Ας μιλήσουμε για fake news και δολοφονία χαρακτήρων σε ελληνικά site

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί και αναπαράγεται στο Ιντερνετ ένα κείμενο από το Press Project με την υπογραφή της Δανάης Καρυδάκη, το οποίο περιλαμβάνει παραποιημένες φράσεις του μπλόγκερ Πιτσιρίκου.

Συγκεκριμένα του αποδίδει την εξής φράση, την οποία ο ίδιος ουδέποτε έγραψε: «να πιάσεις μια γυναίκα από το μουνί ή έναν άντρα από τον πούτσο του χωρίς τη θέλησή τους». Το πρώτο κομμάτι της φράσης ανήκει στον Τραμπ και το δεύτερο είναι δικό της. Με τα εισαγωγικά που χρησιμοποιεί, όμως το αποδίδει στον Πιτσιρίκο.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι πρέπει να είσαι κακόβουλος για να δημοσιεύσεις ένα κείμενο που αναφέρει ότι ο Πιτσιρίκος θα στήριζε οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης και πολύ περισσότερο ότι θα χειροκροτούσε τις θέσεις του Τραμπ.

Πιστεύω  ότι το κείμενο του Πιτσιρίκου θέτει (με τον δικό του σατιρικό τρόπο) ένα σοβαρότατο πρόβλημα που σχετίζεται με τον πολιτικά ορθό λόγο – ένα από τα πιο αντιδραστικά ρεύματα σκέψης που γέννησε ο νεοφιλελευθερισμός τις τελευταίες δεκαετίες και το οποίο οδήγησε σε μορφές εκφασισμού του δημόσιου λόγου ιδίως στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας (περισσότερα για αυτό εδώ).

Σημασία όμως δεν έχει τι σκέφτομαι εγώ ή αν είναι καλό το κείμενο (πολλοί άνθρωποι που εκτιμώ διαφωνούν). Σημασία έχει ότι ένα site δημοσιεύει ένα τέτοιο δακρύβρεχτο κείμενο, με αναφορές από το ΕΑΜ έως το Άουσβιτς, το οποίο παραποιεί  το κείμενο ενός μπλόγκερ. Και σε αυτό προσθέτει τον προκλητικό τίτλο «Αυτή που δεν φοβάται τον Πιτσιρίκο». Γιατί να φοβάται κανείς τον Πιτσιρίκο; Τι έκανε; Ποιόν πείραξε;

Ξεκινήστε τα Χριστούγεννα τον Ιούλιο

Χο Χο Χο. Καλό καλοκαίρι!

 

Συντάκτης: 

Άρης Χατζηστεφάνου

«Χο Χο Χο. Καλό καλοκαίρι»

Ανώνυμος Αγιος Βασίλης

Στα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι επιτελείς του αμερικανικού στρατού, του πολεμικού ναυτικού αλλά και ο διευθυντής των ταχυδρομείων έλαβαν μια περίεργη εντολή από το υπουργείο Αμυνας:


Επρεπε να συστήσουν ένα διακλαδικό σώμα που θα αναλάμβανε να συγκεντρώνει χριστουγεννιάτικες κάρτες από τις οικογένειες στρατιωτών που πολεμούσαν στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό Ωκεανό και να τις παραδίδουν στα «αγόρια» τους στο μέτωπο.


Το πρόβλημα ήταν ότι λόγω των καθυστερήσεων στις ταχυδρομικές αποστολές οι γονείς έπρεπε να γράφουν τις χριστουγεννιάτικες κάρτες... στα μέσα Ιουλίου.

Ισως ορισμένοι από τους βετεράνους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να θυμήθηκαν εκείνες τις ημέρες όταν η εφημερίδα Independent ανέφερε πριν από μερικές εβδομάδες ότι στο μέλλον η χριστουγεννιάτικη αγορά στις δυτικές μητροπόλεις ενδέχεται να ξεκινά στα μέσα του καλοκαιριού.

Ομπάμα: Ο Ησυχος Αμερικανός… φονιάς

Ποιος ήταν ο πιο πολεμοχαρής πρόεδρος των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες; Η απάντηση που έρχεται σχεδόν αυτόματα στο στόμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο είναι ο Τζορτζ Μπους. Τα φαινόμενα όμως απατούν.

 

Πριν από μερικά χρόνια η σκηνοθέτιδα Σόνια Κένεμπεκ είχε μια εξαιρετική ιδέα. Το εθνόσημο των ΗΠΑ με τον αετό (που υιοθετήθηκε στην αμερικανική επανάσταση του 1782) θα πρέπει να αντικατασταθεί με ένα drone.

Η ιδέα μετουσιώθηκε σε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο National Bird στο οποίο η Κένεμπεκ παρακολουθεί τρεις χειριστές drone που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους (και ορισμένοι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την κατηγορία εθνικής προδοσίας) αλλά και συγγενείς και φίλους μιας αφγανικής οικογένειας 25 ατόμων που δολοφονήθηκε στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια ενός γάμου.


Στην πραγματικότητα το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει το απόλυτο σύμβολο του σύγχρονου αμερικανικού μιλιταρισμού το οποίο έχει πλέον συνδυαστεί άρρηκτα με την προεδρία Ομπάμα.


Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα στοχευμένων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ξεκίνησε στα χρόνια του Τζορτζ Μπους, ο Ομπάμα ήταν αυτός που έβαλε τη σφραγίδα του στο νέο «παιχνίδι» του Πενταγώνου.


