Ποιοί "εκλέγουν" το δήμαρχο

Πριν λίγο καιρό ο δήμαρχος της Ολυμπιάδας αποχώρησε απο το ΠΑΣΟΚ οταν τα δικαστήρια ακύρωσαν την παύση που του είχε επιβάλει ο περιφερειάρχης.
Αμέσως μετά άρχισε το παζάρι ταυτόχρονα με ΠΑΣΟΚ & ΝΔ. για να πάρει το "χρίσμα".

Στη συνέχεια αφού εγκαινίασε το ιδιωτικό αμερικάνικο πανεπιστήμιο , σε κλίμα γενικής ευφορίας για το Μall, ανακοίνωσε στον τύπο ότι θα είναι υποψήφιος και θα ξαναπάρει το δήμο.
Λίγες μέρες μετά πραγματοποίησε (;) ηρωική έξοδο,δηλώνοντας σε νέα πανηγυρική συνεδρίαση του Δ.Σ για τα ολυμπιακά ακίνητα, ότι τελικά δεν θα είναι υποψήφιος..
Μία απερίγραπτη φιλολογία ξεκίνησε για τους λόγους της απόσυρσης.
Αλλοι μιλάνε για κατάρευση υπό το βάρος των σκανδάλων,παρανομιών και αυταρχικής αντιλαικής διαχείρισης.
Αλλοι για την ογκούμενη λαική δυσαρέσκεια που κανένα απο τα δύο μεγάλα κόμματα δεν θέλει να μοιραστεί μαζί του.

Αλλοι για μήνυμα του δικαστικού κυκλώματος προς την κυβέρνηση ότι δεν θα ανεχθεί άλλο την συνεχιζόμενη - με την "έρευνα" για το παραδικαστικό απαξίωσή του.
Ολα αυτά είναι πολύ λίγα και επιφανειακά.
Αν λογιστικοποιήσουμε το δήμο Αμαρουσίου και στο τζίρο του προσθέσουμε τα ολυμπιακά έργα και τα παρελκόμενά τους , την κατασκευή του Τhe Mall, την ραγδαία αύξηση της αξίας της γής στην περιοχή, το νούμερο που θα προκύψει θα είναι πολύ δυσανάλογο με τις παραπάνω προσεγγίσεις.
Φτάνει να αναλογιστούμε ότι στο Δ.Σ του Αθήνα 2004, δεν μπήκε ο δήμαρχος Αμαρουσίου εξ'αιτ'ιας του …Σπύρου Λούη !.

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω απο την Ευρώπη…

Ποιά ανάγκη  επιβάλει στους νικητές  που πανηγύρισαν πάνω απο το "πτώμα του κομμουνισμού" πασχίζοντας να πείσουν τους λαούς  για το τέλος της ιστορίας, να  φτιάχνουν τέτοια κείμενα σαν το γνωστο  αντικομμουνιστικό μνημόνιο ;

Προφανώς η αίσθηση ότι η νίκη τους είναι προσωρινή. Η αίσθηση οτι δεν μπορούν να καθαρίσουν με τον αιώνιο αντίπαλο, γιατί οι ίδιοι ακριβώς δημιουργούν διαρκώς  την ανάγκη του. Η ίδια αίσθηση οδηγεί στην Ελλάδα ορκισμένους αντικομμουνιστές  να υπερασπίσουν τον κομμουνισμό, καταδικάζοντας δήθεν το μνημόνιο. Ας μην γελιόμαστε. Ο κομμουνισμός που υπερασπίζονται είναι  το σημερινό ξεδοντιασμένο λιοντάρι τσίρκου, απο το οποίο τίποτα δεν φοβούνται. Τρέμουν όμως όταν τους θυμίζει το λιοντάρι που βρυχήθηκε τον 20ο αιώνα, ταράζοντας την ιστορία και την μακαριότητα της ταξικής κυριαχίας τους.

 Η ιδια ανάγκη συστρατεύει στους υπερασπιστές του κομμουνισμού , και τους αριστερούς που θέλουν να καταδικάσουν με την ευκαιρία ,τα "σταλινικά καθεστώτα", υπερασπιζόμενοι μάλιστα την αντιφασιστική νίκη, και τους μαχητές του Κόκκινου  Στρατού. Ολα αυτά 15 χρόνια μετά την πτώση των χωρών του σοβιετικού σχηματισμού, και ενώ έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια (1956) απο την …"αποσταλινοποίηση" τους . Κανείς λοιπον δεν νομιμοποιείται να ονομάζει "σταλινικά" τα καθεστώτα που κατέρευσαν και τα κόμματα που μεταλάχτηκαν ή διαλύθηκαν.  Οσοι το κάνουν ,προφανώς   δεν θέλουν να θυμίζουν ούτε το λιοντάρι του τσίρκου !

 Παρ'όλα αυτά, πολλά χρόνια πρίν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Κ.Μάρξ άρχιζε με τη φράση : "Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω απο την Ευρώπη, το φάντασμα του Κομμουνισμού"

 Σήμερα μετά τόσα χρόνια,  το ίδιο φάντασμα εξακολουθεί να στοιχειώνει τον ύπνο τους.

Εμείς, οι ντεμοντέ-παλιοημερολογίτες κομμουνιστές, συνεχίζουμε  αυτό που μάθαμε να κάνουμε   με τα εργαλεία (διαλεκτική κ.α)  που μας άφησε ο συγγραφέας του Κομμουνιστικού Μανιφέστου  σιγοτραγουδόντας το σύγχρονο άσμα:

Κρατάω το στόμα μου κλειστό, τα χείλη μου ματώσανε

κι΄αυτοι που μας προδώσανε, ανέραστοι να μείνουν

κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να τους πω

τα όνειρα των εραστών, ποτέ δεν σβήνουν !

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ  ΓΟΝΑΤΑΣ

Ο μπάρμπα Γιάννης ο Κανατάς δεν μένει πια εδώ!

Η μετάλλαξη του ήσυχου πράσινου Μαρουσιού σε εμπορικό-οικονομικό κέντρο υπερτοπικού χαρακτήρα σχεδόν ολοκληρώθηκε με τα λεγόμενα έργα υποδομής (ολυμπιακά,Αττική οδός κ.α ).
Αντίθετα στις σύγχρονες εμπορικές μονάδες (Μall κλπ) η πρόσβαση διευκολύνεται από τα έργα υποδομής που προηγήθηκαν.
Η υποδομή που φτιάχνεται έχει μόνο στόχο την διευκόλυνση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Όσοι λοιπόν επιμένουν να αναπολούν τον μπαρμπά Γιάννη τον κανατά θα βρεθούν μαζί με τον μπακάλη που βλαστημάει το σούπερ μάρκετ και τον φατουρατζή οικοδόμο που βλαστημάει τις μεγάλες τεχνικές εταιρείες. Ας παρθούν αυτά υπ'όψη όταν θα ψάχνουμε τον αντίπαλο μετά το Τζανίκο, γιατί τα φιλέτα δεν τελείωσαν ( Δασος Συγγρού) !
Η ολοκλήρωση του λεγόμενου υπερτοπικού κέντρου σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα με βίαιο ομολογουμένως τρόπο (πάντα έτσι γίνεται) προκάλεσε τριβές και αντιδράσεις, ακόμα και αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Κινητοποιήσεις στο Μαρούσι δεν ζήσαμε πρώτη φορά. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 στις κινητοποιήσεις της περιοχής τον τόνο δίναν οι ΗΒΗ, Μπερξάιρ, ΙΤΤ, Βόλφραμ, Μακρής κ.α Η άνοδος της αξίας της γής έδιωξε τα εργοστάσια και έφερε υπηρεσίες, και εμπορικές επιχειρήσεις ή απλά έδρες πολυεθνικών που αναζητούσαν υψηλή προβολή.
Π.χ το κόστος αγοράς της ΗΒΗ από την PEPSICO αποσβέστηκε μονομιάς από την πώληση του οικοπέδου της ΗΒΗ στο Βωβό.
Η κατοικία ακολούθησε βεβαίως την αύξηση της αξίας της γής. Χιλιάδες μεσαία στρώματα αγόρασαν διαμερίσματα στο πράσινο Μαρούσι ευελπιστόντας σε καλλύτερη ποιότητα ζωής.
Συνοικίες σαν τις εργατικές πολυκατοικίες παρέμειναν σαν μικρό γαλατικό χωρίο (γκέτο) περικυκλωμένες απο τους "ουρανοξύστες". Και να σκεφτεί κανείς ότι κάποτε κάποιοι ενοχλούνταν γιατί χάλαγαν τη βιτρίνα του αριστοκρατικού προάστιου !
Η σύνθεση των εργαζόμενων στην περιοχή άλλαξε και αυτή. Χιλιάδες εργαζόμενοι σε υπηρεσίες, γραφεία και εμπορικές επιχειρήσεις , με χαμηλό βαθμό συνδικαλιστικής οργάνωσης αντικατέστησαν τις εκατοντάδες εργατών των εργοστασίων. Οι νέες μεγάλες μονάδες είναι ο ΟΤΕ, ο Δήμος, τα μεγάλα Σούπερ μάρκετ και αλυσίδες, και κάποιες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών Το μόνο που έμεινε ίδιο στη σύνθεση των εργαζόμενων στην ευρύτερη περιοχή είναι τα νοσοκομεία.
Η σύνθεση του εργαζόμενου πληθυσμού την περίοδο της ολυμπιάδας ( εργοτάξια) θύμησε κάτι απο τις παλιές εποχές, κυρίως απο άποψη δυνατοτήτων του κινήματος. Τα δις που επενδύθηκαν δεν μπορούν όμως να αποδόσουν χωρίς τη συνένωσή τους με την εργατική δύναμη, απο την οποία θα βγούν τα κέρδη.
Η έναρξη λειτουργίας του τεράστιου εμπορικού κέντρου του Λάτση (MALL) θέτει νέα δεδομένα στην περιοχή για το εργατικό κίνημα. Οι εκατοντάδες επιχειρήσεις, πολλές απ' αυτές με δεκάδες εργαζόμενους βάζουν το Mall στη θέση του πιλότου για την προώθηση των στόχων των εργοδοτών στο χώρο του εμπορίου. Οι γενικευμένες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων, η συνέχιση της καταστρατήγησης της εργατικής (τους) νομοθεσίας είναι αυτό που ζουν οι εργαζόμενοι στο Μall, όπως ακριβώς συνέβη και με τους οικοδόμους που το έχτισαν. Ας είμαστε λοιπόν έτοιμοι. Ενα μεγάλο “εργοστάσιο” ήρθε στην περιοχή, και ήρθε για να μείνει.
Ας φροντίσουμε να το θυμόμαστε σε 20 χρόνια, όπως θυμόμαστε την ΗΒΗ σήμερα. Η γενική αναταραχή του έχει προκληθεί στον εμπορικό κόσμο και στους κατοίκους απο τις επιπτώσεις της λειτουργία είναι οι πρώτες παράπλευρες απώλειες. Ο πραγματικός πόλεμος δεν φαίνεται ακόμα. Διεξάγεται όμως με πραγματικά πυρά και πραγματικές απώλειες. Ας πάρει ο καθένας τη θέση του σ’ αυτόν τον πόλεμο.
Όπως ακριβώς στην Ολυμπιάδα.

