Utopia: φωτιές

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φωτιές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21.8.24

☲

κυοφορώντας δειλινά

σε ασπρόμαυρες εμφανίσεις

19.10.23

23.7.23

30.7.18

πώς η καρδιά μας έφτασε στο μάτι

δεν είναι σκηνή από ταινία του αγγελόπουλου. ούτε σκυλί σε ποίημα που αλυχτάει. τούτος ο κόκκινος λεκές το νέο δέρμα έγλειψε του πιο ακριβού σου όνειρου. το καλοκαίρι συνεχίζει από εκεί που σταμάτησες. προς τα ανοιχτά χαράσσοντας χρόνους τετελεσμένους. ζητείται οικόπεδο στο μέλλον με θέα τη θάλασσα. καθρέφτης στον ορίζοντα ο ουρανός φωτιά χωρίς περίφραξη.τρέχουν οι λέξεις δεξιά και αριστερά να σωθούν απ΄τον καπνό. πώς γίνεται όλα να έχουν ειπωθεί και τίποτα να μην ακούστηκε; στήνουν αυτί κι αυτοί που δεν μιλάνε. ούτε το δάσος βλέπουμε ούτε το δέντρο. παγιδευμένο βλέμμα που τα βράχια ρουφάει. καινούρια μέρα άνοιξε τα βλέφαρά της να ρίξει στα μάτια στάχτη. γιατί η καρδιά κοιμάται.

12.4.13

πολύ καιρό μετά την εξαφάνισή του

ξεβράσματα κάποιας φωτιάς

ξεπήδησαν από παντού γύρω μορχέλες.

τα εκλεκτά σφουγγάρια

συνέλεξε στον κήπο ο δύτης.

2.2.11

ουτοπικές κουζίνες όλο και πιο κοντά στο καθημερινό τραπέζι

950 εκατομμύρια πεινασμένοι δεν αρκούν για να εγγυηθούν αρκετό κέρδος για 1000 πολυεθνικές και 2,5 εκατομμύρια πολυεκατομμυριούχους. Θα χρειαστεί να διπλασιαστεί ο αριθμός των θυμάτων για να αυξηθεί το ποσοστό κέρδους.
Όσο χειρότερα,τόσο καλύτερα!
CHAHAYA TAYBA! που θα πει "καλή όρεξη" στα τυνησιακά.
Συλλογικό τσιμπούσι, à la française, στην Aίγυπτο!

Joseph Beuys, "Fat chair"

8.5.10

αφιέρωση

"Το δέντρο βρήκε καταφύγιο μέσα στο φύλλο, το σπίτι μέσα στην πόρτα, η πόλη μέσα στο σπίτι. Περπατούσα θαυμάζοντας αυτό το θέαμα, μα έβλεπα ακόμα πως το δέντρο είχε γίνει φύλλο, το σπίτι πόρτα κι η πόλη σπίτι. Να γιατί πρέπει να βάλω τα δυνατά μου, να μην κρυφτώ μέσα στις παλάμες μου".

Fernando Arrabal

17.3.10

ζητάει διόδια η νύχτα

απ΄τα όνειρα

μετράει σφαίρες

ξεκολλάει αστέρια

φωτιά η μνήμη

αχνίζει λέξεις

πάνω από καπνούς

στάχτες το φεγγάρι

παντού κι απόψε

θάνατος το αίμα.

10.3.10

τα "εγώ" έχουν αξία όταν φωνάζουμε "εμείς"

graffiti (Αθήνα, Βοτανικός)

☞ "Λεφτά υπάρχουν". Δικά μας. Μόνο που δεν τα΄χουμε εμείς.

☞☞ Ανησυχεί ο Πρετεντέρης, γιατί δεν μπορεί να ορίσει το "αρμόζον" μέτρο στάσης και αντίστασης. Ανησυχούνε κι άλλοι.

