✘

πριν ακόμα δούμε ή ακούσουμε κάτι, υπάρχει ήδη μια έτοιμη εικόνα γι΄αυτό 

κι εμείς καλύτερα

σαν τους καλύτερους παραμυθάδες οι σύγχρονοι Νεύτωνες με τη βαρύτητα να τα βάζουν και κάθε τόσο απ΄τα σύννεφα να πέφτουν και στη θάλασσα να περπατούν. μια τρύπα στο νερό να κάνουν κι από κει στη χώρα των τραυμάτων ζαλισμένοι να γλιστρούν.να τους βλέπει η Αλίκη και να γίνεται λαγός. να απορροφά η οθόνη όλο το γαλάζιο, δίχως κανέναν μέσα τα βλέμματα να αδειάζουνε, με ένα ελαφρύ αεράκι να σκορπούν τα λόγια, τα λόγια που κινούν τα πάντα. παντός καιρού. να σβήνει μια βροχή τον χάρτη, στεγνοί στο σπίτι να επιστρέφουν και ζήσανε καλά ο βασιλιάς να λέει, κράτα τη γλώσσα σου, να ακούγεται η βασίλισσα, ανοησίες, απέναντι η Αλίκη να φωνάζει, αυτοί με μία ΚΥΑ για να ζήσουν θα΄πρεπε να μη ζουν.

δίστιγμο:

στιγμιαία άνω·κάτω τελεία.

με χίλια

γύρισε πίσω σπίτι μεθυσμένη
δεν είχε πιει μα είχε κάνει κεφάλι

μπροστά της έφευγε η πραγματικότητα από τη μια

σώμα δεν είχε

 από την άλλη το στόμα είχε πει ήτανε πλάνη

post-it

σουσάμι

ακόμα δεν τον χώνεψε η νύχτα το πρωί στη βουλής τον κατάπιε ο δρόμος. ο αβατάρ μπροστά μου βρήκε το ναό με τις ξακουστές κουρού. άριστον. ο ναός και το άσραμ του. πρώην αντιεξουσιαστές αναζητητές του εσώτερου δρόμου προσκύνησαν διάφορους γκουρού. παραλίγο να πνιγεί. δαγκώθηκα. μια σαλαμάνδρα τατουάζ γλίστρησε απ΄τον ώμο. κοίταξα καλύτερα. στο ένα χέρι η νόμιμη απόδειξη, στο άλλο αναζητούν φυγές απ΄το χαρτί

"η συσπείρωση ποιητών- όποιας σχολής ή κινήματος- είναι αρχή πανούκλας"  

                                                      τα λόγια του σουάμι.

ένα παράξενο πράγμα

Δεν ξεφεύγει κανείς. Αν ο Πικάσσο, σε κάποια απ΄τις κρίσεις που πάθαινε κατά της ζωγραφικής, πηδούσε απ΄το παράθυρο, ο κύριος Χ...,ο ιδιοφυής συλλέκτης, θα έλεγε απλά: «Έκανε μια θαυμάσια κηλίδα», θα αγόραζε το πεζοδρόμιο και θα το κορνίζωνε μ΄ένα ψεύτικο παράθυρο που θα έφτιαχνε ο Ζ...,ο ιδιοφυής κορνιζάς.

έγραφε ο Κοκτώ. και τι μπορούν να πούν ή να κάνουν οι λέξεις;

«Ας δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες που ο καθένας να μπορεί να΄χει ένα μερίδιο απ΄το έργο του Πικάσσο», ο κορνιζάς.
«Ας δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες που ο καθένας να μπορεί να γίνει Πικάσσο και ο Πικάσσο να γίνει ένας τυχαίος άνθρωπος», ο συλλέκτης.

συχνή ορθ. βρώμικος

δεν ξέχασε ο Χένρι να διαβάζει τα γράμματα.

το  α α α  άλφα. απογοήτευση μάλλον παρά έκπληξη. 

