70 πολιτικοί (Συλλογικό Έργο)

Το παρόν βιβλίο δεν ασχολείται με την πολιτική ούτε με την εξουσία, αλλά με τους ίδιους τους πολιτικούς. Στόχος του είναι να δώσει στον αναγνώστη βασικές πληροφορίες για κορυφαίους ηγέτες της ανθρωπότητας, που να διαβάζονται εύκολα και γρήγορα. Οι πληροφορίες για κάθε πολιτικό είναι συγκρίσιμες μεταξύ τους. Περιλαμβάνουν τα κύρια στοιχεία για τον ιδιωτικό βίο του πολιτικού (κυρίως την αφετηρία του), για το δημόσιο βίο του μέχρι να αποκτήσει εξουσία και για τον τρόπο και τις συνθήκες ανάρρησής του σε αυτήν. Κωδικοποιούν επίσης την εξωτερική πολιτική που άσκησε, τη σχέση του με τον πόλεμο και την ειρήνη, την οικονομική και την εσωτερική πολιτική του. Τέλος, περιλαμβάνεται μία σύντομη μαρτυρία για κάθε πολιτικό, κάτι που έγραψε ο ίδιος ή άλλοι που έγραψαν για εκείνον.

Κάθε εποχή έχει τα δικά της κριτήρια για να αξιολογεί τους πολιτικούς. Ωστόσο ο κίνδυνος της δικής μας εποχής δεν είναι οι μη τεκμηριωμένες αξιολογήσεις, αλλά η γενική λήθη και η απαξίωση. Μόλις πριν από μερικά χρόνια, σε σχετική έρευνα στα βρετανικά σχολεία αποδείχθηκε ότι περίπου ένας στους τέσσερις μαθητές δεν γνώριζε ποίου κράτους πρωθυπουργός ήταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί δεν είχαν υπόψη τους τι ακριβώς ήταν κάποιος Αδόλφος Χίτλερ. Το εν λόγω μικρό βιβλίο για τους μεγάλους πολιτικούς του παρελθόντος είναι μία μικρή συμβολή εναντίον της μεγάλης λήθης.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Σολομών, Δαρείος ο Μέγας, Περικλής, Φίλιππος Β', Ασόκα, Κωνσταντίνος ο Μέγας, Ιούλιος Καίσαρ, Οι πολιτικοί στο Βυζάντιο (Ιουστινιανός, Ηράκλειος, Βασίλειος Α'), Δυναστεία των Τανγκ, Καρλομάγνος, Χαρούν Αλ Ρασίντ, Φρειδερίκος Βαρβαρόσα, Ιννοκέντιος Γ', Ταμερλάνος, Ισαβέλλα Α' της Καστίλης, Μοντεζούμα Β', Σουλεϊμάν Α', Ελισάβετ A' της Αγγλίας, Ακμπάρ ο Μέγας, Καρδινάλιος Ρισελιέ, Πέτρος Α' ο Μέγας, Αικατερίνη η Μεγάλη, Γουλιέλμος Πιτ ο πρεσβύτερος, Τζορτζ Ουάσινγκτον, Θαδδαίος Κοσιούσκο, Κλέμενς Μέτερνιχ, Ιωάννης Καποδίστριας, Μπενίτο Χουαρές, Έιμπρααμ Λίνκολν, Καμίλο Καβούρ, Χαρίλαος Τρικούπης, Μάο Τσε-Τουνγκ, Ζορζ Μπενζαμέν Κλεμανσό, Τόμας Γούντροου Ουίλσον, Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, Ελευθέριος Βενιζέλος, Άρθουρ Νέβιλ Τσάμπερλεν, Βλαντίμιρ Λένιν, Γουίνστον Τσόρτσιλ, Κόνραντ Αντενάουερ, Ιωσήφ Στάλιν, Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ, Μπενίτο Μουσολίνι, Ισμέτ Ινονού, Αδόλφος Χίτλερ, Τζαβάχαρλαλ Νεχρού, Χο Τσι Μινχ, Σαρλ Ντε Γκολ, Φρανθίσκο Φράνκο, Γιόσιπ Τίτο, Σαλβαδόρ Γκοσένς Αλιέντε, Μακάριος Γ', Ρίτσαρντ Νίξον, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, Ίντιρα Γκάντι, Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, Μάργκαρετ Θάτσερ, Ούλαφ Πάλμε, Φιντέλ Κάστρο, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ

