Mεροκάματα και “ Mεροκάματα ”

2.500 ευρώ θα είναι η αποζημίωση του προσωπικού των σωμάτων ασφαλείας για τη συμμετοχή τους στην ασφάλεια των ολυμπιακών αγώνων, όπως ανακοινώθηκε απο τον υπουργό δημόσιας τάξης την 1/4/2004 (προφανώς δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα) στην ομοσπονδία αστυνομικών υπαλλήλων.
Την ίδια μέρα σε κυβερνητική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εθνικής άμυνας με τη συμμετοχή των υπουργών άμυνας,δημόσιας τάξης, εμπορικής ναυτιλίας, των αρχηγών ΓΕΕΘΑ, ΕΛΑΣ, Λιμενικού κ.α, αποφασίστηκε η αύξηση του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων που θα συμμετέχουν στην ασφάλεια των αγώνων.
Και αυτά είναι τα εγχώρια μικροέξοδα του πακέτου της ασφάλειας, μιάς και το χοντρά λεφτά είναι στις αμοιβές των Νατοικών πολυεθνικών εταιρειών, που όπως έχει ήδη γίνει γνωστό το φιλέτο τους θα είναι υπερτριπλάσιο απο το αντίστοιχο των ολυμπιακών αγώνων του Σίδνευ!
Την προηγούμενη μέρα στις 31/3 ήταν η απεργία της ΓΣΕΕ.
Βρεθήκαμε στην απεργιακή συγκέντρωση στο Πεδίο του Αρεως, και συζητήσαμε με απεργούς οικοδόμους απο τα ολυμπιακά έργα. Διαπιστώσαμε ότι τα μεροκάματα που κυκλοφορούν στα έργα αρχίζουν από 28-29 ευρώ και με 12ωρη δουλιά φτάνουν τα 40-45.
Με τέτοια μεροκάματα θα δουλέψουν μέρα-νύκτα στο διάστημα που απομένει για να παραδοθούν τα έργα εγκαίρως, “ να μην εκτεθεί η χώρα “ , πληρώνοντας ακόμα και με τη ζωή τους για τα υπερκέρδη των μεγαλοκατασκευαστών, που σημειωτέον με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ( καιγόμαστε ,δεν προλαβαίνουμε κλπ ) αναμένεται να κάνουν πάρτυ !

Περί “ενότητας της αριστεράς” ( ή η φτώχεια φέρνει γκρίνια)

Η ενότητα της αριστεράς από παλιά (ΕΔΑ)  έχει πουλήσει πολύ, τείνει να γίνει το φετίχ, το φάρμακο “ δια πάσαν νόσον “ απο τις χρόνιες  που βασανίζουν το κομμουνιστικό κίνημα, ιδιαίτερα σε περιόδους όπως η τωρινή που νοσεί ολόπλευρα.

  Σκοπός του άρθρου δεν είναι να τοποθετηθεί τι σημαίνει και τι περιλαμβάνει σήμερα ο όρος “αριστερά” που ιστορικά επιβλήθηκε, & χριστικά γίνεται σήμερα αποδεκτός.

 Στην πρόσφατη   μεταπολιτευτική ιστορία που έζησε η γενιά μας  γνωρίσαμε αρκετές ενότητες της αριστεράς εκλογικές ή “ μακράς πνοής”. 

 Απο την ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης, στην Κίνηση για την Ενότητα της Αριστεράς (ΚΕΑ) υπό την Μ.Θεοδωράκη, και μέσω της Συμπαράταξης της Αριστεράς  στις δημοτικές εκλογές του 86 στον εν πολλές αμαρτίες Συνασπισμό της Αριστεράς & της Προόδου ,το γνωστό μας ΣΥΝ που επί ημερών του ζήσαμε κυβερνητικές ημέρες της αριστεράς με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη & Ζολώτα,  ( περίοδο για την οποία σφυρίζουν σήμερα όλοι αδιάφορα..!). Ζήσαμε επίσης δύο διασπάσεις στο ΚΚΕ που αποτέλεσμα της μίας ήταν  και η διάλυση της ΚΝΕ, καθώς επίσης και  χιλιάδες “εθελούσιες εξόδους” και διαγραφές.

 Στις μέρες μας η συζήτηση αυτή είναι  και πάλι επίκαιρη. Ζούμε στην εποχή των  Φόρουμ,των Μετώπων, των αντικαπιταλιστικών συμμαχιών & πόλων “επί χάρτου”.