Ανδρέας Σωτηριανίδης

Εφυγε ο Κώστας Κάππος

Σε πολιτική κηδεία -όπως ο ίδιος επιθυμούσε- αποχαιρέτησαν τον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ Κώστα Κάππο που πέθανε ξαφνικά απο ανακοπή καρδιάς, η οικογένεια , οι σύντροφοι και οι φίλοι του.

Πλήθος κόσμου κατέκλυσε τη Δευτέρα 16/9 το νεκροταφείο Καισαριανής. Ανάμεσά τους εκπρόσωποι του συνόλου σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων, της τοπικής αυτοδιοίκησης, αντιστασιακών οργανώσεων και δεκάδων μαζικών φορέων. Ανακοινώσεις εξέδωσαν όλα σχεδόν τα κόμματα, καθώς και ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Ανάμεσα στα δεκάδες στεφάνια ξεχώρισαν τα τριαντάφυλλα του Φιντέλ Κάστρο, που κατέθεσε ο πρέσβης της Κούβας στην Αθήνα Χόρχε Κεσάδα.
Ξεχωριστή παρουσία είχαν όλα τα κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς: Παρόντες ήταν η Α.Παπαρήγα και ο Σ.Χαλβατζής (ΚΚΕ), o A.Aλαβάνος και ο Ν.Βούτσης (ΣΥΝ), ο Α.Χάγιος (ΝΑΡ), ο Σ.Μιχαήλ(ΕΕΚ), ο Γ.Φαράκος, ο Γ.Μπανιάς και πολλοί άλλοι.

Ο Κ.Κάππος γεννήθηκε το 1937 στο Κεφαλόβρυσο Αργολίδος. Ηταν γυιός φτωχής αγροτικής οικογένειας και μπήκε στο κομμουνιστικό κίνημα το 1955 όταν ήταν μαθητής στο Γυμνάσιο του Αργους. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΒΣΠ και ήταν πατέρας δύο παιδιών. Το 1968 συνελήφθη απο τη χούντα, βασανίστηκε στο στρατόπεδο Διονύσου, και στάλθηκε εξορία στο Λακί της Λέρου. Απολύθηκε το 1972,άρχισε αμέσως την αντιστασιακή δράση και αναδείχθηκε σε μέλος του ΚΣ της παράνομης ΚΝΕ. Συνελήφθη πάλι και υπέστη φρικτά βασανιστήρια στο Μπογιάτι, με αποτέλεσμα να κλονιστεί σοβαρά η υγεία του.
Ηταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ ,βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος απο το 1974 μέχρι το 1989 που αποχώρησε διαφωνόντας με την πολιτική του κόμματος (ΣΥΝ,κυβέρνηση Τζανετάκη). Στη συνέχεια συνεργάστηκε για λίγο με το ΝΑΡ, και αργότερα με το ΚΚΕ συμμετέχοντας στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) και αρθρογραφόντας στο Ριζοσπάστη.
Αφησε πλούσιο συγγραφικό έργο τα τελευταία χρόνια, γράφοντας σε πολλές εφημερίδες, και εκδίδοντας αρκετά βιβλία όπως:
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ (2005 / Εκδόσεις ΑΛΗΘΕΙΑ)
ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (2004 / Εκδόσεις ΑΛΗΘΕΙΑ)
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ (2002 / Εκδόσεις ΑΛΦΕΙΟΣ).

Ο Κώστας Κάππος ήταν ένα σεβαστό πρόσωπο. Κέρδισε τον σεβασμό των αντιπάλων και των
συντρόφων του με την στάση , την προσφορά, και την σεμνότητά του. Εζησε μια ζωή αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην υπόθεση της εργατικής τάξης, όπως βεβαίως και χιλιάδες άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές.
Αυτό όμως που κατά την ταπεινή μας γνώμη σφραγίζει την προσφορά του Κ.Κάππου είναι η ενέργειά του το καλοκαίρι του 1989, να καταψηφίσει στη βουλή τις προγραμματικές δηλώσεις της αστικής κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε και το ΚΚΕ μέσω του ΣΥΝ ( γνωστής και ως κυβέρνησης Τζανετάκη), σώζοντας την τιμή και την υπόληψη των ελλήνων κομμουνιστών. Αυτή ήταν η κομματικότητα του Κ.Κάππου , αυτή πρέπει να είναι η κομματικότητα κάθε κομμουνιστή., που πρέπει να βρίσκει τη δύναμη να έρχεται σε ρήξη με το κόμμα του όταν αυτό "στραβά αρμενίζει"! Αυτή ακριβώς η κομματικότητα σπανίζει στις ηγεσίες των κομμουνιστικών κομμάτων, όπως ακριβώς σπανίζουν και κομμουνιστές σαν τον Κ.Κάππο.

Βαγγέλης Γονατάς

ΕΜΠΟΡΟYΠΑΛΛΗΛΟΙ: Ωράριο εργασίας ή ωράριο λειτουργίας ;

Τα πολυκαταστήματα ( Αλυσίδες, Σούπερ Μάρκετ κλπ) εισβάλλουν δυναμικά στο λιανικό εμπόριο δείχνοντας την κυρίαρχη τάση της συγκέντρωσης όλο και περισσότερου τζίρου και κερδών, ρίχνοντας φτηνό εμπόρευμα στην αγορά και συγκεντρώνοντας πολλά διαφορετικά προιόντα σ’ ένα κατάστημα. Σε συνδυασμό με τη μείωση της αγοραστικής δύναμης την τελευταία δεκαετία (σχεδόν μηδενικές αυξήσεις στους μισθούς) επιταχύνεται η μονοπώληση της αγοράς από το μεγάλο κεφάλαιο.

Αναπόφευκτο επακόλουθο της συγκέντρωσης του κεφαλαίου είναι το κλείσιμο ενός αρκετά μεγάλου αριθμού μικρών καταστημάτων. Με την κρίση και την συρρίκνωση των μισθών, δεν μπορούν ν’ αντέξουν το κόστος λειτουργίας, ούτε και να συναγωνιστούν τα πολυκαταστήματα, που πουλάνε φθηνότερα απ’ ότι αγοράζουν οι μικροί έμποροι. Η πορεία λοιπόν αυτή για πολλούς είναι μονόδρομος.
Όπως το Σούπερ Μάρκετ δεν θα ξαναγίνει οι 20 μπακάληδες της γειτονιάς, έτσι και τα πολυκαταστήματα θ’ αντικαταστήσουν τα 20 και 30 ρουχάδικα και παπουτσάδικα της τοπικής αγοράς. Αυτό βέβαια δεν γίνεται μονομιάς, αλλά σταδιακά.

Η απαίτηση για αλλαγές στο ωράριο λειτουργίας ήταν πάντα το ανταγωνιστικό μέσο πίεσης των μεγάλων αλυσίδων γιατί επιταχύνει το στόχο της παραπέρα μονοπώλησης της αγοράς. Ετσι αποφασίστηκε το 1997 η παράταση του ωραρίου λειτουργίας του Σαββάτου μέχρι τις 6.00μ.μ.και μέχρι τις 8.00 - 9.00 (χειμώνας-καλοκαίρι) την υπόλοιπη εβδομάδα. Για τον ίδιο λόγο απαιτούν σήμερα την επέκταση του ωραρίου το Σάββατο μέχρι τις 8.00 μ.μ.
Γιατί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα τα μεν πολυκαταστήματα δουλεύουν ήδη μέχρι τις 9.00 μ.μ. ή και παραπάνω πολλές φορές, τα δε μικρά κανένα βέβαια δεν κλείνει στις 8.00 μ.μ., όλα κρατούν το ωράριο μέχρι τις 8.30 μ.μ. ή και τις 9.00 μ.μ., τις 3 τουλάχιστον μέρες της εβδομάδας.
Αυτή η πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται και από τις δύο πλευρές. Τόσο από τα μικρά καταστήματα που μιλούν για «ανθρώπινο ωράριο» και ζητούν να παραμείνει ως έχει αλλά και από τις αλυσίδες που επικαλούνται την «εξυπηρέτηση του καταναλωτή», και ζητούν ν’ αλλάξει, απαιτώντας μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα της αγοράς.

ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Τα πολυκαταστήματα όμως, πολύ πριν απαιτήσουν με νόμο την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας σαν όρο για τις επενδύσεις τους, φρόντισαν να εξασφαλίσουν την πλήρη απελευθέρωση στο ωράριο εργασίας και τις εργασιακές σχέσεις. Πρώτα απ’ όλα ανατράπηκαν αυτές, είτε με νόμους, είτε στην πράξη.
Πιλότος πριν από πολλά χρόνια στην εφαρμογή των «νέων» εργασιακών σχέσεων ήταν τα Σούπερ Μάρκετ. Εκεί πρωτοεφαρμόστηκε το σπάσιμο του 8ωρου, με την εφαρμογή της μερικής απασχόλησης σε ευρεία κλίμακα. Με τα εργοδοτικά σωματεία και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, κανείς βέβαια δεν αντέδρασε. Σταδιακά, αυτές οι εργασιακές σχέσεις εφαρμόστηκαν πλατιά στο εμπόριο.
Σήμερα συναντάς στα πολυκαταστήματα ακόμα και 4ωρίτες που δουλεύουν 6 ή και 8 ώρες, ανάλογα με τις «ανάγκες», αλλά πληρώνονται απλό ωρομίσθιο, ούτε καν υπερωρία. Πολλές φορές 6 μέρες δουλειά την εβδομάδα, με δίμηνες, τρίμηνες ή και αορίστου χρόνου συμβάσεις.
Στα μικρά καταστήματα με το σπαστό ωράριο, το «οικογενειακό κλίμα» βοηθάει περισσότερο στην ρύθμιση των ωρων εργασίας και των εργασιακών σχέσεων. Έτσι έχουμε τα 12ωρα (βλ.εορταστικά ωράρια), με απλήρωτες τις υπερωρίες και το ρεπό όνειρο θερινής νύκτας. Με ανασφάλιστους πολλές φορές εργαζόμενους και την χρησιμοποίηση ωρομίσθιων σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα τα τελευταία χρόνια. Το παζλ συμπληρώνεται με τους χαμηλούς μισθούς της τάξης των 540,00 ευρώ μισθό καθαρά.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι αισθάνονται ανήμποροι ν’ αντιδράσουν. Στην πλειοψηφία τους είναι ανοργάνωτοι. Όχι μόνο στο κλαδικό Σωματείο, αλλά κυρίως στους χώρους δουλειάς, εκεί δηλαδή που έχουν την δύναμη ν’ ανατρέψουν και να διεκδικήσουν τους δικούς τους όρους εργασίας. Έτσι,μπροστά στον φόβο της ανεργίας είναι διατεθειμένοι να κάνουν οποιαδήποτε υποχώρηση. Με την τρομοκρατία να βασιλεύει, δέχονται ακόμα και την καταπάτηση των νόμιμων δικαιωμάτων τους, τα οποία στην πράξη ουσιαστικά δεν ισχύουν.
Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες ΓΣΕΕ-ΕΚΑ-Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων κινούνται σαν ουρά στα σχέδια εργοδοσίας και κυβέρνησης, συνυπογράφοντας στην λογική της "ταξικής συναίνεσης", όλες τις προηγούμενες ρυθμίσεις για το ωράριο και τις εργασιακές σχέσεις.
Στο κλαδικό σωματείο, συσπειρώνονται κυρίως, εργαζόμενοι από τα μικρά καταστήματα. Είναι φυσικό γι' αυτούς να μη θέλουν ν' αλλάξει το ωράριο λειτουργίας. Νοιώθουν όμως τις αλλαγές να έρχονται, χωρίς να μπορούν ν' αντιδράσουν και καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι θα δουλέψουν τις επιπλέον ώρες, χωρίς καινούριο προσωπικό. Οι ίδιοι θα βγάλουν την δουλειά, κατά πως βολεύει τον κάθε εργοδότη.
Αλλαγές όμως στο ωράριο λειτουργίας θα γίνουν, κυρίως γιατί οι οικονομικές συνθήκες, η ίδια η ανάπτυξη του κεφαλαίου το επιβάλλει. Αν δεν το πεις αυτό, λες την μισή αλήθεια στους εργαζόμενους. Τις αλλαγές αυτές, οι εργαζόμενοι στα πολυκαταστήματα τις δουλεύουν ήδη και γι' αυτούς ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Το δικό τους ωράριο εργασίας, δεν θα ξαναγίνει 3 απογεύματα κλειστά και η πλειοψηφία των εργαζομένων σ' αυτούς τους χώρους απέχει ακριβώς γι' αυτό το λόγο.
Έτσι μπροστά στην αδυναμία της οργάνωσης του κόσμου στους μεγάλους χώρους, εκεί δηλαδή που παίζεται το παιχνίδι και στο όνομα της συμμαχίας με τους μικρούς εμπόρους και τους αυτοαπασχολούμενους, προβάλλεται η θέση:

