Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα

Η τακτική και στρατηγική της Λατινοαμερικάνικης επανάστασης.

 Αυτό το άρθρο γράφτηκε τις πρώτες μέρες της κρίσης ( των πυραύλων) τον Οκτώβρη του 1962,  αλλά δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του Τσε  τον Οκτώβρη του 1968  στην επιθεώρηση   “ Βέρνετε Ολίβο “,  όργανο των ένοπλων επαναστατικών δυνάμεων της Κούβας. 

Στα ελληνικά δημοσιεύεται στον 3ο τόμο (ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ)  των Απάντων του  Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα , που εκδόθηκε το 1977  από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΡΑΝΑΣΗ σε μετάφραση Λιλή Ζωγράφου.

  Το αναδημοσιεύουμε  με αφορμή τις εκδηλώσεις που γίνανε για την επέτειο της δολοφονίας του, γιατί πιστεύουμε ότι  είναι προτιμότερο να  γνωρίσουμε κυρίως το πλούσιο θεωρητικό έργο του μεγάλου επαναστάτη και δευτερευόντως την ερμηνεία  του έργου  και της δράσης του από τρίτους ,που ασφαλώς έχουν αυτό το δικαίωμα, όμως  απ’ ότι  φαίνεται αδυνατούν να αποφύγουν τις συνήθεις προσεγγίσεις.

 Προσεγγίσεις που θεωρούν ότι  ο Τσε ήταν ένας μοναχικός – ρομαντικός επαναστάτης που υποτιμούσε την μαζική πάλη και το εργατικό κίνημα , και  πήγε στη Βολιβία όχι για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο που θα στήριζε Κούβα & Βιετνάμ, αλλά λόγω διαφωνιών με τον Φιντέλ Κάστρο.

Για όλα αυτά ο Τσε έπραξε, μίλησε και έγραψε.  Και όπως βλέπετε  πολύ επίκαιρα.

Εκτός λοιπόν από το μπλουζάκι και την αφίσα στο φοιτητικό δωμάτιο, υπάρχουν και τα Πολιτικά Κείμενα, ο Ανταρτοπόλεμος, το Ημερολόγιο Βολιβίας. 

Tιμήστε τα  λοιπόν και  αφήστε τον Τσε να μιλήσει!

                                                                                 Μιχάλης Ρέντζιος

 Ο στρατός , η μοναδική δύναμη που απάνω του στηρίζονται οι τάξεις των εκμεταλλευτών, διαθέτει μία δομή και έναν εξοπλισμό προσαρμοσμένα στον συμβατικό πόλεμο.Οι δυνάμεις του εξουδετερώνονται τελείως, όταν αντιμετωπίσει τον άτακτο πόλεμο των χωρικών, που έχουν για θέατρο των επιχειρήσεων την ίδια τους τη γη. Χάνουν δέκα άνδρες για κάθε επαναστάτη αγωνιστή που πέφτει. Η ηθική κατάπτωση προοδεύει γρήγορα στις γραμμές τους πολεμώντας έναν αθέατο και αήττητο εχθρό, που δεν τους δίνει την ευκαιρία να βάλουν σε πράξη τις ακαδημαϊκές τους γνώσεις τακτικής και τις φιλοπόλεμες φανφαρονίες τους, που επιδεικνύουν τόσο προκλητικά σαν πρόκειται να κυνηγήσουν τους εργάτες και τους φοιτητές στις πόλεις.

 Στον αρχικό αγώνα των μικρών πολεμικών πυρήνων προσκολούνται συνεχώς νέες δυνάμεις, τι κίνημα των μαζών αρχίζει να εκδηλώνεται, η παλιά τάξη πραγμάτων καταρρέει λίγο λίγο : αυτή είναι η αποφασιστική στιγμή που η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες καθορίζουν το αποτέλεσμα του αγώνα.

 Που οφείλεται όμως το αήττητο του πρώτου πυρήνα αμέσως μετά την αρχή του αγώνα, παρά την υπεροχή του εχθρού σε άνδρες και σε οπλισμό ; Στην υποστήριξη του λαού. Σ’αυτήν τη λαϊκή υποστήριξη μπορούν πάντα να υπολογίζουν οι επαναστάτες και με τον καιρό όλο και περισσότερο.