70 πολιτικοί (Συλλογικό Έργο)

Χρήστος Ζαλοκώστας - ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο προφήτης της αρχαιότητας

Πολλοί, όταν ακούν τ' όνομα Σωκράτης, αναρωτιώνται τι λογής άνθρωπος υπήρξε. Ακουστά έχουν τ' όνομα, ωστόσο ξέχασαν ποιος ακριβώς ήταν. Το βιβλίο αυτό γράφηκε, για να ξαναθυμίσει στους συγχρόνους την πιο αινιγματική μορφή της αρχαιότητας και μια φωτεινή διδασκαλία, πού ύστερα από 2.500 χρόνια είναι τόσο χρήσιμη για τους σημερνούς ανθρώπους, όσο ήτανε στους Αθηναίους του Ε' π.Χ. αιώνα. Όλη του ή διδαχή μπορεί να εφαρμοστή στην εποχή μας, την τόσο όμοια με τη δική του. Ο λαός, τότε, ήταν κατάκοπος από το φοβερό Πελοποννησιακό πόλεμο, απογοητευμένος από τις παλιές φόρμες της ζωής, ανήσυχος για την επιβίωση του, γεμάτος κρυφό πόθο για πραγματικές αξίες. Όπως σήμερα, ζούσανε τότες οι άνθρωποι βίο ανεξέταστο, παρασυρμένοι από τις φροντίδες αλλά και τη φαντασμαγορία της ζωής. Η προσπάθεια τους περιοριζόταν στο να ευδοκιμήσουν στην κοινωνία, κι' ας έμεναν βυθισμένοι στην πλάνη και τα δουλικά διακονήματα. Ο πολιτισμός κινδύνευε από τη μετριότητα των ατόμων, ευαίσθητων για τα μικρά κι' αδιάφορων για τα μεγάλα. Μήπως όμως ο αιώνας μας δεν παλεύει μέσα σε παρόμοια πνευματική σύγχυση; Δυνατοί άνεμοι ελεύθερης σκέψης, λες και τους απόλυσαν εκείνοι οι παλιοί σοφιστές, παρασύρουν τα καθιερωμένα, σκορπάν επαναστατικές ιδέες, κλονίζουν τα βάθρα της πίστης και της ηθικής.

Αν ξαναγύριζε στον κόσμο ο Σωκράτης, θα τον εξένιζαν βέβαια αεροπλάνα και Σπούτνικ, μα τους ανθρώπους θα τους έβρισκε απαράλλακτους. Σήμερα ή ζωή μεταμορφώθηκε, αλλά μόνο στα εξωτερικά σημάδια της. Κάτω από την επιφάνεια σαλεύουν πάντα τα ίδια προβλήματα του ανθρώπου. Γι' αυτό θεώρησα απαραίτητο, μια βιογραφία του Σωκράτη να εικονίζη τις περιπέτειες και τη ζωή του Ε' π.Χ. αιώνα, «του κλασσικού», που στάθηκε ένας από τους πιο σπουδαίους για την ανθρωπότητα. Όλα τα προβλήματα πού μας συγκινούν σήμερα, τα εξέτασε ο Σωκράτης με σοφία, διαλογική ικανότητα και ψυχολογική διαίσθηση. Νους θετικός, αλλά ψυχή ανήσυχη και συχνά εκστατική. Θαυμάσιο διαμάντι, πού όσο περισσότερο σκαλίζεται, τόσο παρουσιάζονται νέες πλευρές του και φεγγοβολά δυνατότερα.