*Εννιαίο συνεχές ωράριο λειτουργίας,υποχρεωτικό για όλα τα καταστήματα μέχρι 48 ώρες.
*3 απογεύματα κλειστά τα μαγαζιά.
*Κατοχύρωση της Κυριακής αργίας.
Παράλληλα προβάλλονται σαν αιτήματα ζύμωσης το35ωρο-7ωρο-πενθήμερο
καθώς και η κατάργηση του ωρομισθίου και της μερικής απασχόλησης.
Δεν αφορά όμως τον εργαζόμενο, είτε δουλεύει σε μικρό, είτε σε μεγάλο κατάστημα, τι ώρα ανοίγει και τι ώρα κλείνει ο εργοδότης του.Τον αφορά όμως η κατοχύρωση του οκτάωρου,το ρεπό που δεν παίρνει και η υπερωρία που δεν πληρώνεται. Αυτά τα δικαιώματα τα καταπατούν μικροί και μεγάλοι εργοδότες. Το να συνδέεται λοιπόν η πάλη για το ωράριο εργασίας, με το ωράριο λειτουργίας, καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα των εργαζομένων.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ

Οι εμπορουπάλληλοι πρέπει ν' απαιτήσουν κατοχύρωση του 8ωρου, κατάκτηση στην πράξη του πενθήμερου (ρεπό), την κατοχύρωση της Κυριακής-αργίας. Μακριά από την οριοθέτηση ανοίγματος και κλεισίματος των καταστημάτων. Αυτά τα δικαιώματα είναι που χτυπιούνται και αυτά πρέπει να προστατέψουν οι εργαζόμενοι με την πάλη τους.
Αυτό σημαίνει :
ό 8ωρη συνεχής βάρδια.
ό Κατάργηση του ωρομισθίου,μερικής απασχόλησης
ό Πενθήμερο – ρεπό.
ό Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακής-αργίας.

Τα αιτήματα αυτά δεν είναι για το μακρινό μέλλον. Η απλήρωτη, πολλές φορές, υπερωρία, τώρα που πέρασαν και τα εορταστικά ωράρια, το ρεπό που δεν δίνεται και δεν πληρώνεται κιόλας, ή πληρώνεται σαν απλό ωρομίσθιο είναι άμεσα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους. Το 8ωρο δεν είναι άπιαστο όνειρο, αρκεί να οργανωθούμε, πρώτα και κύρια μέσα στους χώρους δουλειάς και να το παλέψουμε σαν άμεσο αίτημα και μέσα από το Σωματείο. Και έχουμε παραδείγματα, άσχετα με το ποιανού επιλογή ήταν η εφαρμογή του. Π.χ. στον Κωτσόβολο οι εργαζόμενοι δουλεύουν 8ωρη συνεχή βάρδια και παίρνουν κυλιόμενο ρεπό.
Απελευθέρωση λοιπόν στα νόμιμα δικαιώματα των εργαζομένων έχει ήδη γίνει. Μπροστά στην ασυδοσία των εργοδοτών, όσο και να παραταθεί το ωράριο λειτουργίας, αυτό που ενδιαφέρει είναι πως θα δουλεύουν οι εργαζόμενοι.
Δεν είναι ο καθένας μόνος του. Όλοι μαζί έχουμε την δύναμη να επιβάλλουμε τα δικαιώματά μας.

Να παλεψουμε για:

- ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ όχι σαν απλό ωρομίσθιο, αλλά όπως προβλέπει ο νόμος.

- ΠΕΝΘΗΜΕΡΟ –ΡΕΠΟ, που συνήθως δεν δίνεται και δεν πληρώνεται όπως πρέπει.

- 8ΩΡΗ ΣΥΝΕΧΗΣ ΒΑΡΔΙΑ το μόνο αίτημα που κατοχυρώνει το 8ωρο και μπορεί να
χτυπήσει την μερική απασχόληση και το ωρομίσθιο.

- ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ- ΑΡΓΙΑΣ που σήμερα πάνε να την πάρουν
πίσω.

Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα

Η τακτική και στρατηγική της Λατινοαμερικάνικης επανάστασης.

 Αυτό το άρθρο γράφτηκε τις πρώτες μέρες της κρίσης ( των πυραύλων) τον Οκτώβρη του 1962,  αλλά δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του Τσε  τον Οκτώβρη του 1968  στην επιθεώρηση   “ Βέρνετε Ολίβο “,  όργανο των ένοπλων επαναστατικών δυνάμεων της Κούβας. 

Στα ελληνικά δημοσιεύεται στον 3ο τόμο (ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ)  των Απάντων του  Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα , που εκδόθηκε το 1977  από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΡΑΝΑΣΗ σε μετάφραση Λιλή Ζωγράφου.

  Το αναδημοσιεύουμε  με αφορμή τις εκδηλώσεις που γίνανε για την επέτειο της δολοφονίας του, γιατί πιστεύουμε ότι  είναι προτιμότερο να  γνωρίσουμε κυρίως το πλούσιο θεωρητικό έργο του μεγάλου επαναστάτη και δευτερευόντως την ερμηνεία  του έργου  και της δράσης του από τρίτους ,που ασφαλώς έχουν αυτό το δικαίωμα, όμως  απ’ ότι  φαίνεται αδυνατούν να αποφύγουν τις συνήθεις προσεγγίσεις.

 Προσεγγίσεις που θεωρούν ότι  ο Τσε ήταν ένας μοναχικός – ρομαντικός επαναστάτης που υποτιμούσε την μαζική πάλη και το εργατικό κίνημα , και  πήγε στη Βολιβία όχι για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο που θα στήριζε Κούβα & Βιετνάμ, αλλά λόγω διαφωνιών με τον Φιντέλ Κάστρο.

Για όλα αυτά ο Τσε έπραξε, μίλησε και έγραψε.  Και όπως βλέπετε  πολύ επίκαιρα.

Εκτός λοιπόν από το μπλουζάκι και την αφίσα στο φοιτητικό δωμάτιο, υπάρχουν και τα Πολιτικά Κείμενα, ο Ανταρτοπόλεμος, το Ημερολόγιο Βολιβίας. 

Tιμήστε τα  λοιπόν και  αφήστε τον Τσε να μιλήσει!

                                                                                 Μιχάλης Ρέντζιος

 Ο στρατός , η μοναδική δύναμη που απάνω του στηρίζονται οι τάξεις των εκμεταλλευτών, διαθέτει μία δομή και έναν εξοπλισμό προσαρμοσμένα στον συμβατικό πόλεμο.Οι δυνάμεις του εξουδετερώνονται τελείως, όταν αντιμετωπίσει τον άτακτο πόλεμο των χωρικών, που έχουν για θέατρο των επιχειρήσεων την ίδια τους τη γη. Χάνουν δέκα άνδρες για κάθε επαναστάτη αγωνιστή που πέφτει. Η ηθική κατάπτωση προοδεύει γρήγορα στις γραμμές τους πολεμώντας έναν αθέατο και αήττητο εχθρό, που δεν τους δίνει την ευκαιρία να βάλουν σε πράξη τις ακαδημαϊκές τους γνώσεις τακτικής και τις φιλοπόλεμες φανφαρονίες τους, που επιδεικνύουν τόσο προκλητικά σαν πρόκειται να κυνηγήσουν τους εργάτες και τους φοιτητές στις πόλεις.

 Στον αρχικό αγώνα των μικρών πολεμικών πυρήνων προσκολούνται συνεχώς νέες δυνάμεις, τι κίνημα των μαζών αρχίζει να εκδηλώνεται, η παλιά τάξη πραγμάτων καταρρέει λίγο λίγο : αυτή είναι η αποφασιστική στιγμή που η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες καθορίζουν το αποτέλεσμα του αγώνα.

 Που οφείλεται όμως το αήττητο του πρώτου πυρήνα αμέσως μετά την αρχή του αγώνα, παρά την υπεροχή του εχθρού σε άνδρες και σε οπλισμό ; Στην υποστήριξη του λαού. Σ’αυτήν τη λαϊκή υποστήριξη μπορούν πάντα να υπολογίζουν οι επαναστάτες και με τον καιρό όλο και περισσότερο.

Αλλά η αγροτιά είναι μια τάξη που, δεδομένης της αμορφωσιάς και της απομόνωσης που την είχαν καταδικάσει, έχει ανάγκη από πολιτική και επαναστατική καθοδήγηση από την εργατική τάξη και τους διανοούμενους επαναστάτες και χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατο να βγει μόνη της στον αγώνα και να τον κερδίσει.

 Κάτω απ’αυτές τις συνθήκες, νομίζουμε πως είναι δύσκολο στην Αμερική να νικήσει μια απομονωμένη χώρα. Στην ένωση των δυνάμεων της καταπίεσης πρέπει να απαντήσουμε με την ένωση των λαϊκών δυνάμεων. Σ’όλες τις χώρες που η καταπίεση γίνεται ανυπόφορη, πρέπει να υψωθεί η σημαία της επανάστασης και αυτή η σημαία θα πάρει , από ιστορική αναγκαιότητα, μια παγκόσμια σημασία.