μια ευκαιρία το έψιλον  ε ε ε ;

(βρόμικος κόσμος του Μπουκόφσκι)

[...] Άδειασε το ποτήρι του και τεντώθηκε. Πήρε το Αντίσταση, Εξέγερση και Θάνατος του Καμύ...διάβασε μερικές σελίδες. Ο Καμύ μιλούσε για την αγωνία, τον τρόμο και την εξαθλίωση του Ανθρώπου, όμως μιλούσε  μ΄έναν τρόπο γλαφυρό... η γλώσσα του... έδινε την αίσθηση ότι τα πράγματα δεν επηρέαζαν ούτε αυτόν, ούτε το γράψιμό του. Με άλλα λόγια, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι μια χαρά. Ο Καμύ έγραφε σαν άνθρωπος που μόλις έχει σηκωθεί από ένα καλό γεύμα με μπριζόλα, τηγανητές πατάτες, σαλάτα και μια μπουκάλα φίνο γαλλικό κρασί. Η ανθρωπότητα μπορεί να υπέφερε, αυτός όμως όχι. Σοφός ίσως, αλλά ο Χένρι προτιμούσε τους ανθρώπους που έβαζαν τις φωνές όταν καίγονταν. Έριξε το βιβλίο στο πάτωμα και προσπάθησε να κοιμηθεί. Ο ύπνος ήταν πάντα δύσκολος. Ήταν ικανοποιημένος αν κατάφερνε να κοιμηθεί τρεις ώρες το εικοσιτετράωρο. Εντάξει, σκέφτηκε, οι τοίχοι είναι ακόμα στη θέση τους, δώσε τέσσερις τοίχους σ΄έναν άνθρωπο και του δίνεις μια ευκαιρία. Τίποτα δεν γίνεται έξω στους δρόμους. [...]

άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα

όχι,δεν είναι οι κόκκοι στα ασπρόρουχα που ανεμοδέρνονται, το Υπουργείο Καθαρ(ι)ότητας είναι και προειδοποιεί:

μη λουστείτε! πιείτε το! 

χμ! δεν τα πλένεις ποτέ τα μυαλά σου Σύντροφε, ψάχνοντας για  ένζυμα, η Χαρά της πλύστρας στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου, μύρισε παρείσδυση ανυπακοής.

μετά από μια ισιωτική μαλλιών, τα ξασπρισμένα τρολ του κόμματος σε κώμα. ακόμα. κι ήρθε τώρα η άνοιξη. θα΄ρθει καλοκαίρι...

cookies

ενθάδε κείται αυτός 
που ο λόγος του είχε το σχήμα των μεγάλων λουλουδιών
"μονάχα οι ονειροπόλοι υπερεκτιμούν τη δύναμη του λόγου"
μια τρυφερή απόχρωση στη φράση του
μου φάνηκε υπαινιγμός
ο ορθολογιστής δεν έχει καμία αυταπάτη
ο νους του υποταγμένος
όπως η σφαίρα στο όπλο
ένας κόκκινος καπνός σηκώνεται
κατόπιν εκπυρσοκροτήσεως
είναι ό,τι πρέπει να αφεθούμε να μας πάρει ο αέρας
κάθυγροι ακόμα από τα κύματα του ζόφου
σαν κι από κάπου αλλού να ακούγεται
ο γενετήσιος θόρυβος των ονείρων
δεν ξέρω πώς να το πω ακριβώς
πάντοτε η ίδια αντιστροφή
βγαλμένη από ενοχοποιητικά εγχειρίδια
αφού οι κραυγές δεν σταματούν ούτε μία στιγμή
και φτάνουν ταυτοχρόνως
από όλα τα σημεία του ορίζοντα.
______________________________________________

(μια φανταστική συνάντηση του Robert Desnos με τον Günther Anders-

σε μια κρίση αμνησίας)
______________________________________________

με γεια!

Frida Kahlo, αυτοπροσωπογραφία με κοντοκομμένα μαλλιά,1940- o στίχος ενός τραγουδιού, ζωγραφισμένος στην κορυφή του πίνακα, εξηγεί την αιτία της πράξης της: Βλέπεις, αν σ΄αγαπούσα, ήταν για τα μαλλιά σου. Τώρα είσαι φαλακρή, δεν σ΄αγαπώ πια.