Χρήστος Ζαλοκώστας - ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο προφήτης της αρχαιότητας

Δημήτριος Βικέλας - Λουκής Λάρας

Το γνωστότερο λογοτεχνικό έργο του Δημήτριου Βικέλα είναι ο Λουκής Λάρας, ένα ιστορικό μυθιστόρημα βασισμένο στις μαρτυρίες ενός υπαρκτού προσώπου. Αφορμή της έμπνευσης του συγγραφέα στάθηκε η γνωριμία του στο Λονδίνο με έναν Χίο ομογενή, τον Λουκά Τζίφο, που σύμφωνα με παράκληση του συγγραφέα του άφησε τις αυτοβιογραφικές του σημειώσεις. Βέβαια ο Βικέλας κατάφερε να διαμορφώσει αυτές τις σημειώσεις του γέροντα από τη Χίο και να δημιουργήσει ένα εκτεταμένο πεζογράφημα που κυμαίνεται ανάμεσα στην ηθογραφία και την ιστορία και έχει έκταση ανάλογη με μια νουβέλα.

Σημείο εκκίνησης της αφήγησης είναι το 1821, όταν ο εικοσάχρονος τότε Λουκής Λάρας βρίσκεται στη Σμύρνη και ασχολείται με το εμπόριο μαζί με τον πατέρα του. Για την Επανάσταση και τη Φιλική Εταιρεία γνώριζε λίγα και έτρεφε ελάχιστες ελπίδες για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Με την έναρξη της Επανάστασης οι Τούρκοι τρομοκρατούν τους χριστιανικούς πληθυσμούς κι έτσι πατέρας και γιος καταφεύγουν στη Χίο, όπου βρίσκεται η υπόλοιπη οικογένεια. Μολονότι διαθέτει ψυχικά χαρίσματα και σωματικά προσόντα, δε συμμετέχει ενεργά στον αγώνα. Ένα χρόνο μετά οι Τούρκοι επιτίθενται στη Χίο και μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο η οικογένεια εκπατρίζεται ξανά. Καταφεύγουν πρώτα στη Μύκονο, κατόπιν στις Σπέτσες και αργότερα στην Τήνο, όπου ο Λουκής Λάρας επιδίδεται με επιτυχία στο εμπόριο. Εκεί πεθαίνει ο πατέρας του ήρωα. Δεν γράφω παραπάνω για να μη σας το χαλάσω.

Ο Δημήτριος Βικέλας γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου 1835. Καταγόταν από μεγάλη εμπορική οικογένεια της Βέροιας και το αρχικό όνομα της οικογένειάς του ήταν Μπεκέλα ή Μπικέλα. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Εμμανουήλ Βικέλας και μητέρα του η Σμαράγδα, κόρη του εμπόρου Γεωργίου Μελά και αδελφή του Λέοντος Μελά. Σε ηλικία τεσσάρων ετών έμεινε για ένα χρόνο στο Ναύπλιο με την οικογένειά του, η οποία ένα χρόνο μετά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Γενικά η μόρφωσή του δεν υπήρξε ποτέ συστηματική λόγω των συνεχών μετακινήσεων της οικογένειάς του αλλά και δικών του προβλημάτων υγείας. Η μητέρα του όμως ήταν πολύ καλλιεργημένη και του προσέφερε αρκετά μαθήματα κατ’ οίκον. Ο ίδιος αργότερα ομολόγησε ότι σ’ αυτήν όφειλε την κλίση του προς τα φιλολογικά ενδιαφέροντα. Στην Πόλη πέρασε εννιά χρόνια ως το 1849, οπότε γύρισε στη Σύρο μαζί με τη μητέρα του και φοίτησε στο Λύκειο του Χ. Ευαγγελίδη.

