Bryan Sykes - Οι επτά κόρες της Εύας

H καθημερινή επιστημονική ειδησεογραφία από τις αναλύσεις του DNA κυριαρχείται από ανακαλύψεις στον χώρο της αντιμετώπισης κληρονομικών ασθενειών. Ωστόσο, παράλληλα με την ιατρική και τη φαρμακολογία, και κάποιες άλλες επιστήμες αντλούν ακόρεστα ευρήματα από τις αναλύσεις αυτές, όπως η παλαιοντολογία, η ανθρωπολογία και η αρχαιολογία. Ο λόγος είναι ότι μέσα στους χυμούς των κυττάρων μας βρίσκονται φυλαγμένα μυστικά των απώτατων προγόνων μας. Δεν θα ήταν διόλου απλοϊκή η παρομοίωση του DNA με μια σκυτάλη που κρύβει μέσα της πληροφορίες για όσους έζησαν πριν από εμάς και μας χάρισαν τη ζωή. Ενας πραγματικός κώδικας διαιώνισης του είδους, προσωπικά διαμορφωμένος στον καθένα μας.

Το 1994 ο καθηγητής Μπράιαν Σάικς, αυθεντία στο DNA και στην ανθρώπινη εξέλιξη, κλήθηκε να εξετάσει τα παγωμένα απομεινάρια ενός άντρα που είχε παγιδευτεί σ' έναν παγετώνα στη Βόρεια Ιταλία πριν από 5.000 χρόνια. Ο καθηγητής Σάικς κατάφερε να εντοπίσει ένα ζωντανό απόγονο αυτού του Ανθρώπου των Πάγων στη Βρετανία. Πώς τα κατάφερε; Οι Επτά κόρες της Εύας είναι μια αφήγηση από πρώτο χέρι της έρευνάς του για ένα ξεχωριστό γονίδιο που μεταβιβάζεται αναλλοίωτο από γενιά σε γενιά μέσω της μητέρας, επιτρέποντάς μας έτσι να ανιχνεύσουμε τους γενετικούς προγόνους μας στο χώρο και το χρόνο. Ο καθηγητής Σάικς ανακάλυψε ότι σχεδόν όλοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι κατάγονται από μία από τις επτά γυναίκες τις οποίες ονόμασε Ούρσουλα, Ξένια, Έλενα, Βέλντα, Τάρα, Κατρίν και Τζασμίν.

Απ' αυτή την εκπληκτική επιστημονική και περιπετειώδη αφήγηση μαθαίνουμε πού ζούσαν οι αρχαίοι γενετικοί μας πρόγονοι, πώς ήταν η ζωή τους, καθώς και ότι ο καθένας από μας είναι μια ζωντανή μαρτυρία της σχεδόν θαυματουργής δύναμης του DNA μας.

Είν' ένα βιβλίο που όχι μόνο επανεξετάζει τον τρόπο με τον οποίο έχουμε εξελιχθεί, αλλά παράλληλα απευθύνεται στην αίσθηση που έχουμε για την ατομικότητα και την ταυτότητά μας.

Bryan Sykes - Οι επτά κόρες της Εύας

Χρήστος Λαζος - Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων

Ήταν ένα αστρονομικό όργανο μεγάλης αξίας (όπως αποδείχθηκε μετά από 25 χρόνια μελέτης του καθηγητή DEREK DE SOLLA PRICE). Ενα σύνολο από 30 διαφορετικά γρανάζια έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις του Ήλιου της Σελήνης και των πλανητών στον Ζωδιακό κύκλο .

Το κομμάτι ενός αρχαίου μηχανισμού, εντοπίζει τις βαθιές ρίζες της μοντέρνας τεχνολογίας.

Τα μαθηματικά, η φυσική, η αστρονομία και άλλες επιστήμες απέκτησαν νόημα στο μυαλό των αρχαίων Ελλήνων. Ίσως τελικά ακόμα και η τεχνολογία των υπολογιστών να μην είναι σύγχρονη ανακάλυψη &

Όταν ένας Έλληνας σφουγγαράς ονομαζόμενος Ηλίας Σταδιάτος ανακάλυψε το ναυάγιο ενός εμπορικού πλοίου, στα ανοιχτά του μικρού νησιού των Αντικυθήρων, εν έτη 1900, ήταν τα αγάλματα που κείτονταν στο βυθό της θάλασσας αυτά που τον εντυπωσίασαν.

