ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ-2026!

 

  

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ Εὐαγγελιστές, ὁ Χριστός, τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἐκείνης ἡμέρας ποὺ ἀναστήθηκε, ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του. Κατὰ τὴν πρώτη αὐτὴ συνάντησι, ὅμως, ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς. Ὅταν πληροφορήθηκε ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητὲς τὸ χαρμόσυνο γεγονός, ἐξέφρασε μία δυσπιστία, λέγοντας, ὅτι: «Ἐὰν δὲν δῷ τὰ σημάδια ἀπ’τὰ καρφιὰ καὶ δὲ βάλῳ τὸ χέρι μου στὴ λογχισμένη πλευρά τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ πιστεύσῳ».

Μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες, τὴν ἑπομένη δηλαδή, Κυριακή, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ξαναεμφανίζεται στοὺς μαθητές του, μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκεται τώρα καὶ ὁ Θωμᾶς, τὸν ὁποῖον, ἀφοῦ καλεῖ νὰ δῇ καὶ νὰ ἀγγίξῃ τὶς πληγές Του, τὸν συμβουλεύει νὰ μὴν ἀμφιβάλῃ, ἀλλὰ νὰ πιστεύσῃ.

Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, δὲ μᾶς λέει, ἐὰν τελικῶς ὁ Θωμᾶς ἄγγιξε μὲ τὸ χέρι του τὴν λογχισμένη πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὸ βέβαιο εἶναι, ὅτι εἶδε τὶς πληγὲς στὰ χέρια Του. Ποὺ σημαίνει, πὼς ὁ Θωμᾶς μὲ τὶς αἰσθήσεις του ἀπέκτησε τὴν ἐμπειρία, ὅτι ὁ ἀγαπημένος του Διδάσκαλος, ποὺ πέθανε πάνω στὸν σταυρό, τώρα στεκόταν μπροστά του ἀναστημένος. Γι’αὐτὸ καὶ ἀμέσως, γεμάτος χαρὰ ὁ Θω­μᾶς, ξεσπᾶ σὲ δοξολογία καὶ ἀναφωνεῖ: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», ἐνῶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾶ, πώς: «Πί­στευ­σες ἐ­πει­δὴ μὲ εἶ­δες! Στὸ ἑξῆς μακάριοι θὰ εἶναι ὅσοι θὰ πι­στεύ­ουν σέ ἐμένα χω­ρὶς νὰ μὲ δοῦν μὲ τὰ μά­τι­α τους, ὅ­πως μὲ εἶ­δες ἐ­σύ».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2026 (ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ)!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

 

Σήμερα, Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἕναν μεγάλο Πατέρα καὶ ἀσκητή, τὸν Ὅσιο Ἰωάννη τὸν Σιναΐτη. Ὁ Ἅγιος ἔζησε τὸν 6^ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἀπὸ πολὺ μικρὸς ἔδειχνε μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὴ γνώσι, τὴ μόρφωσι, τὴν ἀδιάλειπτο προσευχή, καθὼς καὶ γιὰ τὴν μοναχικὴ ζωή.

Σὲ ἡλικία 16 περίπου  ἐτῶν, ἔγινε μοναχὸς στὴ Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ ὄρους Σινᾶ, ὅπου γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ περέμεινε κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγησι ἑνὸς σπουδαίου γέροντος, τοῦ ἀββᾶ Μαρτυρίου, στὸν ὁποῖο ἔκανε ἀδιάκριτη ὑπακοή. Μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ γέροντός του, θέλωντας νὰ ἀφοσιωθῇ ἀπερίσπαστος στὴν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσευχή, ἀπεσύρθη σ’ἕναν ἐρημικὸ τόπο, δύο ὧρες μακριὰ ἀπὸ τὴ Μονή.

Ἐκεῖ, μέσα σὲ μία σπηλιά, πέρασε σαράντα ὁλόκληρα χρόνια σκληρῆς ἀσκήσεως καὶ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ ὑπερέβη τὰ πάθη του καὶ ἔφτασε σὲ ὕψιστο βαθμὸ πνευματικῆς τελειότητας, ἀποκτῶντας ὅλες τὶς ἀρετές, καὶ κυρί-ως τὴν ταπείνωσι καὶ τὴν ἀγάπη. Ἡ φήμη τῆς ὁσιακῆς ζωῆς του ὁδήγησε τοὺς μοναχοὺς τῆς Μονῆς νὰ τὸν ἐκλέξουν ἡγούμενο, γεγονὸς ποὺ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀπεδέχθη, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἔφυγε πάλι γιὰ τὸ ἀγαπημένο ἐρημητήριό του, ὅπου καὶ τελικῶς ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ, μεταβαίνοντας στὴν αἰωνία ἀνάπαυσι καὶ μακαριό-τητα.

