🌕

έχουμε κουρδιστεί

είναι η ώρα κατάλληλη

τα ρολόγια σπασμένα

καθυστερημένα ερχόμαστε

και φεύγουμε νωρίς

μας προσπερνούν με ταχύτητα

χρόνια ακινητοποιημένα

με τον καιρό μαθαίνουμε

ξεχνάμε αυτοστιγμεί

 

εύκολα συνηθίζουμε

μια καινούργια επανάληψη

κάθε νέα αρχή

άρωμα νυχτολούλουδου

έχουμε εθιστεί

έχουν και τα λουλούδια τα φεγγάρια τους

στα μάτια μας ανάβουνε

και σβήνουνε εκεί 

πανσέληνα κι απελπισμένα

μια ζωή χαρισάμενη

σε ζώνη διαφημιστική

τρέχουμε και δεν φτάνουμε

πώς περίσσεψαν μέσα μας

κι έχουμε στριμωχτεί

χωρίς αυτά να ζήσουμε

μία ζωή δε φτάνει 

🌁

Θα΄ρθουν μια μέρα όλα και θ΄αλλάξουν
Τα μάτια σου με τον βυθό
Και όσα έχασες εκεί θα σε κοιτάξουν
Κοράλλια σύννεφα κόκκινα στον ουρανό
Θα σβήσει ο ήλιος
Θ΄ανάψει το φανάρι
Περαστικοί θα προσπερνάν σκιές περαστικών
Στο βάθος θα βουλιάζει το γαλάζιο
Πριν γίνει θάλασσα κι αδειάσει το νερό
Σε άλλη πόλη θα σε βρουν τα βήματά σου
Μια κατακόρυφη γραμμή
Θα΄χεις ξεχάσει λένε τ΄όνομά σου
Άλλοι θα λένε θα΄χεις ξεχαστεί
Με παρελθόν το μέλλον θα υπογράφει
Καμιά εικόνα δεν θα΄ναι αληθινή
Αυτό το βέβαιο παρόν σε νάρκη
Ή την πατάς και φεύγεις ή κοιμάσαι
Σκόρπια στο τέλος θα θυμάσαι
Εύθραυστο φως μακριά 
Στο δρόμο λέει θα σε τυλίγει
Ο ορίζοντας αφίσα διαφημιστική 

μικρές καθυστερήσεις γύρω απ΄το λιμάνι

μέσα στα σώματά τους έχουν κρυφτεί
παίζουν κυνηγητό
σφιχταγκαλιάζονται γερά
μια μπάλα που γλιστράει
πέρα από αύριο και χτες 
πάντα εδώ
κύματα σκοτεινά τα βήματά τους
έρχονται όταν φεύγει η θάλασσα στα βράχια
και μένουν στο κενό
ναυαγοί δίχως μπάρκο
το ρο μηδέν το έχουνε στη Δύση τα ρολόγια
το ρο του χρόνου έχουν αυτοί απ΄την Ανατολή
στο ρο του δρόμου
στρίβουνε τσιγάρο στη σκιά τους
ακούνε ήχους στη σιωπή
σιωπούν στο βουητό
μπερδεύουνε τα χρώματα
διαλύονται στον ουρανό
βλέπουν το σούρουπο
και λένε ξημερώνει

απομαγεμένος

στο βάθος το δάσος 

☉

φυσάς καπνίζοντας τη νύχτα και ξεφυσάς

στάχτη στα μάτια σβήνοντας σου΄ριξε η μέρα 

αλλάξανε τα κόζια

το γύρισε νοτιάς

ανάβει ο ήλιος στη θάλασσα

φωτιά η αγάπη άγκυρα

που σε κρατάει στον αέρα 

╠╬╩╦╣

είχε μπερδέψει τους δρόμους δε θυμόταν την οδό. είχε παρκάρει μπροστά σ΄ένα σπίτι που έτρεχε.

*

να ταξιδέψει ήθελε κι είχε σταθεί εδώ. σε εκείνη τη στιγμή που διαρκούσε ακόμα. 

*

ίχνη βημάτων σβήνουν μεμιάς κάτω απ΄το πεζοδρόμιο βότσαλο γίνεται.

