτησα κατι μου έφερες κάτι άλλο.

Αν υπαρχεις θέλω να μου φερεις ένα ηλεκτρονικό, αυτό με τον Ντόναλτ που σβήνει φωτιες, το μπλε οχι το ροζ το κοριτσίστικο.
Αν δεν υπαρχεις και τα παιχνίδια τα αγοραζει ο μπαμπάς από το μαγαζί παλι θελω ηλεκτρονικο.



——

——

——

——

——

——

Γεια σου, Bill… Τι χαμπάρια, φιλαράκι; Πως τα πάνε οι πιγκουΐνοι, γεννάνε αυγά; ΧΑΧΑΧΑ. Είμαστε στο σπίτι με την τσακαλοπαρέα και είμαστε λιώωωμα!!!!

Σου στέλνουμε ένα ομαδικό γράμμα. Λοιπόν… Εγώ θέλω να μου φέρεις μια gibson les paul, όπως αυτή που έχει ο Slash (γαμώ τα άτομα και φοβερός κιθαρίστας). Ο Νίκος θέλει να του φέρεις μια κούτα Jack Danielsκαι τσιγάρα. Ο Γιώργος θέλει να του φέρεις τη Σίντι Κρόφορντ (και φέρ’τη γρήγορα γιατί κοντεύει να τυφλωθεί από τη πολλή μαλακία!!!).

Keep on rocking, Billαρα!!!

Το ΔΝΤ στο χωριό του Άι Βασίλη.

Τίποτε δεν έμοιαζε να χει αλλάξει στο χωριό του Άι Βασίλη κι όμως τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο.

Ο Ρούντολφ ο τάρανδος είχε τρελαθεί να κλάνει. Το μεταφυσικό στομάχι του δεν άντεχε τα μεταλλαγμένα και το χορτάρι της περιοχής είχε επιμολυνθεί από την Monsanto.

«Πιες μια κόκα κόλα να στανιάρεις» του είπε ο Άι Βασίλης μα όσες πιο πολλές κόλες έπινε, τόσο πιο χοντρός γινόταν. Ο πιο χοντρός ιπτάμενος τάρανδος της ιστορίας είχε γίνει, πιο χοντρός κι από τον Άι Βασίλη.

Αυτά τα χριστούγεννα ο Άι Βασίλης φορούσε τη στολή του και μέσα στο σπίτι.

Το πετρέλαιο είχε ανέβει στο θεό κι ο ΟΗΕ δεν τον άφηνε να πάρει φυσικό αέριο απ τη Ρωσία.
Δεν πήγαινε άλλο. Δεν έβγαινε: Κάθε χρόνο τα ίδια: Ήσουν καλό παιδί; Τι θες να σου φέρει ο Άι Βασίλης τα χριστούγεννα;

Και κανείς δεν σκεφτόταν πως ακόμη και τα δώρα που έρχονται απ τον ουρανό, στη γη φτιάχνονται κι έχουν κόστη.

Άσε που ο ανταγωνισμός από την Κίνα είχε κάνει ακόμη και το τζάμπα ασύμφορο.

Ο Άι Βασίλης έριξε τα μούτρα του και πήρε τηλέφωνο τα παιδιά της coca cola. Του χρωστούσαν άλλωστε, δεν τους χρωστούσε.

«Who is it?”
«Άι»
«Ι Who?»
«Άι βασίλης. I am having some financial problems»
«Ι.M.F»
«Ι who?»
«Ι.Μ.F. The international Monetary Fund. They help people who can’t make it. Don' t be silly Ai vasili and give them a call»

Ξεκινήστε τα Χριστούγεννα τον Ιούλιο

Χο Χο Χο. Καλό καλοκαίρι!

 

Συντάκτης: 

Άρης Χατζηστεφάνου

«Χο Χο Χο. Καλό καλοκαίρι»

Ανώνυμος Αγιος Βασίλης

Στα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι επιτελείς του αμερικανικού στρατού, του πολεμικού ναυτικού αλλά και ο διευθυντής των ταχυδρομείων έλαβαν μια περίεργη εντολή από το υπουργείο Αμυνας:


Επρεπε να συστήσουν ένα διακλαδικό σώμα που θα αναλάμβανε να συγκεντρώνει χριστουγεννιάτικες κάρτες από τις οικογένειες στρατιωτών που πολεμούσαν στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό Ωκεανό και να τις παραδίδουν στα «αγόρια» τους στο μέτωπο.