ΤΥΡΙΝΗΣ - 2026!

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

 

Φθάσαμε ἤδη στὰ πρόθυρα τῆς πιό κατανυκτικῆς περίοδου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους-τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς- καθὼς ἀπὸ αὔριο, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμαστε σὲ μία μακρὰ πορεία ἀσκήσεως καὶ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὅπου καλούμαστε νὰ νικήσουμε τα πάθη μας καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν νηστεία, τὴν καλλιέργεια, γενικῶς, τῶν ἀρετῶν, ὥστε νὰ ἑορτάσουμε ὅσο γίνεται ἐπαξίως τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας.

Στὰ πλαίσια αὐτὰ τῆς προετοιμασίας, ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή τὸν Κύριο, νὰ μᾶς δίνῃ  κάποιες ὁδηγίες. Πρῶτον, μᾶς λέει, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ συγχωρήσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν, γιὰ νὰ συγχωρήσῃ κι ἐμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς δὲ ζητάει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, παρὰ μόνο νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ὅσους μᾶς ἔβλαψαν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.     

«ΩΡΑ ΗΜΑΣ ΗΔΗ ΕΞ’ ΥΠΝΟΥ ΕΓΕΡΘΗΝΑΙ» (Ρωμ.13,11)! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Τυρινής)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     

 

 

   Η Αγία μας Εκκλησία όρισε την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου να θυμόμαστε το τραγικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, την έκπτωση των Πρωτοπλάστων από την προπτωτική μακαριότητα και την έξωσή τους από τον παράδεισο της τρυφής, ως επισφράγισμα της προετοιμασίας μας για την Μ. Τεσσαρακοστή.

       Ο άνθρωπος, είναι το εκλεκτότερο ποίημά του Θεού, δημιούργημα της άμετρης αγάπη Του,  να μοιραστεί μ ε αυτόν τη δική Του μακαριότητα, να γίνει, με τη δική του θέληση και τον αγώνα του, κατά χάριν Θεός. Όμως με την συνεργεία του διαβόλου και την κατάχρηση της δικής του ελεύθερης βούλησης, ξέπεσε, έγινε δούλος της αμαρτίας και υποκείμενος στη φθορά και στο θάνατο. Οι πρωτόπλαστοι αψήφησαν την θεία εντολή να μην φάνε από τον καρπό «τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν», με την ρητή προειδοποίηση:  «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,17). Αυτή η τραγική ανυπακοή, η οποία νοείται ως ανταρσία κατά του Δημιουργού και ανάδειξη των εαυτών τους ως «θεών» (Γεν.3,5), κατά διαβολή του «ανθρωποκτόνου απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43) διαβόλου.  

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6) (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Απόκρεω- ερμηνευτική προσέγγιση των κριτηρίων της Μεγάλης Κρίσεως)!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      

 

 

 Η Αγία μας Εκκλησία όρισε η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και στην Μεγάλη Κρίση. Σκοπός της να κατανοήσουμε ότι, μετά την διδαχή μας για το πάθος της υπερηφάνειας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου) και την ανάγκη της μετάνοιας (Κυριακή του Ασώτου), θα υπάρξει κρίση για τις όποιες επιλογές μας. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε, «εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36).

ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Απόκρεω)!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

 

 

 Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική περίοδο. Με την ανάμνηση της Μεγάλης Κρίσεως, με την ανάγνωση της σχετικής ευαγγελικής περικοπής, και με τη σχετική υμνολογία της ημέρας, μπορούμε να συναισθανθούμε τη μεγάλη ευθύνη μας απέναντι στον ευαγγελικό νόμο, του οποίου η τήρηση είναι προϋπόθεση για την προσωπική μας κρίση. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε με τη βιωτή μας, αφού θα αποδώσουμε «περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36) μας διαβεβαίωσε ο Κύριος. Τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν.5,29).    

ΑΣΩΤΟΥ-2026!