Αντί αυτής της τακτικής και αυτής της πανηπειρωτικής στρατηγικής, χρησιμοποιούν περιορισμένες φόρμουλες : εκλογικούς αγώνες ασήμαντους, μια εκλογική νίκη από δω κι’ από κει δυο βουλευτές, ένας γερουσιαστής, τέσσερις δήμαρχοι, μια μεγάλη εκδήλωση που διαλύεται με πυροβολισμούς, μια εκλογή που χάνεται με διαφορά ελάχιστων ψήφων από την προηγούμενη, μια απεργία που κερδίζεται, δέκα που χάνονται, ένα βήμα μπροστά δέκα πίσω, μια νίκη σε έναν τομέα δέκα αποτυχίες σ’έναν άλλο. Και μονομιάς οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν κι όλα πρέπει ν’αρχίσουν ξανά από την αρχή.

Γιατί αυτή η στάση; Γιατί αυτή η σπατάλη της λαϊκής ενέργειας ; Για ένα μοναδικό λόγο : στις πολιτικές δυνάμεις ορισμένων χωρών της Αμερικής υπάρχει μια τρομερή σύγχυση  ανάμεσα στους στόχους τακτικής και στους στρατηγικούς στόχους. Θέλησαν να δουν σε μικρές θέσεις τακτικής μεγάλους στρατηγικούς στόχους.

 Πρέπει να αναγνωρίσουμε στην αντίδραση  την εξυπνάδα του ότι κατάφερε να κάμει αυτές τις ασήμαντες αμυντικές θέσεις θεμελιώδη στόχο της αντιπάλου της τάξης.

Στις χώρες που γίνονται τόσο σοβαρά λάθη, ο λαός κινητοποιεί τις λεγεώνες του από χρόνο σε χρόνο για πράξεις που του στοιχίζουν τεράστιες θυσίες και που δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Πρόκειται για θέσεις πρόσκαιρες που τις εξουσιάζουν οι σφαίρες του εχθρού.

 Ονομάζονται κοινοβούλιο, νομιμότης, νόμιμη οικονομική απεργία, αύξηση των μισθών,αστικό σύνταγμα, απελευθέρωση ενός λαϊκού ήρωα… και το χειρότερο απ’όλα είναι πως, για να κερδίσεις αυτές τις θέσεις, πρέπει να μπεις μέσα στο πολιτικό παιχνίδι του αστικού κράτους και πως για να επιτύχεις την άδεια να παίξεις αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι, πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι φρόνιμος, πως δεν είσαι επικίνδυνος, πως δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να χτυπήσεις τους στρατώνες, ή τα τραίνα, ν’ανατινάξεις γέφυρες, ν’αποδώσεις δικαιοσύνη σε  δολοφόνους ή σε βασανιστές, να ξεσηκωθείς στα βουνά ή να διαδηλώσεις με σίγουρη και αποφασιστική γροθιά τη μοναδική και βίαιη βεβαιότητα της Αμερικής : ο τελικός αγώνας για τη σωτηρία της.

Η Αμερική είναι ένα αντιφατικό πανόραμα: ηγεσίες προοδευτικών δυνάμεων που δεν είναι στο ύψος εκείνων που κυβερνούν. Λαοί που καταφέρνουν να φτάσουν σε ανυποψίαστα ύψη, λαοί που φλέγονται από την επιθυμία να δράσουν και ηγεσίες που αναχαιτίζουν αυτή την επιθυμία. Η σφαγή που παραμονεύει αυτές τις χώρες της Αμερικής και ο άφοβος λαός που θέλει να προχωρήσει προς αυτή τη σφαγή που παρόλα αυτά, θα σημάνει την σωτηρία του. Οι έξυπνοι άνθρωποι, οι συνετοί άνθρωποι που χρησιμοποιούν το φρένο που διαθέτουν για να αναχαιτίσουν την ορμή των μαζών καθιστούν ασυγκράτητο τον πόθο για τις μεγάλες στρατηγικές νίκες : Tην κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, την εξολόθρευση του στρατού και του συστήματος εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

 Πανόραμα αντιφατικό αλλά ενθαρρυντικό γιατί οι μάζες γνωρίζουν πως «ο ρόλος του Ιώβ είναι ασυμβίβαστος με το ρόλο του επαναστάτη» και ετοιμάζονται για τον αγώνα.

 Θα συνεχίσει ο ιμπεριαλισμός να χάνει την μία μετά την άλλη τις θέσεις του ;  ‘H θα ξεσπάσει βάρβαρα σε μια πυρηνική επίθεση  -όπως μας απείλησε πρόσφατα – που θα μεταμορφώσει τον κόσμο σε μια πυρηνική πυρκαγιά ; Δεν ξέρουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο της ελευθερίας, ακόμα κι ‘αν αυτό στοιχίσει εκατομμύρια ατομικά θύματα, γιατί μέσα στον αγώνα μέχρι θανάτου ανάμεσα στα δύο συστήματα δεν πρέπει παρά να περιμένουμε την οριστική νίκη του σοσιαλισμού ή την οπισθοχώρησή του μπροστά στον πυρηνικό θρίαμβο του επιτιθέμενου ιμπεριαλιστή.

Η Κούβα βρίσκεται στο χείλος της εισβολής : απειλείται από τις ισχυρότερες δυνάμεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και κατά συνέπεια απειλείται από ατομικό θάνατο. Από την αδιάλλακτη γραμμή της καλεί αποφασιστικά σε συναγερμό για τον αγώνα. Πρόκειται για έναν αγώνα που δεν θα κριθεί σε μια ώρα ή σε λίγα λεπτά μιας φοβερής μάχης, αλλά θ’αντιπροσωπεύει για όλες τις γωνιές της ηπείρου χρόνια εξαντλητικού πολέμου με τρομακτικές δοκιμασίες.

Η επίθεση των  ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των συμμάχων τους αστών θα φέρει πολλές φορές το λαϊκό αγώνα στο χείλος της καταστροφής. Αλλά αυτός ο αγώνας θα ξαναρχίσει πάντα, ανανεωμένος από τη δύναμη του λαού ως την ολοκληρωτική απελευθέρωση.

Αυτή τη μοναχική του πορεία ο πρωτοπόρος λαός μας τραγουδεί. Δεν είναι το κύκνειο άσμα μιας αποτυχημένης επανάστασης, αλλά ο επαναστατικός ύμνος που δεν θα σβήσει ποτέ από τα χείλη των αγωνιστών της Αμερικής. Έχει ιστορικούς αντιπάλους.

 

 

 

 

 

 

ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ….ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ η ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ…. ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ.

Είναι γνωστή στους κύκλους μας η αντίθεση κομματικών- αντικομματικών, σε όλα τα κόμματα, που αναλόγως τις συνθήκες παίρνει ανάλογη σημασία για το εκάστοτε κόμμα, προκειμένου να διαφυλάξει ότι σημαντικά θεωρεί ότι κινδυνεύουν. Τα παράδοξα και φαιδρά αρχίζουν όταν μπλέκουν τα ιδεολογικά με τα κομματικά, που έτσι και αλλιώς είναι μπλεγμένα.

Η κάθε κομματική ηγεσία θεωρεί- και έχει κάθε δικαίωμα- ιδιοκτησία της τον κομματικό μηχανισμό, που άλλωστε η ίδια τον έχει προσαρμόσει κατ’ εικόνα και ομοίωση, και ως εκ τούτου έχει καθήκον να τον προφυλάξει από διαλυτικά στοιχεία η άλλους επίδοξους « ιδιοκτήτες».  

Ταυτόχρονα όμως θεωρεί και ιδιοκτησία της την ιδεολογία που χρησιμοποιεί

για τον αυτοκαθορισμό της – και πάλι δικαίωμα της – μέσα στον πολιτικό στίβο.

Κόμμα και ιδεολογία συζούν σε διαρκή αντίφαση. Δεκτές οι ιδεολογικές αντιθέσεις αλλά μέσα στο κόμμα όχι έξω, έξω υλοποιούμε την κομματική πολιτική. Και είναι δεκτές οι ιδεολογικές απόψεις  ως το σημείο που διεκδικούν πολιτική έκφραση

κάτι απολύτως φυσιολογικό που γίνεται η θα γίνει , γιατί έτσι είναι η ζωή. Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα όταν οι πολιτικές απόψεις διεκδικήσουν ηγετική εκπροσώπηση η αλλαγή ηγεσίας. Τότε με καθαρά – ποιο καθαρά δεν γίνεται- αντικομματικό τρόπο οι κομματικές παρατάξεις δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα για το κόμμα. Και φυσικά το κερδίζει εκείνη η παράταξη που είναι ποιο έμπειρη σε αντικομματικά παιχνίδια , μέσα όμως στο κόμμα.  

Λοιπόν σύντροφοι. Αντικομματικοί μπορούν να είναι και οι κομματικοί μέχρι να γίνουν εξωκομματικοί, οπότε μπορούν κάλλιστα, να γίνουν φιλοκομματικοί και να υπογράφουν στα κείμενα εκλογικής υποστήριξης , θυμίζοντας μας οι περισσότεροι,  τι έκαναν στο παρελθόν, που δεν κάνουν στο παρόν, γιαυτό τους λένε , «πρώην.»

Εκτός και αν κάνουν άλλο κόμμα, οπότε μπαίνουμε σε παιχνίδι που εναλλάσσονται η πολεμική με τις συνεργασίες και ενίοτε και συμμαχίες . Να μην ξεχνάμε επίσης ότι κομματικοί μπορούν να γίνουν αντικομουνιστές και αντεπαναστάτες και μάλιστα στελέχη , ενώ υπάρχουν αντικομματικοί που είναι κομουνιστές και  έχουν κάνει μια χαρά επαναστάσεις.

