Υπάρχει πιο απογοητευτικό θέαμα από ένα κακό κομμάτιασμα πίτσας, μια δαγκωνιά με δυσανάλογη ποσότητα μανιταριών κι ένα κομμάτι με πολλή κρούστα ή ελάχιστο πεπερόνι; Τα παραπάνω, μας κάνουν πολλές φορές να μαλώνουμε με αυτόν/ή που τρώμε παρέα μια πίτσα, επειδή νομίζουμε ότι «κλέβει».
Ωστόσο, αυτή η απογοήτευση που προκαλείται από το άνισο κομμάτιασμα μιας πίτσας ίσως, σύντομα, να αποτελεί παρελθόν. Δύο μαθηματικοί έχουν καταλήξει σε μια νέα μέθοδο κοπής της πίτσας, που λένε ότι μπορεί να οδηγήσει σε απεριόριστες ίσες φέτες.
Όπως αναφέρει το New Scientist, οι Joel Haddley και Stephen Worsley από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, έχουν αναπτύξει ένα σύστημα κοπής πίτσας σε 12 πανομοιότυπες φέτες, γνωστό ως «monohedral disk tilling». Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των ίσων κομματιών που μπορεί να κοπεί μια πίτσα.
Έχουν όλα να κάνουν με τη γεωμετρία. Γενικεύοντας την τεχνική τους, οι Haddley και Worsley έκοψαν την πίτσα σε καμπυλωτά κομμάτια με μονό αριθμό πλευρών/κομμάτι - τρία, πέντε, επτά. Και κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια μπορεί να «σπάσει» σε δύο, με τη σειρά του, άπειρες φορές.
Το διάγραμμα των Joel Haddley και Stephen Worsley για τον τεμαχισμό πίτσας.
Ο Haddley σημείωσε ότι «δεν υπάρχει, απολύτως, κάποιο όριο» σε ό,τι αφορά τον αριθμό των φετών πίτσας που μπορούν να δημιουργηθούν με τη χρήση αυτής της μεθόδου. Μπορεί να είναι δύσκολο, όμως, να προχωρήσουμε πιο πέρα από ένα εννιάγωνο κομμάτι.
Ο μαθηματικός, μάλιστα, προχώρησε λίγο ακόμα, δοκιμάζοντας τη θεωρία του σε μια πραγματική πίτσα.
Παρά την ανακάλυψή του, όμως, ο Haddley δεν φαίνεται αισιόδοξος για τις χρήσεις της θεωρίας του πέραν της πίτσας αυτής καθαυτής. «Δεν έχω ιδέα αν υπάρχει εφαρμογή της θεωρίας μας σε άλλα πράγματα, πέραν της κοπής της πίτσας», είπε.
