Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Κορίνθου : Όχι στις «συσκέψεις εργασίας» στα κομματικά γραφεία !

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Κορίνθου δέχθηκε πρόσκληση για συνάντηση εργασίας στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρακάτω παραθέτουμε την απάντηση του Κ.Ι.Α. Κορίνθου.
Αγαπητοί κύριοι

Μετά από δέκα μήνες στην κυβέρνηση γνωρίζετε πολύ καλά όλους τους ανθρωποκτόνους νόμους που ψήφισαν οι προηγούμενοι, τους οποίους καταγγέλατε εντονότατα ως αντιπολίτευση και τους οποίους εξακολουθείτε να διατηρείτε.

Γνωρίζετε πολύ καλά την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Γνωρίζετε πολύ καλά το τεράστιο πρόβλημα των ανασφάλιστων, το οποίο και όντας αντιπολίτευση είχατε δεσμευτεί ότι θα επιλύσετε.

Γνωρίζετε πολύ καλά την τεράστια συμμετοχή στο φάρμακο που αδυνατεί ακόμη και ο ασφαλισμένος χαμηλοσυνταξιούχος να καλύψει.

Γνωρίζετε πολύ καλά την ιδιωτική εταιρία ΕΣΑΝ που σύσσωμος ο ιατρικός κόσμος και εσείς φυσικά, καταγγέλατε ως επικίνδυνη εμπορευματοποίηση της Υγείας.

Γνωρίζετε πολύ καλά το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ανασφάλιστοι και ασφαλισμένοι, ογκολογικοί άρρωστοι.

Γνωρίζετε πολύ καλά το τεράστιο πρόβλημα με τις απλήρωτες εφημερίες κρατικών γιατρών όπως και τις τεράστιες καθυστερήσεις στις πληρωμές των ιατρών παρόχων του ΕΟΠΥΥ.

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι οι δαπάνες για την υγεία από 7% του ΑΕΠ που ήταν το 2010 έχουν κατρακυλήσει στο 4,5 % του ΑΕΠ ενώ ο μέσος όρος των ευρωπαικών χωρών είναι 8% του ΑΕΠ.
Γνωρίζετε πολύ καλά όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα όχι μόνο γιατί είναι γνωστά στον καθένα αλλά γιατί τα χρησιμοποιήσατε και ως σημαία για την κατάληψη της εξουσίας.

Αγαπητοί κύριοι σε λίγους μήνες συμπληρώνετε ένα χρόνο στην Κυβέρνηση της χώρας, αυτοδίκαια λοιπόν μπαίνετε στο κάδρο των υπεύθυνων της εξόντωσης της υγείας, ψυχικής και σωματικής ενός ολόκληρου λαού.

Η φωνή του πάρα τη θέληση του άστεγου

Το κείμενο είναι του Βαγγέλη

ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΕΝΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Διεύθυνση: ΦΙΛΩ 1. Τιμή: Δωρεάν

http://www.koimamai-kato-apo-to-feggari.org

Τρία χρόνια αποκομμένος, πεινασμένος, ξεχασμένος,

έχω πλάϊ το παιδί μου, στην υπαίθρια εκδοχή μου.

Άστεγος κι εγώ πολίτης, όχι όμως λωποδύτης, κουβαλώ τα βάσανα μου,

τα χαμένα όνειρα μου.

Κλέψανε τη λευτεριά μου, την πατρίδα, τη χαρά μου,

δεν λύγισαν τα φτερά μου.

Με φωνάξανε αλήτη, και κοπρίτη, και λεχρίτη,

όμως μέσα μου ακόμα καταπίνω κάθε λύπη.

Νοσταλγώ τα βήματα μου,

δεν κουρεύω τα μαλλιά μου,

μόνος μες τη μοναξιά μου,

έγινα κι εγώ σπουργίτι,

ξέχασα τι είναι σπίτι.

Δίπλα μου με προσπερνάνε,

με κοιτάνε, άλλοι γελάνε,

αυτοκίνητα περνάνε, πιτσιλάνε και πατάνε.

Η ζωή στο δρόμο ένα,

έντονο και μόνο βλέμμα,

δίχως οίκτο και ελπίδα,

κάθε βράδυ ίδια ψύχρα.

Ο Θεός μ’ έχει ξεχάσει,

δεν υπάρχω, δεν πειράζει,

κάποτε έμοιαζα με σένα,

ίσως να’ χα ίδιο βλέμμα,

νόμιζα πως ήμουν κάτι,

ήταν όλα μια αυταπάτη.

Τώρα είμαι ένα ξένο,άσχημο ξεπερασμένο,

κάτι αποφασισμένο,χαλασμένο, πεταμένο.

Και ο δρόμος έχει κλίση,

δεν υπάρχει άλλη-λύση,

ήρθε η ώρα να μιλήσει,

η ψυχή πριν να μ’ αφήσει.

Να μιλήσει και για κείνους,

που πασχίζουνε για μένα,

και τα τρώνε ολοένα.