Ποιοί ξέρουν που είναι τα "Γερμανικά";

 

 

 

Για όσους έχουν την παραμικρή σχέση με τα ποδοσφαιροπολιτικά  δίκτυα η  ανακάλυψη του πλέγματος πετρελαϊκής απάτης   δεν είναι έκπληξη. Όσοι γνωρίζουν τα τοπωνύμια «Γερμανικά», «Άσπρα Χώματα» κλπ τότε ξέρουν  ότι ο πατέρας του φερόμενου ως αρχηγού του πλέγματος , κυκλοφορούσε φυγόποινος επί χρόνια με την ανοχή τοπικών πολιτικών και αστυνομικών αρχών. Η αποκάλυψη του δικτύου αυτού είναι αποτέλεσμα μιας σημαντικής αλλαγής στο εσωτερικό της εξουσίας. Το ίδιο ακριβώς δίκτυο, με την οικογενειακή συνέχεια λειτουργούσε ανενόχλητο επί δεκαετίες με την βοήθεια της τυπικής ελληνικής διαπλοκής. Τελικά η λεγόμενη «μνημονιακή» πολιτική δεν είναι μόνο βάναυση ταπείνωση εισοδημάτων, αλλά ταυτόχρονη επιταγή προς τις κλεπτοκρατικές ομάδες να προσχωρήσουν προς ένα πιο «ηθικό» καπιταλισμό δυτικού τύπου. Όποιος δεν συμμορφώνεται θα συλλαμβάνεται. Πολύ εύστοχα ο Σ.Σκουμπουρδής έχει περιγράψει την   ιδιαίτερη αυτή συνθήκη εδώ, με το  "Είναι το μνημόνιο ηλίθιε".

Η εγγενής ηθικολογία των εξ’ ευωνύμων διανοουμένων τους αποτρέπει να δουν πως η πολιτική προσαρμογής της τελευταίας περιόδου είναι ταυτόχρονα προσταγή λιτότητας, βίαιης ανισοκατανομής αλλά και «ορθολογικοποίησης» του ελληνικού καπιταλισμού. Τόσο η νομικά οριακή αντιμετώπιση της ΧΑ όσο και μια σειρά συλλήψεων δείχνουν πως η  κατεύθυνση δεν χαρτογραφείται μέσω των αδρών αντιπλουτοκρατικών ερμηνευτικών σχημάτων που διακινεί μαζικά μια αριστερή δημοσιολογία. Το project Σαμαρά είναι πολύ πιο ευρύ από ότι φαίνεται και δεν αντιμετωπίζεται με τις λαικομετωπικές αντιλήψεις a la thirties που εισηγείται η Συριζαική αριστερά.

Οι δύο εναλλακτικές πολιτικές της συγκυρίας έχουν ως   κοινό πρόταγμα ένα «καπιταλιστικό μοραλισμό εντός της ΕΕ» .Αυτό όμως  εκφράζεται σε δύο εκδοχές : ή ως τρέχουσα αυταρχική δημοσιονομική προσαρμογή (Σαμαράς) ή ως υπόσχεση για δημοκρατική ήπια προσαρμογή (Τσίπρας). Επομένως  η συγκυρία είναι πολύ πιο «υγιής» από ότι φαίνεται από πρώτης όψεως: Η Συριζαική πίεση επιταχύνει κάποιες «μοραλιστικές» τάσεις οι οποίες ενυπάρχουν στο  λεγόμενο «μνημόνιο». Ο Συριζα δεν βραχυκυκλώνει τελικά την κυβέρνηση , αλλά και η κυβέρνηση έχει μάλλον ανάγκη τον «Σύριζα» της. Οι όποιες μεταρρυθμιστικές αρρυθμίες οφείλονται περισσότερο στις «προμημονιακές» αδράνειες παρά σε αντιπολιτευτικό ζήλο.

Μέσα στην συνθήκη αυτή οι επερχόμενες εκλογές έχουν αντίστροφη αρχιτεκτονική από ότι δημοσιοποιείται. Το πρωτείο είναι στις Δημοτικές και όχι στις Ευρωπαϊκές.

