


ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
«Η Μαρτυρία του ιερομονάχου π. Μάξιμου Καραβά ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίας Παρασκευής – Πτολεμαΐδος»
(Ως έκφραση ομολογίας πίστεως)
Σήμερα, οι Ομολογητές είναι δυσεύρετοι, και το Ομολογιακό βίωμά τους εκλαμβάνεται (πολλές φορές) ως αίρεση ή σχίσμα ή και ως ανυπακοή στην επίσημη εκκλησία, όταν υπάρχει ο κυριαρχικός πέπλος της άγνοιας στο Ορθόδοξο πλήρωμα.
Πολλοί κληρικοί – μοναχοί ή λαϊκοί, αφοσιώνονται στα νοήματα του Ευαγγελίου, αλλά λίγοι θα εκφρασθούν στο ύψος μιας συνολικής Ορθόδοξης ευθύνης, Ομολογίας.
Όταν «η Εκκλησία διεξήγε σφοδρό αγώνα εναντίον των αιρετικών, η ονομασία «πατέρες» απεδόθη στους επιφανείς εκείνουν άνδρες, οι οποίοι δίδαξαν ορθοδόξως και συμμετέσχον ενεργώς σε μεγάλες συνόδους. Αυτούς άλλωστε ονομάζει «Πατέρας» και το δοξαστικό της Κυριακής των αγίων πατέρων, αφιερωμένο στους 318 Πατέρας της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου ως και στους Πατέρας των άλλων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι βλέπουμε ότι στους πατέρας βρίσκομε τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας και την αυθεντία, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο της πίστεώς μας. Γι’ αυτό και σ’ όλες τις Συνόδους απαντάται η φράσι∙ «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» (αρχιμ. Ειρηναίος Ι. Χατζηεφραιμίδης, στην ομιλία του «ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΤΕΡΩΝ» στο ΙΘ Γενικό Ιερατικό Συνέδριο, 18-20 Αυγούστου, που έγινε στην Ι. Μητρόπολι Φλωρίνης). Στο Ιερατικό εκείνο Συνέδριο, Ποιμαντικός διάλογος στην πραγματικότητα, με θέμα «Η εσωτερική ζωή του Ιερέως», τονίχθηκε όχι μόνο η «σιωπηλή ευγλωττία του αγίου βίου», αλλά και το ομολογιακό φρόνημα των Πατέρων, συστατικό του αγίου βίου.

Εἶναι σημαντικὸ μὲ τὸν φύλακα Ἄγγελὸ μᾶς νὰ ἔχουμε καθημερινὴ ἐπαφὴ καὶ σχέση. Ὁ καλύτερος τρόπος εἶναι ἡ προσευχή. Γιατί νομίζετε θυμήθηκα σήμερα ἰδιαιτέρως τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους; Προβληματιζόμουν αὐτὲς τὶς μέρες ποὺ εἶδα ἀπὸ τὴν 13η τοῦ μηνὸς (13 Ἰουνίου 2025) ὅτι αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι μᾶς τότε ὅτι ὅταν χτυπήσει τὸ Ἰσραὴλ τὸ πρόγραμμα τὸ πυρηνικό της Περσίας θὰ ἀρχίσει ὁ Μεγάλος Γενικὸς Πόλεμος ποὺ σιγά-σιγά θὰ ἐξελιχθεῖ σὲ Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ὅταν εἶδα ὅτι οἱ προφητεῖες γίνονται εἰδήσεις πραγματικὰ παρ’ ὅλο ποὺ τὶς μελετῶ ἀπὸ τὸ 2011 ἐτρόμαξα…
Ξέροντας πόσο θὰ δοκιμαστεῖ ὁ ἄνθρωπος ὅπου εὑρίσκεται. Τί νὰ λέμε ἐμεῖς οἱ Κυπραῖοι δὲν θὰ ἔχουμε τίποτε; Γιατί νὰ μὴν ἔχουμε; Εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τοὺς Πέρσες; Εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Παλαιστίνης; Γιατί νὰ μὴν ἔχουμε; Ἄρα τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν θὰ ἔχουμε, τὸ ζήτημα εἶναι πῶς θὰ διαχειριστεῖ ἡ φοβισμένη καρδιά μας ὅλα αὐτὰ τὰ φοβερὰ καταστροφικὰ γεγονότα. Ἡ ἐκκλησία πρέπει νὰ μᾶς προετοιμάσει.






