δείτε on demand

 ΣΚΙΤΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΧΟΡΟ ΕΝΟΣ ΘΛΙΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, 1921

PAUL KLEE 

τα κομμάτια όπως ήταν

«Οταν χρησιμοποιώ μια λέξη» είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι με μάλλον περιφρονητικό ύφος «σημαίνει ακριβώς ό,τι εγώ την επιλέγω να σημαίνει ­ μήτε περισσότερα μήτε λιγότερα».
«Το ζήτημα είναι» είπε η Αλίκη «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσο πολλά διαφορετικά πράγματα».
«Το ζήτημα είναι» είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι «ποιος θα 'ναι το αφεντικό ­ αυτό 'ναι όλο». 

(Lewis Carroll) 

[υλικά μετα-αλήθειας]

ευρωπαϊκή παράδοση

Τ: Και πώς εφαρμοζόταν η υποχρεωτική σίτιση; 

 Μ: Μια ολόκληρη στρατιά νοσηλευτών έπεφτε πάνω σε κάποιον, τον έδεναν ή τον κρατούσαν ακίνητο, ανάλογα με το πόσοι ήταν κάθε φορά, και του έχωναν ένα χοντρό πλαστικό σωληνάκι στο λαιμό. Με αυτό τον τρόπο στο Αμβούργο μάς χορήγησαν μια τεράστια ποσότητα θερμίδων. Η ίδια διαδικασία εφαρμόστηκε και στις άλλες φυλακές με ακραία χρήση βίας, αλλά και με ελάχιστες θερμίδες. Στη συνέχεια άρχισαν να πειραματίζονται. Ο επικεφαλής γιατρός πραγματοποίησε μια περιοδεία για να παρακολουθήσει την εξέλιξη στις υπόλοιπες φυλακές. Μετά επέστρεψε με νέα σωληνάκια και διαφορετικές σφήνες που τις έχωναν μέσα στο στόμα του απεργού για να του κρατούν το στόμα ανοιχτό, ώστε να χώσουν μέσα το σωληνάκι. Η σύνθεση του πολτού ή του υγρού εναλλάσονταν. Στη συνέχεια παραμέναμε άλλη μια ώρα δεμένοι στο κρεβάτι για να μην μπορούμε να κάνουμε εμετό.

Τ: Τι είδους αίσθηση  ήταν αυτή;

Μ: Αδιανόητη οργή. Το σώμα αντιδρά έντονα, ούτε αυτό θέλει την τροφή. Και αυτό προκαλούσε φοβερούς πόνους.

ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΛΜΑΪΝ

RAF "Αυτό ήταν για μας Απελευθέρωση"

μια συζήτηση με την ΙΡΜΓΚΑΡΝΤ ΜΕΛΕΡ

για την ΕΝΟΠΛΗ ΠΑΛΗ,

τη ΦΥΛΑΚΗ και την ΑΡΙΣΤΕΡΑ

εκδόσεις ΚΨΜ

Στον κλωβό

«Σαράντα υπό σκιάν και ούτε φέτος κατάφερα να εξατμισθώ», σκέφτεται γυρνώντας σπίτι καθώς βλέπει στην πόρτα να του χαμογελούν συντροφικά ο κύριος Άουγκουστιν και ο Κοσλόβσκι. «Πάλι θάλασσα τα΄κανα» , λέει και τινάζει την άμμο από τα πόδια . Αχίλλειος πτέρνα του το καλοκαίρι. 

η ζωγραφική στους δρόμους

όποιος αγαπάει τον άι-βασίλη να τον πάρει στο σπίτι του!

«Πρέπει να φύγει», φώναξε η αδερφή, «αυτή είναι η μόνη λύση, πατέρα. Πρέπει να βγάλεις από το μυαλό σου τη σκέψη ότι αυτό το πλάσμα είναι ο Γκρέγκορ. Τα βάσανά μας οφείλονται στο ότι πιστεύαμε τόσον καιρό πως είναι ο Γκρέγκορ. Μα πώς μπορεί να είναι ο Γκρέγκορ; Αν το πλάσμα αυτό ήταν ο Γκρέγκορ, θα είχε καταλάβει από καιρό ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συμβιώσουν μαζί του και θα είχε φύγει από μόνος του. Τότε δεν θα είχαμε ούτ΄εγώ αδελφό ούτε εσείς γιο, μα θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να τιμούμε τη μνήμη του. Αλλά, όπως έχουν τώρα τα πράγματα, το πλάσμα αυτό μας κυνηγάει, διώχνει τους νοικάρηδες, φαίνεται πως θέλει όλο το διαμέρισμα δικό του και θα ήταν ικανό να μας στείλει να κοιμόμαστε στους δρόμους. Κοίτα μόνο, πατέρα», τσίριξε άξαφνα δυνατά, «ξαναρχίζει κιόλας!» 

