Πρώτα εκμετάλλευση, μετά απέλαση

Η πρόσφατη μετάφραση του κειμένου ”Κέντρα Κράτησης Μεταναστών: Εδώ είναι Γκουαντάναμο” κατέδειξε τις φρικαλεότητες που λαμβάνουν χώρα στα κέντρα κράτησης μεταναστών στη Βρετανία. Το παρόν κείμενο μας πάει πέρα από τα κέντρα κράτησης και διεισδύει στους εργασιακούς χώρους μεταναστών στο πολύβουο Λονδίνο, όπου η αφηγήτρια, μία καμαριέρα που ξεκίνησε ένα μπλογκ με στόχο την ενημέρωση, την οργάνωση συλλογικών αγώνων και τον συνδικαλισμό, μας ξεναγεί σε έναν από τους πιο σκληρούς εργασιακούς κλάδους, αυτόν της εστίασης. Η παραβίαση των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ολοκληρωτική έλλειψη σεβασμού για τον άνθρωπο στο όνομα του κέρδους, τα καθημερινά βιώματα εξευτελισμού από πελάτες και αφεντικά, η κούραση, η εξάντληση και η έλλειψη αλληλεγγύης και αγώνων, διαγράφουν μία ασφυκτική πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες. Αυτή τη στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι στη Βρετανία ζουν με το φόβο της σύλληψης, της απέλασης και της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Όμως ποιοί είναι αυτοί; Τι αντιμετωπίζουν στο εργασιακό  περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και πως διαμορφώνονται οι εμπειρίες τους σε μία χώρα που γίνεται ολοένα λιγότερο ανεκτική στη διαφορετικότητα;

 

 

μετάφραση και εισαγωγή: Black Cat

Πριν μερικές εβδομάδες οι εργαζόμενοι στις κουζίνες του εστιατορίου Byron Burger, που κατάγονται από διάφορες χώρες του κόσμου, κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο. Όταν έφτασαν βρήκαν την αστυνομία μετανάστευσης να τους περιμένει και ως αποτέλεσμα συνελήφθησαν και απελάθηκαν 35 άνθρωποι. Οι υπόλοιποι κρύβονται κάπου εκεί έξω. Κάποιοι από τους υπαλλήλους αυτούς εργάζονταν στο Byron εδώ και τέσσερα χρόνια. Το Byron Burger σκόπευε να τους εργοδοτεί ενόσω μπορούσε να τους εκμεταλλεύεται με χαμηλό κόστος και να τους πετάξει στο δρόμο ανερυθρίαστα όταν πλέον η εργοδότησή τους δεν  συνέφερε οικονομικά την εταιρία. Η λογική πίσω από την εκμίσθωση εργατών χωρίς χαρτιά είναι πολύ απλή: η εταιρία δεν τους παρέχει το κατώτατο όριο μισθού και δεν σέβεται τους βασικούς εργασιακούς κανονισμούς ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Επέστρεψε στη γειτονιά του μετά από 40 χρόνια και φωτογράφησε τους ίδιους ανθρώπους

Γύρισε μετά από 40 χρόνια στην γειτονιά που είχε φωτογραφήσει και απαθανάτισε με τον φακό της κάμερας του, τους παλιούς γνωστούς του. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο (Pics)       

news247

       

O διασώστης Chris Porsz ξόδεψε ώρες ολόκληρες στην καρδιά του Peterborough στο Cambridgeshire της Μεγάλης Βρετανίας, το 1970 και φωτογράφησε τους κατοίκους της περιοχής.

 

Έτσι, τα καρέ του περιλαμβάνουν από Punks μέχρι αστυνομικούς και μετανάστες να τον παρακολουθούν να τραβάει φωτογραφίες τη γειτονία και τους κατοίκους της.

Σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, ο Chris Porsz επέστρεψε στην ίδια γειτονία για να απαθανατίσει με τον φωτογραφικό του φακό τις γωνιές της γειτονιάς που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη του, όπως και τους ανθρώπους που είχε γνωρίσει τότε.

Δικαίωση της Ισλανδίας για διαγραφή χρέους χωρίς αποζημίωση

Απόφαση κόλαφος για τους δανειστές της Ισλανδίας. Η Ισλανδία είχε το δικαίωμα, όταν οι τράπεζές της κατέρρευσαν τον Οκτώβριο του 2008, να αρνηθεί να αποζημιώσει τους ξένους επενδυτές, αποφάνθηκε σήμερα το δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Ανταλλαγών (AELE).


Το δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που παρουσίασαν η Βρετανία και η Ολλανδία, αναφέρεται στη σχετική δικαστική απόφαση.
   
Η απόφαση αναμενόταν για να γίνει γνωστό αν οι χρεοκοπημένες τράπεζες πρέπει ή όχι να διασώζονται με δημόσιο χρήμα.
   
Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν πάρει στεγαστικά δάνεια σε ξένα νομίσματα, όσο η ισλανδική Κορώνα ήταν σκληρό νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα, και οι κατοικίες τους να αξίζουν πολύ λιγότερο, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες και η οικονομία της χώρας, ενώ έπρεπε να πληρώνουν μεγαλύτερη δόση κάθε μήνα.
   
Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρέθηκαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών που είχαν αγοραστεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, καθώς οι τιμές των κατοικιών και οι μισθοί έπεφταν, ενώ ο πληθωρισμός είχε πάρει την ανιούσα. Η κατάσταση αυτή προκάλεσε γενική αγανάκτηση, τόσο εναντίον των τραπεζών όσο και της τότε κυβέρνησης.

Κανένα δάκρυ για τη Θάτσερ [Μια τριλογία άρθρων "για την κληρονομιά του σκότους" που άφησε η Μέγαιρα]

Το blog επέλεξε να αναδημοσιεύσει τρεις πηγές που σκιαγραφούν εν μέρη το προφίλ της Μέγαιρας - Θάτσερ... Ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τα θύματα των πολιτικών επιλογών της.

Ακολουθούν οι αναδημοσιεύσεις:
1. Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν: Η μαύρη παράδοση της τρόικας -Το «αόρατο χέρι» της αγοράς και η «σιδηρά κυρία»
2. Ο μύθος της Θάτσερ για το ποδόσφαιρο
3. Catastroika: H Naomi Klain και Slavoj Zizek για τη Thatcher

και ένας μεγαλοπρεπής επικήδειος....

1. Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν: Η μαύρη παράδοση της τρόικας

Το «αόρατο χέρι» της αγοράς και η «σιδηρά κυρία»

Το κακό που προκαλούν ορισμένοι οι άνθρωποι, συνεχίζει να ζει και μετά τον θάνατό τους. Η κληρονομιά της Θάτσερ αφήνει αυτή την πικρή γεύση. Πιστή στην ιδέα του οικονομικού φιλελευθερισμού, του κοινωνικού συντηρητισμού και του μεγαλείου της Βρετανίας, συνέτριψε τα συνδικάτα και ιδιωτικοποίησε μεγάλο μέρος της βρετανικής βιομηχανίας και οικονομίας. Η μαύρη κληρονομιά της «τρόικας» Θάτσερ-Ρίγκαν-Φρίντμαν, βαραίνει στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων έως σήμερα.

Η M.Θάτσερ απευθύνεται στο συνέδριο των Συντηρητικών στο Μπράιτον, τον Οκτώβριο του 1988

Τη δεκαετία του ’80, η Μάργκαρετ Θάτσερ στη Βρετανία, μαζί με τονΡόναλντ Ρίγκαν στις ΗΠΑ, ηγήθηκαν της μεγάλης στροφής στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό της σχολής του Σικάγου του Μίλτον Φρίντμαν, μετά την αποτυχία των κεϊνσιανών πολιτικών (κρίση '70), που διαδέχθηκαν τη «Μεγάλη Ύφεση» του '30 η οποία οδήγησε στη βαρβαρότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να βρει... διέξοδο.

Η Μάρκαρετ Θάτσερ, ήταν η μεγαλύτερη θιασώτης του μέντορα του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν και φανατική υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς. Οι συγκρούσεις που είχε προκαλέσει στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου η επιβολή κεφαλικού φόρου (Poll Tax) στη Βρετανία, έχουν μείνει στην ιστορία και δεν αποκλείεται να διοργανωθεί διαδήλωση στην ίδια πλατεία με αφορμή το θάνατό της.

Οι φορολογικοί παράδεισοι και η τιμωρία της Κύπρου

Τα «πλυντήρια» της Ευρώπης, από το Λουξεμβούργο και την Ελβετία ως το... Λονδίνο

Καψύλης Αλέξανδρος

Το Λονδίνο από το 2010 έχει περίοπτη θέση στη λίστα με τους 10 «πλέον ενδιαφέροντες» φορολογικούς παραδείσους που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό «Forbes»

Οσοι κράτησαν κάποτε με καμάρι κάποια αφορολόγητη ομπρέλα από τη Ρόδο και όσοι έχουν ακούσει κάτι για το Λίχτενσταϊν και το Μονακό αναρωτιούνται γιατί όλοι εσχάτως επιτίθενται στο «επιχειρηματικό μοντέλο» της Κύπρου και το απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως μη βιώσιμο. Αναρωτιούνται επίσης γιατί ένας τραπεζικός τομέας να θεωρείται ασφαλής και ακίνδυνος αν υπερβαίνει κατά μία ή δύο φορές το ΑΕΠ μιας χώρας και να θεωρείται επικίνδυνος αν το υπερβαίνει κατά έξι ή οκτώ φορές. Ιδιαίτερα αν η χώρα αυτή ανήκει σε μια οικονομική, νομισματική και πολιτική Ενωση κρατών, η οποία συμβαίνει το τελευταίο διάστημα να προωθεί εντατικά (και) την τραπεζική της ένωση. Διότι είναι απορίας άξιον γιατί ο τραπεζικός τομέας κάποιας χώρας-μέλους μιας νομισματικής Ενωσης να συγκρίνεται με το ΑΕΠ της ίδιας της χώρας και να μη λογίζεται ως μέρος του τραπεζικού τομέα της Ενωσης, αποτελούμενου από τις τράπεζες όλων των χωρών-μελών, για να συγκριθεί, ως σύνολο, με το συνολικό ΑΕΠ της Ενωσης.