Δημήτριος Βικέλας - Λουκής Λάρας

Γεώργιος Τσοκόπουλος - Χαρίλαος Τρικούπης, Βιογραφία

Το σπουδαιώτατον κεφάλαιον της ιστορίας ενός έθνους — λέγη ο Paul Helmin εις τον πρόλογον της βιογραφίας του Βίσμαρκ — αποτελεί πραγματικώς ή πιστή και ακριβής βιογράοησις των μεγάλων αυτού ανδρών των πολιτικών οίτινες έν τί διευθύνσει των κοινών διέγραψαν εμφανές το σημείον της δράσεώς των. Έν τω βιβλίω τούτω τά μεγάλα παθήματα και αι έθνικαί ευτυχίαι συστέλλονται εις εν άτομον και η αφηρημένη ιδέα του έθνους αισθητοποιουμένη εις το πρόσωπον του επιφανούς αυτού πολιτικού καθίσταται προσιτή εις μελέτην. Άπ' αυτής πρωτίστως δύνανται νά εξαχθώσι τά ασφαλή συμπεράσματα, εις αύτην ο λαός θά σπουδάση τον χαρακτήρα του, εις τάς σελίδας της θά σημειώση καταφανή τά αποτελέσματα τών προσωπικών σφαλμάτων ή τά ωφελήματα εκ τών δεξιών σκέψεων».

"Τώ όντι εις τον εξηκονταετή ελεύθερον βίον του Ελληνικού έθνους, ο μελετών την ιστορίαν, ανευρίσκει ολίγους άνδρας, οίτινες εν τη διευθύνσει των κοινών εσημείωσαν ιδίαν όλως εποχήν και απετύπωσαν εις αυτήν την σφραγίδα του ιδίου των πνεύματος. Μεταξύ των ανδρών τούτων ιδιαιτέραν όλως κατέλαβε θέσιν ο Χαρίλαος Τρικούπης. [...]"

Γεώργιος Τσοκόπουλος - Χαρίλαος Τρικούπης, Βιογραφία

Michael Lowy - Che Guevara, Άπαντα

Με πολλή δυσκολία παίρνει κανείς την πένα, όταν είναι να γράψει για μορφές της Ιστορίας, όπως ο Ερνέστο Γκουεβάρα. Πώς να τολμήσεις να καταπιαστείς με τέτοιο εγχείρημα, έχοντας μπροστά σου έναν υπεράνθρωπο, ένα ανθρώπινο φαινόμενο, πού όσοι τον γνώρισαν ή ασχολήθηκαν με την προσωπικότητα του, μόνο σαν ημίθεο τον παρουσιάζουν.

Ο Ερνέστο Γκουεβάρα, πού οι Κουβανέζοι αποκαλούν χαϊδευτικά Τσε, υπήρξε ό άνθρωπος, πού τόσο κυριαρχήθηκε από τα ιδανικά του, πού αυτά μόνο γίνανε ό Πολικός του. Και μπρος σ' αυτά είχαν πάψει να λειτουργούν και να υπάρχουν όλες οι ανθρώπινες ανάγκες. Στά ιδανικά υποτάχτηκαν όλες οί ανθρώπινες αδυναμίες, όλες οί ανθρώπινες επιδιώξεις. Άλλα ποια να ήσαν άραγε αυτά τα πανίσχυρα ιδανικά, πού κυριαρχούσαν μέσα του;" Ισως γίνουν περισσότερο καταληπτά, αν αναφερθούμε στο τελευταίο γράμμα πού στέλνει ό Τσε στα παιδιά του. «...Αν έρθει μέρα, πού θα διαβάσετε αυτό μου το γράμμα, θα πει πώς ό πατέρας σας έχει φύγει από κοντά σας... Ό πατέρας σας είναι ένας άνθρωπος, πού ενεργεί όπως σκέπτεται. Καί πού σίγουρα έμεινε πάντα πιστός στις πεποιθήσεις του... Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά κάθε αδικία, πού διαπράττεται εναντίον οποιουδήποτε, σ' οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου... Αυτή είναι ή πιο ωραία αρετή ένoς επαναστάτη...».