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Τὴν δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου, ὡς εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, οἱ Πατέρες ὅρισαν νὰ διαβάζεται ἡ θαυμάσια καὶ διδακτικότατη παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου υἱοῦ, ποὺ μᾶς παρουσιάζει πολὺ γλαφυρὰ τὴν πορεία ἑνὸς νέου, ὁ ὁ-ποῖος, ἀφοῦ ζήτησε ἀναιδέστατα ἀπὸ τὸν πατέρα του τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας του, ἔφυγε σὲ χώρα μακρινή.

Ἐκεῖ, ἄρχισε νὰ κάνῃ ἁμαρτωλὴ ζωὴ καὶ ὅταν ξοδεύτηκε ἡ περιουσία του στὶς ἀσωτίες, ἔπεσε στὴ χώρα ἐκείνη μεγάλη πείνα καὶ ἄρχισε νὰ στερεῖται ἀκόμη καὶ τὰ ἀπαραίτητα. Πῆγε τότε νὰ ἐργασθῇ ὡς χοιροβοσκός. Ἦταν τέτοια ἡ στέρησι καὶ ἡ πείνα του, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσῃ ἀκόμη καὶ μὲ τὰ ξυλοκέρατα ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοίροι, ὅμως οὔτε κι ἀπὸ αὐτὰ δὲν τοῦ ἔδιναν νά φάῃ.

Βλέποντας τὰ χάλια του, θυμήθηκε τὴν δόξα ποὺ εἶχε κοντὰ στὸν Πατέρα του καὶ μετανοημένος, ἀποφάσισε νὰ ἐπιστρέψῃ κοντά του καὶ νὰ τοῦ ζητήσῃ ταπεινὰ συγγνώμῃ. Μόλις, λοιπόν, ἔφθασε κοντὰ στὸ πατρικό του σπί-τι, ὁ πατέρας του, ποὺ τόσο καιρὸ τὸν περίμενε νὰ ἐπιστρέψῃ, ἔτρεξε καὶ τὸν ἀγκάλιασε καὶ διέταξε τοὺς ὑπη-ρέτες νὰ τὸν ντύσουν μὲ λαμπρὰ ἐνδύματα καὶ χαρούμενος γιὰ τὸν γυρισμὸ τοῦ παιδιοῦ του, ἔκανε ἕνα πλουσι-οπάροχο γεῦμα. Ἡ παραβολὴ τελειώνει μὲ τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορὰ τοῦ μεγαλυτέρου ἀδελφοῦ, ὁ ὁ-ποῖος, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὸ συμβάν, δὲν χάρηκε καθόλου, οὔτε καὶ ἤθελε νὰ μπῇ στὸ σπίτι του, παρὰ θύμωσε μὲ τὸν πατέρα του ποὺ δέχτηκε πίσω τὸν παραστρατημένο ἀδελφό του.  

«ΩΣ Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ ΗΛΘΟΝ ΚΑΓΩ ΟΙΚΤΙΡΜΩΝ»! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Ασώτου)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

 

 

 Οι άγιοι Πατέρες όρισαν τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην καταπληκτική και διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ.15,13-32). Σκοπός τους ήταν να τονισθεί στους πιστούς η απύθμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης, που δίνει στους μετανοούντες ανθρώπους. Να διδάξει, σε όσους είναι απελπισμένοι, ότι ο Θεός παραμένει με ανοιχτές αγκάλες να δεχτεί τον κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, όσο αμαρτωλός και αν είναι.  

    Αν η προηγούμενη Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου είναι αφιερωμένη στη στηλίτευση της παθολογικής εγωιστικής αυτάρκειας και την κατάδειξη των δεινών συνεπειών της, η δεύτερη Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ταπείνωση, τη μετάνοια και στα ευλογημένα παρεπόμενά της. Αν η καταραμένη εγωπάθεια κλείνει ερμητικά την πόρτα της σωτηρίας, η μετάνοια την ανοίγει διάπλατα και ενώνει ξανά τον άνθρωπο με το Θεό.   

Ο ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ! (Θεολογική μονογραφία στην Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

   

 

   Την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου εισερχόμαστε στην ιερή και κατανυκτική περίοδο του αγίου Τριωδίου, στην μακρά περίοδο των κινητών εορτών του έτους, με επίκεντρο τη μεγάλη εορτή του Πάσχα. «Ανοίγει» το λειτουργικό βιβλίο «Τριώδιο» για χρήση (από αυτό πήρε και την ονομασία η περίοδος αυτή), αλλά ταυτόχρονα «ανοίγει» για τους πιστούς και το «στάδιο των αρετών», όπως θαυμάσια αναγγέλλει ένας ύμνος, μια περίοδος πνευματικού αγώνα για κάθαρση και αγιασμό.

