γιατί αν δεν δούμε τον διαγωνισμό
πώς θα μπούμε στα βαθιά του πολέμου;
σαν σφαίρες πέφτουνε οι μέρες. σηκώνουν κουρνιαχτό.κρύβει και κρύβεται. δεν βρίσκει τι να πει. δεν είναι η νίκη ή η ήττα. το ξέρει άλλωστε αυτό: η μάχη που δεν δόθηκε, εχάθει. μυρίζει μπαρούτι το παρόν. πασιφιστής καιρός. νοσεί από κόβιντ. τα απολυμαίνει όλα. και πετά το γάντι.
σου΄πα: τα ίδια πρόσωπα στην κεντρική σκηνή, δες: γλειφτρόνια του πασόκ χτες, "ανένταχτοι", του "χώρου", τώρα "πρώτη φορά αριστερά" κι αύριο πάλι "ζήτω η αναρχία". μα εσύ δεν βλέπεις απ΄την πείνα, διπλώνεσαι στα δυό έτσι όπως ξεδιπλώνεται η λέξη: σούπα. ρευστό ουσιαστικό, μετά από τόσα μαγειρέματα, δήθεν το επίρρημα. στα πιο καλά φωτισμένα σκοτεινά υπάρχεις μιας υπερπαραγωγής κι αφού δεν έχεις τίποτα για να ζωθείς, σε ζώνουνε τα φίδια. σε μια συλλογική παράσταση με μια παραίσθηση αλλαγής. κομπάρσοι σε στημένο σκηνικό και το έργο πάντα κάπου αλλού να παίζει.«οι άγγελοι έχουν τη ματαιοδοξία να μιλάνε για τον εαυτό τους σαν να είναι πάνσοφοι», έγραψε ο Μπλέηκ. «Σ΄ενα πιο ρεαλιστικό, όχι και τόσο αποκλειστικό λεκτικό εκπαιδευτικό σύστημα σαν το δικό μας, ο κάθε άγγελος [...] θα είχε το δικαίωμα, σαν μια κυριακάτικη απόλαυση, θα ενθαρρυνόταν, κι ακόμα, αν ήταν απαραίτητο, θα υποχρεωνόταν, να κάνει πού και πού ένα ταξίδι μέσα από μια πόρτα στον τοίχο, στον κόσμο της υπερβατικής εμπειρίας. Αν αυτό του προκαλούσε τρόμο, θα ήταν ατυχία, αλλά πιθανώς και να ήταν η σωτηρία του. Αν του έδινε μια σύντομη αλλά αόριστη φώτιση, τόσο το καλύτερο. Και στις δύο περιπτώσεις ο άγγελος ίσως να έχανε λίγη απ΄τη σίγουρη αυθάδεια που ξεπηδάει από τον συστηματικό τρόπο σκέψης, και την βεβαιότητα πως έχει διαβάσει όλα τα βιβλία».