ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Η ουσία είναι σ’ αυτό που δεν φαίνεται, στο …αλάτι και στην…κανέλα

Πως ν’ ανακαλύψεις κάτι που δεν φαίνεται ; Συνήθως αυτά που δεν φαίνονται, που παίζουν ωστόσο σημαντικό ρόλο στην ζωή μας, χρειάζεται να τ’ ανακαλύψουμε, είναι αντικείμενο της επιστήμης.
Εξ αντικειμένου οι επιστήμονες , άνθρωποι μορφωμένοι , ειδικευμένοι, ξεχωριστοί έχουν αυτόν τον τιμητικό τίτλο.
Όμως οι άνθρωποι ,εκτός από τις επιστημονικές έρευνες και ανακαλύψεις έχουν ανάγκη ν’ ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τα αισθήματά τους , τις ιδέες τους , τις επιλογές τους , τις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους , με την εκάστοτε πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική και κάθε μορφής εξουσία.
Η ίδια η ζωή από τη γέννησή της αναδείχνει τον κυρίαρχο ρόλο των αισθημάτων στους ανθρώπους, αισθήματα που διαμορφώνονται ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης της κάθε ιστορικής εποχής.
Στην ταινία μας , την δοσμένη εποχή που εξελίσσονται τα γεγονότα, με την συγκεκριμένη κοινότητα των Ελλήνων της Πόλης να έχουν δώσει αισθήματα και κοινωνικές προεκτάσεις σε κάτι απολύτως υλικό, στο … φαγητό. Εντελώς φυσικά συνυπάρχουν η αστρονομία με την γαστρονομία, το φυσικό ρεύομαι με το μεταφυσικό ονειρεύομαι, ο καυτός ήλιος με το καυτό πιπέρι που πάει παντού, η Αφροδίτη πλανήτης, θεά, κανέλα, το αλάτι της γης.
Η διαβίωση με τέτοια αισθησιακή, αισθηματική, ιδεολογική, επιστημονική, διαλεκτική ενότητα, που στο κέντρο του ενδιαφέροντος είναι ο άνθρωπος και οι απολαύσεις του, που οι κυρίαρχες αντιθέσεις υπάρχουν στην δόση της κανέλας, στο κρύψιμο του σκόρδου, στον τρόπο του αλατίσματος φαντάζει ιδανική. Όμως το έχουμε ξαναπεί τα φαινόμενα απατούν. Το ιδανικό, όπως το καταλαβαίνει ο καθένας μας και ο σκηνοθέτης μέσω των ηθοποιών του συμβαίνει μόνο στην αρχή της ταινίας και πιθανόν στα οράματα κάποιων που ονειρεύονται την προχωρημένη κομμουνιστική κοινωνία, όπου έχουν εξαλειφθεί οι βασικές ταξικές αντιθέσεις και ο ανταγωνισμός υπάρχει στην μαγειρική, στην ποίηση, στον χορό, στην μουσική.
Η τέχνη, συγκεκριμένα ο κινηματογράφος και πιο σθγκεκριμένα η ταινία μας, μας περνάει από το ονειρικό στο πραγματικό. Μας υπενθυμίζει, όχι ότι το ξεχνάμε, ότι στην ζωή συνυπάρχουν η πολιτική και οι πολιτικοί, οι ασφαλίτες , ο στρατός , τα τάνκς, ο φασισμός και πάνω που μας άνοιξε η όρεξη και τρέχανε τα σάλια μας έχουμε το Κυπριακό, τις απελάσεις των Ελλήνων από την Πόλη, την 21η Απριλίου.
Η ζωή τα χωράει όλα, ανθρώπινα και απάνθρωπα, που τελικά όλα είναι ανθρώπινα. Η μαμά Ελλάς, χώρα υποδοχής μεταναστών από την αρχαιότητα έως σήμερα φροντίζει για τον εξελληνισμό των ξένων από την «Τουρκία» και μάλιστα εν μέσω του φασιστικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Η βλακεία του φασισμού αντιμέτωπη με την ποίηση , τα όνειρα , τα αισθήματα που απορρέουν από τις γεύσεις, τις μυρωδιές του σκόρδου , του αλατοπίπερου, της κανέλας. Ποιός θα κερδίσει ;
Ο μικρός Φάνης, μοναχικός αντάρτης αρνείται να συμβιβαστεί .
Στο σχολείο μαγειρεύει στα κορίτσια και δεν παίζει μπάλα με τ’ αγόρια, του κλειδώνουν την κουζίνα στο σπίτι, κάνει κατάληψη στο μπάνιο για να στεγάσει τα όνειρά του, το μαγείρεμα , τον παππού και την πρώτη του αγάπη την Αιμέ, τον βάζουν στους προσκόπους να γίνει καλός Έλληνας, καταφεύγει στην κουζίνα του μπουρδέλου, που μαζί με την βιολογική του ικανοποίηση βρίσκει και ειλικρινή επικοινωνία, χάρισμα άλλωστε των ανθρώπων του περιθωρίου.
Αναγκαστικά λοιπόν, δηλαδή με την βία, εισβάλλει η νέα εποχή των επαναπατρισμένων ηρώων μας , που είναι γραμμένο τους , παντού να είναι ξένοι.
Η ανάμνηση της έκρηξης της χύτρας ταχύτητας συνοδεύει την έκρηξη της επιθυμίας για απόδραση στο παρελθόν, για να συμπληρωθούν στο παζλ τα κενά κομμάτια των ανολοκλήρωτων επιθυμιών.