Το κόμμα το θέλουν αποστειρωμένο θάλαμο μακριά από μικρόβια κάθε τύπου, όμως δεν υπάρχει ζωή χωρίς μικρόβια. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες γεννιόνται σαν μικρόβια , ΔΕΝ μπορούν να διαγραφούν, με την αντιβίωση γίνονται ισχυρότερα. Η ίδια  η ζωή το ίδιο το κίνημα φτιάχνει τους κανόνες λειτουργίας και καμιά εσωκομματική λειτουργία κανένα καταστατικό καμία διαγραφή δεν είναι ικανά να ανατρέψουν την απολύτως φυσική εξέλιξη της θεωρίας και της πράξης σαν βασικά συστατικά της διαλεκτικής ενότητας και πάλης των αντιθέτων που είναι η πηγή της ζωής που καθορίζει αυτή και οι ταξικές ανάγκες σήμερα ,και οι ανθρώπινες αύριο ελλείψει τάξεων

Σήμερα το κενό πολιτικής δράσης το εκμεταλλεύονται λογής λογής  πολιτικάντηδες άσχετοι και ανίδεοι από οργάνωση αγώνων, που ενώ δηλώνουν κομματικοί, είναι ικανοί μόνο στην παραπολιτική, στην ανακάλυψη και αποκάλυψη αντικομματικών εχθρών , ταυτίζοντας τρομάρα τους το αντικομματικό με το αντικομουνιστικό Γίνεται αντιληπτό ότι τέτοια κόμματα , τέτοιοι πολιτικοί, με  τέτοιες απόψεις, είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη μαζικού λαϊκού κινήματος, δεν εμπνέουν είναι αναξιόπιστοι, κρίθηκαν και κρίνονται από τα αποτελέσματα της δράσης τους , όχι από τις προθέσεις τους που είναι οι καλύτερες και οι αγνότερες. Είναι ανίκανοι να συνεργαστούν με τα ίδια τους τα μέλη, πόσο μάλλον με αγωνιστές από άλλα κόμματα με διαφορετικές απόψεις. Τα βρίσκουν μόνο με παραγοντίσκους που εμφανίζονται σε κάθε εκλογική διαδικασία  ικανοποιώντας την κομματική η προσωπική τους επιλογή που είναι κατανοητή και σεβαστή αλλά απολύτως αναποτελεσματική και άκρως αντεπαναστατική

Ας κατανοήσουμε ότι όσο και να « προοδεύσει» ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός, δεν μπορούν να κατοχυρωθούν ιδιοκτησιακά οι τάξεις και οι ιδεολογίες σε κάποιο κόμμα η σε άτομα μηδέ του Μαρξ και του Λένιν εξαιρουμένων. Οι αγωνιστές είτε μέσα σε κόμματα είτε έξω, είτε εγγεγραμμένοι είτε διαγραμμένοι, παραμένουν φορείς πρωτοπόρων ιδεών, επηρεάζονται από ότι καινούργιο γεννιέται μέσα στον αγώνα προσπαθούν να θεμελιώνουν την πίστη τους στη γνώση γιατί προσπαθούν να οργανώσουν τους αγώνες . Μέσα από τις ανάγκες αυτές- γέννημα  θρέμμα τους - θα γίνουν τα νέα κόμματα να παίξουν και αυτά τον πρωτοπόρο ρόλο τους να κλείσουν τον κύκλο της προσφοράς τους, δίνοντας την θέση τους σε άλλα καινούργια που θα είναι αποτέλεσμα μετάλλαξης η προσαρμογής η διάσπασης των προηγούμενων

Οι αγωνιστές είναι έτοιμοι να ενταχθούν η να φτιάξουν ένα κόμμα όσο υπάρχουν λόγοι. Άλλο τόσο είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν διαγραφόμενοι η οικειοθελώς όταν πάψουν να υπάρχουν αυτοί οι λόγοι, για να επανέλθουν αργότερα ίσως, θεωρώντας το κάθε κόμμα ΜΕΣΟΝ και όχι ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ. Οι κομματικοί ας θεωρούν και ας πιστεύουν ότι θέλουν- είναι δικαίωμά τους απολύτως σεβαστό- να είναι σίγουροι όμως πως οι ιδέες και οι αγώνες δεν διαγράφονται από καμία οργανωτική κατάσταση, γιατί απλούστατα δεν είναι εκεί γραμμένες. Θα τις βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους μέσα στους αγώνες όσοι έχουν επαφή με αυτούς.

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΤΣΙΧΛΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2004  ΜΑΡΟΥΣΙ   .

ΒΗΜΑΤΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ.

ΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ.

 

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας, μα τόσο γλυκός

Είναι τόσο μεγάλη η ζωή όταν ζεις διαρκώς

Κι έτσι φτάνεις στο τέρμα χωρίς νάχεις νιώσει μικρός

Και παλεύεις πεθαίνεις περνάς μα δεν είσαι νεκρός.

 Από το ποίημα του λαϊκού συνθέτη Άκη Πάνου – Τα όνειρα που χτίζονται- που τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

 Έγινε με επιτυχία η συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στους συναγωνιστές συμπολίτες μας που διώκονται από Δήμαρχο DEVELOPMENT Αθήνα 2004. Η συγκέντρωση αυτή είναι συνέχεια άλλων , για τον πόλεμο στο Ιράκ, για τις συνέπειες της Ολυμπιάδας, για την Αττική οδό, για τις δολοφονίες εργατών στα εργοτάξια, κ. α. Οι δραστηριότητες αυτές είναι τα γεγονότα που μπορούμε πλέον να συζητήσουμε και να συνεχίζουμε την δράση μας. Η Επιτροπή Πολιτικών Δικαιωμάτων που ιδρύθηκε με την συμμετοχή οικοδόμων από τα εργοτάξια και Αλβανών εργατών, ελπίζουμε να συμβάλλει, έγινε ήδη η πρώτη μαζική παράσταση στο Αστυνομικό τμήμα Αμαρουσίου.

Στο Μαρούσι από τα ίδια τα γεγονότα αποδείχτηκε ότι:

1^ο: Η Δημοκρατία και οι θεσμοί λειτουργούν όταν ΔΕΝ ΘΙΓΟΝΤΑΙ οι βασικές επιλογές της τοπικής εξουσίας κατ εντολή και σε συνεργασία με την οικονομική ολιγαρχία. Όλα συζητιόνται στο Δημοτικό Συμβούλιο εκτός από εκείνα που αφορούν την Αθήνα 2004 τον Λάτση τον Βωβό και ότι άλλο έρχεται από τα πραγματικά κέντρα εξουσίας. Αυτοί που το ξεχνούν η το αγνοούν ας περιμένουν να βρουν το δίκιο τους στο Δημοτικό Συμβούλιο. Καλές είναι οι αγωνιστικές παρεμβάσεις σε αυτό, αποδείχνουν πόσο ανίσχυρο, άβουλο, ανίκανο είναι. Για αντιθέσεις π. χ. όπως το προάστιο Ήλιδα, τον λόγο έχουν τα δικαστήρια και αν χρειαστεί τα ΜΑΤ, πλανώνται όσοι πιστεύουν πως θα άφηναν οι πολυεθνικές τον Δήμαρχο και όποιους από τους Δημοτικούς Συμβούλους να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους, το κράτος γιατί να το έχουν άραγε;

Η αντίθεση που εκφράστηκε, έστω και με δικαστικό τρόπο, έχει κάποιο πολιτικό χαρακτήρα γιατί θίγει βασική επιλογή της ολιγαρχίας καμουφλαρισμένης με τα Εθνικά οράματα της Ολυμπιάδας. Ας διαβάσουν όσοι δεν το αντιλαμβάνονται, στην αγωγή κατά των συμπολιτών μας, τα ονόματα των εναγόντων: ΔΗΜΟΣ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ, LAMDA DEVELOPMEND, AΘΗΝΑ 2004. Δεν είναι τυχαίο, είναι επίδειξη δύναμης, είναι αλαζονεία, είναι έπαρση της εξουσίας, είναι υπενθύμιση για ότι και όπως έγινε και προειδοποίηση για ότι θα ακολουθήσει.

2^ο: Φαίνεται ο βαθμός ενότητας και ετοιμότητας των αντιπάλων στρατοπέδων .Η ενότητα των αριστερών αγωνιστών κρίνεται πάντα εκ νέου. Σήμερα με βάση την  κατάσταση που διαμορφώνεται στην χώρα μας με την ολυμπιάδα.. Στο Μαρούσι καθήκον είναι η υπεράσπιση  και ανάδειξη του πολιτικού χαρακτήρα του κινήματος  για  να έχουν συνέχεια τα ενωτικά θετικά βήματα που έγιναν. Ως γνωστό ο κάθε δήμαρχος ο κάθε πολιτικός ή κρατικός εκπρόσωπος θα δεχόταν ιδεολογική αντιπαράθεση με επαναστάτες ιδεολόγους, αυτό άλλωστε γίνεται θεσμικά, εξωθεσμικά    από τα ΜΜΕ. Δεν μπορεί όμως να γίνει διάλογος με εργάτες έλληνες και μετανάστες που για τους εργοδότες είμαστε όλοι μετανάστες, που διεκδικούν ανθρώπινα δικαιώματα, να ζουν και να δουλεύουν. Όπως η εξουσία έχει τη δική της πολιτική ενότητα έτσι και η αντίθεση έχει εκ των πραγμάτων πολιτική μορφή,

περιεχόμενο στόχους και φυσικά συμμαχίες, όταν εκφράζεται από τους άμεσα θιγόμενους τους εργάτες και υπάλληλους, την πλειοψηφία των εργαζομένων γενικότερα. Υπάρχουν συναγωνιστές που διαφωνούν με το σύστημα, έτσι εκ συστήματος, γιατί ίσως ικανοποιούν προσωπικές ή κομματικές επιδιώξεις καθ’ όλα σεβαστές και κατανοητές. Όταν όμως επιλέγουν τον δρόμο της αντίθεσης σε βασικές επιλογές της εξουσίας ας καταλάβουν ότι κάνουν πολιτική και δεν μπορούν ταυτόχρονα να υποβιβάζουν τους πολιτικούς στόχους στο πεδίο των επιμέρους αντιθέσεων. Έτσι αφ’ ενός  ενσωματώνονται στο σύστημα που κατηγορούν και που οι ίδιοι είναι θύματά του και αφ’ ετέρου γίνονται εμπόδιο στην ανάπτυξη του κινήματος και θα πρέπει να περιμένουν τις συνέπειες των επιλογών τους που πιθανόν να είναι άσχετες με τις καλές τους προθέσεις.

3^ο: Τα πολιτικά γεγονότα δεν μπορούν να επιδράσουν αν δεν μεταβάλουν τα όρια των ιδεών ,θεωριών, ιδεολογιών που έχουν στο μυαλό τους αυτοί που συντελούν στην ύπαρξή τους και όσοι επηρεάζονται από αυτά, βλέποντας και ζώντας καλύτερα την πραγματικότητα και τις κοινωνικές ανάγκες. Οι ιδεολογικές αντιθέσεις είναι ευλογία όταν συνθέτουν την πολιτική δράση μέσα και έξω από κόμματα, είναι η βάση της ενότητας στη δράση. Η ευλογία γίνεται κατάρα όταν τις κρατάμε έξω από τη δοκιμασία της πολιτικής πάλης, για κομματική ή προσωπική χρήση.

Όσοι καταλαβαίνουμε ότι καταλαβαίνουμε και πιστεύουμε σε ότι θέλουμε να πιστεύουμε αλλά νοιώθουμε την ανάγκη της πολιτικής μας ύπαρξης, ας πάρουμε μαζί μας τις ιδέες και τις γνώμες μας και ας βαδίσουμε στο δρόμο του αγώνα που είναι ανοικτός. Να συγκροτούμε την ενότητα σύμφωνα με τα συμφέροντα των εργαζομένων που δουλεύουν και ζουν στην περιοχή μας.

 Μαρούσι Ιούνιος 2004

 Γιάννης Τσίχλας

 

 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΝΑΙ και ΟΧΙ: οι δύο όψεις της ίδιας πολιτικής.

Το τι γίνεται στην Κύπρο έχει σημασία για τους λαούς του κόσμου. Είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα των αντιθέσεων μεταξύ Ιμπεριαλισμού και της πάλης των λαών για ανεξαρτησία και πρόοδο. Μιας αλυσίδας που σπασμένοι ματωμένοι κρίκοι είναι, η Ρωσία του 1917, η Κούβα, το Βιετνάμ, η Νικαράγουα΄, η Τσιάπας στο Μεξικό, το δικό μας ΕΑΜ ΕΛΑΣ, η ΕΟΚΑ. Σε αυτά τα παραδείγματα λαϊκής αντίστασης και σε όσα άλλα ανά τον κόσμο, έχουμε αντιθέσεις, αντιφάσεις,συμβιβασμούς, αδιέξοδα. Όμως αν τα συνυπολογίσουμε με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή στα Βαλκάνια και σε άλλες περιοχές της γης,σήμερα, συνθέτουν το βασικό πολιτικό ζήτημα της εποχής μας. Την αμφισβήτηση της Ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και αναζήτηση πολιτικής έκφρασης των λαϊκών κινημάτων.