      Η αγία μας Εκκλησία, το πνευματικό μας θεραπευτήριο, μας παραθέτει, αυτή την ιερή περίοδο, μια πλούσια πανδαισία πνευματικού ανεφοδιασμού, προκειμένου να απεκδυθούμε «τον παλαιόν άνθρωπον συν ταις πράξεσιν αυτού» και να ενδυθούμε «τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν…» (Κολ. 3, 9-10), ήτοι: τον Θεάνθρωπο, τον αληθινό άνθρωπο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ (ΖΑΚΧΑΙΟΥ)-2026!

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

 

Πάρα πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος, στὴν ἀπορία τῶν Φαρισαίων, γιατὶ νὰ δίνῃ τόση σημασία στοὺς ἁμαρτωλούς, τόνισε ὅτι γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο ἦρθε, γιὰ νὰ καλέσῃ σὲ μετάνοια ὄχι τοὺς δικαίους, ἀλλὰ ὅλους ὅσους βρίσκονταν βυθισμένοι στὴν ἁμαρτία. Μάλιστα, ἐπεδίωκε τὴν συνάντησι μὲ τέτοιου «εἴδους» ἀνθρώπους, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἄλλαξαν κατόπιν στάση καὶ πέρασαν ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς ἁμαρτίας, στὸν χῶρο τῆς ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος. Γιὰ μιὰ τέτοια συνάντηση, τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο, ποὺ ἔγινε στὴν Ἱεριχώ, μᾶς μίλησε σήμερα ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς.

Οἱ τε­λῶ­νες  τῆς ἐ­πο­χῆς ἐ­κεί­νης ἀ­νε­λάμ­βα­ναν νὰ εἰσπρά­ξουν οἱ ἴ­διοι τοὺς φόρους ἀ­πὸ τὸ λα­ὸ καὶ νὰ τοὺς ἀποδώσουν στοὺς Ρω­μαί­ους κα­τα­κτη­τὲς. Ὅμως δὲν ἔπαιρναν μόνο αὐτὸ ποὺ ἀναλογοῦσε στόν καθένα, ἀλλὰ μὲ παράνομους τρόπους, μὲ ἐκβιασμοὺς καὶ ἀπειλές, ἅρπαζαν στὴν κυριολεξία πολὺ περισσότερα. Ἔτσι πλούτιζαν εἰς βάρος τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους, ἂν δὲν εἶχαν νὰ πληρώσουν, πολλὲς φορὲς τοὺς ἔπαιρναν καὶ τὰ σπίτια, τὰ χωράφια, τὰ ζῶα τους ἤ τοὺς ἔριχναν στὴ φυλακή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ-2026!

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς μεταφέρει στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεως τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴ Βάπτισί Του στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ ἔπειτα καὶ ἀπὸ τὴν φυλάκισι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ἐγκατα-στάθηκε στὴν πόλι Καπερναοὺμ τῆς Γαλιλαίας κοντὰ στὰ σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ.

Κατ’αὐτὸν τὸν τρόπο, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ἐκπληρώθηκε ἡ προφητεία ποὺ εἶχε πῆ ὁ Ἡσαΐας γιὰ τὴν περιοχὴ αὐτή, τὴν ὁποία  ἀποκαλεῖ «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν», διότι ζοῦσαν ἐκεῖ ὄχι μόνον Ἑ-βραῖοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ εἰδωλολάτρες ποὺ δὲν πίστευαν στὸν ἀληθινὸ Θεό. Αὐτός, λοιπόν, «ὁ λαός, ποὺ ζοῦσε καθισμένος μέσα στὸ πνευματικὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, εἶδε νὰ ἀνατέλῃ ἕνα οὐράνιο φῶς», τὸ φῶς τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Τὸ φῶς εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χρι-στὸς εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ποὺ ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ διαλύσῃ τὸ φοβερό, νοητὸ σκότος τῆς ἁμαρ-τίας καὶ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ (Μτθ. 2,13-23) - 2025!