Δύο εἶναι τὰ µεγάλα πάθη τῶν ἀνθρώπων σήµερα. Ἡ σάρκα καὶ τὸ χρῆµα. Τὰ σαρκικὰ τοὺς κατεβάζουν πιὸ χαµηλὰ ἀπὸ τὰ ζῶα. Τοὺς κάνουν κόπρανα, λάσπη, βροµιὰ, µαυρόπηλα µὲ γλίτσα γεµάτη σκουλήκια, πῶς νὰ τὸ περιγράψω δὲν ξέρω… Τὸ χρῆµα ὅµως, τοὺς σκληροὺς σὰν τὸ ἀτσάλι.
Ἕνας ἔκφυλος εἶναι πιό εὔκολο νὰ µετανοήσει. Νοιώθει κάποτε τὴ βρόµα, τὴν ἀηδία τῶν πράξεών του, τὴν παραµόρφωση, τὶς πληγὲς ποὺ βασανίζουν τὴν ψυχή του καὶ ἀποφασίζει καὶ καθαρίζει τὸ χοιροστάσιο. Κάνει ἀπολύµανση στὸν στάβλο τῆς ζωῆς του. Πῶς; Μὲ τὸν ποταµὸ τῶν δακρύων τῆς µετανοίας του. Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει ὅλα τὰ µικρόβια τῆς ἁµαρτίας. Ἐξοµολόγηση µετά καὶ ἐπουλώνει πλήρως ἡ πληγὴ. Λίγος ἀγώνας ἔπειτα καὶ σβήνουν καὶ οἱ κακές εἰκόνες ἀπό τὸν νοῦ! ὅλα γίνονται λαµπίκος!
Μὴ µὲ παρεξηγήσετε ποὺ θὰ πῶ, πώς ὑπῆρξαν πόρνες ποὺ καὶ τὶ δὲν εἶχαν κάνει πάνω στὸ κορµί τους… Ὅµως, µπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο λύγιζαν… Ἔδιδαν τὰ ὑλικὰ ποὺ κέρδιζαν γιὰ νὰ φᾶνε σὲ πεινασµένα παιδιὰ τὴν κατοχὴ στὴν Ἀθήνα! Ὁ Θεὸς τοὺς τὸ µέτρησε πολύ αὐτὸ… Κάποιες πῆραν Χάρη ἀπό αὐτὴν τους τὴ γενναιοδωρία, ἔκλαψαν καὶ µετανόησαν… Οἱ λεφτάδες ὅµως, δὲν συγκινοῦνται ἀκόµα καὶ τὸν γείτονὰ τους νὰ δοῦν πῶς χαροπαλεύει µπροστά τους! Καὶ τὸν συγγενή τους πολλές φορὲς. Πόσο µᾶλλον τὸν ξένο. Τὸν ἄγνωστο… Ἡ κοπριὰ καθαρίζει µὲ νερὸ σὰν τοὺς στάβλους ὅσα χτυπήµατα καὶ νὰ τοῦ δώσεις… Καῖ µὲ τῆ βαριπούλα ποὺ λέει ὁ λόγος νὰ τὸ χτυπᾶς, τίποτα δὲν παθαίνει. Οὔτε ἕνα ψιχαλάκι δὲν ραγίζει, δὲν µαλακώνει…
Ἔτσι καὶ κάθε φιλάργυρος γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ σκληρὸς. Οὔτε τὰ χτυπήµατα τῆς ζωῆς τὸν συνετίζουν… Ὅλα χρῆµα τὰ βλέπει. Μένει µόνος, δὲν χαίρεται τίποτα, ζεῖ τὴν κόλαση ἀπό αὐτὴν τὴ ζωὴ, τὰ βάζει εὔκολα καὶ µὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ, ὅταν στραβώσει κάτι καὶ δὲν πᾶνε καλὰ τὰ λεφτά του! Πῶς νὰ ζήσει παράδεισο, ἀφοῦ ὁ παράδεισος εἶναι ἡ πίστη καὶ ἀφοσίωση στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη, ὁ καλὸς λογισµὸς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἡ θυσία γιὰ τοὺς ἄλλους; Κόλαση εἶναι ἡ ἀποτυχία τῆς ἀγάπης! Τῆς πραγµατικῆς ἀγάπης!
Ἡ ἐξοµολόγηση