Ηιστορία και η σημερινή πραγματικότητα αποδείχνουν πως το κάθε ΝΑΙ και ΟΧΙ από την όποια ηγεσία για να έχει αποτέλεσμα πρέπει να είναι προϋπόθεση η

 αποτέλεσμα των αγωνιστικών διαθέσεων του ίδιου του λαού, να είναι δηλαδή λαϊκό κίνημα, που για να εμπνεύσει και να εμπνευστεί χρειάζεται καθαρό στόχο και τρόπο δράσης.

Στο Κυπριακό δημοψήφισμα το ΟΧΙ και το ΝΑΙ υποστηρίχτηκαν από πολιτικούς και

πολίτες όλων σχεδόν των Κομμάτων εμφανίζοντας αντιφάσεις και αναπάντητα ερωτήματα για τις επιδιώξεις τους, που κρύβονται πίσω από εθνοπατριωτικές κορώνες και θα αποκαλυφθούν σύντομα. Μην ξαφνιαστούμε όταν αλλάξουν οι ρόλοι και οι συσχετισμοί μεταξύ τους, άλλωστε ανάμεσα στα συγκεκριμένα ΝΑΙ και ΟΧΙ  δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση Το κάθε κόμμα Κυπριακό Ελληνικό Τουρκικό δίνει την δική του ερμηνεία και τις προτάσεις του για την λύση του Κυπριακού, εντός η εκτός του σχεδίου Ανάν ΗΠΑ Ευρώπης.Όλα σχεδόν τα κόμματα πήραν θέση στα μέτωπα του ΝΑΙ και ΟΧΙ, αποδεχόμενα το πλαίσιο μέσα στο οποίο τους επιτρέπουν να εκφράσουν τις θέσεις και αντιθέσεις τους. Φυσικά οι προθέσεις τους πέρα από αυτό μένει να αποδειχτούν στη ζωή, μέχρι τότε είναι αμφισβητήσιμες.

Τα δημοψηφίσματα τέτοιου είδους με κάθε αποτέλεσμα είναι γενικά αποδεκτό από τα  διευθυντήρια. Άλλωστε είναι ανάγκη να εκφράζονται οι αντιθέσεις μεταξύ Εθνικών και Διεθνικών κέντρων, παίζουν τον ρόλο τους στον αποπροσανατολισμό των κινημάτων.Εν προκειμένω το ΟΧΙ αν και πλειοψηφία δεν άλλαξε τίποτα , ούτε μπαίνει ζήτημα για τον ρόλο των στρατιωτικών βάσεωνστις υπάρχουσες πολεμικές εστίες και στις επόμενες που σχεδιάζονται στην περιοχή μας , και της Ελλάδας μαζί.Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ είναι επιτρεπτά. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι η οργάνωση και διεκδίκηση καλύτερων όρων διαβίωσης, από την εργατική τάξη και πολιτικής που θα οδηγεί στην απεξάρτηση από τον Ιμπεριαλισμό, που εκμεταλλευόμενος τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του κόσμου, καταδικάζει σε φτώχεια και πολέμους.

Το ζητούμενο λοιπόν από τους εμπνευστές , είναι ο εγκλωβισμός και η εχτόνωση των όποιων αγωνιστικών διαθέσεων σε τέτοιου είδους δημοψηφίσματα, και φυσικά η δημοκρατικότητα, γιατί απλά η Κύπρος δεν είναι Αφγανιστάν και η Ευρώπη δεν είναι Κεντρική Ασία.

Για όσους δίνουν στο ΟΧΙ αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και νομίζουν νικητές, έτσι θα είναι αφού έτσι το νομίζουν. Το ΟΧΙ έχει αξία μόνο αν αποτελέσει αφορμή για αλλαγές πρώτα μέσα στην ίδια την εργατική τάξη, και τους πολιτικούς της εκφραστές.Αλλαγές που θα απορρίπτουν τις κυρίαρχες πολιτικές  ηττοπάθειας και συμβιβασμού. Αυτές οι προϋποθέσεις δεν φαίνεται να υπάρχουν στην υποτιθέμενη μάχη του ΝΑΙ με το ΟΧΙ. Αν υπάρξουν μένει να αποδειχτεί.

Προς το παρών λέμε ΟΧΙ στα ψευτοδημοκρατικά δημοψηφίσματα που διεκδικούν λαϊκή συναίνεση σε προαποφασισμένες αντιλαϊκές επιλογές , από κοινού εθνικών και διεθνικών κέντρων εξουσίας .

Λέμε ΝΑΙ στην οργάνωση και αγωνιστική ενότητα της εργατικής τάξης της μόνης που μπορεί να λέει ΟΧΙ και να το ΕΝΝΟΕΙ.

.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ

ΜΑΡΟΥΣΙ  ΜΑΗΣ 2004   

Περί “ενότητας της αριστεράς” ( ή η φτώχεια φέρνει γκρίνια)

Η ενότητα της αριστεράς από παλιά (ΕΔΑ)  έχει πουλήσει πολύ, τείνει να γίνει το φετίχ, το φάρμακο “ δια πάσαν νόσον “ απο τις χρόνιες  που βασανίζουν το κομμουνιστικό κίνημα, ιδιαίτερα σε περιόδους όπως η τωρινή που νοσεί ολόπλευρα.

  Σκοπός του άρθρου δεν είναι να τοποθετηθεί τι σημαίνει και τι περιλαμβάνει σήμερα ο όρος “αριστερά” που ιστορικά επιβλήθηκε, & χριστικά γίνεται σήμερα αποδεκτός.

 Στην πρόσφατη   μεταπολιτευτική ιστορία που έζησε η γενιά μας  γνωρίσαμε αρκετές ενότητες της αριστεράς εκλογικές ή “ μακράς πνοής”. 

 Απο την ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης, στην Κίνηση για την Ενότητα της Αριστεράς (ΚΕΑ) υπό την Μ.Θεοδωράκη, και μέσω της Συμπαράταξης της Αριστεράς  στις δημοτικές εκλογές του 86 στον εν πολλές αμαρτίες Συνασπισμό της Αριστεράς & της Προόδου ,το γνωστό μας ΣΥΝ που επί ημερών του ζήσαμε κυβερνητικές ημέρες της αριστεράς με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη & Ζολώτα,  ( περίοδο για την οποία σφυρίζουν σήμερα όλοι αδιάφορα..!). Ζήσαμε επίσης δύο διασπάσεις στο ΚΚΕ που αποτέλεσμα της μίας ήταν  και η διάλυση της ΚΝΕ, καθώς επίσης και  χιλιάδες “εθελούσιες εξόδους” και διαγραφές.

 Στις μέρες μας η συζήτηση αυτή είναι  και πάλι επίκαιρη. Ζούμε στην εποχή των  Φόρουμ,των Μετώπων, των αντικαπιταλιστικών συμμαχιών & πόλων “επί χάρτου”.

 Το εύλογο ερώτημα είναι όμως τι καλούμαστε να ενώσουμε ;

H κάθε πολιτική δύναμη που αυτοπροσδιορίζεται  σαν αριστερή, βιώνει σήμερα τα αδιέξοδα της  τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τη λογική συνέπεια των επιλογών της τα προηγούμενα  χρόνια.

q       Ενα σοβαρό κομμάτι του ΣΥΝ (και όχι μόνο του ΣΥΝ) καταλήγει οριστικά στην αγκαλιά της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης (ΠΑΣΟΚ)  βρίσκοντας με μεγάλη ευκολία το φυσικό του χώρο. Το κομμάτι που παραμένει παραπαίει ανάμεσα στις συνειδητές του αυταπάτες & απάτες  και τον κυριλέ αντιαμερικανισμό  ενάντια στον πόλεμο απο την σκοπιά της “Ευρωπαικής Ενωσης των λαών”, σαν το μοναδικό εφικτό αντίπαλο δέος στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προσπαθώντας να επιλεύσει στα θολά νερά του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.  Γι’ αυτό η  εκδοχή του για την ενότητα της αριστεράς είναι  το γνωστό μας Φόρουμ, που επιχειρεί την εισαγωγή στην ελλάδα των αδιεξόδων του κινήματος της Δ.Ευρώπης, λες και δεν είχαμε δικά μας!

q       Το ΚΚΕ θέτει εδώ και χρόνια σαν κύριο στόχο την αλλαγή των συσχετισμών σαν προυπόθεση  αγώνων ενάντια στο κεφάλαιο και την κυρίαρχη πολιτική.  Και αλλαγή των συσχετισμών σημαίνει κυρίως αύξηση της κοινοβουλευτικής του δύναμης. Oταν αυτό γίνεται για δεκαετίες , η μετατροπή σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που πασχίζει να εκφράσει εκλογικά τα άμμεσα συμφέροντα των εργατών,

- χωρίς ούτε αυτό τελικά να καταφέρνει - είναι αναπόφευκτη. Και ακόμα  χειρότερα τους όποιους αγώνες τους υποτάσσει   στο βασικό  στόχο, την αύξηση της κοινοβουλευτικής δύναμης. Η ψήφος γίνεται το μέτρο των πάντων και οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο : “οι ψήφοι θα αναπτύξουν αγώνες ή οι αγώνες θα φέρουν ψήφους ;”.  H δική του εκδοχή για την ενότητα της αριστεράς είναι το Αντιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Μέτωπο με “κοινωνικές δυνάμεις” που στην μέχρι τώρα πράξη όμως,  αποτελούν η Λ.Κανέλη, το ΔΗΚΚΙ & η Κομμουνιστική  Ανανέωση.

q       Oι πολυποίκιλες αλλά λιγοστές δυνάμεις της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς βιώνουν τη δική τους παθογένια. Οι ηγεσίες τους πασχίζουν η κάθε μιά με τον τρόπο της & για λογαριαμό της να διαμορφώσουν έναν τρίτο πόλο στο χώρο της αριστεράς διακριτό απο ΚΚΕ & ΣΥΝ φιλοδοξώντας ( μερικές,όχι όλες)  να εκφράσουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης την οποία – σημειωτέον - ακόμα και το ΚΚΕ δυσκολεύεται να την βρεί. Ετσι αναπαράγονται σε μικρογραφία σχήματα τύπου Φόρουμ και Μετώπου που δεν καταφέρνουν όμως να βγούν έξω απο τι μικρόκοσμο των αμφιθεάτρων των σχολών και των  αντίστοιχου τύπου ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, μακριά από την εργατική τάξη αλλά συνήθως μακριά  και απο τη μάζα των αγωνιστών του χώρου , στους οποίους κερδίζει έδαφος το τελευταίο διάστημα η λεγόμενη κινηματική λογική, συνέπεια και απόηχος κυρίως των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων.