Για την ακρίβεια, ο στρατός του Ομπάμα σκότωσε περίπου 4.700 ανθρώπους με drones σε σχέση με τους 2.996 πολίτες που σκοτώθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου.

Η (αληθινή) ζωή του Μπράιαν

Για πάρα πολλά χρόνια, το Πάσχα σήμαινε για εμένα μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία.

Καθώς όλοι επέστρεφαν στη θαλπωρή της οικογένειας και της εκκλησίας και παρακολουθούσαν τα πάθη του θεανθρώπου από κλασικά αριστουργήματα του κινηματογράφου όπως ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» του Φράνκο Τζεφιρέλι, εμείς με μια παρέα φίλων νοικιάζαμε από το βιντεοκλάμπ τη «Ζωή του Μπράιαν» των Μόντι Πάιθον.

Υστερα από λίγα χρόνια είχαμε αποστηθίσει τους διαλόγους ενώ οι πιο φανατικοί επισκεφθήκαμε και το κάστρο όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας στην Τυνησία.

Το γεγονός ότι το BBC και το ITV είχαν αρνηθεί να μεταδώσουν την ταινία, θεωρώντας ότι αποτελεί βλασφημία προς τον χριστιανισμό, καθώς και η ολοκληρωτική απαγόρευση προβολής που είχαν επιβάλει οι κυβερνήσεις της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας, καθιστούσε την ταινία εκ των ων ουκ άνευ θέαμα για τις ημέρες του Πάσχα. 

Και ύστερα ήρθε η ίδια η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να μας τα τινάξει όλα στον αέρα.

«Η ζωή του Μπράιαν», υποστήριξε πριν από μερικά χρόνια ο Ρίτσαρντ Μπάριτζ, καθηγητής Θεολογίας και πρύτανης του King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, «αποτελεί εξαιρετικό φόρο τιμής στον Ιησού» και είναι «ιστορικά πολύ πιο ακριβής από αρκετές ταινίες» για τη ζωή του Χριστού.

Καθώς δεν είμαστε σε θέση να αποδείξουμε εάν υπήρξε ο Χριστός και πολύ περισσότερο εάν είχε τη μορφή ενός επαναστάτη, όπως τον αντιλαμβανόταν ο Ν. Καζαντζάκης, ενός θεανθρώπου, όπως τον θέλει η χριστιανική θρησκεία, ή ενός… Μπράιαν, σκεφτήκαμε να εξετάσουμε τις ιστορικές αλήθειες που παρουσιάζει η ταινία (Spoiler Alert: Οσοι δεν έχουν δει την ταινία, να το κάνουν πρώτα και ύστερα να συνεχίσουν την ανάγνωση).

Η περίφημη σκηνή του λιθοβολισμού δεν θα μπορούσε να έχει πραγματοποιηθεί –τουλάχιστον όχι υπό την επίβλεψη Ρωμαίων στρατιωτών- καθώς δεν υπήρχε σχετική ποινή στο νομικό σύστημα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο λιθοβολισμός όμως ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στον εβραϊκό ποινικό κώδικα –σε βαθμό που εφαρμοζόταν ακόμη και εναντίον πολύ κακών ηθοποιών. Για την ακρίβεια, ο λιθοβολισμός ήταν μία από τις τέσσερις τιμωρίες της εποχής: αν δεν είχες τη «χαρά» να λιθοβοληθείς μπορούσαν να σου κόψουν το κεφάλι με σπαθί, να σε στραγγαλίσουν ή να σε βάλουν να πιεις λιωμένο ατσάλι.

Εσύ που φωνάζεις για τη Μακεδονία πρόδωσες την πατρίδα μου

Εσύ που φωνάζεις για τη Μακεδονία φαίνεται ότι έχεις άλλες προτεραιότητες από αυτούς που ανησυχούν για την τραγωδία των προσφύγων και τα εκατοντάδες παιδιά που ξέβραζαν οι ακτές μας. Ας μιλήσουμε λοιπόν σε μια γλώσσα που καταλαβαίνεις και σε αφορά. Τη γλώσσα της εθνικής κυριαρχίας και της πατρίδας.

Εδώ και χρόνια ανέχεσαι δυο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, τα οποία παραβίασαν το σύνταγμα της χώρας μου προκειμένου να διασώσουν ξένες, ως επί το πλείστον, τράπεζες και να τοποθετήσουν τοποτηρητές της ΕΕ και του ΔΝΤ μέσα στα υπουργεία και τις κρατικές υπηρεσίες.

Δεν σε πείραζε τόσο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε ξένες πολυεθνικές ή ακόμη και απευθείας σε ξένες κρατικές εταιρείες. Και δεν αρκέστηκες στην κινητή και ακίνητη περιουσία του τόπου μου. Ανέχτηκες ακόμη και το εθνο-προδοτικό κόμμα της Χρυσής Αυγής που έφτασε να συζητά το ξεπούλημα ελληνικών νησιών.

Δεν σε ενοχλούσε και τόσο ότι αυτό το κόμμα (όπως έκαναν και αρκετά μεγαλοστελέχη της Νέας Δημοκρατίας) στήριζε τη χούντα των συνταγματαρχών, που παρέδωσε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία ή τους ταγματασφαλίτες που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς κατακτητές.