Αλλά η αγροτιά είναι μια τάξη που, δεδομένης της αμορφωσιάς και της απομόνωσης που την είχαν καταδικάσει, έχει ανάγκη από πολιτική και επαναστατική καθοδήγηση από την εργατική τάξη και τους διανοούμενους επαναστάτες και χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατο να βγει μόνη της στον αγώνα και να τον κερδίσει.

 Κάτω απ’αυτές τις συνθήκες, νομίζουμε πως είναι δύσκολο στην Αμερική να νικήσει μια απομονωμένη χώρα. Στην ένωση των δυνάμεων της καταπίεσης πρέπει να απαντήσουμε με την ένωση των λαϊκών δυνάμεων. Σ’όλες τις χώρες που η καταπίεση γίνεται ανυπόφορη, πρέπει να υψωθεί η σημαία της επανάστασης και αυτή η σημαία θα πάρει , από ιστορική αναγκαιότητα, μια παγκόσμια σημασία.

Αντί αυτής της τακτικής και αυτής της πανηπειρωτικής στρατηγικής, χρησιμοποιούν περιορισμένες φόρμουλες : εκλογικούς αγώνες ασήμαντους, μια εκλογική νίκη από δω κι’ από κει δυο βουλευτές, ένας γερουσιαστής, τέσσερις δήμαρχοι, μια μεγάλη εκδήλωση που διαλύεται με πυροβολισμούς, μια εκλογή που χάνεται με διαφορά ελάχιστων ψήφων από την προηγούμενη, μια απεργία που κερδίζεται, δέκα που χάνονται, ένα βήμα μπροστά δέκα πίσω, μια νίκη σε έναν τομέα δέκα αποτυχίες σ’έναν άλλο. Και μονομιάς οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν κι όλα πρέπει ν’αρχίσουν ξανά από την αρχή.

Γιατί αυτή η στάση; Γιατί αυτή η σπατάλη της λαϊκής ενέργειας ; Για ένα μοναδικό λόγο : στις πολιτικές δυνάμεις ορισμένων χωρών της Αμερικής υπάρχει μια τρομερή σύγχυση  ανάμεσα στους στόχους τακτικής και στους στρατηγικούς στόχους. Θέλησαν να δουν σε μικρές θέσεις τακτικής μεγάλους στρατηγικούς στόχους.

 Πρέπει να αναγνωρίσουμε στην αντίδραση  την εξυπνάδα του ότι κατάφερε να κάμει αυτές τις ασήμαντες αμυντικές θέσεις θεμελιώδη στόχο της αντιπάλου της τάξης.

Στις χώρες που γίνονται τόσο σοβαρά λάθη, ο λαός κινητοποιεί τις λεγεώνες του από χρόνο σε χρόνο για πράξεις που του στοιχίζουν τεράστιες θυσίες και που δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Πρόκειται για θέσεις πρόσκαιρες που τις εξουσιάζουν οι σφαίρες του εχθρού.

 Ονομάζονται κοινοβούλιο, νομιμότης, νόμιμη οικονομική απεργία, αύξηση των μισθών,αστικό σύνταγμα, απελευθέρωση ενός λαϊκού ήρωα… και το χειρότερο απ’όλα είναι πως, για να κερδίσεις αυτές τις θέσεις, πρέπει να μπεις μέσα στο πολιτικό παιχνίδι του αστικού κράτους και πως για να επιτύχεις την άδεια να παίξεις αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι, πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι φρόνιμος, πως δεν είσαι επικίνδυνος, πως δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να χτυπήσεις τους στρατώνες, ή τα τραίνα, ν’ανατινάξεις γέφυρες, ν’αποδώσεις δικαιοσύνη σε  δολοφόνους ή σε βασανιστές, να ξεσηκωθείς στα βουνά ή να διαδηλώσεις με σίγουρη και αποφασιστική γροθιά τη μοναδική και βίαιη βεβαιότητα της Αμερικής : ο τελικός αγώνας για τη σωτηρία της.