Το φορτίο του εμπορικού πλοίου περιλάμβανε επίσης κοσμήματα, πήλινα αντικείμενα και σκεύη, κρασί, έπιπλα αριστοτεχνικά φτιαγμένα, και μπρούτζινα, όλα του 1ου π.Χ. αιώνα. Αλλά όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια το πιο σημαντικό εύρημα ήταν μερικοί πράσινοι διαβρωμένοι μπρούτζινοι σβώλοι, τα απομεινάρια μιας συσκευής πολύπλοκης σε κατασκευή.

Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων, (όπως είναι ευρύτερα γνωστό το εύρημα) φυλάσσονταν αρχικά σε ένα ξύλινο κουτί στο μέγεθος ενός κουτιού παπουτσιών, με πίνακες στο εξωτερικό και μια πολύπλοκη συναρμολόγηση μπρούτζινων οδοντωτών τροχών στο εσωτερικό. Μετά από ακτινοσκόπηση των θραυσμάτων κατά την οποία καταμετρήθηκαν 30 διαφορετικά εξαρτήματα, ο Derek Price ένας Ιστορικός Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Yale, οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι ο μηχανισμός ήταν ένας Αστρονομικός υπολογιστής ικανός να προβλέπει τις θέσεις του ήλιου και της σελήνης στο Ζωδιακό για οποιαδήποτε ημερομηνία.

Μια νέα ανάλυση όμως απέδειξε ότι η συσκευή ήταν πολύ πιο έξυπνη απ’ ότι φανταζόταν ο Price, ενισχύοντας τη θεωρία του για μια αρχαία Ελληνική παράδοση μιας πολύπλοκης μηχανικής τεχνολογίας.

Οι αρχαίοι Ελληνες πίστευαν σε ένα σύμπαν με κέντρο του τη Γη και εξηγούσαν τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων χρησιμοποιώντας εξεζητημένα μοντέλα που βασίζονταν σε επίκυκλους όπου κάθε σώμα περιγράφει έναν κύκλο (τον επίκυκλο) γύρω από ένα σημείο που το ίδιο περιστρέφεται γύρω από τη γη.

Σε γραπτά του Κικέρωνα από τον πρώτο αιώνα π.Χ, αναφέρεται ένας μηχανισμός «πρόσφατα κατασκευασμένος από τον φίλο μας τον Ποσειδώνιο, ο οποίος αναπαράγει τις κινήσεις του ήλιου, της σελήνης και ακόμα πέντε πλανητών.»

Επίσης λέγεται ότι ο Αρχιμήδης είχε κατασκευάσει ένα μικρό πλανητάριο και δύο ακόμα παρόμοιες συσκευές λέγεται ότι έχουν διασωθεί από την πτώση των Συρακουσών το 212 π.Χ. Αυτά δείχνουν ότι οι αρχαίες αναφορές και ο μηχανισμός του Wright ίσως να έχουν κάποια πραγματική βάση.

Η θεωρία του Price επίσης βρίσκει υποστηρικτές. Ο ίδιος πίστευε ότι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων αποδείκνυε την ύπαρξη πολύπλοκης μηχανολογικής τεχνολογίας ανάμεσα στου αρχαίους Έλληνες ή οποία, μεταφέρθηκε μέσω του αραβικού κόσμους και δημιούργησε τις βάσεις για την κατασκευή των ρολογιών στην Ευρώπη.

Η καταγωγή της σύγχρονης τεχνολογίας, από τις σιδηροδρομικές μηχανές μέχρι τα ρομπότ, μπορεί να εντοπίζεται σε περίτεχνα μηχανικά παιχνίδια του 18ου αιώνα. Και τα παιχνίδια αυτά μπορεί με τη σειρά τους να οφείλουν τη δημιουργία τους στην τέχνη της κατασκευής ρολογιών.

Η τέχνη αυτή, όπως και πολλές άλλες του σύγχρονου κόσμου, φαίνεται να έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα.