Με το πιστόλι μου ανοίγω (πολιτικούς) τάφους

 

Άρης Χατζηστεφάνου

 

Θέλουμε μια κοινωνία χωρίς τάξεις. Χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Από την ταινία «Τρινιτά: με το πιστόλι μου ανοίγω τάφους»

 

Δύο νέες ταινίες γουέστερν, «Οι μισητοί 8» του Ταραντίνο και «Η επιστροφή» του Ινιάριτου υποτίθεται ότι προσφέρουν νέο πολιτικό περιεχόμενο σε αυτό το παρεξηγημένο είδος κινηματογράφου. Αυτά τα λένε, όμως, όσοι δεν γνώρισαν ποτέ την πολιτική παρακαταθήκη των σπαγγέτι γουέστερν.

«Οι μισητοί 8», έγραφε πρόσφατα το περιοδικό «Variety», αποτελούν την πλέον πολιτική ταινία του Ταραντίνο – άποψη την οποία αναπαρήγαγαν σύντομα δεκάδες ακόμη περιοδικά και εφημερίδες σε όλο τον κόσμο.

Οι αναφορές στον αμερικανικό εμφύλιο και τον ρατσισμό της αμερικανικής κοινωνίας, που παρουσιάζονται μέσα από ένα (χιουμοριστικό;) λουτρό αίματος, με πρωταγωνιστές κακοποιούς, πρώην στρατιωτικούς και κυνηγούς κεφαλών θεωρήθηκε αρκετή για να χαρακτηριστεί η ταινία «πολιτική».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν αρκετοί κριτικοί κινηματογράφου και για την ταινία «Η επιστροφή» του Αλεχάντρο Ινιάριτου.

Εδώ υποτίθεται ότι μέσα από την (εξαιρετική ομολογουμένως) φωτογραφία και τις πενήντα αποχρώσεις του αίματος ο σκηνοθέτης αποκαθιστά την αλήθεια για τις σχέσεις των Αμερικανών εποίκων με τις φυλές των γηγενών που εξολοθρεύτηκαν στο όνομα της... ανάπτυξης.

Ασχέτως της καλλιτεχνικής αξίας των δυο σύγχρονων γουέστερν, τα «πολιτικά» τους μηνύματα απλώς επιβεβαιώνουν τη ρηχότητα αλλά και την ατολμία που κυριαρχεί πλέον στο Χόλιγουντ.

Γιατί όσα ψελλίζει σήμερα ο Ταραντίνο και ο Ινιάριτου τα είχαν βροντοφωνάξει άλλοι σκηνοθέτες γουέστερν πριν από μισό αιώνα.

Τα αμερικανικά γουέστερν είχαν αρχίσει να αποκαθιστούν την ιστορική αλήθεια για τη γενοκτονία των Ινδιάνων ήδη από τη δεκαετία του ’50, όταν ο Ντέλμερ Ντέιβις παρουσίασε το «Σπασμένο βέλος».

«Στην ταινία» θα γράψει αρκετά χρόνια αργότερα ο πρώην διευθυντής της Monde Diplomatique, Ιγνάσιο Ραμονέ, «ο Ντέιβις παρουσιάζει την κατάκτηση της Δύσης σαν μια αποικιοκρατική επιχείρηση αφαίρεσης εδαφών που ανήκαν στις κοινότητες των Ινδιάνων».

Το απαρτχάιντ του Ιντερνετ

    
Οι ξένοι ανταποκριτές πρέπει να παίρνουν διαπιστεύσεις απευθείας από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ και συχνά αναγκάζονται να στέλνουν το υλικό σε επιτροπές λογοκρισίας του Στρατού

 

Άρης Χατζηστεφάνου

     

Για μια χώρα που κατηγορείται για σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά ακόμη και για εγκλήματα πολέμου δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να κυκλοφορούν βίντεο που να επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες. Το Ισραήλ σκέφτηκε να λύσει το πρόβλημα με μια μικρή βοήθεια από την Google και το Υoutube.

Χωρίς λογοκρισία η κοινή γνώμη μπορεί να αποκτήσει μια πολύ συγκεχυμένη εικόνα της πραγματικότητας

Αμερικανός στρατηγός Ουίλιαμ Ουέστμορλαντ

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση στην οποία ο Οσάμα μπιν Λάντεν συναντά τον (ιδρυτή του Facebook) Μαρκ Ζούκεμπεργκ» έλεγε πρόσφατα ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, υποστηρίζοντας ότι «το πρόσφατο κύμα βίας υποκινείται από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης»… και όχι από τη διαρκή κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών.

Και επειδή ο Οσάμα μπιν Λάντεν δεν είναι διαθέσιμος για κανενός είδους συνομιλίες, η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να απευθυνθεί σε υπηρεσίες όπως η Google και το Youtube. Οπως μετέδωσαν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Χοτοβέλι συναντήθηκε με εκπροσώπους των δύο υπηρεσιών για να συζητήσουν τρόπους αντιμετώπισης της «υποκίνησης βίας και τρομοκρατίας».

Η έννοια της «υποκίνησης», βέβαια, την οποία η ισραηλινή κυβέρνηση επιθυμεί να διακόψει, έχει διαφορετικές ερμηνείες. Επισήμως το Ισραήλ αναφέρεται σε ιστοσελίδες που προτρέπουν άμεσα τους Παλαιστινίους σε πράξεις βίας, προσφέροντας ακόμη και συμβουλές για την πραγματοποίηση επιθέσεων.