Michael Lowy - Che Guevara, Άπαντα

Κώστας Βάρναλης - Πως δεν ήθελα να σπουδάσω

"Στα 1898 τέλειωσα το σκολειό ― την έβδομη τάξη. Όσο έφτανε η άνοιξη και το καλοκαίρι, τόσο η ανυπομονησία μου μεγάλωνε πότε θα φτάσει η βλογημένη εκείνη ώρα που θ’ «ανακτήσω» την ελευθερία μου· δε θα έχω να διαβάζω, δε θα φοβάμαι τους δασκάλους, δε θα με δέρνει πια ο αδερφός μου... θα μάθω κι εγώ μια τέχνη, να γίνω «άντρας», όπως τόσα παιδιά, που τελειώσανε το σκολειό τα περασμένα χρόνια. Ήλιος, θάλασσα, δέντρα και βουνά θα είναι από δω κι ομπρός δικό μου βασίλειο, όπως είναι και των πουλιών!... Kαμιά πιθανότητα δεν υπήρχε πως θα πάω σε γυμνάσιο. Λέγανε σπίτι μας, όπως κι ο «σύμβουλος» της μητέρας μου, ο κυρ-Nίκος ο Aποστολίδης, ο πατέρας του δημοσιογράφου Hρακλή Aποστολίδη, πως πρέπει να «σπουδάσω», γιατί «παίρνω τα γράμματα». Mα λεφτά δεν υπήρχανε. Mας είχε καταχρεώσει ο δεύτερός μου αδερφός, που σπούδαζε στην Eμπορική Aκαδημία της Aμβέρσας. Eγώ που άκουα αυτές τις κουβέντες, αισθανόμουνα μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη φτώχεια μας, γιατί αυτή θα με έσωζε από το να συνεχίσω τη ζωή της σκλαβιάς και του τρόμου."

Κώστας Βάρναλης - Πως δεν ήθελα να σπουδάσω

Δημήτρης Μπαγέρης - Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος

Βιβλίο του Δημήτρη. Μπαγέρη για το Νικόλα Άσιμο. Περιέχει σπάνιο υλικό αρχείου (αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες, χειρόγραφα) και σκέψεις του συγγραφέα.

Πραγματικά είναι αξιόλογες οι φωτογραφίες αλλά και το όλο υλικό για τη ζωή του μεγάλου τραγουδοποιού!

Δημήτρης Μπαγέρης - Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος

Άγγελος Σικελιανός - Ομιλίες με τον Rodin

To 1912 o Άγγελος Σικελιανός βρέθηκε στο Παρίσι όπου και συνάντησε τον μεγάλο γλύπτη Rodin (ο οποίος, με τα λόγια του ποιητή, «στύλωσε γαλήνια τον ανθρώπινο ρυθµόν, αγγίζοντας όλο το σώµα της αλήθειας, σε θαυµάσια συνοχή»), στο σπίτι-εργαστήριό του. Από το Παρίσι έστειλε στο περιοδικό Γράμματα της Αλεξάνδρειας το κείμενο με τίτλο Ομιλίες με τον Rodin. Το scan (.pdf 5 σελίδες) προέρχεται από το εν λόγω περιοδικό (Τόμ. 1, Τεύχος 12, Ιανουάριος 1912) οπότε η ποιότητα δεν είναι και η καλύτερη…

Τέλλος Άγρας - Για τον Κώστα Καρυωτάκη

Μελέτη του Τ. Άγρα για τη ζωή, το έργο και το θάνατο του ποιητή της θλίψης, Κώστα Καρυωτάκη (1896-1928 ). Από το περιοδικό “Νέα Γράμματα” (Δεκέμβρης 1935).

«Ως την ήμερα του θανάτου του, ολίγες φορές είχαμε ξανασυναντηθεί τις περισσότερες στην οδό Σταδίου. Ο Καρυωτάκης, ο ίδιος πάντα. Φορούσε τάχα την προσωπίδα του κοινωνικού ανθρώπου; Με ανεχόταν; Ίσως. Αφότου διάβασα τις “Ελεγείες και Σάτιρες” αυτό το πιστεύω. Μιλούσαμε πάντα σοβαρά. Ποτέ αστεία. Μα και ποτέ για τίποτα το πιο εσωτερικό, το πιο θερμό, το πιο δραματικό. Ή τελευταία φορά ήταν πού τον είδα να ψάχνει μόνο στα ράφια της Εθνικής Βιβλιοθήκης, ζητώντας λατινικά ρητά για την προμετωπίδα του βιβλίου του. Έπειτα έμαθα πώς αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα, όπου για λίγο διάστημα τον είχαν μεταθέσει.