☞☞☞ "Χρειάζονται θυσίες, δεν αντέχουμε μπλόκα και απεργίες". Να΄τη πάλι η θυσία μπροστά μας. Η πατρίς χρειάζεται θυσίες. Κανείς δεν αφαιρεί ή ληστεύει σ΄αυτόν το τόπο, αντίθετα, ΟΛΟΙ θυσιάζουν. Ο τόπος κοινός. Ο τάφος κενός. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, χα,το ξεχάσαμε; Τότε ποιος προσδοκεί την ανάσταση;

☞☞☞☞ "Στόχος είναι να σταματήσουν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις". Η πατρίδα εδώ ταυτίζεται με τη μητέρα, σε μια φαντασιωσική ανάληψη του ρόλου μιας γυναίκας που δέχεται επίθεση και χρήζει προστασίας. Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

☞☞☞☞☞"Τέλος Απριλίου τα νέα μέτρα".Εδώ λειτουργεί το δόγμα του σοκ [κατά Naomi Klein] : "η αρχική συμφορά [...] θέτει ολόκληρο τον πληθυσμό σε μια κατάσταση συλλογικού σοκ", διευκολύνοντας τους διεφθαρμένους πολιτικούς διαχειριστές να κινηθούν με δολοφονική επιδεξιότητα και να ανακατασκευάσουν τον κόσμο σύμφωνα με το όραμά τους, πριν υποχωρήσει το σοκ.

Είναι η αντίστοιχη οικονομική έκδοση του δόγματος του Βιετνάμ: "καταστρέψτε το χωριό (και τη χώρα) για να το σώσετε", και είναι το ίδιο σκληρή.

☞☞☞☞☞☞ Τα "εγώ" έχουν αξία όταν φωνάζουνε "εμείς", γράφει ένας τοίχος στα Εξάρχεια (κι εμείς είμαστε στους δρόμους).

☞☞☞☞☞☞☞ He who is outside his door already has the hard part of the journey behind him [Dutch Proverb].

☞☞☞☞☞☞☞☞ Λαχανιάζει η θάλασσα;

22.2.10

πόλεμος η ειρήνη

Τhere's a war going on outside,

Δρέσδη 13.02.2010

(από εδώ)

★ σιγή ασυρμάτου ★ χορός επιθέσεων ★ ευρωπαϊκή πανοπλία ★ ασπίδα προστασίας ★ ακήρυχτος πόλεμος ★ κερδοσκοπική επίθεση ★ εχθρικές δημοσιεύσεις ★ γεωστρατηγικό παιχνίδι ★ κυριαρχία στις αγορές ★ με όπλο τα χαμηλά επιτόκια ★ στο στόχαστρο βρίσκεται ★ παράπλευρες απώλειες από τη φορολόγηση κερδών ★ στο απυρόβλητο το "τοξικό" λόμπι ★ πραγματικό ολοκαύτωμα ★ χώρες-στόχοι ★ δημοσιονομικής πειθαρχίας ★ αμυντικών εταιρειών ★ οι τίτλοι έχουν καταποντιστεί ★ έπειτα από εκτεταμένο κύκλο σκληρών διαπραγματεύσεων ★

Οι λέξεις είναι σχέσεις. Και δεν θολώνουν τις εικόνες.

7.12.09

Κατάδυση

Έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού μου

ένας αστερίας μου έφραξε τον δρόμο:

«Μα εδώ είναι θάλασσα».

Αλήθεια,

αλλιώς γιατί είχε τόσο αλάτι το ψωμί μου

κι ο θόρυβος του ποτηριού μου τι ήταν

παρά άμπωτη και πλημμυρίδα.

Βρήκα το μήνυμα μες στη μποτίλια του ουίσκι,

ύστερα είδα το ναυάγιο

όπου φυτρώναν κιόλας φύκια στο κρεβάτι μου.

Τι άλλο έμενε;

έβγαλα από την καμινάδα αυτή τη σημαδούρα

κι απ’ το παράθυρό μου μια κίτρινη σημαία

που σήμαινε πανούκλα.