Γαμώτο, ξέχασα το διαβατήριο

Ανανέωση: Λίγες ώρες από τη στιγμή που γράφτηκε το κείμενο επιβεβαιώθηκε ότι το διαβατήριο που βρέθηκε δίπλα σε έναν από τους δράστες ήταν πλαστό. 

Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί στο Ιντερνετ η γελοιογραφία ενός Άραβα σκιτοσγράφου, που σατιρίζει την ευκολία με την οποία τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αποδέχτηκαν άμεσα την πληροφορία ότι ένας από τους δράστες των φρικτών επιθέσεων στο Παρίσι ήταν Σύρος πρόσφυγας, που πέρασε από τα ελληνικά σύνορα. Γαμώτο, γράφει η λεζάντα, ξέχασα το διαβατήριο.

Το σκίτσο θα μπορούσε εύκολα να ενταχθεί στις δεκάδες θεωρίες συνωμοσίας, που κυκλοφορούν τα τελευταία 24ωρα αφού υπονοεί ότι η παρουσία ενός συριακού διαβατηρίου στον τόπο της επίθεσης είναι τουλάχιστον ύποπτη. Είναι πολύ πιθανό να είναι θεωρία συνωμοσίας.

Παραδόξως τα σχετικά ερωτηματικά δεν ξεκίνησαν από τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο ούτε περιορίστηκαν στους γνωστούς συνωμοσιολόγους.

Όχι σύντροφε συριζαίε, δεν είμαστε στην ίδια μεριά της ιστορίας

Με οργή, ισχυρές δόσεις εμπάθειας και κατηγορίες περί σεχταρισμού αντιδρούν στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στην απόφαση των διοργανωτών του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να τους αποκλείσει από τη φετινή διοργάνωση.

Τα βασικά επιχείρημα σου είναι ότι μια παράταξη που έδωσε αγώνες για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, που ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στο ρατσισμό και το φασισμό, δεν μπορεί να αποκλείεται από ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ.

Κανείς δεν αμφισβητεί την μέχρι σήμερα πορεία σου. Σου αξίζουν συγχαρητήρια για τους αγώνες που έδωσες. Μόνο που οι κοινωνικοί αγώνες – σύντροφε συριζαίε – είναι σαν τα ομόλογα: οι προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν τις επόμενες.

Εξάλλου, ακόμη και αν δεχθούμε ότι παραμένεις ενεργός στη μάχη για την κοινωνική δικαιοσύνη (και δεν έχουμε κανένα λόγο να το αμφισβητούμε) αν είσαι αριστερός γνωρίζεις πολύ καλά ότι χωρίς οικονομική δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει κανενός άλλου είδους δικαιοσύνη.

Η πολιτική που ενέκρινες θα συνεχίσει να μετατρέπει τη χώρα σε αποικία χρέους. Χιλιάδες ακόμη άνθρωποι θα αυτοκτονήσουν λόγω της ψήφου σου. Πολλά παιδιά θα λιποθυμήσουν από την πείνα τις πρωινές ώρες του σχολείου και χιλιάδες ακόμη νέοι θα μεταναστεύσουν.

Η ζωή των ξένων μεταναστών θα παραμείνει φρικτή όσες κουβέρτες και αν τους μοιράσεις. Γιατί στην τελική ανάλυση κάθε μετανάστης δεν είναι παρά ένας εργάτης και όσο επιδεινώνεις τη θέση του τελευταίου Έλληνα εργάτη τόσο χειρότερη κάνεις τη θέση του ξένου εργαζόμενου, που δεν έχει ούτε τα στοιχειώδη μέσα προστασίας από την αυθαιρεσία της εργοδοσίας.

Καλέ! Βγήκαμε από το ευρώ και δεν λέτε τίποτα

Πριν από μερικές εβδομάδες, κατά τη διάρκεια του διεθνούς συνεδρίου Democracy Rising που πραγματοποιήθηκε στην Νομική Σχολή Αθηνών, ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αριστείδης Μπαλτάς υποστήριξε ότι σε περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη δεν θα υπάρχει νερό στα νησιά σε διάστημα 48 ωρών.

Το επιχείρημα επανέλαβε λίγο αργότερα και ο καθηγητής Κώστας Δουζίνας, προκαλώντας την έντονη αντίδραση αρκετών παρευρισκομένων που υποστήριζαν ότι «αυτά είναι επιχειρήματα τύπου Mega».

Και ύστερα ήρθε αυτή η είδηση για το νερό στα νησιά: Η Ζάκυνθος, διαβάσαμε στα Νέα, κινδυνεύει να μείνει χωρίς νερό.

Συγκεκριμένα: Τον κίνδυνο να μείνει το νησί χωρίς νερό τις επόμενες ημέρες αντιμετωπίζει η ΔΕΥΑΖ, λόγω της μεγάλης οφειλής προς τη ΔΕΗ, η οποία, χθες, έκανε γνωστό ότι προχωρά άμεσα σε διακοπή ηλεκτροδότησης στα αντλιοστάσια.Εδώ και αρκετό καιρό, η διοίκηση της ΔΕΥΑΖ έχει κάνει έκκληση στους δημότες να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους για να μπορέσει να πληρώσει τη ΔΕΗ, αλλά η γενικότερη οικονομική κατάσταση δεν βοηθά κανέναν.