— «Τι κρίμα! Θα γινόταν μεγάλος ποιητής αν δεν αυτοκτονούσε!» “Ετσι είπαν, όσοι κατά βάθος πιστεύουν (και είναι οι περισσότεροι) ότι ή Τέχνη και ειδικότερα η Ποίησις, είναι μόνον ασχολία— πράγμα ανεξάρτητο από τη ζωή.

Μα συχνά έχουν λάθος. Για έναν αληθινό ποιητή, και μάλιστα γι αντιπροσωπευτικό ποιητή, ζωή και τέχνη γίνονται ένα. Για έναν αληθινό ποιητή, το έργο του, σαρξ εκ της σαρκός του και οστούν εκ των οστών του, δεν ειν’ άλλο, παρά τυχαία — και μοιραία — έκφραση της ζωής του, όμοια μ’ όλες τις άλλες, μαζί μ’ όλες τις άλλες, σε τρόπο που η τέχνη του να είναι η ζωή του και η ζωή του να είναι η τέχνη του, μαζί ν’ αρχίζουν, μαζί να προχωρούν και μαζί να τελειώνουν.»

Τέλλος Άγρας - Για τον Κώστα Καρυωτάκη

Stillman Drake - Γαλιλαίος

Ο Stillman Drake -διακεκριμένος μελετητής του Γαλιλαίου- προχωρεί μέχρι τέλους την υπόθεση πως η δίκη και η καταδίκη του ενώπιον της Iεράς Eξέτασης είχε σαν αιτία όχι το ότι αψήφησε την Eκκλησία, αλλά ότι επέσυρε την έχθρα των συγχρόνων του φιλοσόφων. Tα ίδια τα επιχειρήματα του Γαλιλαίου, όμορφα και διαυγή, χρησιμοποιούνται για να δειχθεί ότι η επιστημονική του μέθοδος, εντελώς διαφορετική από την κυρίαρχη τότε Αριστοτέλεια προσέγγιση του φυσικού κόσμου, στηριζόταν στην αναζήτηση νόμων και όχι «τελικών αιτίων». Πρόκειται ακριβώς για τη μέθοδο πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η Nεώτερη Φυσική και η οποία οδήγησε στον τελικό διαχωρισμό των δρόμων της Eπιστήμης και της Φιλοσοφίας. Ένα προκλητικό βιβλίο για μια από τις σημαντικότερες μορφές της ιστορίας των ιδεών.

Stillman Drake - Γαλιλαίος

Αγάπη Βιργινία Σπυράτου - Κατερίνα Γώγου: Έρωτας θανάτου

“…«Ντούκου ντούκου η γραφομηχανή, φαίνεται εμπνέει το ντούκου ντούκου», την πείραζε ο Νικόλας Άσιμος. Κι ας ήξερε πως κι η Κατερίνα Κροκανθρώπους αναζητούσε. Αλλά κι εκείνη τον προειδοποιούσε: «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είν` ο στόχος, το νου σου, ε;»

«Πρέζες υπάρχουν πολλές, αλλά η ηρωίνη σκοτώνει», της τραγουδούσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος και η Κατερίνα έδειχνε να συμφωνεί: «Μιλάω για την ηρωίνη γιατί αποδεκάτισε τα παιδιά»…”

Το βιβλίο τιτλοφορείται: «Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου» και πρόκειται για μια διασκευή τμήματος της διατριβής της Αγάπης Βιργινίας Σπυράτου. Η συγγραφέας, αφού προσδιορίζει το χρονικό και γεωγραφικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η Γώγου μεγάλωσε, έζησε και έδρασε, λαμβάνοντας υπ` όψην τις πολιτικές συνθήκες και τις κοινωνικές επιδράσεις, καταφέρνει να ερμηνεύσει και να φωτίσει αρκετές άγνωστες πτυχές τόσο του έργου της όσο και της ίδιας, της προσωπικότητάς της, του ψυχισμού της, της κατάληξής της.