Η Αμερική είναι ένα αντιφατικό πανόραμα: ηγεσίες προοδευτικών δυνάμεων που δεν είναι στο ύψος εκείνων που κυβερνούν. Λαοί που καταφέρνουν να φτάσουν σε ανυποψίαστα ύψη, λαοί που φλέγονται από την επιθυμία να δράσουν και ηγεσίες που αναχαιτίζουν αυτή την επιθυμία. Η σφαγή που παραμονεύει αυτές τις χώρες της Αμερικής και ο άφοβος λαός που θέλει να προχωρήσει προς αυτή τη σφαγή που παρόλα αυτά, θα σημάνει την σωτηρία του. Οι έξυπνοι άνθρωποι, οι συνετοί άνθρωποι που χρησιμοποιούν το φρένο που διαθέτουν για να αναχαιτίσουν την ορμή των μαζών καθιστούν ασυγκράτητο τον πόθο για τις μεγάλες στρατηγικές νίκες : Tην κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, την εξολόθρευση του στρατού και του συστήματος εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

 Πανόραμα αντιφατικό αλλά ενθαρρυντικό γιατί οι μάζες γνωρίζουν πως «ο ρόλος του Ιώβ είναι ασυμβίβαστος με το ρόλο του επαναστάτη» και ετοιμάζονται για τον αγώνα.

 Θα συνεχίσει ο ιμπεριαλισμός να χάνει την μία μετά την άλλη τις θέσεις του ;  ‘H θα ξεσπάσει βάρβαρα σε μια πυρηνική επίθεση  -όπως μας απείλησε πρόσφατα – που θα μεταμορφώσει τον κόσμο σε μια πυρηνική πυρκαγιά ; Δεν ξέρουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο της ελευθερίας, ακόμα κι ‘αν αυτό στοιχίσει εκατομμύρια ατομικά θύματα, γιατί μέσα στον αγώνα μέχρι θανάτου ανάμεσα στα δύο συστήματα δεν πρέπει παρά να περιμένουμε την οριστική νίκη του σοσιαλισμού ή την οπισθοχώρησή του μπροστά στον πυρηνικό θρίαμβο του επιτιθέμενου ιμπεριαλιστή.

Η Κούβα βρίσκεται στο χείλος της εισβολής : απειλείται από τις ισχυρότερες δυνάμεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και κατά συνέπεια απειλείται από ατομικό θάνατο. Από την αδιάλλακτη γραμμή της καλεί αποφασιστικά σε συναγερμό για τον αγώνα. Πρόκειται για έναν αγώνα που δεν θα κριθεί σε μια ώρα ή σε λίγα λεπτά μιας φοβερής μάχης, αλλά θ’αντιπροσωπεύει για όλες τις γωνιές της ηπείρου χρόνια εξαντλητικού πολέμου με τρομακτικές δοκιμασίες.

Η επίθεση των  ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των συμμάχων τους αστών θα φέρει πολλές φορές το λαϊκό αγώνα στο χείλος της καταστροφής. Αλλά αυτός ο αγώνας θα ξαναρχίσει πάντα, ανανεωμένος από τη δύναμη του λαού ως την ολοκληρωτική απελευθέρωση.

Αυτή τη μοναχική του πορεία ο πρωτοπόρος λαός μας τραγουδεί. Δεν είναι το κύκνειο άσμα μιας αποτυχημένης επανάστασης, αλλά ο επαναστατικός ύμνος που δεν θα σβήσει ποτέ από τα χείλη των αγωνιστών της Αμερικής. Έχει ιστορικούς αντιπάλους.

 

 

 

 

 

 

Εκδήλωση της εφημερίδας “το εργοτάξιο”.