Ποιος συντηρεί τη «συμμορία» του ευρώ;

 

Άρης Χατζηστεφάνου

     

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους έφερε πριν από εβδομάδες στο φως τα «σεμινάρια δημοσιογράφων» του ΔΝΤ. Μήπως όμως διαθέτει και η Ε.Ε. τα δικά της «σχολεία» για να προωθεί το ενιαίο νόμισμα, να δικαιολογεί τις πραξικοπηματικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ και τη διαρκή διάσωση των τραπεζών σε βάρος των πολιτών; Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο τα διαθέτει, αλλά τα μαθήματα ξεκινούν από την… Δ' Δημοτικού.

Με ετήσιο προϋπολογισμό 3.3 δισ. ευρώ για διαφημίσεις, η Ε.Ε ξοδεύει περισσότερα για την προβολή της και από την Coca- Cola

(Eκθεση της βρετανικής οργάνωσης TPA)

Tο 1998 ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια περίεργη εντολή. Διέταξε να πολτοποιηθούν 75.000 αντίτυπα ενός παιδικού κόμικς με τίτλο «Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου». Στο βιβλίο τρία παιδιά που ζουν στην Ε.Ε. πραγματοποιούν ένα ταξίδι στον χρόνο για να βρεθούν σε μια Ευρώπη η οποία είναι ακόμη χωρισμένη με σύνορα και όπου διεφθαρμένοι συνοροφύλακες λαδώνονται για να επιτρέψουν τη μετακίνηση των πολιτών.

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

 

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

 

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

 

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Ιούλιος 2015: Χαμογέλα πανάθεμά σε

Βλέπω μια κατήφεια γύρω μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Ωραία, η κυβέρνηση Τσίπρα προωθεί ένα τρίτο μνημόνιο, η σκληρότητα του οποίου έχει δοκιμαστεί μόνο σε χώρες υπό στρατιωτική κατοχή. Και αυτό ενώ η ίδια κυβέρνηση έχει μόλις προδώσει τη δημοκρατική βούληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Γιατί, τι ακριβώς περιμένατε; Ότι ένας πρωθυπουργός που συγχέει στο μυαλό του το διεθνισμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών θα μπορούσε να διαπραγματευτεί κάτι καλύτερο – εάν δηλαδή το Βερολίνο δεν ήθελε να του πετάξει ένα ξεροκόμματο;

 

Γιατι να τα καταφέρει; Επειδή στα νεανικά του χρόνια φορούσε μπλούζες με τον Τσε Γκεβάρα και έβγαλε το γιο του Ερνέστο; Ας σοβαρευτούμε.

   

Αυτή η μάχη ήταν εκ προοιμίου χαμένη – είτε δεχθούμε το καλό σενάριο, ότι η κυβέρνηση πήγε απροετοίμαστη είτε το κακό, ότι εξυπηρετεί συμφέροντα οικονομικών κύκλων που έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με την ευρωζώνη.

 

Είμαι Έλληνας δημοσιογράφος…

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν η αστυνομία έστειλε στην εντατική τον φωτορεπόρτερ Μάριο Λώλο και τον δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο. Αλλά δεν σε θυμάμαι εκεί.

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν συνέλαβαν τον Κώστας Βαξεβάνη γιατί αποκάλυψε τη λίστα Λαγκάρντ. Εσύ συνομιλούσες με τα μέλη της λίστας – αν δεν ήσουν και εσύ ένα από αυτά.
Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν κάποιος που παρουσιάστηκε ως ο Μελισσανίδης (και δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι δεν ήταν) τηλεφώνησε στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο στο Unfollow και απείλησε να σκοτώσει αυτόν και όποιον βρισκόταν γύρω του. Ο Μελισσανίδης όμως ήταν φίλος του Σαμαρά και εσύ μιλούσες με τον δικηγόρο του, τον Φαήλο Κρανιδιώτη.

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν εκατοντάδες συνάδελφοί μου και εγώ απολυθήκαμε, γιατί τολμήσαμε να παρουσιάσουμε εναλλακτικές προτάσεις στα μνημόνια τα οποία προωθούσαν οι τράπεζες που πληρώνουν το μισθό σου.

Δέκα αποδείξεις ότι η «σοβαρή Χ.Α» είναι εδώ

1) Γιατί έχουν τον Άδωνι Γεωργιάδη και στελέχη της ΟΝΝΕΔ να δηλώνουν ότι δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο

 

2) Γιατί έχουν τον Σαμαρά να ζητά απομάκρυνση των παιδιών μεταναστών από βρεφονηπιακούς σταθμούς.

 

3) Γιατί έχουν το Ποτάμι να υποστηρίζει ψευδώς ότι η χούντα άφησε μηδενικό χρέος

 

4) Γιατί έχουν τον Θανάση Πλεύρη, τέκνο του πατέρα του ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού Κωνσταντίνου Πλεύρη, να ζητά μαζί με τη Χρυσή Αυγή, να μην δοθεί η εκπαιδευτική άδεια που δικαιούται ο Ρωμανός και να απομακρυνθούν οι Σύροι πρόσφυγες από το Σύνταγμα γιατί χαλάνε την εορταστική εικόνα της πόλης.

 

5) Γιατί έχουν τον εκλεκτό του δικτάτορα Παπαδόπουλου, Μάκη Βορίδη, να προετοιμάζεται για την ηγεσία της ΝΔ.