Δύο μέρες οι γλάροι ξεκόβαν κατά δω

σαν δύτες άπληστοι στη βυθισμένη λεία.

Την τρίτη έλπιζα ακόμη,

αλλά ο αστερίας ξαναμίλησε:

«Λίγη αξιοπρέπεια επιτέλους».

Σωστά.

Αφού μου είχε μείνει να πνιγώ.

Erich Fried

Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να κολυμπήσουμε,
είναι να βουτήξουμε στο νερό!

1.11.09

γαργάρα

«Αν ήρθες να γράψεις άλλη μια πονεμένη ιστορία για τη φτωχολογιά, καλύτερα να φύγεις. Το θέμα δεν είναι ο πόνος, είναι η οργή. Αυτήν την αντέχεις; Κι οι αναγνώστες σας θα την αντέξουν Κυριακή μεσημέρι, με το φρέντο στο χέρι;» [...]

Το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα στη ΛΑΡΚΟ για φέτος (στα 46 χρόνια λειτουργίας της αριθμεί, σύμφωνα με τους εργάτες, 50 νεκρούς) έγινε στις 2 Αυγούστου. Τότε το καμίνι 3 πήρε φωτιά και απανθρακώθηκε ένας εργάτης. Χρειάστηκε να γίνει και δεύτερο δυστύχημα, στις 27 Αυγούστου, για να ανακοινώσει ο γ.γ. του υπουργείου Ανάπτυξης πως δεν θα διεξαγάγει μόνο τον προβλεπόμενο από τη νομοθεσία έλεγχο, αλλά ότι έδωσε εντολή προσωρινής σφράγισης των πέντε ηλεκτροκαμίνων στο εργοστάσιο της Λάρυμνας, ώστε να διεξαχθεί πλήρης έλεγχος στις συγκεκριμένες εγκαταστά- σεις». (Σύμφωνα με το υπουργείο, τακτικός έλεγχος στη ΛΑΡΚΟ έγινε τον Μάρτιο του 2008.) Αλλος ένας νεκρός, δύο ελαφρά τραυματίες και ένας ακόμη που χαροπάλευε στο ΚΑΤ. Πέθανε 10 μέρες αργότερα.[...]

Τώρα τα μνημόσυνα έγιναν, έχει λιακάδα και όλα μοιάζει να 'χουν ξεχαστεί. Το «εργασιακό Νταχάου», όπως το αποκαλούσαν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, δεν απασχολεί κανέναν. Ούτε καν τους ίδιους τους εργαζομένους. Στα καφενεία και τις ταβέρνες του χωριού τους το μόνιμο θέμα συζήτησης είναι τι θα απογίνει η εταιρεία. Η απελθούσα κυβέρνηση είχε βγάλει στο σφυρί το 36% των μετοχών της ΛΑΡΚΟ. [...]

«Στην ημερήσια διάταξη των κυβερνώντων είναι το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ και η ανατροπή των "βαρέων και ανθυγιεινών" των μεταλλεργατών. Η ανθρώπινη ζωή, η προστασία και η ασφάλεια των εργαζομένων είναι σε δεύτερη ή τρίτη προτεραιότητα. Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων. Καταγγέλλουμε το κουκούλωμα, που κάθε φορά επι- χειρείται, των πραγματικών αιτίων και των ευθυνών. Κάθε φορά ενοχοποιούνται τα θύματα (Σωληνουργεία Κορίνθου, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη...)» υπογράμμιζε τον Αύγουστο η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Μετάλλου.[...]