Πραγματοποιήθηκε μέσα στο Δεκέμβριο στο ΚΑΠΗ (Μαρούσι) από τους οικοδόμους που εκδίδουν την εφημερίδα “το εργοτάξιο” με θέμα :
Τα συμπεράσματα από τις μάχες στα ολυμπιακά έργα.
Μίλησαν οικοδόμοι που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις μάχες που δόθηκαν στα ολυμπιακά εργοτάξια . Μάχες που όπως τονίστηκε από πολλούς ομιλητές πάσχισαν να τις αποκρύψουν ώστε να μην γίνουν γνωστές, αλλά και να τις αποκόψουν μεταξύ τους.
Τα ολυμπιακά έργα χτίστηκαν πάνω στα χαμηλά μεροκάματα , στη δουλειά από νύχτα σε νύχτα, στα κλεμμένα ένσημα και υπερωρίες των χιλιάδων οικοδόμων , μεταναστών στην συντριπτική τους πλειοψηφία.
Τα ολυμπιακά υπερκέρδη των τεχνικών εταιρειών και όχι μόνο, βγήκαν από τον ιδρώτα και το αίμα των χιλιάδων εργατών στα ολυμπιακά εργοτάξια, βγήκαν από τις δολοφονίες των εργατών στα ολυμπιακά κάτεργα που πολύ κομψά τις λένε “ εργατικά ατυχήματα “.
Θυμηθήκαμε εδώ τον Παναγιώτη Μπολάνη που χάθηκε στις 27/1/2003 στο εργοτάξιο του Κέντρου Τύπου στην Κηφισιάς, και τον Dalip Doka που σκοτώθηκε στις 16/12/2003 στα υπόγεια του εργοτάξιο του δημοσιογραφικού χωριού του Λάτση , για να μιλήσουμε μόνο για το Μαρούσι.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν δεκάδες οικοδόμοι έλληνες και μετανάστες, καθώς και εργαζόμενοι από άλλους κλάδους.
Αναπτύχθηκε πλούσιος προβληματισμός και εκφράστηκε έντονα η διάθεση για παραπέρα οργάνωση και τη συνέχεια της πάλης με τις εταιρείες από δω και πέρα.
Τονίστηκε από αρκετούς μετανάστες η κατάσταση ομηρίας που τους έχει το ελληνικό κράτος με την συνεχή επίπονη και πολυδάπανη διαδικασία έκδοσης και ανανέωσης των αδειών παραμονής και εργασίας, τι στιγμή που πολλοί έχουν ήδη ακόμα και 10 χρόνια στην Ελλάδα.
Τέλος μεταφέρθηκε πλούσια εμπειρία για την μάχη σε κάθε εργοτάξιο και νοιώσαμε τις πραγματικές συνθήκες πολέμου που υπήρχαν στα έργα.
Φύγαμε εντυπωσιασμένοι και με την αίσθηση ότι η καταστροφή που υπέστη το Μαρούσι και οι γύρω δήμοι από την ολυμπιάδα είναι οι παράπλευρες απώλειες αυτού του πολέμου που εξελίχτηκε σε όλα τα ολυμπιακά έργα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της μεγάλης ιδέας.

Βαγγέλης Γονατάς

Εκδήλωση στο Μαρούσι για τον Τσε Γκουεβάρα και την Κουβανέζικη Επανάσταση

Οργανώθηκε το Σάββατο 27 Νοέμβρη απο το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ) στην αίθουσα του ΚΑΠΗ στο Μαρούσι με ομιλητές :

Tην ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ : Διευθύντρια του περιοδικού ΜΕΤΡΟ.

Τον ΒΑΣΙΛΗ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗ : Μέλος της Συντ.Επιτροπής της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ.

Τον ΓΙΩΡΓΟ ΡΑΓΚΟ : Aπο το περιοδικό ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ.

Ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στην οποία αναπτύχθηκαν - όπως εξ’αλλου έγινε και απο τους εισηγητές- διαφορετικές προσεγγίσεις όσο αφορά τον χαρακτήρα της Κουβανέζικης Επανάστασης και τις προοπτικές της σήμερα, τους λόγους του εγχειρήματος του Τσε στη Βολιβία κλπ.

ΜΑΡΟΥΣΙΩΤΗΣ …ο τιμημένος !

( δουλιά δεν είχε ο διάολος σκεφτόταν μεγαλεία )

 

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΡΩΤΟ : Κηφισίας Πέρασμα

 