 

6) Γιατί έχουν ανθρώπους σαν τον Μπαλτάκο να δημιουργεί το κόμμα του στρατού και της αστυνομίας ανοίγοντας κερκόπορτες για την ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτεύματος, όπως ζητούσαν παλαιότερα και ΜΜΕ σαν το Protagon  

Καπιταλισμός και δημοκρατία – δρόμοι ασύμπτωτοι

    

«Η πλουτοκρατία στρέφεται εναντίον της Δημοκρατίας». Ο τίτλος θα μπορούσε να προέρχεται από πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη ή του κομματικού οργάνου κάποιου κομμουνιστικού κόμματος σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν όμως γραμμένος στις εσωτερικές σελίδες των New York Times και έφερε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Πολ Κρούγκμαν. Στο άρθρο του ο νομπελίστας οικονομολόγος αναφερόταν σε πρόσφατες δηλώσεις του ηγέτη του Χονγκ Κονγκ, Λεούνγκ Τσουν-Γινγκ,  ο οποίος όταν τον ρώτησαν γιατί δεν δέχεται την παροχή καθολικής ψήφου στους πολίτες απάντησε ότι σε μια τέτοια περίπτωση η πολιτική ατζέντα θα καθορίζονταν από ανθρώπους που κερδίζουν λιγότερα από 1800 δολάρια το μήνα! Ο Κρούγκμαν συγκρίνει τα λόγια του Λεούνγκ Τσουν-Γινγκ με τις θέσεις που ακούγονται όλο και συχνότερα και στις ΗΠΑ για την ανάγκη να μην συμμετέχουν τα φτωχότερα στρώματα στην εκλογική διαδικασία. Είναι, όπως λέει, η πεποίθηση των οικονομικά ισχυρών ότι η δημοκρατία είναι επικίνδυνη για την οικονομία.

Μέχρι πρότινος η άποψη ότι ο καπιταλισμός, στη σημερινή του μορφή, είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία προερχόταν από ανθρώπους στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ο Σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ μου εξηγούσε σε παλαιότερη συνέντευξή του ότι οι ελίτ στη Δύση επιχειρούν να εισάγουν στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ το λεγόμενο «καπιταλισμό με ασιατικό πρόσωπο» – μια μορφή διακυβέρνησης, δηλαδή, η οποία θα λειτουργεί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής χωρίς τα «βαρίδια» της δημοκρατίας. Αρκετές ακόμη από τις πιο προβεβλημένες προσωπικότητες της αριστερής διανόησης, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Ταρίκ Αλί υποστήριζαν ότι «ο καπιταλισμός στη σημερινή του μορφή είναι ριζικά ασύμβατος με τη δημοκρατία» – ο πρώτος μάλιστα θέτει και το ερώτημα αν το σημερινό οικονομικό σύστημα μπορεί να συνυπάρξει με τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό ή θα οδηγήσει στην εξαφάνισή του.

Τι γίνεται όμως όταν η ιδέα της ασυμβατότητας του καπιταλισμού με τη δημοκρατία περνά από τα αριστερά του πολιτικού φάσματος προς τα κέντρο ή ακόμη και σε συντηρητικούς σχολιαστές;
Αν και για τα δεδομένα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος ο Πολ Κρουγκμαν θεωρείται από πολλούς ως «ριζοσπάστης», στην πραγματικότητα δεν πρεσβεύει τίποτα περισσότερο από τον Κεϋνσιανισμό του Ρούσβελτ, τον οποίο ακολουθούσε σε σημαντικό βαθμό το αμερικανικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μέχρι και τις δεκαετίες του ‘50 και του ’60. Η κριτική του λοιπόν προέρχεται από το κέντρο και όχι από τα αριστερά. Στο ίδιο μήκος κύματος συναντά κανείς και ακαδημαϊκούς όπως ο Σέλντον Γούλιν, καθηγητής πολιτικών επιστημών, ο οποίος δίδασκε για αρκετά χρόνια στα κορυφαία πανεπιστήμια του Μπέρκλεϊ και το Πρίνστον.

Γιατί το Ποτάμι είναι τόσο φιλοχουντικό;

 

Ούτε δυο εβδομάδες δεν είχαν περάσει από τα τερατώδη ψέματα που εκστόμισε ο “φιλόσοφος” του ποταμιού Στέλιος Ράμφος για το δήθεν μηδενικό χρέος που άφησε πίσω της η χούντα και το Ποτάμι επανήλθε στην υπόγεια φιλοχουντική στάση που εκφράζει εδώ και χρόνια ο Σταύρος Θεοδωράκης.

“Η εξέγερση των φοιτητών το ’73″ διαβάσαμε σε ανακοίνωση του κόμματος” ήταν μια ηρωική πράξη που έγινε κόντρα στους κομματικούς μηχανισμούς της εποχής”.



Δεν χρειάζεται φυσικά να μπει κανείς στον κόπο να εξηγεί στον “δημοσιογράφο – πλυντήριο της Χρυσής Αυγής”, Σταύρο Θεοδωράκη, ότι στα χρόνια της δικτατορίας δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα.