Η μεταμόρφωση, Φ.Κάφκα

συχνή ορθ. βρώμικος

δεν ξέχασε ο Χένρι να διαβάζει τα γράμματα.

το  α α α  άλφα. απογοήτευση μάλλον παρά έκπληξη. 

μια ευκαιρία το έψιλον  ε ε ε ;

(βρόμικος κόσμος του Μπουκόφσκι)

[...] Άδειασε το ποτήρι του και τεντώθηκε. Πήρε το Αντίσταση, Εξέγερση και Θάνατος του Καμύ...διάβασε μερικές σελίδες. Ο Καμύ μιλούσε για την αγωνία, τον τρόμο και την εξαθλίωση του Ανθρώπου, όμως μιλούσε  μ΄έναν τρόπο γλαφυρό... η γλώσσα του... έδινε την αίσθηση ότι τα πράγματα δεν επηρέαζαν ούτε αυτόν, ούτε το γράψιμό του. Με άλλα λόγια, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι μια χαρά. Ο Καμύ έγραφε σαν άνθρωπος που μόλις έχει σηκωθεί από ένα καλό γεύμα με μπριζόλα, τηγανητές πατάτες, σαλάτα και μια μπουκάλα φίνο γαλλικό κρασί. Η ανθρωπότητα μπορεί να υπέφερε, αυτός όμως όχι. Σοφός ίσως, αλλά ο Χένρι προτιμούσε τους ανθρώπους που έβαζαν τις φωνές όταν καίγονταν. Έριξε το βιβλίο στο πάτωμα και προσπάθησε να κοιμηθεί. Ο ύπνος ήταν πάντα δύσκολος. Ήταν ικανοποιημένος αν κατάφερνε να κοιμηθεί τρεις ώρες το εικοσιτετράωρο. Εντάξει, σκέφτηκε, οι τοίχοι είναι ακόμα στη θέση τους, δώσε τέσσερις τοίχους σ΄έναν άνθρωπο και του δίνεις μια ευκαιρία. Τίποτα δεν γίνεται έξω στους δρόμους. [...]

αριστερός τραπεζίτης

αυτό άκουσε ο μάγειρας του Μάλεβιτς και ξανακλείνοντας τα βάζα, μπέρδεψε τα καπάκια τους, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζει το πραγματικό περιεχόμενό τους.

Kazimir Malevitch, Μαύρο ορθογώνιο

«Πολλές λέξεις, συχνά, κρύβουν αλήθειες που δεν μπορούμε να επαναφέρουμε σε ισχύ,κι άλλοτε πάλι τις συγχέουμε, όπως στο παράδειγμα που αναφέρει με τον μάγειρα...»

 Kazimir MALEVITCH

η τεμπελιά ως πραγματική αλήθεια του ανθρώπου

εκδ. ποταμός

περιμένοντας τη δόση

Απόψε είχα όρεξη και ξαναδιάβασα "Το όπιο" του Ζαν Κοκτώ,

το να ζεις είναι μια οριζόντια πτώση, χα! τελείως ξαφνικά βλέπω τούτη την προβοκατόρικη παρέμβαση- το πνεύμα του υπουργού σαλεύει ακίνητο ενώ ακολουθεί κατά πόδας σημαδιακό το γέλιο του Μπερξόν:

« H κάθε ακαμψία...του πνεύματος...θα γίνει λοιπόν κοινωνικά ύποπτη γιατί είναι γνώρισμα...μιας δραστηριότητας που οδηγεί στην απομόνωση... Κι όμως η κοινωνία δεν μπορεί να παρεμβληθεί εδώ με κάποια μορφή υλικής καταστολής αφού δεν έχει ακόμα προσβληθεί υλικά. Βρίσκεται απλώς κάτω από την παρουσία ενός ενοχλητικού στοιχείου...που μόλις σχηματίζει μιαν απειλή, το πολύ μια χειρονομία. Με τη μορφή λοιπόν μιας χειρονομίας θ΄απαντήσει και η κοινωνία. Κάτι τέτοιο θάναι το γέλιο, ένα είδος κοινωνικής χειρονομίας.»