 Τα πολιτικά αδιέξοδα λοιπόν και ο οργανωτικός εκφυλισμός είναι αυτά που ωθούν όλες τις δυνάμεις στην αναζήτηση της “πολυπόθητης” ενότητας της αριστεράς επεδιώκοντας ένα τεχνητό μεγάλωμα της πίτας. Η πείρα όμως έχει δείξει ότι έτσι επιτυγχάνεται βασικά η γενίκευση των αδιεξόδων και η παραμόρφωση της πραγματικής εικόνας.

Και η πραγματική εικόνα είναι η αυτή που βιώνει καθημερινά η εργατική τάξη, η ίδια η κατάσταση του εργατικού κινήματος, που όλοι γνωρίζουμε. Σε αυτή την πραγματική εικόνα πρέπει σήμερα να προσαρμοστούν όλοι, αν θέλουν να αποφύγουν τη δυσάρεστη θέση να φιλολογούν περί κινημάτων διάφορων, περί  υποβάθμισης του ρόλου του εργατικού κινήματος κλπ,κλπ.

Το ζητούμενο λοιπόν  δεν είναι η ενότητα της αριστεράς, αλλά η ενότητα της εργατικής τάξης, η ταξική της ενότητα, η οργάνωση της ταξικής πάλης πρακτικά και συγκεκριμένα , με ότι καθήκοντα συνεπάγεται αυτό για τον καθένα σε εργατικό χώρο ή σχολή ή συνοικία.  

 Ας αφήσουμε λοιπόν την υψηλή θεωρητική προσέγγιση του κινήματος απο θέση τρίτου, και ας καταπιαστούμε σοβαρά και συγκεκριμένα με  αυτό το καθήκον.

 Ιδιαίτερα για τους περισσότερους απο εμάς που δραστηριοποιούμαστε στη συνοικία, αυτό σημαίνει πρακτικά μέτρα οργάνωσης ενεργειών σε αυτή την κατεύθυνση.

Ολοι μας το έχουμε ξανακάνει, και η εμπειρία απο αυτή την περίοδο της πολιτικής ζωής μας είναι που μας κρατά  ζωντανούς σήμερα.

 Γι αυτό κάθε πολιτική θέση ,εκτίμηση ή ανάλυση πάντα αλλά ιδιαιτέρως σήμερα, για να μην καταλήγει ή εκλαμβάνεται σαν διανοουμενίστικη  γκρίνια και υψιλή φιλολογία πρέπει να υποστηρίζεται απο  το κύρος των ενεργειών.!

Μαρούσι  Απρίλης 2004

Βαγγέλης  Γονατάς

 

 

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Πάλι εκλογές

7/ 3/ 04 Η αριστερά νίκησε;

4/ 3 04 Νίκησαν οι οικοδόμοι της Ευρωπαϊκής Τεχνικής (Μαραθώνια διαδρομή)

 

Οι εκλογές του 2004 έγιναν, χωρίς να αναδείξουν την κοινωνική πραγματικότητα. Δεν ψήφισαν ένα εκατομμύριο εργάτες μετανάστες, απέχει 23% των εγγεγραμμένων, αν κρίνουμε και τον τρόπο που έγιναν ,τότε αναδείχτηκαν τα κόμματα, το κράτος, τα ΜΜΕ Και εάν ψήφιζαν όλοι δεν θα άλλαζε τίποτα, δεν είναι θέμα ποσότητας αλλά πολιτικής.

Οι εκλογές κορυφαία φάση της δημόσιας ζωής, ήταν και παράμεινε καρκινογόνα εστία της. Εκφράστηκαν όλα τα καλούδια της Νεοελλάδας. Δραστηριοποιήθηκε ο στρατός των αναξίων και ανίδεων κρατικών και κομματικών υπαλλήλων που αναδείχτηκαν αναρριχόμενοι γλύφοντας έρποντας εκβιάζοντας. Βγήκαν από τις τρύπες τα τρωκτικά παράγοντες που όλα τα χρόνια λιβανίζουν την κακοδιοίκηση τη δημαγωγία τη γραφειοκρατία το ρουσφέτι οι κλίκες και οι σπείρες που ροκανίζουν το κρατικό χρήμα.

Οι εκλογές έγιναν διαδικασία εσωκομματική, διακομματική, αντικομματική, παρακομματική, μετακομματική, δηλαδή υπερκομματική.Προσαρμόστηκαν στο μάρκετικγ, έγιναν προϊόν, υπόθεση του μέσου αγοραστή, ακροατή τηλεθεατή, ψηφοφόρου. Ο μικροαστισμός σε όλο του το μεγαλείο, η ηλιθιότητα και η γελοιότητα, εξουσία ανίκητη, μπήκε σε όλα τα σπίτια μετεχόντων και αμέτοχων δηλητηρίασε το περιβάλλον, γέλια και κλάματα, έκανε τους δημοσκόπους πολιτικούς καθοδηγητές, απομόνωσε καταπίεσε κάθε πρωτοπόρα σκέψη και αγωνιστική διάθεση.

Οι εκλογές ήταν παζάρι, οι πολιτικοί πωλητές οι πολίτες αγοραστές. Παζάρι εικόνων, ήχων, αναγκών, αλλαγών, ελπίδων, ιδεών, θεωριών, συνθημάτων, αισθημάτων, πίστης, ιστορίας, θρησκείας, τέχνης, δηλαδή ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ, κάτι που ο μέσος ψηφοφόρος δεν μπορεί να αμφισβητήσει, αφού όλες οι προθέσεις είναι καλές, αποδεκτές, αλλά λίγη σχέση έχουν με την πολιτική που δεν είναι πρόθεση αλλά αποτέλεσμα. Τονίζοντας τις προθέσεις και υποβαθμίζοντας την πολιτική έφτιαξαν τον διακομματικό θίασο με τους ωραίους και τις ωραίες, όμως μπορεί η νέα και ο νέος να είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς, βάζει παιδιά ανίψια εγγόνια γαμπρούς στη βουλή και στη κυβέρνηση. Κυριαρχία της κάστας των επαγγελματιών πολιτικών, συνομιλητών των κεφαλαιοκρατών, στήριγμα των γραφειοκρατών, τροφίμων των ΜΜΕ, που όλοι μαζί τους έδωσαν το χρίσμα και το χρήμα.

Δόξα στις αλλαγές. Δόξα στην προπαγάνδα που την είπαν πολιτική.

Αυτές οι εκλογές ανάδειξαν νικητές, όσοι από τα κόμματα το πιστεύουν, καλά κάνουν, έτσι είναι αφού έτσι νομίζουν πως είναι. Άστους να το πιστεύουν.

Όμως νικητές πιστεύουν πως είναι και οι εργάτες της Μαραθώνιας διαδρομής, απλήρωτοι τρεις μήνες από την έκπτωτη Ευρωπαϊκή Τεχνική. Βαρέθηκαν υποσχέσεις , και συναινετικές λύσεις του προεδρείου του συνδικάτου οικοδόμων που τους έστελνε σε δικηγόρους. Οργάνωσαν δική τους επιτροπή αγώνα και εντελώς αντικοινοβουλευτικά, εξωθεσμικά

, βγήκαν στο δρόμο στηριγμένοι στ

 

ο δικό τους αγώνα. Πήγαν στο ΥΠΕΧΟΔΕ, στο ΑΘΗΝΑ 2004, περιφρούρησαν το έργο από απεργοσπάστες και ΜΑΤ. Νίκησαν πήραν τα λεφτά τους. Ποια κόμματα ήταν εκεί; Μα είχαν εκλογές. Στα Ολυμπιακά εργοτάξια δεν έγινε ούτε μία προεκλογική συγκέντρωση και μάλλον δεν προβλέπεται ούτε μετεκλογική να τους πούνε για την νίκη της αριστεράς  ή πόσο Εθνική είναι η σημασία της Ολυμπιάδας

Τα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα παρόλλα αυτά είναι ικανοποιημένα από τις ψήφους τους. Ότι και όπως το εκτιμήσουν είναι δικαίωμα τους. Το ξέκομμα τους από τις κοινωνικές ανάγκες παραμένει, παρά τα όποια ποσοστά, που πιθανόν να βελτιωθούν με καλούς χειρισμούς

Η πάλη κατά του δικομματισμού αποδείχνεται στείρα. Άραγε λύση είναι ο πολυκομματισμός, ή ο μονοκομματισμός.

Οι εκλογές έχουν ενδιαφέρον όταν εκφράζονται σε αυτές οι πολιτικοί στόχοι του κινήματος από το ίδιο το κίνημα. Στα τριάντα χρόνια που γνωρίζω εγώ, οι εκλογές ήταν σαν παγίδα για την αριστερά. Ότι με αγώνα κερδίζαμε στο εργατικό κίνημα, σε συγκρούσεις με το κράτος και τους εργοδότες το παζαρεύαμε σε κάθε εκλογική περίοδο. Υποταγή στις συμμετοχικές διαδικασίες, ανάδειξη επιμέρους αντιθέσεων σε βασικές, συμμαχίες κάθε είδους με κάθε είδους προοδευτικούς, χωρίς προηγούμενο και συνέχεια. Αντί να προωθούν οι εκλογές την υπάρχουσα πολιτική, γίνεται το αντίθετο, να προσδοκάμε το εκλογικό ποσοστό να καθορίσει το κίνημα. Παραδείγματα , ο στόχος 17%, και το 1989 με την κυβερνητική συμμετοχή. Ιστορικά οι κομουνιστές στην Ελλάδα είτε συμμετέχοντας είτε απέχοντας, είτε στηρίζοντας κυβερνήσεις είτε αντιπολιτευόμενοι, είτε νόμιμοι  είτε μισοπαράνομοι στην ΕΔΑ, μόνο αρνητικές ακόμα και τραγικές εμπειρίες έχουμε.

Σύντροφοι, δεν μας πάνε οι εκλογές, γιατί τις βάζουμε πρώτες; Ας τις υποβιβάσουμε λίγο μήπως δούμε προκοπή, γιατί από ότι δεν φαίνεται τώρα , αλλά θα φανεί σύντομα πρέπει να ετοιμαστούμε για τον νέο γύρο που ξεκινάει, να προσέξουμε γιατί στον τερματισμό θα μείνουμε πάλι με τις ψήφους στο χέρι.

                          

Γιάννης Τσίχλας

Μαρούσι  Μάρτιος 2004

Περί “ οικονομικής πάλης “ και Πολιτικής

Τελευταία  κάποιοι “πολιτικοί” , οι οποίοι μάλιστα δηλώνουν ορκισμένοι αντίπαλοι της κυρίαρχης πολιτικής , σνομπάρουν την όποια προσπάθεια οργάνωσης της πάλης για συγκεκριμένα ζητήματα ( όπως π. χ η πάλη για το μεροκάματο ή για τις δολοφονίες στα ολυμπιακά έργα) θεωρώντας  ότι αυτά τα  “ μικρά ” είναι δευτερεύουσας σημασίας, γιατί π. χ την αύξηση στο μεροκάματο, τα αφεντικά την παίρνουν αμέσως πίσω μέσω της ακρίβειας, ή η πάλη ενάντια στον Λάτση  είναι κοντόφθαλμη και αποπροσανατολιστική μιας και είναι “απλώς” (?) ένας μεμονωμένος επιχειρηματίας !