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ (Μτθ. 2,13-23) - 2025

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ἀκούσαμε σήμερα τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο, νὰ μᾶς περιγράφῃ τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν μετὰ τὴν Γέννησι τοῦ Κυρίου μας. Βρισκόμαστε στὸ σημεῖο ποὺ οἱ μάγοι, ἀφοῦ προσκύνησαν τὸ βρέφος Ἰησοῦ καὶ τοῦ ἔδωσαν τὰ δῶρα τους, τώρα καθοδηγούμενοι μὲ ὄνειρο ἀπὸ τὸ Θεό, νὰ μὴν ἐπιστρέψουν στὸν βασιλιά Ἡρώδη, ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἄλλο δρόμο γιὰ τὴν πατρίδα τους.

Ὁ Ἡρώδης, μόλις κατάλαβε ὅτι τὸν γέλασαν, ὀργίστηκε καὶ ἔδωσε διαταγὴ νὰ σφαγοῦν ὅλα τὰ νήπια ἕως 2 ἐτῶν στὴν Βηθλεὲμ καὶ τὰ περίχωρά της, γιὰ νὰ εἶναι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι ἀνάμεσά τους θὰ ἐξοντωθῇ ὁπωσδήποτε καὶ ὁ Ἰησοῦς κι ἔτσι δὲν θὰ κινδύνευε, ὅπως ἀνοήτως φοβόταν, νὰ τοῦ πάρῃ τὸν θρόνο. Ἄγγελος Κυρίου, ὅμως, εἶχε ἤδη εἰδοποιήση τὸν Ἰωσήφ, νὰ πάρῃ τὴν Θεοτόκο καὶ τὸν μικρὸ Χριστὸ καὶ νὰ καταφύγουν στὴν Αἴγυπτο. Καὶ μόνο ὅταν ὁ Ἡρώδης πέθανε, τότε πάλι κατ’ ἐντολὴ τοῦ Ἀγγέλου, ἐπέστρεψαν καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.

Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀκόμα τῆς ἐ­πι­γεί­ου ζω­ῆς Του ὁ Ἰ­η­σοῦς γεύ­ε­ται τὸ πι­κρὸ πο­τή­ρι τῶν δι­ω­γμῶν. Μάλιστα, λίγο μόλις καιρὸ νωρίτερα, τότε ποὺ ἡ Παναγία ἔφτασε στὴν Βηθλεέμ γιὰ τὴν ἀπογραφή κι ἐνῶ ἦρθε ἡ ὥρα νὰ γεννήσῃ, κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρθηκε νὰ τῆς προσφέρῃ ἕνα χῶρο, ἀλλὰ ὅλοι ἔμειναν ἀσυγκίνητοι. Αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία καὶ ἡ σκληρότητα τοῦ κόσμου, ποὺ ἄφησαν «ἀβοήθητη» μία ἐτοιμόγεννη γυναίκα, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἦταν ἕνας πρῶτος ἔμεσος διωγμὸς κατὰ τοῦ Ἰησοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ (ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ). Ἡ παραβολή μέ ἀντιπαραβολή γιά τόν προσωπικό ἀριθμό!

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ (ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ) - 2025

 

π. Τ. Η.

 

Στὴν παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Κύριος μᾶς εἶπε γιὰ κάποιον πλούσιο, ὁ ὁποῖος καθημερινῶς ντυνόταν μὲ πολυτελὴ ἐνδυμασία καὶ διασκέδαζε ἀπολαμβάνοντας τὰ ἀγαθά του, χωρὶς νὰ δείχνῃ τὸ παραμικρὸ ἐνδιαφέρον γιὰ ἕναν φτωχό, ποὺ ὀνομαζόταν Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἦταν παραπεταμένος  στὴν πύλη τοῦ ἀρχοντικοῦ του, γεμάτος πληγές, ποὺ τὶς ἔγλυφαν τὰ σκυλιὰ καὶ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσῃ ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου.