*

ψάχνει να χωθεί στο λιμάνι ο πειραιάς αχτίδα απ΄τον ήλιο που φεύγει. όλα γύρω χτισμένα. κάθε τόσο και κάποιος γκρεμίζεται.

*

απ΄το παράθυρο στάζει ζέστη και νερό απ΄το κλιματιστικό. ένα παιδί απ΄όροφο σε όροφο κάνει μακροβούτια. η άδεια κάμαρα σωσίβιο.

*

κλείνει τα μάτια βλέπει μπροστά ένα περίπτερο ανοιχτό. όλες οι ανάγκες κρεμασμένες από τα μανταλάκια κι η επιθυμία παγωτό που λειώνει.

*

χορεύει μες στο φως ξεφλουδισμένη μια αφίσα. χρησμοδοτεί το καινούργιο έγκαυμα.

*

η απουσία στο τέλος καταντά να είναι παρουσία. μια εικόνα εμφανίζεται από το πουθενά για να τα εξαφανίσει όλα. μετά το κλείσιμο των ναυπηγείων σκαραμαγκά, άνεργοι συνεχίζουν να υπογράφουν καθημερινά και για καιρό στο βιβλίο παρουσιών της κλειστής εταιρείας. 

*

ξεραίνεται το στόμα στεγνώνει η αποβάθρα γεμίζει η βαλίτσα χάνεται έτσι όπως χύνεται ο καφές στο πλαστικό ποτήρι που αδειάζει. 

*

μιας δεύτερης ζωής το φλούδι κέρματα και κλειδιά στη τσέπη μιας σκιάς φιστίκια ξεχασμένα.

* 

σπασμένα στο βυθό γυαλιά αντανακλούν βλέμματα ραγισμένα.

*

ναι· της ανορθογραφίας η ηχώ του όχι. 

*

απ ΄το ανοιχτό κουτί της υστερίας η γεωγραφία όλο και πιο πολύ ιστορία μοιάζει.

*

μιλάνε για τα πάντα όλα εκτός. φυσάει απαλά παίρνει από δίπλα τις λέξεις. μαθαίνεις ν΄ακούς όταν όλα σωπαίνουν.

*

κομπανιέρο ντελ άλμα

θα΄λεγες έπεσε ο θόλος του ουρανού

τίποτα να μην είναι στη θέση του

κι όλα περίεργα να ταιριάζουν

με λέπια και φτερούγες η μέρα

σ΄ένα μικρό δωμάτιο αναπνέει

καπνό από στριφτό τσιγάρο

ανάμεσα σε λάφυρα

σε κάθε θρόισμα

σε κάθε τρίξιμο

πρόσωπα που χαμογελάνε

οικόσιτο μέσα στα ερέβη 

η πείνα σου ΄φαγε το σώμα

μια ζωή κονσέρβα

τι σημασία έχει

που τρέφεις πάντοτε

το μεγαλύτερο έρωτα

γι΄αυτήν

έτσι όπως πας να την ανοίξεις κόβεσαι

"οικόσημο ανεξίτηλο στο δέρμα"

έξω στο δρόμο ένα παιδί

σε πείσμα των κυμάτων

αντί να τρέχει πλέει

βρεγμένο κάτι κρατάει στο χέρι

γιογιό χωρίς σπαγκάκι

χωρίς κορδόνι σβούρα

στεγνώνεις κάπου στα ερτζιανά τρέμοντας

ηχώ ακούγεται

η κοινωνία up έχει;

μοιάζει με σκηνικό θεάτρου

το πλακάτ είναι ψηλά που περιμένει

☾

η νύχτα πέφτει κάτω απ΄το φεγγάρι για να με κρατήσει με την πλάτη στον τοίχο μάρμαρο χλωμό στα πόδια η πόλη άλικο ποτάμι και δεν γνωρίζω τα  π ε ρ ά σ μ α τ α 

Χώρισαν ο Κέρμιτ και η Μις Πίγκι;

Πώς ένιωσε η φωτογράφος όταν σε είδε;

Πάγωσε το μάτι;

Το χέρι μούδιασε;

Στα πόσα κλικ αναποδογυρίζει ο κόσμος;

Ναυλώνει η απελπισία βάρκα;

Πετρώνει η εικόνα;