πάνω κάτω και πλαγίως

στο πλάι της πλατείας υπάρχει ένα πηγάδι -
απ΄όπου και η φωτογραφία.

«Στην άκρη της αδειανής πλατείας με τις πολλές σειρές κολόνες είναι ένα πέτρινο πηγάδι. Από μακριά βλέπω μες στον κουβά του καθισμένο ένα μωρό. Τρέχω μπήγοντας άγριες κραυγές, μα ο κουβάς πέφτει με ορμή και χάνεται στα βάθη χωρίς να προλάβω να σταματήσω την αφηνιασμένη του αλυσίδα.
Απ΄όλες τις γωνιές της πλατείας προβάλλουν σε λίγο άνθρωποι αναστατωμένοι· τους εξηγώ με δύο λόγια τι είδα κι όλοι τρέχουν προς το πηγάδι κρατώντας ένα κύπελλο στα χέρια, για να γλυτώσουν το παιδί. Το νερό του πηγαδιού αδειάζει γρήγορα, το παιδί όμως δεν βρίσκεται πουθενά. Στο βυθό που αποκαλύφθηκε, γυαλίζει κατάμαυρος βούρκος. Χώνω κι εγώ τα χέρια μαζί με τους άλλους μέσα στη λάσπη και ψάχνοντας ξεθάβω μια λαμαρίνα. Την κοιτώ μια στιγμή κι ετοιμάζομαι να την πετάξω πέρα, μα ξάφνου ξεχωρίζω πάνω της μια μεγάλη σταλαγματιά λίπος. Το γνώριμο σχήμα αυτής της σταλαγματιάς ξυπνάει χιλιάδες πόθους που κουρνιάζαν στην ψυχή μου· σφίγγω απάνω μου τη λαμαρίνα, που τώρα την αναγνωρίζω καλά, και, διασχίζοντας βιαστικά την πλατεία, χάνομαι στα περιβόλια.»

Το πηγάδι

Το βάραθρο

Ε.Χ.Γονατάς

εκδ.στιγμή

BARRICADES

BARRICADES CLOSE THE STREETS BUT OPEN THE WAY

περί οδοφραγμάτων και μνημείων

                                via spina nel cuore

1,50 €

1,50 € στοιχίζει το βιβλιαράκι, γράφει τσίπικα ο μπλόγκερ, αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω.
Τι να πω;
Μας κατέχουν τα πάντα.
Έτσι φαίνεται.

λαμπερά αστέρια στους πρώτους ρόλους

• η ά_γνοια συναγωνίζεται τον συντηρητισμό
• στο ρόλο της Λούκας Κατσέλη η Μαίρη Κρίστμας

Μήπως κοιμόμουνα,όταν οι άλλοι υπόφεραν; Μήπως κοιμάμαι τώρα; Αύριο, άμα ξυπνήσω, ή θα νομίζω πως ξύπνησα, τι θα πω για τούτη τη μέρα; Ότι εγώ κι ο φίλος μου ο Εστραγκόν καθόμασταν σε τούτο το μέρος, μέχρι να νυχτώσει, και περιμέναμε τον Γκοντό; Ότι πέρασε ο Πότσζο με τον αχθοφόρο του και μας μίλησε; Μάλλον. Πόση όμως αλήθεια θα υπάρχει σ΄όλα αυτά; Αυτός δε θα ξέρει τίποτα. Θα μου πει για τις κλωτσιές που έφαγε κι εγώ θα του δώσω ένα καρότο.
Καβάλα σ΄ένα τάφο και δύσκολη η γέννα. Στον πάτο του λάκκου, με το πάσο του, ο νεκροθάφτης βάζει μπρος τον εμβρυουλκό. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αέρας αντιλαλεί τις κραυγές μας.

(απόσπασμα από το "Περιμένοντας τον Γκοντό", Σ.Μπέκετ)

«...λες και θα΄πρεπε πάντα η βροχή να πληρώνει την ασφάλεια του καλού καιρού.»