Οι εξωφρενικές ρητορείες  για ένα δημοψήφισμα είναι θεατρικές. Εντός των ευρωπαϊκών θεσμών δεν υπάρχουν ρήξεις αλλά δύστροπες συναινέσεις. Η υποτιθέμενη Συριζαική διαπραγμάτευση θα εξουδετερωθεί στο πι και φι όχι με την αντίρρηση αλλά με την μερική συναίνεση και αναβολή: «Έχετε μάλλον δίκιο, αλλά ας το συζητήσουμε στο προσεχές Eurogroup, και ας πάρουμε την τεχνική γνωμάτευση της δείνα επιτροπής» etc etc etc. στο μεταξύ «business as usual please, αλλιώς θα τα βάλετε και με αυτούς που σας κατανοούν».H Συριζαική αντίρρηση θα εξαχνωθεί από την «τεχνική» αντιμετώπιση της και όχι την πολιτική της απόρριψη. Αυτή είναι άλλωστε και η σημασία της δήλωσης Σταθάκη όπου δεν «προβλέπονται ακραίες καταστάσεις» και της ολύμπιας αφασίας των Ευρωπαίων συμμάχων του Σαμαρά . Όταν ο veto holder  προσέρχεται με αυτή την πρόβλεψη στην «σκληρή διαπραγμάτευση» και οι σύμμαχοι του υποτιθέμενου αντιπροσώπου των δανειστών, τον αδειάζουν διά της αφασίας, τότε οι αναλύσεις περισσεύουν.

Άρα το ευνοϊκότερο προσεχές περιβάλλον είναι, ο Συριζα να κερδίσει μερικούς δήμους και ίσως μια περιφέρεια με αυτοδιοικητικά περιφερειακά κριτήρια, και ίσως οριακά  Ευρωεκλογές ώστε  τελικά  να μην τίθεται ζήτημα εκλογών .(1) Έτσι θα προβάρει τις διοικητικές του ικανότητες σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον έλλειψης πόρων. Άλλωστε σε αυτή την συνθήκη «λιτότητας» κρίνονται οι ικανοί. Οι διοικητές με άφθονους πόρους είναι de facto και τελικά  de jure πετυχημένοι. Μια υπόσχεση για πετυχημένη δημοτική ή περιφερειακή διοίκηση με περισσότερους πόρους είναι αφελής και σχεδόν προσβλητική για τους πολίτες. Οι μεγάλες διαχειριστικές επιτυχίες κρίνονται σε περιβάλλον έλλειψης πόρων.

Η  αναδιοργάνωση ,με όποιο πρόσημο θα είναι μακρόχρονη, σε περιβάλλον ευρωπαϊκών ανακατατάξεων όπου τα Εσπα και οι δανειακές ρυθμίσεις είναι περιορισμένης εμβέλειας. Οι μόνοι πραγματικοί διαθέσιμοι πόροι είναι οι αγορές και οι τοποθετήσεις τους στο Ελληνικό Χρηματιστήριο. Ακόμη και η τεχνοφιλελεύθερη γλώσσα του Συριζα εκεί προσβλέπει: Βιομηχανικοί πρωταθλητές και δημόσιες επιχειρήσεις οι οποίες , ως ανταγωνιστικοί παίκτες, αντλούν ιδιωτικό κεφάλαιο και τα διαχέουν δευτερογενώς στην οικονομία.

Ο  υπαρκτός μεταρρυθμιστικός χώρος "prv5" , η νουνεχής Δημάρ και οι πέριξ  έχουν μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Να αποσυμπιέσουν την θεατρική ένταση και να αναδείξουν τα μοναδικά ιστορικά επιτεύγματα : Πετυχημένοι αυτοδιοικητικοί κατάφεραν να   λειτουργήσουν υπηρεσίες που εξυπηρετούν τους πολίτες ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες φτώχειας σε συνθήκες αυστηρής λιτότητας με επιτυχία. Αυτό το επίτευγμα έγινε με τη συνέργεια των δομών αλληλεγγύης τις οποίες η υπαρκτή κοινωνία πολιτών ανέπτυξε. Αυτή η μοναδική ιστορική παρακαταθήκη μπορεί να γειώσει τη συζήτηση και να αποκαλύψει τον «ψευδοκομμουνιστικό βερμαλισμό» (πηγή) (πηγή)ομάδων της Συριζαικής  αριστεράς και τον αποπνικτικό αναχρονισμό του «Αγιορείτη» πρωθυπουργού.