«Αυτό που συνέβη τον Αύγουστο δεν ήταν τυχαίο. Είναι το αποτέλεσμα σπατάλης, κακοδιαχείρισης και ενός σκανδάλου που, αν διερευνηθεί στην ολότητά του, είναι μεγαλύτερο από το Βατοπέδι». Τα δύο στελέχη με βομβαρδίζουν με νούμερα και στοιχεία και μ' ένα σωρό άγνωστες έννοιες: κλειδωμένες τιμές, προπώληση, χέτζινγκ, χρηματιστήριο Λονδίνου. Γιατί να μη γράψω τα ονόματά σας; «Είμαστε και οι δύο λίγο πριν από τη σύνταξη. Αύριο-μεθαύριο μπορεί η εταιρεία να πουληθεί. Δεν ρισκάρεις να πάρεις πόδι σ' αυτήν την ηλικία». [...]

Ο Γιώργος Νυδριώτης είναι φυσιογνωμία πολύ γνωστή. Γνωριζόμαστε από το υπόγειο όπου τραγουδάει η Καίτη Ντάλλη. Εγώ τον ήξερα ως μπουζουξή. Μου συστήνεται ως πρόεδρος του συνδικάτου μετάλλου. «Αναγκάστηκα να φύγω στην Αθήνα, αφού η εταιρεία δεν με ξαναπροσέλαβε λόγω της συνδικαλιστικής μου δραστηριότητας. Το σωματείο των μόνιμων, λόγω του καταστατικού του, δεν μας δεχόταν εμάς τους νοικιασμένους. Ετσι φτιάξαμε το συνδικάτο. Την πρώτη μέρα που γύρισα απ' το εργοστάσιο δεν με αναγνώρισε ούτε το σκυλί μου· τόσο μαύρος ήμουν. Η μάνα μου με παρακάλαγε να φύγω· οι μανάδες μας, οι γυναίκες μας, οι αδελφές μας ζουν πάντα με το φόβο αν θα γυρίσουμε πίσω. Ο κίνδυνος είναι πανταχού παρών. Με το που πατάει το πόδι εκεί ο εργάτης, η πρώτη ευχή που παίρνει είναι "σιδερένιος"».

«Οχι ατύχημα, ρε γαμώ το, δολοφονία έγινε!» επιμένει το βράδυ ο Πάνος Πολίτης. «Τρύπησε το καμίνι, έγινε το μπαμ. Εγώ ήμουν γύρω στα 150 μ. μακριά. Με το πρώτο μπαμ καταλάβαμε ότι η ζημιά ήταν εκεί. Τρέξαμε. Ρωτάω, "Βγήκατε όλοι έξω;". Μου λένε, "Ψάχνουμε τον Κώστα". Ο ένας συνάδελφος έψαχνε τον άλλο, αρπάζαμε φωτιά. Εβραζε κάτω ο τόπος, πατάγαμε, παίρναμε φωτιά, προσπαθήσαμε να σβήσουμε, να βρούμε φορτωτές να σπρώξουμε... Τους συναδέλφους ήδη τους είχαμε μαζέψει. Ψάχναμε να βρούμε κι άλλους που μες στον πανικό φύγανε και δεν τους βρίσκαμε. Μόλις σβήσαμε λίγο τη φωτιά και ήταν ανθρωπίνως δυνατό να ξαναπάμε στο σημείο, βρήκαμε τον έναν συνάδελφό μας νεκρό και τον άλλο να χαροπαλεύει. Σας εύχομαι πραγματικά ποτέ να μη ζήσετε στιγμή να ψάχνετε για έναν άνθρωπο νεκρό, έναν συνάδελφο που πριν από μια ώρα είπες καλημέρα, ήπιες καφέ μαζί του. Δώσαμε μάχη για να μη φτάσει η φωτιά στις δεξαμενές προπανίου - που, αν εκραγούν, θα εξαφανιστούν Λάρυμνα, Μαρτίνο, Μαλεσίνα κι όλα τα περίχωρα».