Το πρόβλημα ήταν ότι λόγω των καθυστερήσεων στις ταχυδρομικές αποστολές οι γονείς έπρεπε να γράφουν τις χριστουγεννιάτικες κάρτες... στα μέσα Ιουλίου.

Ισως ορισμένοι από τους βετεράνους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να θυμήθηκαν εκείνες τις ημέρες όταν η εφημερίδα Independent ανέφερε πριν από μερικές εβδομάδες ότι στο μέλλον η χριστουγεννιάτικη αγορά στις δυτικές μητροπόλεις ενδέχεται να ξεκινά στα μέσα του καλοκαιριού.

Ο Μάνος Χατζιδάκις για τον «μύθο των Χριστουγέννων»

Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ’ τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ’ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι’ αμεριμνησία.

 

Ούτε για τα παιδιά, δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ένα σπίτι που τις μέρες αυτές, δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση -ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αη Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση…

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ

ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

(Από το ημερολόγιο του συγγραφέα)

Ι. ΤΟ ΑΓΟΡΙ «ΜΕ ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ»

Τα παιδιά είναι κόσμος παράξενος, κοιμούνται κι ονειρεύονται. Πριν από τα Χριστούγεννα, αλλά και στη διάρκεια των Χριστουγέννων, συναντούσα συνεχώς στο δρόμο, σε συγκεκριμένο σημείο, ένα αγοράκι όχι μεγαλύτερο από εφτά χρονών. Μέσα στην τρομερή παγωνιά ήταν ντυμένο σχεδόν καλοκαιρινά, αλλά ο λαιμός του, πάντα τυλιγμένος με ένα κουρέλι, έδειχνε ότι κάποιος, παρ' όλα αυτά, το είχε φροντίσει πριν το στείλει έξω. Κυκλοφορούσε «με το χέρι απλωμένο». Ο όρος είναι τυπικός, και σημαίνει «ζητιανεύω». Τον επινόησαν αγόρια σαν κι αυτό. Υπάρχουν πλήθος από αυτά τα παιδιά, που στριφογυρνούν στα πόδια μας και επαναλαμβάνουν δυνατά κάποιες αποστηθισμένες φράσεις. Όμως, τούτο το μικρό δε φώναζε, μιλούσε αθώα, ασυνήθιστα θα έλεγα, και με κοιτούσε με εμπιστοσύνη στα μάτια — θα πρέπει να ήταν καινούριο στο επάγγελμα. Στην ερώτησή μου απάντησε ότι έχει μια αδελφή, που είναι άνεργη και άρρωστη. Μπορεί να ήταν κι έτσι.

Έμαθα ωστόσο αργότερα ότι αγοράκια σαν κι αυτό υπάρχουν κοπάδια ολόκληρα: τα στέλνουν «με το χέρι απλωμένο», ακόμα και στη χειρότερη παγωνιά, κι είναι σίγουρο πως, αν δε μαζέψουν τίποτα, τα περιμένει ξυλοδαρμός. Έχοντας συγκεντρώσει μερικές δεκάρες, ένα τέτοιο αγόρι θα επιστρέψει με κόκκινα, κοκαλιασμένα δάχτυλα σε κάποιο υπόγειο, όπου θα μεθοκοπάει μια συμμορία ακαμάτηδων, από τους ίδιους εκείνους που «απεργώντας στη φάμπρικα Σάββατο προς Κυριακή επιστρέφουν στη δουλειά όχι νωρίτερα από Τετάρτη βράδυ». Εκεί, στα υπόγεια, μεθοκοπάνε μαζί τους οι πεινασμένες και δαρμένες γυναίκες τους, κι εκεί κατουριούνται τα πεινασμένα μωρά τους. Βότκα και βρόμα και ακολασία, αλλά κυρίως βότκα. Με τις δεκάρες που μάζεψε, στέλνουν και πάλι το αγοράκι έξω, στο καπηλειό, να φέρει κι άλλο ποτό. Για να διασκεδάσουν μάλιστα, του ρίχνουν καμιά φορά κι αυτουνού στο στόμα ένα ποτηράκι, χασκογελώντας όταν με κομμένη την ανάσα θα σωριαστεί σχεδόν αναίσθητο στο πάτωμα.