 Το εύλογο ερώτημα είναι όμως τι καλούμαστε να ενώσουμε ;

H κάθε πολιτική δύναμη που αυτοπροσδιορίζεται  σαν αριστερή, βιώνει σήμερα τα αδιέξοδα της  τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τη λογική συνέπεια των επιλογών της τα προηγούμενα  χρόνια.

q       Ενα σοβαρό κομμάτι του ΣΥΝ (και όχι μόνο του ΣΥΝ) καταλήγει οριστικά στην αγκαλιά της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης (ΠΑΣΟΚ)  βρίσκοντας με μεγάλη ευκολία το φυσικό του χώρο. Το κομμάτι που παραμένει παραπαίει ανάμεσα στις συνειδητές του αυταπάτες & απάτες  και τον κυριλέ αντιαμερικανισμό  ενάντια στον πόλεμο απο την σκοπιά της “Ευρωπαικής Ενωσης των λαών”, σαν το μοναδικό εφικτό αντίπαλο δέος στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προσπαθώντας να επιλεύσει στα θολά νερά του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.  Γι’ αυτό η  εκδοχή του για την ενότητα της αριστεράς είναι  το γνωστό μας Φόρουμ, που επιχειρεί την εισαγωγή στην ελλάδα των αδιεξόδων του κινήματος της Δ.Ευρώπης, λες και δεν είχαμε δικά μας!

q       Το ΚΚΕ θέτει εδώ και χρόνια σαν κύριο στόχο την αλλαγή των συσχετισμών σαν προυπόθεση  αγώνων ενάντια στο κεφάλαιο και την κυρίαρχη πολιτική.  Και αλλαγή των συσχετισμών σημαίνει κυρίως αύξηση της κοινοβουλευτικής του δύναμης. Oταν αυτό γίνεται για δεκαετίες , η μετατροπή σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που πασχίζει να εκφράσει εκλογικά τα άμμεσα συμφέροντα των εργατών,

- χωρίς ούτε αυτό τελικά να καταφέρνει - είναι αναπόφευκτη. Και ακόμα  χειρότερα τους όποιους αγώνες τους υποτάσσει   στο βασικό  στόχο, την αύξηση της κοινοβουλευτικής δύναμης. Η ψήφος γίνεται το μέτρο των πάντων και οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο : “οι ψήφοι θα αναπτύξουν αγώνες ή οι αγώνες θα φέρουν ψήφους ;”.  H δική του εκδοχή για την ενότητα της αριστεράς είναι το Αντιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Μέτωπο με “κοινωνικές δυνάμεις” που στην μέχρι τώρα πράξη όμως,  αποτελούν η Λ.Κανέλη, το ΔΗΚΚΙ & η Κομμουνιστική  Ανανέωση.

q       Oι πολυποίκιλες αλλά λιγοστές δυνάμεις της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς βιώνουν τη δική τους παθογένια. Οι ηγεσίες τους πασχίζουν η κάθε μιά με τον τρόπο της & για λογαριαμό της να διαμορφώσουν έναν τρίτο πόλο στο χώρο της αριστεράς διακριτό απο ΚΚΕ & ΣΥΝ φιλοδοξώντας ( μερικές,όχι όλες)  να εκφράσουν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης την οποία – σημειωτέον - ακόμα και το ΚΚΕ δυσκολεύεται να την βρεί. Ετσι αναπαράγονται σε μικρογραφία σχήματα τύπου Φόρουμ και Μετώπου που δεν καταφέρνουν όμως να βγούν έξω απο τι μικρόκοσμο των αμφιθεάτρων των σχολών και των  αντίστοιχου τύπου ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, μακριά από την εργατική τάξη αλλά συνήθως μακριά  και απο τη μάζα των αγωνιστών του χώρου , στους οποίους κερδίζει έδαφος το τελευταίο διάστημα η λεγόμενη κινηματική λογική, συνέπεια και απόηχος κυρίως των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων.

 Τα πολιτικά αδιέξοδα λοιπόν και ο οργανωτικός εκφυλισμός είναι αυτά που ωθούν όλες τις δυνάμεις στην αναζήτηση της “πολυπόθητης” ενότητας της αριστεράς επεδιώκοντας ένα τεχνητό μεγάλωμα της πίτας. Η πείρα όμως έχει δείξει ότι έτσι επιτυγχάνεται βασικά η γενίκευση των αδιεξόδων και η παραμόρφωση της πραγματικής εικόνας.