Ὅταν ὅμως ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου καὶ γιὰ τοὺς δυό, στὸν μὲν πτωχὸ Λάζαρο ἦρθαν Ἄγγελοι καὶ τὸν ὁδήγησαν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἀβραάμ, ὅπου ἀπολάμβανε τὴν χαρὰ ποὺ εἶχε στερηθῆ στὴν ἐπίγεια ζωή του, ἐνῶ ἡ κατάληξις τοῦ πλουσίου ἦταν νὰ βασανίζεται στὸν ᾋδη. Ἀπὸ ἐκεῖ, ὅταν ἀντίκρυσε τὴν μακαρία κατάστασι τοῦ Λαζάρου, παρακάλεσε τὸν Ἀβραάμ, νὰ στείλῃ τὸν Λάζαρο γιὰ νὰ τοῦ δροσίσῃ λίγο τὰ χείλη του καὶ στὸν ἴδιο νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ ἐμφανισθῇ στὰ ἀδέλφια του, γιὰ νὰ πιστέψουν στὴν ὕπαρξι τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ὁ Ἀβραὰμ ὅμως ἀρνεῖται λέγοντας, ὅτι τοὺς χωρίζει τεράστιο χάσμα καὶ πὼς ἀκόμα καὶ ἡ ἐμφάνισι ἑνὸς ἀναστημένου νεκροῦ  στοὺς ζῶντες δὲν θὰ ὠφελήσῃ αὐτούς, ποὺ ἡ ψυχή τους δὲν ἔχει ἀγαθὴ διάθεσι πρὸς τὸν Θεό.

Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σημαντικὰ μηνύματα ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ παραβολὴ αὐτή, εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς· εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωσι ποὺ ὁ Κύριος, ἔβαλε ὄνομα σὲ πρόσωπο παραβολῆς. Ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ πτωχοῦ, Λάζαρος, ἀλλὰ ὄχι τοῦ πλουσίου. Γιατί; Διότι, «Ἐγώ», λέει ὁ Θεός, «θυμᾶμαι τοὺς εὐσεβεῖς καὶ τοὺς Δικαίους». Ὅσοι δηλαδὴ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, εἶναι στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ ὀνόματά τους. Ἀλλά, «Τῶν ἀσεβῶν οὐ μὴ μνησθῶ» (Ψαλ.15,4), δὲν θὰ θυμηθῷ ὅμως τοὺς ἀσεβεῖς.

Η ΑΛΗΘΗΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ!

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

 

 

Περιερχόμενος τις πόλεις και τα χωριά της Ιουδαίας ο Χριστός, βρέθηκε μπροστά σε δύο τυφλούς, που ζήτησαν με δυνατές κραυγές να τους σπλαχνιστεί και να τους θεραπεύσει από την τύφλωση. Ο Χριστός τους ρώτησε αν πιστεύουν ότι μπορεί να το κάνει αυτό και εκείνοι απάντησαν θετικά. Και ο Χριστός τους έδωσε το φως τους (Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου).

Οι δυο τυφλοί στην ικεσία τους ονόμαζαν τον Χριστό υιό του Δαυΐδ. «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυΐδ». Είχαν δηλαδή ενστερνισθεί τη γνώμη, ότι έχουν μπροστά τους όχι έναν απλό άνθρωπο, αλλά τον αναμενόμενο ένδοξο απόγονο του Δαυΐδ, τον Μεσσία και λυτρωτή των ανθρώπων. Πίστευαν ότι ο Χριστός είναι ο απεσταλμένος του Θεού, που είχε προφητευθεί από όλους τους προφήτες. Αλλά η πίστη τους δεν σταματούσε εκεί.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ;

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

 

Ο Χριστός έφυγε από τη χώρα των Γεργεσηνών, όπου θεράπευσε δύο δαιμονισμένους αλλά δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους, και ήλθε στη βάση του, την Καπερναούμ. Εκεί έφεραν μπροστά του έναν παραλυτικό για να τον θεραπεύσει. Βλέποντας την πίστη τους ο Χριστός, αυτών που τον έφεραν, αλλά και του παραλυτικού, τον θεράπευσε, αφού πρώτα συγχώρησε τις αμαρτίες του (Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου).

Βάση για όλα ο Χριστός θέτει την πίστη. Μια πράξη ελευθερίας του ανθρώπου, χωρίς την οποία ακόμα και ο Θεός δυσκολεύεται να παρέμβει στη ζωή του. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντα ελεύθερος στην επιλογή του να δεχτεί ή να απορρίψει τον Θεό. Η πίστη είναι άθλημα, ο άνθρωπος αναλαμβάνει ελεύθερα να επιδοθεί σ’ αυτό. Ο Θεός τού εξασφαλίζει τη δυνατότητα να έχει όποια επιλογή θέλει. Σαν πράξη λοιπόν ελευθερίας η πίστη, τυγχάνει πάντα επαίνου και επιβραβεύεται απ’ τον Θεό.

ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ!