Άρχισε να ξημερώνει, ακόμα όμως είναι μισοσκόταδο, βλέπω το ρεύμα ανόδου της Κηφισίας καθώς κοντεύω να φτάσω στο Βερόπουλο βαδίζοντας επί της Μαραθωνοδρόμων. Στη σκέψη μου έχω τις τελευταίες εικόνες πριν φύγω από το σπίτι, τα κοτσύφια να πεταρίζουν μέσα στους θάμνους και το γκαζόν στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας και τα σπουργίτια χωμένα στο τάσι με την κροκέτα του Τζάκ στο μπαλκόνι να κάνουν το πρωινό τους. Ας είναι καλά οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών και τα μπαλκόνια, μόνο εκεί φυτρώνει λίγη πρασινάδα πετάει και κανένα πουλί και παίρνουμε χαμπάρι πως αλλάζουν οι εποχές. Κάτι λέγανε πως θα κάνανε πάρκο στο οικόπεδο του «ταχυδρόμου»το είχε υποσχεθεί και ο Μεγκάλος στις δημοτικές εκλογές, εγώ βλέπω στο οικόπεδο καθημερινά να χτίζονται πολυκατοικίες, και τους γειτόνους να περνάνε και να κουνάνε το κεφάλι τους, δεν πολυκαταλαβαίνω η συμφωνούν η διαφωνούν, ορισμένοι έξυπνοι τα βάζουν με τον Μεγκάλο, τι να σας κάνει ρε πονηροί ο άνθρωπος, εδώ ολόκληρη Ολυμπιάδα ανέβασε και μας έκανε τον πρώτο δήμο της χώρας, τι πρόεδρους έφερε, τι διάφορους αρχηγούς, τι επίσκοπους και αρχιερείς, τι καλλιτέχνες επιπέδου, τι γέμισε τουρίστες το Μαρούσι, καλά ε πρέπει να κονόμησαν οι έμποροι τρελά λεφτά. Ο άνθρωπος  σοσιαλιστής βλέπει μπροστά, πάνω από όλα το κοινό συμφέρον του Δήμου, τα ατομικά συμφέροντα τα δικά μου και της γειτονιάς τσιμέντο να γίνουν, εδώ δεν βλέπεται ολόκληρη Παπαρήγα για το καλό των ψήφων του κόμματος κάθεται και συνεργάζεται με την δηλωμένη χριστιανή την Λιάνα, μιλάμε για πολιτικές αρχών μελλοντικές. Τι τα θες τι τα γυρεύεις αχάριστοι άνθρωποι όλο διαμαρτύρονται χωρίς να κάνουν τίποτα, τα περιμένουν όλα από έναν άνθρωπο που όσο και Μεγκάλος να είναι ε δεν είναι και θεός, πώς να τα βάλει με τα διαπλεκόμμενα συμφέροντα που του πάνε και κόντρα, εδώ ο πρωθυπουργός ο ίδιος σήκωσε τα χέρια ψηλά και ψάχνεται, με τους νταβατζήδες που έμπλεξε σε λίγο θα σηκώσει και τα πόδια.

Με αυτές τις σκέψεις έφτασα στην Κηφισίας, τα αγωνιστικά ανεβοκατεβαίνουν με τα φώτα ακόμα αναμμένα όπως κάθε πρωί κάθε βράδυ όπως πάντα.

Το Φανάρι στην Μεγάλου Αλεξάνδρου περιμένει πάλι την περιπετειώδη επικίνδυνη διέλευσή μου, τι αξίζει άραγε η ζωή χωρίς λίγη περιπέτεια λίγο κίνδυνο, άλλοι πληρώνουν για να πηδήξουν από τη γέφυρα της Χαλκίδας και να διαβούν τα περάσματα του Βοϊδομάτη, δεν έχουν φαίνεται επιχειρήσει πέρασμα στη Κηφισίας.

 

Κάνω το σταυρό μου σκεφτόμενος, όπως πάντα, ότι σε θαύμα οφείλεται που δεν έχουμε θρηνήσει έως τώρα θύματα και σαν νέος Μέγας Αλέξανδρος, βοήθειά μας, ετοιμάζομαι για την κατάχτηση της απέναντι όχθης του ορμητικού φουρτουνιασμένου άγριου ποταμού. Το Φανάρι με το μαγικό κουμπί που ανάβουν οι πεζικάριοι, βρίσκεται αμέσως μετά από την στροφή που υπάρχει για την είσοδο στο κέντρο του Μαρουσιού και τα αγωνιστικά που ανεβαίνουν με χίλια δεν μπορούν να το δουν έγκαιρα με το δίκιο τους δεν έχουν ορατότητα, έχουν όμως καλά ανακλαστικά είναι εκπαιδευμένοι σε συνθήκες μάχης.