Και η πραγματική εικόνα είναι η αυτή που βιώνει καθημερινά η εργατική τάξη, η ίδια η κατάσταση του εργατικού κινήματος, που όλοι γνωρίζουμε. Σε αυτή την πραγματική εικόνα πρέπει σήμερα να προσαρμοστούν όλοι, αν θέλουν να αποφύγουν τη δυσάρεστη θέση να φιλολογούν περί κινημάτων διάφορων, περί  υποβάθμισης του ρόλου του εργατικού κινήματος κλπ,κλπ.

Το ζητούμενο λοιπόν  δεν είναι η ενότητα της αριστεράς, αλλά η ενότητα της εργατικής τάξης, η ταξική της ενότητα, η οργάνωση της ταξικής πάλης πρακτικά και συγκεκριμένα , με ότι καθήκοντα συνεπάγεται αυτό για τον καθένα σε εργατικό χώρο ή σχολή ή συνοικία.  

 Ας αφήσουμε λοιπόν την υψηλή θεωρητική προσέγγιση του κινήματος απο θέση τρίτου, και ας καταπιαστούμε σοβαρά και συγκεκριμένα με  αυτό το καθήκον.

 Ιδιαίτερα για τους περισσότερους απο εμάς που δραστηριοποιούμαστε στη συνοικία, αυτό σημαίνει πρακτικά μέτρα οργάνωσης ενεργειών σε αυτή την κατεύθυνση.

Ολοι μας το έχουμε ξανακάνει, και η εμπειρία απο αυτή την περίοδο της πολιτικής ζωής μας είναι που μας κρατά  ζωντανούς σήμερα.

 Γι αυτό κάθε πολιτική θέση ,εκτίμηση ή ανάλυση πάντα αλλά ιδιαιτέρως σήμερα, για να μην καταλήγει ή εκλαμβάνεται σαν διανοουμενίστικη  γκρίνια και υψιλή φιλολογία πρέπει να υποστηρίζεται απο  το κύρος των ενεργειών.!

Μαρούσι  Απρίλης 2004

Βαγγέλης  Γονατάς

 

 

Επιτυχία της απεργίας στις 31 Μάρτη στο εργοτάξιο του Ολυμπιακού Σταδίου

Aπο πολύ νωρίς το πρωί πολυμελές συνεργείο του Παραρτήματος Μαρουσιού του Συνδικάτου Οικοδόμων με επικεφαλής τον πρόεδρο Λευτέρη Παλιό βρέθηκε στην πύλη του εργοτάξιου στο Ολυμπιακό Στάδιο,για να περιφρουρήσει την απεργία, και να ενημερώσει τους λιγοστούς εργάτες που έρχονταν στο εργατάξιο, - γιατί οι περισσότεροι δεν ήρθαν καν - ότι “σήμερα το έργο κλείνει”.
Στη συνέχεια περιόδευσαν στον αχανή χώρο του έργου και ενημέρωσαν τους επίσης λιγοστούς εργάτες που είχαν μπεί από τις άλλες πύλες, οι οποίοι σταμάτησαν και αυτοί τη δουλιά και αποχώρησαν.

Μικρή ένταση προκλήθηκε απο τον Ιταλό επικεφαλής του συνεργείου που συναρμολογεί τη στέγη kalatrava, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει το πολυπλήθές συνεργείο του που αποτελούνταν από Ιταλούς, Σέρβους, Κροάτες κ.α εργατες και τεχνικούς ότι η απεργία δεν τους αφορά γιατί είναι των ελλήνων εργατών , οι αμοιβές των οποίων (πράγματι) είναι πολύ πιο χαμηλές απο τις δικές τους. Επίσης κάποιο πρόσωπο απροσδιόριστης ιδιότητας εμφανίστηκε και ζήτησε εάν είναι δυνατόν λόγω της καθυστέρησης του έργου το συνεργείο της στέγης να εξαιρεθεί από την απεργία ! Τελικά σταμάτησε και το ιταλικό συνεργείο τόσο στην πρωινή, όσο και στην απογευματινή βάρδια.
Σε όλη τη διάρκεια της περιοδίας δύο περιπολικά “ παρακολουθούσαν διακριτικά “ το κλιμάκιο του Συνδικάτου , ακολουθώντας το όπου πήγαινε σε όλο το έργο.
Η επιτυχία της απεργίας στο εργοτάξιο του Ολυμπιακού Σταδίου έδειξε πόσο οξυμένη είναι η κατάσταση στα έργα και πόσο μεγάλη είναι η πίεση στους εργάτες.
Εδειξε πόσο αναγκαία και ρεαλιστική είναι η διεκδίκηση αυξησεων στα μεροκάματα των οικοδόμων στα έργα, και η απαίτηση για τη λήψη μέτρων ασφαλείας ώστε να μην υπάρξει άλλος νεκρός εργάτης .