Τρίχες, λεν οι ειδήμονες που ξέρουνε.
Μα τι πλάσμα είναι αυτές οι αγορές;

κατεστραμμένα αρχεία

που δεν ανοίγουν με τίποτα.

                                  

Είμαι τάφος ναυαγού. Μα συ ταξίδευε. Γιατί, όταν εμείς  χανόμασταν,τ΄άλλα καράβια αρμένιζαν στο πέλαγος.

                                                              Θεοδωρίδας, Ζ- 282 Παλατινή  Ανθολογία,

                                                                                               Μτφ. Ηλίας Κυζηράκος

                                                                                     

συνέντευξη

όταν σε εξετάζουν να απαντάς με ερώτηση:
είναι το βιογραφικό επίσημο πιστοποιητικό θανάτου;

διάλειμμα για διαφημίσεις

( Werbepause)

«Το έξω», έγραψε ο Νίκος Καρούζος,

«δεν μας φταίει σε τίποτα· το προς τα έξω φταίει».

◯

Γυρίζει γυρίζει φριχτά

ο στρογγυλός ο δρόμος

γυρίζουν γυρίζουν φριχτά

στο στρογγυλό το δρόμο

χιλίων ειδών άνθρωποι

μηχανές ποικίλων μορφών

...

γυρίζει γυρίζει σιγά

το παιδί που δεν αγαπάει το σκολειό

κι ο άνεργος που από κάπου περιμένει δουλειά

...

Ένα ποίημα του Νικήτα Ράντου (Νικόλαος Κάλας) , για την Πλατεία Ομονοίας, γραμμένο την εποχή του μεσοπολέμου, όταν η πλατεία ήταν στρογγυλή.

«...λες και θα΄πρεπε πάντα η βροχή να πληρώνει την ασφάλεια του καλού καιρού.»

[...] Η διαπαιδαγώγηση θεμελιώνεται στον φόβο της απόλαυσης. Η αναγκαιότητα να παράγουμε, να είμαστε αποδοτικοί, να χρησιμεύουμε σε κάτι, τι το καλύτερο να ρίξει το ανάθεμα στην απόλαυση του εαυτού μας. Δεν υπάρχει καταναγκασμός, οσοδήποτε ασήμαντος, που να μην προκαλεί τον μικρόψυχο φόβο της ζωής, της χαριστικής ύπαρξης. Εκεί αρχίζει η μαθητεία του παιδιού.

Η παιδαγωγική των ψεμάτων, της δοκιμασίας, του καψονιού και των χτυπημάτων, αυτή δεν χαλύβδωσε τη γνώση μας, αυτή δεν ακόνισε τη νοημοσύνη μας; Εκτός από την αισθησιακή εμπειρία, όπου καθένας διδάσκεται μόνος του, ξέρετε καμιά γνώση που να μην εντυπώθηκε από τον απειλητικό τόνο, από την προειδοποίηση, από τον εκβιασμό της αξιοσύνης, του συμφέροντος, του μέλλοντος, του γοήτρου; Πόσα απομνημονευμένα ποιήματα, πόσοι αποστηθισμένοι κανόνες, πόσες χρονολογίες και θεωρήματα διαποτισμένα συστηματικά από ύπουλες παροτρύνσεις να υπακούς, να διατάζεις, να σέβεσαι, να περιφρονείς! Πόση πολυμάθεια και καλλιέργεια πνεύματος με τίμημα να αγαπάμε ό,τι τιμωρεί καλύτερα! Όσα μου διδάχθηκαν με την απειλή μου μένουν πάντα εχθρικά [...]

ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ, Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ, ΕΛ. ΤΥΠΟΣ

Θα μπορούσε να είναι μόνο προεκλογικό. Αλλά δεν είναι.
Tags: ό,τι θυμάμαι χαίρομαι. Αλλά και: it takes a whole lot of money to look this cheap.

Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.