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

 

Ο Χριστός αποστέλλει τους μαθητές του, τους αποστόλους, αλλά και όλους τους Χριστιανούς, για να είναι φως μέσα στον κόσμο. Η παρουσία των Χριστιανών δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητη, αλλά να είναι φανερή σε όλο τον κόσμο. Δεν μπορεί να είναι αθέατη μια πόλη που είναι κτισμένη πάνω σε βουνό. Και όποιος ανάβει το φως, δεν το σκεπάζει, δεν το κρύβει σε κάποιο απόκρυφο μέρος, αλλά το βάζει σε μέρος ψηλό, για να φέγγει παντού και να βλέπουν όλοι μέσα στο σπίτι (Κυριακή των Αγίων Πατέρων).

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

 

Ένας Ρωμαίος εκατόνταρχος είχε κάποιον δούλο πολύ αγαπητό, που βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου. Ζήτησε από τον Χριστό να τον θεραπεύσει. Ο Χριστός ανταποκρίθηκε πρόθυμα και ξεκίνησε για το σπίτι του εκατοντάρχου, αλλά εκείνος θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο για μια τέτοια επίσκεψη, ζήτησε ταπεινά από τον Χριστό να θεραπεύσει τον δούλο του από μακριά, λέγοντας απλώς ένα λόγο. «Μόνον ειπέ λόγω» και θα θεραπευτεί ο δούλος μου. Όπερ και εγένετο (Κυριακή Δ΄ Ματθαίου).

Η ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

 

 

Οι απόστολοι του Χριστού ξεχύθηκαν να κηρύξουν «εις πάσαν την γην» και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο «εις τα πέρατα της Οικουμένης» με μόνο εφόδιο την πίστη τους. Η πίστη στον μόνο Σωτήρα Χριστό τούς έδωσε την πρωτοφανή δύναμη να αντιπαλέψουν τον πανίσχυρο αντίθεο κόσμο. «Διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, …ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγενήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων» (Εβρ. 11, 33-34). Με αυτή θριάμβευσαν στον πόλεμο κατά του διαβόλου. Νίκησαν κατά κράτος τη θεωρούμενη ανίκητη δυναστεία του κακού.

ΟΙ ΣΠΟΡΙΑΔΕΣ!

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

 

 

Ο Θεός σπέρνει τον καλό σπόρο του, τον θείο λόγο του, στις ψυχές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι όμως δεχόμαστε με τον δικό μας τρόπο τον σπόρο του Θεού και καρποφορούμε διαφορετικά ο καθένας (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Αλλά δεν διαφέρουμε μόνο στον τρόπο της καρποφορίας. Δεν είμαστε μόνο γη που δέχεται τον σπόρο, αγρός που καλλιεργείται και φυτεύεται. Οι άνθρωποι είμαστε ταυτόχρονα και σποριάδες. Από τη θέση γονέων, δασκάλων, ιερέων, αλλά και ποικίλων άλλων πόστων εντός της κοινωνίας, γινόμαστε αυτομάτως σποριάδες στον πνευματικό αγρό των ψυχών πολλών συνανθρώπων μας και πρωτίστως των παιδιών μας. Ειδικά οι ψυχές των παιδιών είναι ένας χώρος απροστάτευτος. Τί σπέρνουμε στην ευαίσθητη αυτή παρθενική γη που μας παραδίδεται με απόλυτη εμπιστοσύνη; Το καλό ή το κακό;

Ο ΤΑΞΙΝΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΚΟΠΕΛΑ!

 

 

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

 

 

Στην πόλη Ναΐν ο Χριστός έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που η αμαρτία δώρισε στον άνθρωπο, τον θάνατο. Ένα νέο παιδί, ο μονογενής υιός μιας χήρας, είναι στο φέρετρο. Η μάνα του θρηνεί απαρηγόρητη. Ο θάνατος του νέου παιδιού, αλλά και ο πόνος της μάνας συνταράζουν βαθιά τα σπλάχνα του Χριστού. Δεν δημιούργησε τα πλάσματά του για να καταντούν σ’ αυτή την τραγωδία. Τα έφτιαξε για να ζουν, ανώδυνα, χαρούμενα, παντοτινά. Δεν είχε σχεδιάσει θάνατο. Πλησιάζει αυτόβουλα τη χαροκαμένη μάνα και της λέει να μην κλαίει άλλο. Και γυρίζοντας αμέσως προς το νεκρό παιδί, το ανασταίνει με μια κουβέντα και ένα άγγιγμα (Κυριακή Γ΄ Λουκά).