Από το θέρετρο στο φέρετρο

Ποιανού ρολόι μετράει 30 λεπτά;

Στα πόσα σκίτσα ξυπνάνε οι αισθήσεις;

Εκεί που σκάει το κύμα κοιμούνται οι συνειδήσεις;

Έγινες πρωτοσέλιδο χάσταγκ αφίσα αφορμή για συζητήσεις

Αυτό είναι το όνομα η υποκρισία της δύσης

Είναι η απάντηση ή η ερώτηση μπροστά;

Τρέμουν τα χείλη τους  για σένα στις ειδήσεις;

Ποια βίζα δεν εξέδωσαν ποιες χώρες κυβερνήσεις; 

Σύνορα ανοιχτά μια αγκαλιά που κλείνει

Είναι της μάνας σου αυτή ή του μπαμπά; 

Πούλησαν αρκουδάκια οι διαφημίσεις;

Πόσοι μεθύσανε για σένα;

Σε ποια ποτά βουτήξανε πριν βυθιστούν αργά;

Δεν σώθηκε κανένας

Να μας ξεχάσεις

Μην τυχόν και θυμηθούμε

Πόσο λίγοι είμαστε

Ε, Αϊλάν;

γιούνης

μέσα από νερολούλουδα σαν άδεια γλάστρα αναδύεται ένα καράβι. ρίχνεις πετονιά γίνεται σχοινί, γαντζώνεται στα σύννεφα πριν βυθιστείς, πάνω απ΄τα κύματα πετάει φύλλα το κατάρτι γίνεται κλαδί. για μια στιγμή ακίνητο ένα πουλί. μέχρι το βράδυ θα΄χει γίνει ψ ά ρ ι.

NY

ο φόβος φόρεσε τη μάνα μου κατάσαρκα
κι έχει κρυφτεί μες στη βαλίτσα
ποτίζει ένα λουλούδι με τα μάτια της
κόβει το χέρι της τα μαραμένα
βλέμματα που άδειασαν δίχως κανέναν μέσα
θάμπωμα των βολβών
σύννεφα σκόρπια στον ορίζοντα
ανθίζει χρώματα φεύγει ο ουρανός 
κήπος μετά από βροχή
ίρις στεγνή μέσα στο κλάμα ξεθωριάζει

ξύπνημα

με καταβροχθίζει η εικόνα καθώς πλησιάζω άρχισε να μαραίνεται στο στήθος άγριο τριαντάφυλλο τατουάζ η καρδιά για να σβήσει από κάθε παρελθόν και μέλλον η ίδια μοναξιά  δεν  θ΄ ανθίσει  αυτό  το  ξημέρωμα ◘