Ο παππούς είναι το σύμβολο ολόκληρης εποχής, υπερήληκας πλέον είναι στα τελευταία του, η Αιμέ σύμβολο του πρώτου ερωτικού σκιρτήματος παραμένει μαγική εικόνα φυλαγμένη καλά στην παιδική αλληλογραφία και στα παιδικά όνειρα που μας ακολουθάνε ως τον τάφο μας.Υπάρχουν λοιπόν δύο πολύ σοβαροί λόγοι για να γίνει το άλμα στην ουτοπία, η επιστροφή στον παιδικό παράδεισο.
Οι παππούδες , εκφραστές της εποχής τους σε κάθε εποχή, κάτι μεταξύ θεού ή ήρωα στα μάτια των εγγονιών έρχονται και παρέρχονται μαζί με τις παραδόσεις και τα παραμύθια τους, γεννιούνται και πεθαίνουν. Κάθε τέλος εποχής παραδίδεται η σκυτάλη στους νέους για να συνεχίσουν τον αγώνα που έμεινε στη μέση. Ο παππούς στην ταινία μας, ενώ τερματίζει τον δικό του αγώνα , πάνω στο νήμα του παραδίδει την σκυτάλη στον εγγονό. Βρισκόμενος σε κώμα, ανήμπορος να μιλήσει, με τα τρία δάχτυλα του χεριού τρίβει αλάτι, δηλαδή ζωή.
Η ποίηση σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, τα αισθήματα σε ένταση, ο καλός κινηματογράφος αποδίδει τόσα νοήματα, μηνύματα, ιδεολογίες σε μιά σκηνή λίγων δευτερολέπτων, ένα γεροντικό χέρι, τρία ετοιμοθάνατα δάχτυλα να τρίβουν αλάτι, παρακαταθήκη αντίστασης και αγώνα υπεράσπισης της ζωής.
Ας πάρουν λοιπόν το μήνυμα όσοι καμώνονται πως είναι τάχα υπέρ των παραδόσεων και του εκσυγχρονισμού, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να χώνονται όλο και βαθύτερα στον λάκκο των fast food, των γεύσεων, των ιδεών,των τεχνών που ο αισθησιασμός τους ολοκληρώνεται μ’ ένα αυτικίνητο, ένα σπίτι, ένα ρόμποκοπ, ζωή matrix, δηλαδή εικονική.
Το μήνυμα το πήρε ο Φάνης, τώρα τί έκανε για να υπερασπίσει την ζωή πέρα από την Αστρονομία είναι αλλουνού σκηνοθέτη ταινία.
Εν προκειμένω, μετά την κηδεία και το αλάτι του παππού αναζήτησε κανέλα, δηλαδή Αιμέ. Σύμφωνα με την θεωρία του παππού, αλάτι και κανέλα ανήκουν στον ίδιο Γαλαξία, Γη και Αφροδίτη ίδια γειτονιά, οπότε μιρή η παρέκλιση.Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Αιμέ μικρή αγάπη Αιμέ
Πικρέ αβάσταχτε καημέ
Γιατί να παντρευτείς τον Μουσταφά
Να του κάνει και παιδί του καραβανά!
Ήταν αποφασισμένος , ακολουθώντας τα βήματα της καρδιάς του να επιδιώξει την εκπλήρωση των ονείρων του. Αλλά , ναι μεν τα αισθήματα, οι ιδέες ,τα συναισθήματα, τα όνειρα παίζουν βασικό ρόλο στην ζωή μας, όμως ανήκουν στην σφαίρα της ηθικής είναι απλά ατομική υπόθεση, δηλαδή πιο απλά δεν είναι εξουσία.
Εξουσία είναι το κράτος με τον στρατό, που μέσα στους τόσους στρατιωτικούς, των τόσων κλάδων και ειδικοτήτων έχει, που να μην έσωνε, και στρατιωτικούς γιατρούς και μάλιστα ένας απ’ αυτούς είναι ο Μουσταφά.Άντε τώρα Φάνη γιαβρίμ να πάρεις γυναίκα από τον Μουσταφά. Μα θα μου πεις την αγαπάω και μ’ αγαπάει από παιδί.
Ναι με σε αγαπάει και την αγαπάς, αλλά που είναι το κράτος και ο στρατός της αγάπης ; Που είναι αυτή η κοινωνία , όπου τα αισθήματα θα εκφράζονται ελεύθερα, απαλλάγμένα από γάμους σκοπιμότητας, όπου γυναίκες και άντρες ελεύθεροι θα εξασκούν το βασικότερο φυσικό τους δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους;
Αχ γιαβρίμ Φάνη δεν γίνεται να ξαναζήσουμε τα παιδικά μας χρόνια. Όλα αλλάζουν και εμείς οι ίδιοι, οι παιδικές μνήμες και οι παραδόσεις, τα όνειρα εκπληρωμένα και ανεκπλήρωτα τροφοδοτούν τα αισθήματα μας, το σχολείο της ζωής πλουτίζει την πείρα μας, κουρντίζει την λογική μας.Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να βλέπουμε καλό κινηματογράφο. Μας προβληματίζει και αφήνει ωραία γεύση αλατοπίπερο και κανέλα. Ας ζήσουμε το παρόν αφήνοντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας τις γευστικές αναμνήσεις, το έχουν ανάγκη στην καταναλωτική μεν, αλλά άχρωμη και άγευστη και άοσμη εποχή που ζούμε.