[...] Η διαπαιδαγώγηση θεμελιώνεται στον φόβο της απόλαυσης. Η αναγκαιότητα να παράγουμε, να είμαστε αποδοτικοί, να χρησιμεύουμε σε κάτι, τι το καλύτερο να ρίξει το ανάθεμα στην απόλαυση του εαυτού μας. Δεν υπάρχει καταναγκασμός, οσοδήποτε ασήμαντος, που να μην προκαλεί τον μικρόψυχο φόβο της ζωής, της χαριστικής ύπαρξης. Εκεί αρχίζει η μαθητεία του παιδιού.

Η παιδαγωγική των ψεμάτων, της δοκιμασίας, του καψονιού και των χτυπημάτων, αυτή δεν χαλύβδωσε τη γνώση μας, αυτή δεν ακόνισε τη νοημοσύνη μας; Εκτός από την αισθησιακή εμπειρία, όπου καθένας διδάσκεται μόνος του, ξέρετε καμιά γνώση που να μην εντυπώθηκε από τον απειλητικό τόνο, από την προειδοποίηση, από τον εκβιασμό της αξιοσύνης, του συμφέροντος, του μέλλοντος, του γοήτρου; Πόσα απομνημονευμένα ποιήματα, πόσοι αποστηθισμένοι κανόνες, πόσες χρονολογίες και θεωρήματα διαποτισμένα συστηματικά από ύπουλες παροτρύνσεις να υπακούς, να διατάζεις, να σέβεσαι, να περιφρονείς! Πόση πολυμάθεια και καλλιέργεια πνεύματος με τίμημα να αγαπάμε ό,τι τιμωρεί καλύτερα! Όσα μου διδάχθηκαν με την απειλή μου μένουν πάντα εχθρικά [...]

ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ, Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ, ΕΛ. ΤΥΠΟΣ

Θα μπορούσε να είναι μόνο προεκλογικό. Αλλά δεν είναι.
Tags: ό,τι θυμάμαι χαίρομαι. Αλλά και: it takes a whole lot of money to look this cheap.

Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Μήπως έξω απ΄την πόρτα σας λείπει κάτι;

Πάνω στο λόφο ένας σκαντζόχερος μπαίνει και βγαίνει σε μια τεράστια άδεια γλάστρα. Είναι πολύ μεγάλη για το σώμα του η τετράγωνη γλάστρα, όμως αυτός επιμένει πως κάποτε θα καταφέρει να τη γεμίσει χωρίς τη βοήθεια κανενός.

Με τα χρόνια μεγαλώνω, μεγαλώνω και κάθε φορά τη γεμίζω και λίγο περισσότερο, σκέφτεται-τότε θα ξεκουραστώ, σαν έρθει η μέρα που θα βουλώσω με το κορμί μου κάθε της γωνιά.

Κι εξακολουθεί να μπαινοβγαίνει στη γλάστρα.

Ποτέ δεν παίρνει είδηση απ΄ό,τι γίνεται γύρω του.

Όχι πως είναι αδιάφορος. Είναι μονάχα αφοσιωμένος στο σκοπό του. Έπειτα είναι και κωφάλαλος.

Κάποτε όμως, με τα χρόνια, θα τη γεμίσει τη γλάστρα του, ακόμα κι αν χρειαστεί ν΄αλλάξει σχήμα και να γίνει τετράγωνος.

Ο ΣΚΑΝΤΖΟΧΕΡΟΣ,

Ε.Χ.Γονατάς, "Η ΚΡΥΠΤΗ",

εκδ. στιγμή

καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς

Δεν πρέπει ν΄αφήνετε τους διανοούμενους να παίζουν με

τα σπίρτα

Γιατί όταν τον αφήνετε μόνο Κύριοι

Τον διανοητικό κόσμο Κύρρριοι

Δεν είναι καθόλου λαμπικαρισμένος

Και μόλις μείνει μόνος του

Κάνει του κεφαλιού του

Υψώνοντας για λογαριασμό του

Και δήθεν γενναιόψυχα για τους οικοδόμους

Ένα εαυτο-μνημείο

Ας το ξαναπούμε Κύρρριοι

Όταν τον αφήνετε μόνο

Τον διανοητικό κόσμο

Ψεύδεται

Μνημειωδώς.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ...

IL NE FAUT PAS...

Ζακ Πρεβέρ, "Κουβέντες",

μτφρ. Μιχάλη Μεϊμάρη,

εκδ. "πλειάς".