αλγόριθμοι συμπίεσης

*

ανεπεξέργαστο αρχείο η μιλημένη σιωπή 

και όταν πας να το ανοίξεις στόμα να μην υπάρχει

*

έξω ησυχία  γλιστράει εκεί που σπάνε όλα μέσα σου με πάταγο

*
θα κρασάρεις σε κάθε ερμηνεία  του τυχαίου
*
 συνηθισμένη αντήχηση 
φωτίζουν την οθόνη
φωνητικά μηνύματα 
που δεν ακούς ποτέ
*
προγραμματίζει με τη γλώσσα
ο τετραψήφιος  αριθμός
υπακοή στη σύγχυση
*
ενός παρόντος
 σωστά να μπερδέψουμε το χέρι
το δάχτυλο κάποιο κουμπί επιτέλους να πατήσει λάθος
*
αργεί η επανεκκίνηση
όσο πιο γρήγορα τρέχεις 
τρύπα η νύχτα
ο ήλιος διαφεύγει
*
κροκάλα μιας περασμένης ηλικίας το παιδί
χρόνια μετρούσε πίξελ γι΄ αστέρια
*
γαμάτη λέξη στόμα σάλια γεμάτο
μέρος στατιστικών
πάντα διαθέσιμη η γλώσσα
*
κι ενώ το αχανές  κατοικείται με λαχτάρα
δεν αντέχει το δίχτυ σ΄ένα εγκαταλειμμένο κενό
*
πρόθυμοι
πάντα έτοιμοι οι επαγγελματίες απαντούν
 καμιά ερώτηση δεν ακούστηκε
ανθεκτική η πρόταση αντιστέκεται
*
όπως κοπιάρει η λέξη τη φθορά της
σκανάρεται το νόημα
*
μεγάλη στιγμή
η λέξη που μικραίνει
να καταγράψει το ταξίδι
η απόσταση
*
και  γίνανε όλα τα βλέμματα ένα
κανάλι να ησυχάσει  το τέρας της αμφιβολίας
 στα μάτια μας  καθρέφτης η πεντάμορφη 
*
μέρα α λα καρτ
μας καταπίνει το μηχάνημα
χρεώνεται πιστωτικό
μπροστά απ΄το ατμ
η ουρά περισσεύει
*
φωτεινή η λάμψη σε γραπώνει
λειαίνεις στο τηλεκοντρόλ
βαρύ το χέρι σου
στην ελαφρόπετρα
 * 
κάθε σπίτι κι ένα τηλεπαράθυρο
ο αναλυτής θεμάτων ασφαλείας ανοίγει
στον ύπνο μας υπαγορεύει όνειρα
ξημέρωμα βγαλμένο από ειδήσεις
*
ψηφιακές ροές της βίας 
στον καναπέ χωρίς διακριτικά ναι αθόρυβα βούλιαξε
 όχι οι άνθρωποι
δεν είναι κάποιοι που θαλασσοπνίγονται
*
ξέχασα 
κι έτσι όπως σου΄σφιξα το κρύο χέρι
γενναιόδωρο μαζί μου χτες 
το ρολόι που έχασα
*
πουλάει αέρα αγοράζει χρυσό
εξαρτημένη σχέση στ΄αυτοκόλλητα
τα μάτια σου εσύ στ΄απολεσθέντα
*

αβίωτο

η βία είναι το θηλυκό του βίου επτά έχεις ξυπνήσει από τις τέσσερις τους περιμένεις μήπως κοιμήθηκες καθόλου όλο το βράδυ με το στομάχι διπλωμένο τεντώνεσαι να σηκωθείς έναν καφέ στα γρήγορα στρίβεις τσιγάρο κράτα γερά να βρέξει θες να ξεραθούν μεμιάς τα σύννεφα απ΄τη ματιά σου με ένα χρατς ο κεραυνός να σκίσει το χαρτί να μην παραδοθούν τα χρώματα ξεχνάς απουσία ήλιου το μέλλον μετά βίας θυμάσαι χτες  ο τραμπούκος του λάος σκιά απειλεί με ξυλοδαρμό στο τμήμα χαριεντίζονται  όλοι με τα μικρά τους γεια σου γιάννη η γλώσσα ανθεκτική θέλει ονόματα και αριθμούς έντεκα δώδεκα τα ρέστα σου τρέχει πίσω σου συνωμοτεί μπροστά σου μέσα σου μπερδεύει λέξεις η σιωπή ζητούν ταυτότητα συνεχίζεις φαντάσου σήμερα τι θα γίνει στο λάκκο με τα φίδια τώρα που σπάσανε τα αυγά που θα πει τώρα που σπάσαν τα νερά όσο εμείς αναρωτιόμασταν είναι δεν είναι γκαστρωμένη 