«Το εργοστάσιο ήταν για όλες τις κυβερνήσεις ένας τρόπος να βολεύουν την πελατεία τους. Μεγάλος πελάτης; Σε κάνουν διευθυντή. Μικρός πελάτης; Σε κάνουν εργάτη. Κι έχουν πολλούς τρόπους να σε κρατάνε, αφού, αν είσαι με μπλοκάκι, παρακαλάς να μπεις στον εργολάβο. Κι αν είσαι στον εργολάβο, παρακαλάς να γίνεις μόνιμος. Τρέμουν όλοι να μην κλείσει το εργοστάσιο και μείνουν χωρίς δουλειά. Εν τω μεταξύ, έχουμε μείνει χωρίς θάλασσα, χωρίς καθαρό αέρα, χωρίς δέντρα. Η ΛΑΡΚΟ αδειάζει τη σκουριά στη θάλασσα, μπαζώνει τα ρέματα, πετάει τα απόβλητα στα γύρω βουνά. Κι αν σε ρωτήσουν ποιος σ' τα 'πε όλα αυτά, να πεις "ο Πέτρος ο καφετζής, που είναι 31 κι έχει έναν γιο 2,5, και που δεν ψήφισε κανέναν τους στις εκλογές γιατί κανείς τους δεν ήταν εκεί όταν τον χρειάστηκε"». [...]

(Το χρονικό τριών προπωληθέντων θανάτων, "E")

Γάργαρα κυλάει το νερό της εξουσίας στη γλώσσα των διαπλεκόμενων υποτακτικών, ενώ γίνεται γαργάρα για τα εγκλήματα αυτά.

Αν και οι τόνοι ανεβαίνουν, το χρώμα παραμένει το ίδιο.

Καλό μήνα.

26.7.09

Baraka

Άκου
πώς ανάβουν
στη θάλασσα οι φωτιές
όταν
σημαδεύουν
στις πόλεις τα ρολόγια.

Ssangyong occupation
Mass rebellion in South Africa

13.7.09

το αμίλητο νερό

Κι ενώ καίγεται η Πάτρα, κάποιοι ήπιαν το αμίλητο νερό.

Σ΄αυτόν τον διάφανο κόσμο, η μαμά-Eλλάδα δεν είναι διαθετειμένη να κάνει καμιά έκπτωση στο έργο της. Πάντα έτοιμη να κάψει,να σκοτώσει,να εκμεταλλευτεί. Η σκηνική της ευγένεια, εν ονόματι της τάξης και της κανονικότητας, μας στιγματίζει με απόλυτη ακρίβεια.

Οι δρόμοι μας βγάζουν παντού.Στο τέρμα θα φτάσουν οι πιο τυχεροί ή οι πιο άτυχοι;

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

"Ο συγκεκριμένος καταυλισμός είχε βρεθεί στην αιχμή του δόρατος, γιατί πολλοί Έλληνες τον θεωρούσαν αντιαισθητικό για τους ίδιους αλλά και για τους τουρίστες που καταφθάνουν από την Ιταλία".

Με αυτά τα λόγια περιγράφει το BBC τη στάση των Ελλήνων όσον αφορά τον προσφυγικό καταυλισμό στην Πάτρα.

"Η κατεδάφιση του καταυλισμού μεταναστών στην Πάτρα αποτελεί μία ακόμη απόδειξη για την όλο και πιο σκληρή πολιτική που υιοθετεί η ελληνική κυβέρνηση για το μεταναστευτικό."

(περισσότερα ...εδώ )

12.5.09

Προτσές μάθησης

Δεν είμαι τίποτα
Είμαι το τελευταίο μηδενικό
μέσα στην επανάστασή μας
φώναζε ενθουσιασμένος
ο καλλιτέχνης.

Και οι άλλοι επαναλάβανε
Δεν είσαι τίποτα
Είσαι το τελευταίο μηδενικό
στην επανάστασή μας
Τότε απογοητεύτηκε.

Erich Fried, (1921-1988)

UPDATE

ΜΠΟΡΕΙ ΕΔΩ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ,

ΣΤΟ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΝΕ ΔΕΚΕΜΒΡΗ!