Μην πυροβολείτε τους ολιγάρχες

Του Αρη Χατζηστεφάνου

 

Διεθνή μέσα ενημέρωσης κάνουν ανοιχτά λόγο για μια μαφιόζικου τύπου αστική τάξη που ελέγχει την Ελλάδα στο πρότυπο των Ρώσων ολιγαρχών και της ιταλικής μαφίας. Αλήθεια, ποιος περίμεναν να κυβερνά τη χώρα; Το αόρατο χέρι του Ανταμ Σμιθ;

 

Δημοκρατία, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι το καθεστώς στο οποίο κυριαρχούν οι ελεύθεροι και φτωχοί, ενώ ολιγαρχία, όταν κυριαρχούν οι πλούσιοι και ευγενούς καταγωγής. Ο ορισμός είναι τόσο ξεκάθαρος ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να τον ξεχάσεις. Στο πέρασμα των χρόνων, όμως, πολλοί ήταν οι πλούσιοι και ολιγάριθμοι που προσποιούνταν ότι δεν τους αρμόζει ο τίτλος του ολιγάρχη. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης ο όρος «ολιγάρχες» έφτασε να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τους νέους επιχειρηματίες της Ρωσίας και του πρώην ανατολικού μπλοκ που θησαύρισαν σε διάστημα λίγων ημερών λεηλατώντας τη δημόσια περιουσία. Ο όρος επανήλθε στο καθημερινό λεξιλόγιο της Δύσης μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της ουκρανικής κυβέρνησης από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.

Αυτό που ποτέ δεν αναφέρουν όμως τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας είναι ότι ο όρος χρησιμοποιείται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια για να περιγράψει και την ελληνική οικονομική ελίτ. «Η ελληνική τραγωδία είναι οι ολιγάρχες-αρπακτικά» έγραφαν από τον Νοέμβριο του 2011 οι «Financial Times», συγκρίνοντας την κορυφή της ελληνικής αστικής τάξης με την Καμόρα – τη μαφία της Νάπολης. «Χρησιμοποιώντας τα υστερικά ΜΜΕ που ελέγχουν», συνέχιζε το άρθρο, «περιμένουν να κατασπαράξουν τη δημόσια περιουσία που ιδιωτικοποιείται». Ενα χρόνο αργότερα το γερμανικό περιοδικό «Stern» εντόπιζε τους Ελληνες ολιγάρχες στα πρόσωπα συγκεκριμένων επιχειρηματιών, όπως ο Μπόμπολας, ο Αγγελόπουλος, ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης και ο Κόκκαλης. Για άλλη μια φορά γινόταν σύγκριση με τους Ρώσους ολιγάρχες και την ιταλική μαφία, ενώ οι συντάκτες δεν παρέλειπαν να αναφερθούν και στο παρελθόν συγκεκριμένων επιχειρηματιών, όπως λόγου χάρη τις φερόμενες σχέσεις του Κόκκαλη με τη Στάζι κ.ο.κ.

Το τελευταίο κρούσμα μάς έρχεται αυτό τον μήνα από το περιοδικό «Foreign Affairs» -τη βίβλο της αμερικανικής διπλωματίας- σε ένα άρθρο με τίτλο: «Η κακοδιοίκηση των ολίγων – Πώς οι ολιγάρχες κατέστρεψαν την Ελλάδα». Το άρθρο βρίθει από ανακρίβειες (παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα «ακροαριστερό κόμμα [sic] που θέλει να εθνικοποιήσει τις τράπεζες [sic] και να βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ [sic]», περιλαμβάνει τερατώδη ψέματα («η Ελλάδα είχε πάνω από ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους»), ενώ αναπαράγει αυτολεξεί την κυβερνητική προπαγάνδα περί εξόδου από την κρίση («πρωτογενές πλεόνασμα», «επιτυχής έξοδος στις αγορές» κ.ο.κ). Ο συντάκτης του, μάλιστα, σε ένα κρεσέντο νεοφιλελευθερισμού εκφράζει την πικρία του για το γεγονός ότι οι δαπάνες υγείας ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν προς στιγμήν επί κυβερνήσεως Καραμανλή. Παρ’ όλα αυτά το κείμενο του «Foreign Affairs» παρουσιάζει στοιχεία για τους Ελληνες ολιγάρχες, που κανένας εχέφρων δημοσιογράφος δεν θα τολμούσε να αναπαραγάγει στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, εάν δεν ήθελε να απολυθεί σε διάστημα 24 ωρών. Για άλλη μια φορά παρελαύνουν τα ονόματα των Βαρδινογιάννη και Μπόμπολα, ενώ στους ολιγάρχες προστίθενται τώρα και ο Ψυχάρης και ο Σάλλας. Στο κείμενο, μάλιστα, επισημαίνεται ότι «η είσοδος της Ελλάδας στην Ε.Ε. το 1981 [εννοεί μάλλον στην ΕΟΚ]… δεν αποδυνάμωσε τις παραδοσιακές ιεραρχίες αλλά τις ενδυνάμωσε», προσφέροντας στους Ελληνες ολιγάρχες νέες πηγές ρευστότητας.

Η χρεοκοπία του Ντιτρόιτ αποτελεί έγκλημα εκ προμελέτης για εργαζόμενους και συνταξιούχους

«Ότι είναι καλό για την Τζένεραλ Μότορς είναι καλό και για τις ΗΠΑ», έλεγαν τα στελέχη της εταιρείας, όταν η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία αποτελούσε την καρδιά της ακμάζουσας οικονομικής υπερδύναμης. Και το Ντιτρόιτ ήταν για πολλά χρόνια η πρωτεύουσα αυτής της αυτοκρατορίας. Αντιστρέφοντας την πρόταση μπορούμε σήμερα να καταλάβουμε πως «ότι είναι κακό για το Ντιτρόιτ είναι κακό και για το μέλλον της Αμερικής αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας». Η προειλημμένη απόφαση της χρεοκοπίας αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κερδίσουν οι τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Ουσιαστικά, όπως συνέβη και σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, κήρυξε στάση πληρωμών προς τους πολίτες προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προκάλεσαν την κρίση.