Πατάω το κουμπί άνδρας έτοιμος για όλα, σε πέντε λεπτά ίσως λίγο περισσότερο όταν ανάβει το κόκκινο για τα αυτοκίνητα, ακούω τα φρεναρίσματα χωρίς κανέναν άλλον κρότο,- ξέρεται εκείνον που προηγείται από τα μπινελίκια και τα σεξουαλικού και θρησκευτικού περιεχομένου σχήματα λόγου – τα αγωνιστικά ίσα που σταματάνε ακριβώς μπροστά στα πόδια μου. Στα λίγα δευτερόλεπτα που περνάω έχω την ευκαιρία να θαυμάσω από κοντά και εξ επαφής που λέει ο λόγος ότι νέο μοντέλο κυκλοφορεί πριν καν γίνει διαφήμιση, Μερσεντές, Μπε εμ βε, Αουντι, Άλφα Ρομέο, Βόλβο, Γκραντ Τσερόκι, μην τα πολυλογώ όλα τα Γκραντ τα Λαντ και τα Τζι τι αι.

Πριν μια εβδομάδα περίπου μια Πόρσε πέρασε με το κόκκινο, δεν πρόλαβε να σταματήσει με το δίκιο της βέβαια, ευτυχώς έτρεχε στην μεσαία διαδρομή και την γλίτωσαν οι πρώτοι πεζικάριοι που άφησαν τις όχθες εκατέρωθεν, έτσι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορέσαμε να την θαυμάσουμε όσοι ήμασταν τυχεροί εκείνο το απόγευμα, σε πλήρη ανάπτυξη, τον πιλότο που την πετούσε – πρώτη μούρη – με το κινητό στο αυτί και την δίμετρη δίπλα του υποθέτω ξανθιά – γενικά μούρη με τα όλα της – τώρα θα μου πείτε πως την μέτρησα. Αφού δεν χώραγε η κοπέλα να καθίσει κανονικά στο κάθισμα της και είχε ξαπλώσει πάνω στον πιλότο, φαντάζεστε που πάνω, και τις ποδάρες της – η μούρη με τα όλα της που σας έλεγα - τις είχε βάλει πάνω στα τζάμια, διθέσιο σε δίκλινο δηλαδή. Που να δει λοιπόν ο άνθρωπος το κόκκινο για τα αυτοκίνητα, εγώ εδώ δεν είδα το πράσινο για τους πεζικάριους, μέχρι να εμπεδώσω την εικόνα δεν πρόλαβα και περίμενα το επόμενο, χαλάλι όμως αχ ρε Μαρουσάρα με τα ωραία σου.

 

Σκεφτόμενος αυτά, κάνω το σταυρό μου, ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο λουλουδάδικο του Γονατά απέναντι, άντε να τα γλιτώσουμε και σήμερα τα στεφάνια, επιθεωρώ τα αγωνιστικά που είναι σε παράταξη στα αριστερά μου με τους πιλότους να γκαζώνουν με το πόδι και το μάτι γλαρό να πλανιέται στο άπειρο, και συνεχίζω προς την νησίδα στη μέση του ποταμού, μέχρι να ανάψει το άλλο Φανάρι της καθόδου. Πάντα έχω αυτήν την απορία, βλέπεται είμαι σκεπτόμενος, γιατί να μην ανάβουν και τα δυο Φανάρια μαζί για να περνάει ο κόσμος με μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως είναι στα άλλα περάσματα της Παπαφλέσσα της Αγίου Κωνσταντίνου και της Πεντέλης, και να αποφεύγουμε την στάθμευση πάνω στην νησίδα; Τι νησίδα δηλαδή, βραχονησίδα, περίπου ένα μέτρο ίσως λιγότερο με δέντρα και λουλούδια ούτε να σε βλέπουν ούτε να βλέπεις, και τα αγωνιστικά να περνάνε ξυστά στον πόντο μπροστά και πίσω σου.

