Χάουαρντ Ζιν και Λούις Οτσινκλος, εκπρόσωποι δύο κόσμων

• ΑΠΩΛΕΙΕΣ. Δύο Αμερικανοί, δύο συγγραφείς, ο γνωστός και στο ελληνικό κοινό ιστορικός και πολιτικός στοχαστής Χάουαρντ Ζιν και ο μάλλον όχι και τόσο γνωστός στην Ελλάδα μυθιστοριογράφος, κριτικός και βιογράφος Λούις Οτσινκλος, έφυγαν από τη ζωή σχεδόν ταυτόχρονα. Το γεγονός έχει τη σημασία του διότι ανήκαν στην ίδια γενιά, προέρχονταν όμως από εντελώς διαφορετικούς κόσμους και η στόχευσή τους ήταν επίσης ριζικά διαφορετική. Ο Ζιν θεωρούνταν ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της αμερικανικής «αριστερής» ιντελιγκέντσιας, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις κινητοποιήσεις για τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρωτοστάτησε στον αντιπολεμικό αγώνα κατά του Βιετνάμ, όμως ο λόγος του ακούστηκε πολύ και κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπους και του πολέμου στο Ιράκ. Αντίθετα, ο Οτσινκλος ήταν εκπρόσωπος της άρχουσας τάξης του Μανχάταν, έγραψε σε περισσότερα από πενήντα βιβλία γι' αυτήν και θεωρείται ο τελευταίος απόγονος ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια.

Λούις Οτσινκλος: Ο τελευταίος της παλαιάς φρουράς

Ηταν ο «τελευταίος των Μοϊκανών» ή απλώς ένας άνθρωπος εκτός εποχής; Μπορεί και τα δύο αυτά μαζί. Ο θάνατος του Αμερικανού συγγραφέα και νομικού Λούις Οτσινκλος (Louis Auchincloss) την Τρίτη στο Μανχάταν, σε ηλικία 92 ετών, σηματοδότησε για πολλούς το τέλος μιας εποχής και για άλλους το βιολογικό τέλος ενός παρωχημένου συγγραφέα, ο οποίος έζησε προσκολλημένος στο παρελθόν. Η ειρωνεία είναι ότι το ύστατο βιβλίο του Οτσινκλος ήταν «Ο τελευταίος της παλαιάς φρουράς» (2008) και, ναι μεν το βιβλίο διαδραματιζόταν στις αρχές του 20ού αιώνα, ο τίτλος όμως οδήγησε αρκετούς Νεοϋορκέζους να σκεφτούν ότι ο συγγραφέας αναφερόταν στον εαυτό του.

Μέσα από τα πενήντα και πλέον βιβλία του (μυθιστορήματα, βιογραφίες, δοκίμια), ο Οτσινκλος κατέγραψε, περιέγραψε, ανάλυσε, απαθανάτισε το «πανηγύρι της ματαιοδοξίας» των ανώτερων κοινωνικών τάξεων του Μανχάταν. Ο ίδιος κινιόταν σε τέτοιους κύκλους (ήταν τρίτος εξάδελφος του Ρούζβελτ), έγραφε στη γεμάτη αντίκες σοφίτα του στο Παρκ Αβενιου, μολονότι δεν έπαψε να δικηγορεί έως το 1987. Στην ουσία, ασχολιόταν με έναν κόσμο που είχε χαθεί από δεκαετίες, λίγο μετά το τέλος του πολέμου, έναν κόσμο ανέσεων που μετά την έλευση της τηλεόρασης ταυτίστηκε με τις σαπουνόπερες και έπαψε να είναι «άξιο» λογοτεχνικό θέμα. Ο Οτσινκλος μένει ακόμα να ανακαλυφθεί.