Πέρα από τα στοιχεία που δίνονται συγκεκριμένα για τη ζωή και το έργο της Γώγου, μέσα από τη μελέτη αυτή γίνεται έκδηλο το πώς το σύστημα χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να εξοντώσει ό,τι θεωρεί απειλή για το ίδιο, για να απομακρύνει και να ισοπεδώσει κάθε τι ασυμβίβαστο, προοδευτικό και ανθρώπινο. Δύο βασικές τακτικές φαίνονται να υπερισχύουν. Είτε προσπαθεί να σε αφομοιώσει, να σε ρίξει στα δίχτυα του καταναλωτισμού, να σε εθίσει «στο φτηνό, στο εύχρηστο και στο εφήμερο», να σ` οδηγήσει ν` ανταλλάξεις τις επαναστατικές σου ιδέες με τη μικροαστική άνεση, είτε σε περιθωριοποιεί.

Δυστυχώς φαίνεται πως δεν υπάρχει χρυσή τομή. Αν αντισταθείς και θες να παραμείνεις πιστός στις αρχές σου, χωρίς κανέναν συμβιβασμό στην αξιοπρέπεια και τα όνειρά σου ή, ακόμα περισσότερο, να αγωνιστείς για έναν κόσμο καλύτερο για όλους, δεν υπάρχει σωτηρία. Το σύστημα αυτό θα σε καταπιεί. Θα σ` εξοντώσει. Όπως εξόντωσε τον Παύλο! Όπως κατάπιε τον Νικόλα! Όπως εξαφάνισε την Κατερίνα!

Αγάπη Βιργινία Σπυράτου - Κατερίνα Γώγου: Έρωτας θανάτου

Παύλος Σιδηρόπουλος - Το μοναχικό μπλουζ του πρίγκηπα

Η βιογραφία του Παύλου Σιδηρόπουλου, όπου σκιαγραφείται και ο γενικός περίγυρος της Ελληνικής Rock σκηνής, ενώ περιλαμβάνονται και δισκοκριτικές, γνώμες τρίτων, φωτογραφίες κλπ.

“H μουσική είναι η μόνη γλώσσα που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει. Ο μόνος τρόπος συνεννόησης. Είναι μια αδελφοσύνη. Να το θυμάσαι φίλε μου. Κάποτε δε θα χρειάζεται να μιλάμε.” - Παύλος Σιδηρόπουλος.

Παύλος Σιδηρόπουλος - Το μοναχικό μπλουζ του πρίγκηπα

Albert Einstein - Αυτοβιογραφία

«Μια τέτοια έκπληξη, έζησα για πρώτη φορά όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών κι ο πατέρας μου μου έδειξε μια πυξίδα. ‘Οτι μια βελόνα θα μπορούσε να κινηθεί κατά ένα τέτοιο καθορισμένο τρόπο ήταν ένα γεγονός που δεν χωρούσε με κανένα τρόπο στον τύπο των φαινομένων που είχαν μέχρι τότε βρει κάποια θέση στους κόλπους του ασυνείδητου κόσμου των ιδεών μου (το αποτέλεσμα εμφανίστηκε μόνο μέσω της άμεσης «επαφής»). Ακόμα και σήμερα μπορώ να θυμάμαι -ή. τουλάχιστον μου φαίνεται- ότι αυτή η εμπειρία άσκησε πάνω μου μια βαθειά και διαρκή επίδραση. Σκεπτόμουν διαρκώς πως βαθειά πίσω απ’ αυτά τα φαινόμενα θάπρεπε να κρύβεται κάτι.

Αργότερα, στην ηλικία των δώδεκα χρόνων έζησα την εμπειρία μας άλλης «έκπληξης», στην αρχή της καινούργιας σχολικής χρονιάς, ένα μικρό βιβλίο πάνω στην Ευκλείδεια γεωμετρία. Εκεί βρήκα αξιώματα -όπως. για παράδειγμα, τα τρία ύψη ενός τριγώνου τέμνονται στο ίδιο σημείο- που αν και μακρυά από το να είναι βέβαια, μπορούσαν ωστόσο να αποδειχτούν με τόση βεβαιότητα που και η παραμικρή αμφιβολία φαινόταν ολότελα παράλογη. Αυτή η διαύγεια, κι αυτή η σιγουριά μου έκαναν μια απερίγραπτη εντύπωση.»

Albert Einstein - Αυτοβιογραφία