☞ Οι 49 διανοούμενοι και ο απολυμένος Ντίνος Παλαιστίδης

η σπασμένη τσαγιέρα του κορκονέα

«Η διαδικασία είναι πολύ επώδυνη, δεν δέχομαι τον θάνατο κανενός ανθρώπου, το αντίθετο θα γινόμουν ασπίδα προστασίας για κάποιον άνθρωπο που κινδυνεύει» (ε.κορκονέας)

*

"αν τελικά έπρεπε να χαθεί αυτό το παιδί, θα το κρίνει η δικαιοσύνη", (παλιότερη δήλωση του κούγια -μας την θύμισε η ...ΣΜΗΝΝΕΦΑ... στο μπλογκ της)

*

«το θύμα δεν είναι σαν τα δικά σας 16χρονα», (δήλωση του κούγια στο δικαστήριο)

*

Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ένα παλιό ανέκδοτο που αναφέρει ο Φρόιντ στην "Ερμηνεία των Ονείρων", τη λεγόμενη "υπόθεση της δανεισμένης τσαγιέρας":

κάποιος παραπονιέται στο φίλο του ότι του επέστρεψε σπασμένη τη τσαγιέρα που του είχε δανείσει. Τότε ο φίλος απαντά ότι, πρώτον, ποτέ δεν δανείστηκε την τσαγιέρα, δεύτερον ότι δεν ήταν σπασμένη όταν την επέστρεψε και τρίτον ότι ήταν σπασμένη όταν του τη δάνεισε.

Αυτές οι αντιφατικές δικαιολογίες απλώς επιβεβαιώνουν, δια της άρνησης, ότι όντως ο τύπος δανείστηκε και έσπασε την τσαγιέρα.

(από το βιβλίο

"Η ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ",

Α.Γαβριηλίδης, futura)

μνήμη "περιορισμένη"...κι όποιος κατάλαβε,κατάλαβε.

"Έζησα με τα παιδιά που ζούσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, τα ρούχα μου έγιναν κουρέλια...Αλλά δεν χάθηκα εντελώς γιατί σκεφτόμουν ότι έπρεπε να ζήσω για να μιλήσω για όλα αυτά."

Φ.Νταντωνάκη

Σ.Τ.: Μα είναι περίεργο να μη νιώθετε ότι ο κόσμος σας εκτιμά.

Φ.Ν.: Άκουσα, βέβαια, καλά λόγια. Αλλά έχω ανάγκη κι από την υποστήριξη των συναδέλφων μου. Η Μερκούρη ούτε καν με δέχτηκε όταν πήγα να την δω-μου είπε ο θυρωρός να πάω στο περίπτερο να της τηλεφωνήσω...Έκανα τελευταία δύο προσπάθειες, κι οι καλλιτέχνες μου φέρθηκαν με φοβερή σκληρότητα: η μια, όταν ήθελα να κάνω ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση και είπα στη Μαρία Φαραντούρη να΄ρθει σαν γκεστ-σταρ, κι εκείνη αρνήθηκε. Η άλλη, όταν συνεργάστηκα με τους "Τερμίτες", και μ΄έριξαν αγρίως...Δεν είμαι πρόθυμη εγώ να βγαίνω να κονταροχτυπιέμαι με τα παιδιά για δόξα ή λεφτά. Εγώ πολεμώ θεριά και με πολεμούν θεριά. Παραπονιέμαι για την πρόχειρη και αναιδή συμπεριφορά που μου δείχνουν οι Έλληνες καλλιτέχνες, για τον άγαρμπο τρόπο που με χειρίζονται την ώρα που εγώ διακινδυνεύω να πω ένα τραγούδι...Μια άλλη φορά με πήρε η γυναίκα του Σαββόπουλου να πάω στην τηλεοπτική τους εκπομπή, κι επειδή αρνήθηκα γιατί είχα ήδη κανονίσει κάτι άλλο, μου είπε μ΄έναν τόνο έπαρσης: "Δεν ξέρετε τι έχουμε κάνει εμείς για σας!" "Απλώς" της είπα "αυτό που έχετε κάνει είναι να γράφει ο Σαββόπουλος τραγούδια τραγικά, και να μην τα ζει ο ίδιος, αλλά εγώ".