Το Ντιτρόιτ βρίσκεται τα τελευταία 24ωρα σε καθεστώς ολοκληρωτικού ελέγχου των τραπεζών που τοποθέτησαν έναν δικό τους άνθρωπο, τον ειδικό διαχειριστή Κέβιν Ορ, σε ρόλο απόλυτου ηγεμόνα όλων των κατοίκων της πόλης. Η απόφαση της χρεοκοπίας ελήφθη ύστερα από σειρά μυστικών επαφών που είχε ο Ορ με τραπεζίτες της UBS, της Μέριλ Λιντς και της Bank of America, οι οποίες ουσιαστικά καθόρισαν και τους όρους της αθέτησης πληρωμών. Ο νέος τσάρος του Ντιτρόιτ είχε ξεκαθαρίσει από πολύ νωρίς τη στάση του ζητώντας από τα ασφαλιστικά ταμεία να δεχθούν μόλις 10 σεντς για κάθε δολάριο που τους χρωστά ο δήμος – ουσιαστικά δηλαδή να «κουρέψουν» κατά 90% τα αποθεματικά τους και σε δεύτερο επίπεδο τις συντάξεις που χορηγούν. Την ίδια ώρα όμως συζητούσε να δώσει έως και 75 σεντς στο δολάριο στους πιστωτές. Πρόκειται για μια ιδιότυπη αναδιανομή εισοδήματος προς το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο ληστεύει σε μια ημέρα τις τσέπες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών.

Παράλληλα η χρεοκοπία μεταφράζεται σε μια ευκαιρία ξεπουλήματος των τελευταίων στοιχείων δημόσιας περιουσίας όπως το δίκτυο ύδρευσης, η υπηρεσία διαχείρισης απορριμάτων αλλά ακόμη και τα περίφημα έργα τέχνης που φυλάσσονται στο μουσείο της πόλης. Δεκάδες κοράκια του χρηματοπιστωτικού συστήματος περίμεναν εδώ και χρόνια αυτή τη στιγμή προκειμένου να παρακάμψουν τις αντιδράσεις των κατοίκων και κυρίως των συνδικάτων και να μετατρέψουν την πόλη σε μια «ειδική οικονομική ζώνη» με μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.

Το προσοδοφόρο πλιάτσικο όμως στις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που σύντομα θα επεκταθεί σε αρκετές ακόμη πόλεις και πολιτείες των ΗΠΑ, δεν μπορεί να κρύψει την γενικότερη παρακμή της αμερικανικής οικονομίας και την μεταφορά των οικονομικών κέντρων του πλανήτη προς Ανατολάς. Η χρηματιστικοποιήση της οικονομίας σε βάρος της πραγματικής παραγωγής και η μεταφορά των βιομηχανικών μονάδων στη Λατινική Αμερική και την Ασία προσέφερε κέρδη δισεκατομμυρίων σε συγκεκριμένες τράπεζες αλλά έφαγε και το σκαρί της εθνικής οικονομίας. Η διαδικασία ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 70 αλλά πήρε χαρακτηριστικά πογκρόμ εναντίον των εργαζομένων και των κοινωνικών παροχών στα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν.

Έχουμε πόλεμο! Γιατί δεν πολεμάτε;

H πτώση του ΑΕΠ που "πέτυχε" η Τρόικα έχει παρατηρηθεί μόνο σε καιρό πολέμου. Aux armes citoyens

«Και εσείς τι κάνετε;». Η αναθεματισμένη ερώτηση ερχόταν ξανά και ξανά σε όλες τις προβολές και τις ομιλίες που πραγματοποιήσαμε στο πλαίσιο της περιοδείας του ντοκιμαντέρ Catastroika σε πέντε πόλεις της Γαλλίας.

Το κοινό κατανοούσε τις περιγραφές της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του αυταρχισμού που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, ήταν όμως εμφανές ότι περίμενε και μια δυναμική απάντηση. Πριν από ένα χρόνο αντιμετώπιζαν τους Έλληνες σαν την «επαναστατική πρωτοπορία» της Ευρώπης. Φέτος σαν να ψιλιάστηκαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ φάνηκε να δίνει μια απάντηση σε αυτή την αδράνεια με ένα άρθρο του στον Guardian. Οι λαοί, έλεγε δεν εξεγείρονται στο αποκορύφωμα της κρίση αλλά όταν μια γενιά συνειδητοποιεί ότι το μέλλον της θα είναι χειρότερο από αυτό των γονιών της.

Η ιστορία των μεγάλων εξεγέρσεων του 20ου αιώνα φαίνεται να τον επιβεβαιώνει: Ο παγκόσμιος Μάης του ’68, δεν ήρθε με την οικονομική κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70 αλλά λίγο πριν από αυτή – όταν ο δυτικός κόσμος διαισθάνθηκε ότι το όνειρο της διαρκούς μεταπολεμικής ανάπτυξης ήταν κλινικά νεκρό. Ο ελληνικός Δεκέμβρης του ’08 ήταν μια μικρογραφία αυτής της κατάστασης. Προέβλεψε την κρίση, δεν την αντιμετώπισε.