 Έτσι  προτιμούν να ασχολούνται με την πάλη   για τα “μεγάλα” όπως η κυβέρνηση και τα συνένοχα μ’ αυτήν κόμματα της αντιπολίτευσης .

Θα τους ακολουθούσα ευχαρίστως και σ’ αυτήν την πάλη, αν αυτό σήμαινε συγκεκριμένες ενέργειες οργάνωσης του κόσμου, σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

 Θα τους παραδεχόμουν επίσης, αν κατάφερναν το ακατόρθωτο. Δηλαδή να διαχωρίσουν την κυβέρνηση ( Κράτος )  από το Λάτση ( αστική τάξη ).

  Αντί γι ‘ αυτό, η υποτιθέμενη πολιτικοποίηση της πάλης ( που σημειωτέον, κατ’ αυτούς  θα γίνει μόνη της) , η μέγιστη  πράξη αντίστασης στο κατεστημένο, είναι η επιλογή & ρήψη του σωστού ψηφοδελτίου στην κάλπη !

  Η αλλαγή των συσχετισμών για άλλη μία φορά, θεωρείται προϋπόθεση ανάπτυξης αγώνων, οι οποίοι οφείλουν να αλλάξουν περαιτέρω τους συσχετισμούς.

 Επιχειρείται να ξεχάσουμε δηλαδή, αυτά τα λίγα που μάθαμε, ότι δηλαδή οι συσχετισμοί αλλάζουν μέσα στους αγώνες, ακόμα και για το … ευτελές μεροκάματο.

Έτσι – ιδιαίτερα  προεκλογικά -  καλούμαι να ξεχάσω αυτές τις λεπτομέρειες, να επιλέξω  “ πολιτικά και ώριμα “ ,  να ξεπεράσω την χρόνια πολιτική μου ανωριμότητα και να ενταχτώ δημιουργικά στην μεγάλη οικογένεια των  ψηφοφόρων του “ χώρου μου ”.  Προφανώς αυτό το ελάχιστο, ανάγεται σε μέγιστο !

 Προσωπικά νοιώθω βαθιά προσβεβλημένος  όταν καλούμαι να γίνω & αποκαλούμαι ψηφοφόρος !

                                      Φλεβάρης 2004

Βαγγέλης Γονατάς

       

ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ

Για να εξηγήσουμε την σημερινή πολιτική κατάσταση, καταφεύγουμε στο δύσκολο έργο της ανάλυσης, οικονομικών ιδεολογικών οργανωτικών δεδομένων, παράλληλα αναπτύσεται δράση. Αυτά γίνονται με μέτριους έως χαλαρούς ρυθμούς, που ταιριάζουν απόλυτα σε αγωνιστές ξεκομένους απο την πραγματικότητα και την ιλιγγιώδη ταχύτητα που αναπτύσει το σύστημα Φτιάχνουμε κομματικά προγράμματα,διακυρήξεις , καθώς και εκλογικά προγράμματα, και παράλληλα διεκδικούμε φιλοσοφική και ιδεολογική ταυτότητα.. Ενω τα απλά όσο και φανερά γεγονότα που αναδείχνει η πραγματικότητα τα αγνοούμε ή όταν τα αντιληφθούμε με ατελείωτες συζητήσεις τα αρνούμαστε.

" Ποιό είναι το πράγμα το πιό δύσκολο ;
Αυτό που φαίνεται πιό εύκολο :
Nα βλέπεις με τα μάτια σου,
Αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου.”
Γκαίτε

Μπορεί ο κάθε αγωνιστής το κάθε κόμμα να ακολουθεί οποιαδήποτε φιλοσοφία θέλει και να νοιώθει φορέας ανώτερων αξιών, αυτό ίσως είναι σήμερα εμπόδιο να αντιλανβάνεται αυτά που βλέπουν τα μάτια του. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά την διαφορά μεταξύ των εξελίξεων που σηματοδοτεί η Ολυμπιάδα 2004 για τηνχώρα μας, και την αντίστοιχη θέση των λεγόμενων κομμουνιστικών, αριστερών προοδευτικών κομμάτων ή αγωνιστών ή όπως αυτοπροσδιορίζεται ο κάθε ένας, βάζοντας και τον εαυτό μου μέσα.
Αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα μηχανιστικά, ότι συμβαίνουν επειδή προγραματίστηκαν έτσι, εκ φύσεως, για παράδειγμα οι 500 νεκροί εργάτες απο το 2000 έως σήμερα. Βολευόμαστε στις καταγγελίες του συστήματος και στο πόσο ώριμος είναι ο Σοσιαλισμός. Περιμένουμε ίσως να λάμψει η επαναστατική αστραπή να φωτιστεί η πρωτοπορία, να βρεθούν οι ιδεολογικοί τύποι, και να αρχίσει η προλεταριακή μηχανή τις εφόδους. Αυτή την μεταφυσική άποψη υιοθετούμε πρακτικά, παλεύοντας για δημιουργία κομμάτων ή συνασπισμών για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, αλλά με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, που ειδικά στις μέρες μας απαιτεί την καταγγελία της κοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας που δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ζωή των εργατών απο τους εργοδότες και τους πολέμους.

Αυτός ο τρόπος αντίληψης που έχουμε υιοθετήσει σκεπτόμενοι φιλοσοφικά, έρχεται σε αντίθεση με την έμφυτη ανθρώπινη ανάγκη υπεράσπισης της ανθρώπινης φύσης με ότι αυτό σημαίνει για τον κάθε ένα. Η πιό πρωτόγονη ενστιχτώδης αλλά επαναστατική πράξη υπεράσπισης του είδους μας τείνει να εκλείψει. Πιό απλά μεταλασόμαστε σε ανθρωποειδή παγκοσμιιοποιημένου καπιταλιστικού τύπου που διεκδικούμε την διαφορετικότητά μας σε επίπεδο ονομασίας, χρώματος,ιδεολογίας.

Η προστασία της ζωής και της φύσης προυποθέτει άλλη μέθοδο σκέψης και δράσης. Δύο δρόμοι ανοίγονται, ο ένας ο ακαδημαικός, που μπορεί να φαίνεται επαναστατικός όμως είναι η πιό παλιά θέση της ανθρώπινης σκέψης, που ναι μέν παίζει τον ρόλο του στην εξέλιξη, είναι όμως στην ουσία ο πιό συντηρητικός. Ο άλλος είναι ο ανθρώπινος δρόμος ο στρατευμένος, όμως στράτευση με ποιόν, γιά ποιόν και γιατί ;

Σήμερα οι θεωρίες αναζητούν επαλήθευση στην ζωή. Δοκιμάζονται τα όριά τους στο να δώσουν νέες προοπτικές να συνδεσουν διαλεκτικά το χτές με το σήμερα για το αύριο. Ας επαναλάβουμε αυτό που έχουμε ξαναγράψει, “Kανένας δεν είναι και δεν γίνεται επαναστάτης εκ του ασφαλούς”.
Kαι ας αντιπροσωπεύει με τον κάθε τρόπο στην σημερινή πολιτική πιάτσα δοκιμασμένες επαναστάσεις κυρίως την Σοβιετική του 1917 και άλλες νεότερες ή παλιότερες.
Η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα οδηγεί πολλούς αγωνιστές και κόμματα σε θέσεις αρνητικές ή και προβοκατόρικες για τα σημερινά δεδομένα, βολεύονται προβάλλοντας πολιτικές του παρελθόντος άλλων συνθηκών, που αποτελούν κατά τεκμήριο δοκιμασμένες συνταγές, και κυρίως δίνουν το δικαίωμα προσαρμογής επιλεκτικών επιλογών με βάση το εφικτό. Οι ανιστόρητοι ας μάθουν πως όταν εφαρμόζονταν αυτές οι πολιτικές τι περιθώρια επιλογών είχαν οι επαναστάτες. Τα ίδια που έχουν και οι μετανάστες εργάτες στα εργοτάξια γκέτο των Ολυμπιακών έργων. Ετσι πολύ απλά έχουμε μετατροπή της επαναστατικής διάθεσης σε παράλλογη αυταπάτη.

Δεν αρνούμαι ούτε υποτιμάω τη σημασία των ιδεολογικών και φιλοσοφικών αναζητήσεων, γι’αυτό γράφω. Ομως οι ιδεολογικές αναζητήσεις παίζουν ρόλο όταν έχουν επαφή με την πραγματικότητα επαληθεύονται ή απορίπτονται. Συμβαίνει το εξής. Οσο περισσότερο μια πολιτική και ιδίως όταν εκπροσωπείται κομματικά, απομακρύνεται απο την πραγματικότητα, τόσο αναγκαίες γίνονται η αδιαλαξία και ο δογματισμός προκειμένου να εξασφαλιστεί η μονιμότητα, κάτι σαν δημόσια υπηρεσία. Φυσικά η αδιαλλαξία απευθύνεται στο νέο που γεννιέται, ενώ ελαστικοποιούνται οι σχέσεις με το καθεστώς, αποδέχονται το κοινοβουλευτικό παιχνίδι, διεκδικούν προνόμια με υποχωρήσεις σε βασικές επιλογές π.χ αποδοχή εργασιακής ειρήνης για να γίνει η Ολυμπιάδα 2004, άρνηση οργάνωσης με βάση την εργοταξιακή μορφή των μεγάλων έργων που καθιερώνεται πλέον, άρνηση πολιτικής δουλιάς στα εργοστάσια, κλάδους, γειτονιές με διεκδικήσεις που να εκφράζουν την αντίθεση του λαού.
Η νέα χρονιά καθορίζεται απο τις οικονομικές ολοκληρώσεις, δηλαδή υπερκέρδη και υπερφτώχεια με τις αντίστοιχες πολιτικές εξελίξεις που θα προσπαθούν να συγκαλύψουν τις βασικές αντιθέσεις που θα οξυνθούν. Θα κριθούμε όλοι για τα όσα είπαμε, όσα κάναμε και το κυριότερο για τα όσα θα εκτιμήσουμε και θα κάνουμε μέσα σε συνθήκες κρίσης που ωριμάζει, ζώντας τα πρώτα γεγονότα.
Ας τσεκάρουμε τους μηχανισμούς μας αντίληψης και σκέψης, να επανεξετάσουμε τον ιδιαίτερο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, είμαστε αναγκασμένοι να εμβαθύνουμε στις ανθρώπινες φυσικές ανάγκες και τη σχέση τους με την πολιτική με βασικούς στόχους την υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας της εργατικής τάξης και ιδίως του πιό καταπιεσμένου κομματιού της τους μετανάστες.

Τα στρατόπεδα είναι ήδη παρατεταγμένα και έχουν αρχίσει οι αναγνωριστικές βολές.
Στο πεδίο της μάχης θα κριθούν οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του κάθε ενός.
Οσοι δεν το αντιλαμβάνονται θα παραμείνουν ακαδημαικοί.

Τσίχλας Γιάννης
Δεκέμβριος 2003