Χρήστος Λαζος - Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων

John και Mary Gribbin - Τα παιδιά των πάγων

Γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα είναι μια απ’ τις περισσότερο επιτυχημένες μορφές ζωής του πλανήτη; Άραγε το είδος μας θα συνεχίσει να είναι επιτυχημένο;

Στο πειστικό καινούργιο τους βιβλίο, οι Τζων και Μαίρη Γκρίμπιν, αφηγούνται την ιστορία της καταγωγής και εξέλιξης του ανθρώπινου είδους με φόντο τις δραματικές κλιματικές μεταβολές. Αυτό που συνέβαλε στο θάνατο των δεινοσαύρων και άνοιξε διάπλατες τις πόρτες ενός νέου περιβάλλοντος, ειδικά για τα θηλαστικά, ήταν μια καταστρεπτική ψύξη της υδρογείου. Κι αυτή η κλιματική αλλαγή ήταν εκείνη που έσπρωξε ένα είδος θηλαστικών, ένα δεντρόβιο πίθηκο, έξω από τα Αφρικανικά δάση προς τη σαβάννα και προς το μονοπάτι της νοημοσύνης.

John και Mary Gribbin - Τα παιδιά των πάγων

Charles Darwin - Η καταγωγή των ειδών

Ο Δαρβίνος - ένας εναντίον όλων - ο φυσιοδίφης που, καίτοι συντηρητικός, δημιούργησε σκάνδαλο αμφισβητώντας τη θεϊκή υπόσταση του ανθρώπου.Είναι ένα πολύ μεγάλο σπίτι στην αγγλική εξοχή, στο Κεντ.

Ήδη από το χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων υποδέχεται τον επισκέπτη μια φωτογραφία του δασκάλου, με τη μακριά γενειάδα, το μεγάλο κούτελο και τα γλυκά μάτια κάτω από τα πυκνά του φρύδια. Με έναν παράξενο τρόπο η εικόνα του νεαρού Κάρολου Δαρβίνου, του ψηλού, αδύνατου και μάλλον όμορφου αγοριού, δεν είναι καθόλου γνωστή. Στην αιωνιότητα επικράτησε η εικόνα του γενειοφόρου γέροντα. Σαν η εξέλιξη των ειδών να έχει γίνει δόγμα και ο εμπνευστής της “πατέρας” παντοκράτορας” των σοφών. Στο Down House έζησε ο Δαρβίνος για σαράντα χρόνια, εκεί γεννήθηκαν τα δέκα παιδιά του, εκεί συνέλαβε τη θεωρία που εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη διατύπωσή της εξακολουθεί να πυροδοτεί ένθερμες συζητήσεις.

Το βιβλίο “Η Καταγωγή των Ειδών” κυκλοφόρησε στις 24 Νοεμβρίου του 1859 και δημιούργησε σκάνδαλο που όμοιό του δεν είχε υπάρξει. Παρ΄ότι στην αρχή ο σοφός άνδρας αναφέρεται μόνο στον άνθρωπο και στον πίθηκο, κανείς δεν έχει αμφιβολία για τη θεωρία. Υποστηρίζοντας ότι όλα τα είδη έχουν προέλθει από έναν κοινό πρόγονο μέσα από μια διαδικασία φυσικής επιλογής που εξαφανίζει τα λιγότερο προσαρμοσμένα ο Δαρβίνος προσκρούει, όχι μόνο στην πίστη, αλλά και στον ανθρωπομορφισμό. Έγινε, πάντως, γνωστός μέσα σε μία νύχτα: η πρώτη έκδοση, τυπωμένη σε 1.250 αντίτυπα, εξαντλήθηκε μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο και ο Δαρβίνος παρουσιάστηκε στις εφημερίδες με σκίτσα που τον παρουσίαζαν με… ουρά.

Η πιο θεαματική αντιπαράθεση απόψεων σε ακροατήριο έγινε στην Οξφόρδη τον Ιούνιο του 1860. Από τη μία πλευρά ήταν οι υποστηρικτές του σοφού, μεταξύ των οποίων και ο ζωολόγος Τόμας Χάξλεϊ, τον οποίον αποκαλούσαν “το μπουλντόγκ του Δαρβίνου” και από την άλλη πλευρά ήταν ο επίσκοπος της Οξφόρδης Σαμ Γουίλμπερφορς. Στη γνωστή στιχομυθία ο επίσκοπος ρωτά τον ζωολόγο αν η καταγωγή του από πίθηκο κρατάει από το γένος του παππού ή της γιαγιάς του. Πήρε τη γνωστή απάντηση: “Καλύτερα να κατάγομαι από πίθηκο, παρά από ηλίθιο”.

Charles Darwin - Η καταγωγή των ειδών