Γ.Α ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
«Πολίτικη Κουζίνα»
του Τάσου Μπουλμέτη με τους: Γιώργο Χωραφά , Ιεροκλή Μιχαηλίδη , Ρένια Λουιζίδου , Στέλιο Μάινα , Τάσο Μπαντή.

Μουσική : Ευανθία Ρεμπούτσικα.

Απολύσεις στο Δήμο Νέας Ιωνίας

Σε συγκέντρωση  που  οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε από το Σύλλογο  Εργαζομένων  Δήμου Νέας Ιωνίας   την Τρίτη 19/11/2003 στο δημαρχείο  Ν. Ιωνίας συζητήθηκε το ζήτημα που ανέκυψε για άλλη μια φορά με την επιχειρούμενη απόλυση  μερικών εργαζομένων  από τη Δημοτική επιχείρηση  κατόπιν αυτεπάγγελτου ελέγχου από το ΑΣΕΠ που θεώρησε ότι οι συμβάσεις τους είναι παράνομες.

Όμως ( όπως αναφέρει ανακοίνωση που μοιράστηκε) οι εργαζόμενοι δεν φέρουν καμία ευθύνη για τις συμβάσεις που κλήθηκαν να υπογράψουν τη στιγμή μάλιστα που το Υπουργείο Εσωτερικών έδινε τις κατευθύνσεις και οι ίδιοι πληρούσαν τις προϋποθέσεις που η ανακοίνωση της ΔΕΠΕΑ (δημοτική επιχείρηση) ζητούσε.

Στη συγκέντρωση κλήθηκαν και συμμετείχαν  σωματεία και εργαζόμενοι δήμων από το υπόλοιπο Αττικής,  τη Ν. Φιλαδέλφεια , τη Μεταμόρφωση, τον Ταύρο, τα Γλυκά Νερά , το Σύλλογο Κοινοτικών υπαλλήλων , καθώς και εκπρόσωποι των δημοτικών παρατάξεων του δήμου Ν. Ιωνίας και τοπικές εφημερίδες.

Στη συζήτηση που ακολούθησε αναφέρθηκε ότι και σε πολλούς άλλους δήμους αυτό το διάστημα ακολουθείται η ίδια μεθόδευση από τις διοικήσεις, και τονίστηκε η ανάγκη της συνέχισης της επαφής και του συντονισμού της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων των γειτονικών δήμων.

Από τους υπό απόλυση εργαζόμενους 

μοιράστηκε στη συγκέντρωση η παρακάτω ανακοίνωση :

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΤΗΝ Ν. ΙΩΝΙΑΣ

 

Σε όλους μας είναι γνωστές οι δραματικές διαστάσεις που έχει λάβει το πρόβλημα της ανεργίας. Τα μέτρα της κυβέρνησης για μερική απασχόληση και αμοιβή, ελαστικές εργασιακές σχέσεις οδηγούν τους εργαζόμενους σε εξαθλίωση αντί να λύνουν το πρόβλημα της ανεργίας.

