Τα «πλυντήρια» της Ευρώπης, από το Λουξεμβούργο και την Ελβετία ως το... Λονδίνο
Το Λονδίνο από το 2010 έχει περίοπτη θέση στη λίστα με τους 10 «πλέον ενδιαφέροντες» φορολογικούς παραδείσους που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό «Forbes»
Οσοι κράτησαν κάποτε με καμάρι κάποια αφορολόγητη ομπρέλα από τη Ρόδο και όσοι έχουν ακούσει κάτι για το Λίχτενσταϊν και το Μονακό αναρωτιούνται γιατί όλοι εσχάτως επιτίθενται στο «επιχειρηματικό μοντέλο» της Κύπρου και το απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως μη βιώσιμο. Αναρωτιούνται επίσης γιατί ένας τραπεζικός τομέας να θεωρείται ασφαλής και ακίνδυνος αν υπερβαίνει κατά μία ή δύο φορές το ΑΕΠ μιας χώρας και να θεωρείται επικίνδυνος αν το υπερβαίνει κατά έξι ή οκτώ φορές. Ιδιαίτερα αν η χώρα αυτή ανήκει σε μια οικονομική, νομισματική και πολιτική Ενωση κρατών, η οποία συμβαίνει το τελευταίο διάστημα να προωθεί εντατικά (και) την τραπεζική της ένωση. Διότι είναι απορίας άξιον γιατί ο τραπεζικός τομέας κάποιας χώρας-μέλους μιας νομισματικής Ενωσης να συγκρίνεται με το ΑΕΠ της ίδιας της χώρας και να μη λογίζεται ως μέρος του τραπεζικού τομέα της Ενωσης, αποτελούμενου από τις τράπεζες όλων των χωρών-μελών, για να συγκριθεί, ως σύνολο, με το συνολικό ΑΕΠ της Ενωσης.