Σ.Τ.: Τα τραγούδια του Σαββόπουλου σας αρέσουν;

Φ.Ν.: Είναι κλεμμένα τα περισσότερα. Όταν τα πρωτοάκουσα, νόμιζα ότι ήντουσαν θαυμάσια. Όταν όμως πάντρεψα τις impressions τους και τον τρόπο που ο Σαββόπουλος ζει, κατάλαβα ότι είναι ένας έξυπνος επιχειρηματίας, ο οποίος κορφολογεί τον ενθουσιασμό νέων ανθρώπων και φτιάχνει ωραία συνονθυλέματα. Γι΄αυτό και τα τραγούδια του δεν μένουν, γιατί δεν τα πιστεύει ο ίδιος αληθινά...

Φ. Νταντωνάκη, Αντίο παλιέ κόσμε, Σ.Τσαγκαρουσιάνος

(αφιερωμένο στον Γιώργο)

ΜΙΑ ΠΟΛΗ

Μες στην πόλη που κρεμούν τον διάβολο από τα κέρατα
Μέσα στην πόλη την κλειστή και ανοικτή
Μέσα στην πόλη που με μολύβι και χαρτί μετρούν
όλους τους πόθους

Στην πόλη δίχως τόπο και φωτιά
Στην πόλη δίχως πίστη ή νόμο
Στην πόλη που δεν έχει παλικάρια

Στην πόλη που καθένας διασκεδάζει
Στην πόλη που με παγωμένα δάκρυα κλαίν
Στην πόλη των έντεκα ωρών
Μη νομίζετε ότι ξέρω και πολύ καλά τι τρέχει-
Ακόμη δεν την έχω επισκεφθεί.

Robert Desnos, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδ. ΕΣΤΙΑ

ΟΙ ΤΡΟΧΟΔΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

Το θράσος εδώ είναι ότι η τέχνη πρέπει να απευθύνεται στο κοινό σαν το κοινό να ήταν ελεύθερο να αντιδράσει όπως θέλει. Θεωρεί ότι το κοινό ελευθερώνεται όταν πείθεται ότι είναι ελεύθερο. Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.

Αντιδραστική κριτική: Θέλει την τέχνη υπεράνω των εγκόσμιων ενασχολήσεων με την οικονομία. Στην πραγματικότητα θέλει την τέχνη όχι βίαιη κι ορμητική αλλά απλή και ξεκούραστη, ένα οχυρό αταραξίας. Δε θέλει η τέχνη να οδηγεί, αλλά να υπάρχει απλά, κοσμώντας χαριτωμένα μια κατά τα άλλα άθλια και δύσκολη ζωή, ένα στολίδι που μοιράζει ανεφάρμοστη σοφία, που διδάσκει, αν κανείς έχει διάθεση να μάθει, που δεν απευθύνεται ποτέ στη μάζα (επικίνδυνη), αλλά μονάχα στο απομονωμένο άτομο.

Αλλά η τέχνη τινάζει τα δεσμά της. Χρησιμοποιώ τη γλώσσα της παροιμίας γιατί είναι μεγάλη και αληθινή. Η τέχνη δε θα υπηρετεί ό,τι πια δεν πιστεύει. Αν το κάνει δε θα ΄ναι πια τέχνη. Δε θα΄ναι πια τέχνη γιατί δε θα΄ναι πια αληθινή.

Η τέχνη σαν αλήθεια. Αν η αλήθεια-όραμα της τέχνης παρακινεί το κοινό να γκρεμίσει τους πύργους της καταπίεσης, να καταλάβει τα βιομηχανικά συγκροτήματα που τα κατέχουν οι κλέφτες της ζωής και του χρόνου, να πυρπολήσει το κοινωνικό οικοδόμημα και να το αντικαταστήσει με ελεύθερες κοινότητες που θα παράγουν για τις ανάγκες μας και θα δίνουν σε όλους την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, να καταστρέψει την εγκεφαλική και τη φυσική δομή των ίδιων των καταπιεσμένων εαυτών μας, αντί να μας αφήνει απλά ελεύθερους στη χρυσή φυλακή της περισυλλογής όπου σαπίζουμε επαναπαυόμενοι, ανίκανοι κι ανίσχυροι, τότε υπηρετεί μια λειτουργία: αλλιώς, είναι ευνοούμενη της άρχουσας τάξης που λάτρευε πάντα τη μεγάλη στοχαστική τέχνη, καίτοι αρνήθηκε τη βαθιά μελέτη- κάνοντας τη βαθιά μελέτη προσιτή μονάχα στους απομονωμένους ερημίτες, τους φιλόσοφους, τους κληρικούς, ή τους εστέτ- γιατί η βαθιά μελέτη θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια συναίσθηση της αλήθειας, την οποία κανένας ηγεμόνας δεν μπορεί να αποδεχτεί και ταυτόχρονα να διατηρήσει την αυτοκρατορία.