ερήμην

είμαι το φευγαλέο βλέμμα σε πολυσύχναστο σημείο της πόλης είμαι αριθμός φύλλου έκτακτης έκδοσης είμαι σφεντόνα στα χέρια της γιαγιάς στην πλατεία ταξίμ που κυνηγούσε τις αύρες είμαι ουρανός που μαύρισε στη σιγκαπούρη είμαι κλαδί που μπλέχτηκε είμαι γλουτένη στην αφίσα είμαι οροθετική στο βρόμικο παιχνίδι του λοβέρδου είμαι πανό που κατέβηκε για να ξανανέβει στο προαύλιο της ερτ είμαι 2 χρόνια και 6 μήνες τώρα στο γενικό κρατικό νίκαιας είμαι το μυοκάρδιο που αντέχει είμαι ο χρόνος που δεν μου φτάνει είμαι η γλώσσα που μου στέρησαν είμαι η πολλαπλή πραγματικότητα είμαι η σπασμένη μπάρα είμαι εκπομπή πειρατική είμαι όαση είμαι τσιγάρο μια μπύρα άμστελ στην ταράτσα είμαι το μεροκάματο που δεν πληρώθηκε γιατί ρε καργιόλη είμαι η απάντηση του συνηγόρου υπεράσπισης η τελική απόφαση του δικαστηρίου είμαι φανταστικό γεωμετρικό σχήμα ναι μεν αλλά είμαι ο ένας που τράβηξε από δω και ο άλλος από κει είμαι παντός καιρού ένα άντε γαμηθείτε είμαι απόδειξη να τη φυλάξεις είμαι ψίχουλο που το πηγαίνει το μυρμήγκι πέρα δώθε είμαι παράσιτο στα ερτζιανά είμαι φλέβα στο χέρι του καλοκαιριού ώρα κοινής ησυχίας ναρκωμένη είμαι το σχήμα της συσκευασίας παγωτού που λιώνει είμαι πάνω στο κύμα μελτέμι είμαι ο μοχάμεντ από το μπαγκλαντές στη βάρκα μες του αιγαίου τα νερά άγγελοι φτερουγίζουν είμαι βαμμένο γαλάζιο λαδομπογιά βαλίτσα στο λιμάνι σα να μην έφυγα είμαι η απόσταση που καταργείται το παπούτσι στο διάζωμα μια δυό λέξεις μέχρι πότε άραγε και τερματίζω εδώ ο εαυτός που δεν είμαι.

ή θα καείς ή θα λιώσεις

        όλα ακατάστατα από την απουσία
        και βαριά απ΄την απόσταση 
        σταματημένα στο ίδιο σημείο τα βήματα
        ξενιτιά και εξορία
        κοίτα που ξαφνικά τα σύννεφα πήραν φωτιά
        η ζωή του δρόμου περνά γύρω σου
        τίποτα δεν γυρίζει στην αρχή
        ο χρόνος προκαθορισμένος
        για την αποκατάσταση της κυκλοφορίας

στον  ίδιο δρόμο μια άλλη στιγμή προς μεγάλη λαχτάρα του τοπίου

sea θρου

άσπρα νησιά του αιγαίου ξαπλωμένα σε σελίδες συγκινητικές μιας καλλιεπούς αφήγησης έκαιγαν κάτω από τον ήλιο, ενώ μεσήλικες αρσενικοί ολοκλήρωναν με επιτυχία την ανάγνωση στην αμμουδιά και μίλαγαν με στόμφο, έτσι όπως κάνουν οι αυθεντίες των γραμμών και των γραμμάτων,  αυξάνοντας τις λίστες των ευπώλητων. και είναι ό,τι πρέπει για να πεθάνει κανείς από ηλίαση, απλώνει τα φτερά του το όνειρο, αποδημεί η λέξη από το χαρτί και να, βυθίζεται, σκιά μεταναστευτικών πουλιών η ανάγκη μας και μεγαλώνει.
ξένοι μη μας αφήνετε μόνους με τους έλληνες, 
από τη μεριά της θάλασσας ακούγονταν οι βάρκες.

παράδοξα

εύκολα έρχονται και φεύγουν τρυπώνουν παντού ω! τι ωραία που τα λέτε λιγώνεται το μάτι παραμονεύει το αυτί να ακούσει ευτυχώς που υπάρχετε απότομα αρχίζουν και τελειώνουν τερματίζουν εδώ με τρόπο μαγικό κουνάνε τα χέρια στα πλήκτρα ναυαγοί σ΄έναν ορίζοντα μπλε κοβαλτίου της οθόνης.

ταλαντεύσεις

πριν ακόμα φτάσουν κοντά η μια μετά την άλλη οι λέξεις πέσαν. γύμνωσε το χαρτί. μακριά που είναι το στόμα, λέω και τινάζεται μια πέτρα.από το χέρι ξεκολλάει φίλντισι παλιό.
γλιστρά ο φόβος. 
σπάζει στο οδόστρωμα.

δήθεν

φτάνοντας στο ταμείο

είπε τη λέξη αυτή

δήθεν τυχαία

χωρίς γράμματα

δεν είχε ανάγκη

από εξηγήσεις

βούιζε στο κεφάλι του

δήθεν επίρρημα

τάχα μου επίθετο

.στις αναλύσεις