(1)   Το Συριζαικό επιχείρημα ότι μια αριστερή Ευρωπαική νίκη είναι λυδία λίθος πάσχει πολλαπλά. Κατ’ αρχάς η Ευρωπαϊκή αριστερά είναι  διασπασμένη στο κύριο επίδικο του Ευρώ. Ταυτόχρονα ο φεντεραλιστικός αυταρχικός Μερκελισμός αναμένεται να είναι σημαντικό ανάχωμα απέναντι στον αναδυόμενο συντηρητικό διαλυτικό ευρωσκεπτικισμό. Τέλος η αδυνατότητα κάλυψης του χρέους του Ευρωπαϊκού Νότου και άρα η ανάγκη του διακανονισμού a la 1953 δεν είναι δεδομένη. Πρώτον υπάρχουν άπειροι τρόποι μόχλευσης του χρέους. Δεύτερον μια υποτιθέμενη δραστική λύση του θα αποδιοργανώσει το διεθνές σύστημα έτσι ώστε  τελικά το πραγματικό Ευρώ αυτής της ενδιάμεση φάσης θα είναι ένα άλλο Ευρώ από αυτό που έχουμε σήμερα. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί την Ελληνική κοινωνία με ένα αποσαρθρωμένο Ευρώ μιας ενδιάμεσης ρευστής φάσης;             

Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

 

 

 

 

 

Η πρωτοβουλία των 58 ,ενώ προσέφερε ένα δημιουργικό κείμενο για ακαδημαϊκή συζήτηση , ιδίως στο εύστοχο κομμάτι «χωρίς ντροπή» , είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπορεί να παράγει νέα πολιτικά δεδομένα. Η ρητή άρνηση της Δημαρ περιορίζει αμέσως το εύρος των πρωτοβουλιών. Φαίνεται λοιπόν ότι η λεγόμενη υπόθεση της κεντροαριστεράς δεν τρέχει αμέσως.

Υποστηρίζω πως το πρόβλημα δεν είναι υποκειμενικό, δεν αφορά τις ικανότητες και τη βούληση ενός συγκεκριμένου συνόλου αυτοοριζόμενων κεντροαριστερών ή εκσυγχρονιστών να συλλάβουν το χρονισμό της συγκυρίας και να αναδείξουν τα ιστορικά επίδικα. Το πρόβλημα ευρίσκεται στη λανθασμένη θεμελιακή ανάγνωση τους για τους μεγάλους παίκτες της εποχής και την υφή των πολιτικών αυτοπληρούμενων σχεδίων τους. Υποστηρίζω πως τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαική υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα. Η πολιτική αρχιτεκτονική δεν πάσχει από έλλειψη κέντρου, αντιθέτως πάσχει από επικάλυψη , από μια υπερφόρτωση κεντρώων πολιτικών, οι οποίες δημιουργούν ανάγκες μιας άλλου τύπου παρέμβασης.

Το κομβικό σημείο της περιόδου σχετίζεται με τη ΧΑ.Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου κινείται πέραν της ποινικής σφαίρας ή τρέχουσας πολιτικής ροής. Είναι κομβικό σημείο το οποίο διευρύνει την ΝΔ αναγκαστικά προς το κέντρο. Ταυτόχρονα η δημοσκοπική αντοχή της ΧΑ δημιουργεί το έδαφος συγκρότησης μιας «καθαρής» ακροδεξιάς  η οποία θα καταλάβει το δεξί κέρας της πολιτικής παράταξης. Οι δυνατότητες ακροδεξιού πόλου να μεταμορφωθεί , δηλαδή να περιγράψει ένα αυθεντικό πολιτικό και όχι εγκληματικό σχέδιο έχουν υποτιμηθεί  και παραμένουν ισχυρές. Το στρατηγικό και αφηγηματικό βάθος αυτού του σχεδίου έχω περιγράψει ήδη από τον Ιανουάριο 2012 πολύ πριν σοκαριστούμε από τα ποσοστά (πηγή)

Ταυτόχρονα δεν έχει κατανοηθεί η ουσία της Συριζαικής υπόσχεσης.