Σε αυτές τις συνθήκες η Δημοτική Αρχή προετοιμάζει την απόλυση μετά από 7,5 χρόνια δουλειάς στο Δήμο. Την απόλυση προετοιμάζει και για τους εργαζόμενους στα προγράμματα κοινωνικής μέριμνας  και δημιουργικής απασχόλησης παιδιού.

 Από την αρχή της  θητείας της μένει προσηλωμένη στην τακτική, να ανατρέψει τις θετικές αποφάσεις των προηγούμενων δημοτικών συμβουλίων και των δικαστηρίων με τις οποίες δουλεύουμε.

Στα άμεσα σχέδια της είναι η αντικατάσταση προσωπικού που δουλεύει με σταθερή και πλήρη απασχόληση με προσωπικό που θα δουλεύει μισή μέρα με μισό μεροκάματο.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.

Με αγώνες έχουμε μείνει μέχρι σήμερα στην δουλειά μας.

Ο αγώνας θα είναι και πάλι η απάντησή μας στην προσπάθεια να απολυθούμε.

Με την συμπαράσταση των εργαζομένων του Δήμου, του Ιωνιώτικου λαού, των εργαζομένων γενικότερα, που αντιπαλεύουν τη λογική των “ σύγχρονων “ δουλεμπορικών σχέσεων εργασίας θα παραμείνουμε στην δουλειά μας.

 

ΟΙ “ΥΠΟ ΑΠΟΛΥΣΗ” ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ Ν.ΙΩΝΙΑΣ

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ & ΚΑΤΩ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Γενική Συνέλευση  στις  11 Γενάρη 2004

Ο  Σύλλογος ιδρύθηκε με το σεισμό του 1999, σαν Σύλλογος  σεισμοπαθών  και πέτυχε μετά από πολύ αγώνα να αποκατασταθούν οι ζημιές από το σεισμό χωρίς να επιβαρυνθούν με το κόστος επισκευής οι κάτοικοι.

Από τότε με πολλές παρεμβάσεις προς το Δήμο αγωνίζεται για την αναβάθμιση της περιοχής ( η οποία είναι η πιο υποβαθμισμένη της Κηφισιάς) και για τη λύση πολλών και σοβαρών προβλημάτων  των κατοίκων.

 Αποτέλεσμα αυτής της πάλης ήταν  :

q       Nα παραμείνει το ΙΚΑ στον οικισμό  (  έστω  με  δύο γιατρούς) μετά την απόφαση της διοίκησης του ΙΚΑ να απομακρυνθεί από την περιοχή.

q       Σε συνεργασία με το Σύλλογο γονέων του 6^ου Δημοτικού , να επισπευσθεί το κτίσιμο του καινούργιου σχολείου. 

q       Να αλλάξει την απόφαση του Δήμου για διοχέτευση μεγάλης κυκλοφορίας αυτοκινήτων μέσα από το κέντρο του οικισμού.

q       Να απαλλαγούν οι κάτοικοι των σεισμοπλήκτων από τα δημοτικά τέλη μέχρι να αποκατασταθούν τα σπίτια.

q       Να προσπαθήσουν με συγκέντρωση των κατοίκων να ανατρέψουν την απόφαση του Δήμου για υπέρογκη αύξηση των δημοτικών τελών, αποσπώντας δέσμευση για κλιμάκωσή τους με εισοδηματικά κριτήρια από το νέο χρόνο.

Πρόσφατα  ο Σύλλογος άλλαξε το καταστατικό του, και έγινε από Σύλλογος Σεισμοπαθών, Σύλλογος Εργατικών κατοικιών και κάτω Κηφισιάς, διευρύνοντας τόσο το περιεχόμενο δράσης του, όσο και το χώρο που απευθύνεται.

 Το διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου σε ανακοίνωση που κυκλοφόρησε μια διένειμε στους κατοίκους αναφέρει χαρακτηριστικά :

 H  δράση  αυτή  είναι   αναγκαίο  να  ενισχυθεί από όλους σας. Χωρίς τη συμμετοχή των κατοίκων τα προβλήματα δεν βρίσκουν λύσεις. Με ατομικό τρόπο ή να αναθέτουμε σε άλλους τη λύση τους δεν βγαίνει τίποτα. Η ένωση των κατοίκων στο Σύλλογο είναι προϋπόθεση για τη λύση των κοινών  προβλημάτων μας.

Ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές , δημότες ή όχι ζούμε  στο ίδιο περιβάλλον σε συνθήκες που συνεχώς επιδεινώνονται. Ενισχύστε με την παρουσία σας, τη γνώμη σας, την κριτική σας  τη ζωή του Συλλόγου. Μπροστά στις επικείμενες εκλογές σας καλούμε να γίνετε όλοι μέλη και όσοι επιθυμείτε να βοηθήσετε πιο ενεργά μέσα από τη Διοίκησή του.