Κάτι όμως θα ξέρουν ο Μεγκάλος και οι ειδικοί ερευνητές και συγκοινωνιολόγοι που το ρύθμισαν έτσι. Εγώ που μπορώ να ξέρω; άνεργος χτίστης οικοδόμος είμαι, έχω εμπιστοσύνη στους ειδικούς, αν την χάσω πάει, σπάει η κοινωνική συνοχή, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν όσοι φωνάζουν και κατηγοράνε την εξουσία γιατί δεν σκέφτονται όπως εγώ, λοιπόν θα σας αποκαλύψω τις σκέψεις μου εγώ ο σκεφτόμενος. Κατ΄ αρχήν πρέπει να αναπτύξω τις δεξιότητες και τις ικανότητες μου κάτι σαν δεκαθλητής, τρέξιμο, πήδημα, συγχρονισμός, ισορροπία κ.α. αυτά θα μου χρειαστούν και στην συνέχεια της πορείας μου προς τον Μέγκα Σταθμό θα το δείτε. Μεταξύ μας όμως αυτή η διάβαση, αυτή η βραχονησίδα είναι όλη η ουσία, το κατάλαβα ένα απογευματάκι σε ώρα αιχμής – όχι αυτής που διαβάζετε δεν ήρθε ακόμα η ώρα της – της άλλης της τρελής, που πολλοί  συμπολίτες βγαίνουν στο δρόμο να κάνουν τις δουλειές τους. Βρισκόμαστε που λέτε πάνω στην βραχονησίδα σε δύο περίπου τετραγωνικά μέτρα δέκα άνθρωποι, κολλητά μιλάμε οι ωραίες και οι ωραίοι, συσπειρωμένοι ακίνητοι, μυρίζουμε ο ένας το άρωμα του άλλου.

 

 Εκείνη τη στιγμή, εκείνα τα καθοριστικά για τη ζωή μας λεπτά της ώρας, εκείνες τις στιγμές της ισορροπίας του τρόμου, όπου δεν μπορείς να πάς ούτε μπρος ούτε πίσω ούτε αριστερά ούτε δεξιά, αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές με την μοναδική καθ΄ ’όλα ανθρώπινη επαφή που συντελείτε, κάνουμε τεστ στα ενστιχτώδη γενεσιουργά μας ανακλαστικά, ελέγχουμε έτσι το επίπεδο και το μέγεθος θα έλεγα της ανθρωπιάς μας, εγώ προσωπικά τα έλεγξα την περασμένη Τρίτη ήταν μπορώ να πω σε καλή κατάσταση, θα ήταν σε καλύτερη αν δεν σκεφτόμουνα την Πόρσε με τον μουράτο τύπο και την ξαπλωμένη δίμετρη, μην τυχόν περάσει τώρα που είμαστε ακίνητος στόχος πάνω στην νησίδα, κάνει πως αλλάζει στάση η έτσι με τα όλα της, αποφασίσει να μπρουμουτήσει η να περάσει τα πόδια της στο λαιμό του τύπου, πάει θα τα μπερδέψει ο τύπος τα κινητά με τα κουνητά, τα Φανάρια με τα μπιπ…πάρια, και τα γκάζια με τα νάζια, πάει δεν τα γλιτώνω τα στεφάνια του Γονατά.

Υπάρχουν και άλλα περάσματα ποιο ασφαλή της Παπαφλέσσα της Πεντέλης του Αγίου Κωνσταντίνου, περπατάς κανένα μισάωρο δεν λέω όμως δυναμώνουν και τους μυς των ποδιών τους όσοι το έχουν ανάγκη, εκεί που πληρώνουν στα γυμναστήρια για να κάνουν διάδρομο, έχουμε δωρεάν προσφορά ποδαροδιάδρομο. Εγώ όμως το ομολογώ, δεν το αλλάζω αυτό το πέρασμα με τίποτα. Θα είμαι ένας δυστυχής δημότης Μαρουσιώτης τιμημένος και θα καταψηφίσω εκείνον τον Μεγκάλο που θα τολμήσει να χαλάσει το πέρασμα του Μεγάλου Αλέξανδρου, και να φτιάξει ασφαλή διάβαση πεζών υπέργεια όπως εκεί κοντά στο Ολυμπιακό στάδιο. Εγώ το δηλώνω ξεκάθαρα, θα συνεχίσω να περνάω όπως τώρα, εγώ δεν υποβιβάζομαι από πεζικάριος σε πεζό, εγώ θέλω πέρασμα δεν μπορώ να στερηθώ την περιπέτεια, είμαι σκεφτόμενος εγώ. Αν γίνει αυτό θα αλλάξω τόπο κατοικίας θα πάω εκεί, που μόνο εκεί έχει ανάλογες συνθήκες, στη Φαλούτζα που έχει για Μεγκάλο τον μόνο που μπορεί να συναγωνιστεί τον δικό μας Μεγκάλο, τον φύλαρχο Αλ Ζαρκάουι που είναι και Μπινλαντενικός.

                      Στο επόμενο : Bασιλίσσης Σοφίας Ελιγμοί.

 ο ανεργίξ