Το αυτοπληρούμενο αυτό σχέδιο ,στην πραγματική και όχι στην ονομαστική ή φαινόμενη αξία του, στέκεται πολιτικά μόνο σε συνθήκες ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης και εφάπτεται με την έννοια ενός εθνικού δικομματικού και δια ταξικού προγράμματος. Η Συριζαική ονομαστική υπόσχεση ,σε συνθήκες απόλυτης εχθρότητας από μια ηττημένη Σαμαρική δεξιά, οικονομικής ασφυξίας από εγχώριους ή διεθνείς εχθρούς και ελάχιστους συμμάχους δεν υφίσταται ούτε καν ως υπόθεση εργασίας. Είναι τέτοια η φύση της οικονομικής κρίσης και οι υποδομές του  κοινωνικού σχηματισμού, οι οποίες καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε μεγάλη υποτιθέμενη ριζική αλλαγή (στην έννοια της συριζαικής εσωκομματικής argot), εντός των ρητών και υπόρρητων συριζαικών συντεταγμένων και δεσμεύσεων :πλεονασματικοί προϋπολογισμοί , παραμονή στο Ευρώ. Ο Συριζα, με την Αυγή να συναγωνίζεται το Χωνί σε κυκλοφορία και τα εκλογικά του ποσοστά στους φοιτητές σε επίπεδα κλίμακας ρίχτερ, «κινδυνεύει» εισπράξει μια τυπική ανάθεση από τις πιο ανυπόμονες δυναμικές ομάδες. Αυτές τις οποίες καλεί ευλόγως και συνεχώς σε «μη ανάθεση» αλλά κινηματική συμπόρευση, εντός όμως των δικών του προαπαιτούμενων (πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, ναι στο Ευρώ). Για αυτό ακριβώς παρά τις τηλεεκρήξεις και τηλεοργές και τις επακόλουθες δεξιές αλλεργίες ο Συριζα κατά βάθος  ασθμαίνει στην ιδέα ανεξέλεγκτων απεργιών, απελπισμένων κινητοποιήσεων , γενικευμένου αντι ευρώ κλίματος κλπ. Αυτή  λοιπόν η επερχόμενη ανάθεση ,δηλαδή μια κυβερνητική εντολή εν λευκώ κλασσικού τύπου, γίνεται διαχειρίσιμη , παρά μόνο στο πλαίσιο ενός αυθεντικού διακομματικού διαταξικού consensus.Εκτός του consensus αυτού υπάρχει μόνο το διαστημικό σενάριο συγκυβέρνησης Τσίπρα, Αλαβάνου, Καζάκη, Κουρή, Καμμένου, Κατσανέβα  με τις ευλογίες της Marine Le Pen.

Η διαφορά ονομαστικής και πραγματικής αξίας της οποιασδήποτε πολιτικής υπόσχεσης δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ,ούτε είναι καν διαπραγματεύσιμη εντός ενός κλισέ λόγου περί λαϊκισμού κλπ.