Η τέχνη που δεν οδηγεί στη δράση: οινοχόος της καταπίεσης.

Julian Beck, The life of the theatre

Για τους θεατές της "Art Athina", "Βodies", κλπ, κλπ...

"το ύποπτο περιστατικό βρίσκεται υπό πλήρη έλεγχο και προστασία"

Η Σόντακ φωτίζοντας ακριβώς τη συμβολική ισχύ της νόσου, εξηγεί: "Πρώτα, τα αντικείμενα του βαθύτερου δέους (διαφθορά, σήψη, βεβήλωση, ανομία, αδυναμία) ταυτίζονται με τη νόσο. Η ίδια η νόσος γίνεται μια μεταφορά. Κατόπιν, υπό την ονομασία της νόσου (δηλαδή, με τη χρησιμοποίηση της νόσου ως μεταφοράς), αυτή η φρίκη επι-τίθεται σε άλλα πράγματα. Η νόσος παίρνει μορφή επιθέτου...Οι επιδημικές νόσοι υπήρξαν συνηθισμένο σύμβολο της κοινωνικής αταξίας".

(Σόντακ Σούζαν,""Η Νόσος ως Μεταφορά")

Οι μεταφορικές χρήσεις της νόσου γεφυρώνουν εκ νέου τις φυσικές και κοινωνικές επαφές. Οι διαρκείς βιολογικές υπενθυμίσεις καθίστανται σταδιακά πρωτόκολλα χρήσης, συμβάσεις και αποκλεισμοί. Η "βιολογικότητα" φέρει, δηλαδή, ένα ισχυρό κοινωνικό φορτίο. Και αυτό που καλείται να εξασφαλίσει, την αρτιότητα των βιολογικοκοινωνικών συνδέσεων δεν είναι άλλο από την έννοια του καθαρού. Η βιολογική ζωή και η κοινωνική ζωή, δηλαδή, συναντιούνται σε έναν ορίζοντα καθαρ(ι)ότητας. Η καθαρ(ι)ότητα δε θα εγγυηθεί μονάχα την υγιή οργανική αναπαραγωγή, δε θα ενισχύσει μονάχα τη χημική άμυνα των κυττάρων, αλλά εξαρχής θα συμβολίσει τη διατήρηση μίας πρέπουσας κοινωνικής τάξης. Το καθαρό και άρα υγιές σώμα οφείλει να ανήκει σε μία καθαρή και υγιή κοινωνία και μία τέτοια σχέση δεν μπορεί παρά να φιλοξενείται σε έναν καθαρό χώρο. Από τις περιγραφές των πόλεων του 19ου αιώνα και τις ηθικές προεκτάσεις του υλικά καθαρού μέχρι τα ακάθαρτα ανθρώπινα σώματα που καταδικάζουν το ίδιο το κοινωνικό σώμα σε θάνατο, από τα τελετουργικά καθαρότητας των μη δυτικών κοινωνιών και τη διατήρηση της δικής τους τάξης μέχρι την υγειονομική καραντίνα και το στρατόπεδο συγκέντρωσης, η καθαρ(ι)ότητα καλείται να οργανώσει τα σώματα,το χώρο και τα νοήματα. Καλείται, με λίγα λόγια, να αποκαταστήσει την τάξη. Και η μέριμνα για τη διάδοση τόσο της δημόσιας υγιεινής όσο και της υγείας δεν μπορεί παρά να διατυπώνει με βιοπολιτικούς όρους την εμπλοκή της καθαριότητας στη χωρική παραγωγή και την κοινωνική αναπαραγωγή. Γιατί το καθαρό και το υγιές που έχουν γίνει ηθικό και κοινωνικό χρέος, που κατάγονται από τη φυσική και βιολογική σφαίρα, αλλά κατοικούν συμβολικούς κόσμους, δεν μπορούν να διαδοθούν παρά μόνο μέσω μίας πολιτικής επιχείρησης που έχει ανάγκη τις εκτελεστικές αρχές για να επιτύχει.

Χρήστος Φιλιππίδης,

σώμα, χώρος & πολιτικές της καθαρ(ι)ότητας,

Ελευθεριακή Κουλτούρα