Το δίπολο αυτό  αυτή είναι συστατικό των πολιτικών κομμάτων και αφορά δύο οργανικά απαραίτητους πόλους της σύστασης τους :την τελετουργία και τη ζωή. Όλα τα κόμματα εδράζονται στο δίπολο αυτό, το οποίο δεν αφορά μια επιφάνεια σε αντιδιαστολή και μια ουσία, ή ένα λόγο σε αντιδιαστολή με μια υλοποίηση. Ο τελετουργικός λόγος είναι λειτουργικός στην απόλυτη θεολογική έννοια, δηλαδή ανασυγκροτεί αενάως τους βιοψυχικούς και πνευματικούς δεσμούς εντός του κόμματος. Το απόλυτο τελετουργικό κόμμα είναι το Κκε, το οποίο, σχεδόν με τα μισά χρόνια στην απόλυτη νομιμότητα και μια  συμπεριφορά εντός του απόλυτα πολιτικά ορθού, συγκροτείται μέσω μιας συμβολικής γλώσσας και μέσω εννοιών και εκφωνημάτων με ιστορική αξία και αναφορά  στην περίοδο της παρανομίας του. Το Κκε δεν είναι δογματικό στην έννοια της αγκύλωσης , αλλά μπορεί να  είναι τελικά τόσο κομφορμιστικό γιατί ακριβώς διαθέτει μια τόσο στιβαρή εσωτερική τελετουργική ζωή. Ο Συριζα κατόρθωσε σε χρόνο dt να συγκροτήσει την εσωτερική του τελετουργία η οποία τον δομεί ως ιστορικό ρεύμα, αλλά ακριβώς η ισχυρή λειτουργία αυτή με τα εκφωνήματα του αντιμνημονίου, της παραγωγικής ανασυγκρότησης κλπ, συγκροτούν τον  πόλο της πολιτικής του πράξης  ο οποίος κινείται τροχιοδρομικά σε ένα ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η έκβαση του συνεδρίου του: Οι καλοί κάτοχοι της εσωκομματικής τεχνικής γλώσσας του Συνασπισμού, ανεξαρτήτως πολιτικών θέσεων-εκφωνήσεων , συνέθλιψαν μέχρις εξαφανίσεως τις εξωκομματικές διαλέκτους και παραλλαγές που εισήχθησαν στο διάστημα της αριθμητικής διόγκωσης.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η οξυδέρκεια τυπικών αστικών σχηματισμών και πόλων ισχύος, οι οποίοι έχουν συλλάβει την τελετουργική "αριστερή" φύση του Συριζα. (Χατζηνικολάου, Βαρδινογιάννης, Κόκκαλης, Δασκαλόπουλος  κλπ) .Το μόρφωμα αυτό ,σε αντίθεση από την αίσθηση που επικρατεί στους 58, με ένα τυπικό αναπάντεχο υπερκερασμό  από τα "αριστερά" έχει νεύσει καταφατικά όχι μόνο προς τον αναμενόμενο εθνικό συμβιβασμό αλλά και την εκκεντρική avant garde παραλλαγή του ως διακυβέρνηση Συριζα. Αυτό γίνεται γιατί ενστικτωδώς καταγράφει τον δομικό κεντρώο χαρακτήρα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με ένα άλλο δρομολόγιο η Σαμαρική ασκητική είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει τον ιστορικό συμβιβασμό. Το λεγόμενο success story ,πετυχαίνει και η επιτυχία του οδηγεί αυτομάτως σε εθνική συναίνεση. Για το success story υπάρχουν πολύ λανθασμένες εκτιμήσεις. Το ss είναι πρόταγμα  προεξόφλησης, μια υποθήκη προσδοκιών ,είναι ένα δυναμικό πλαίσιο μέλλοντος με θετικό πρόσημο . Δεν είναι γνωμάτευση για την ευτυχία των ανέργων των πτωχών σήμερα. Οι πιο οξύνοες πλευρές του Συριζα, συνέλαβαν , επιτέλους, τη φύση του αινίγματος το οποίο προφανώς δε λύνεται με την αποκάλυψη του failure στο «ψευδές» success story  (πηγή).Το ss σηματοδοτείται από το πρωτογενές πλεόνασμα (1). Είναι πολύ λανθασμένη επίσης η συζήτηση για την προέλευση ή την αλήθεια του. Το μέγεθος του πλεονάσματος είναι  οικονομικό  μέγεθος αλλά το πιστοποιεί η κυβέρνηση εμμέσως μέσω μιας πολιτικής έκφρασης. Μια κυβέρνηση που θα νεύσει προς μια πολιτική έντασης προς τους διαπραγματευτές έχει ήδη πρωτογενές πλεόνασμα, όσο και αν μεμψιμοιρεί η αντιπολίτευση ή το αμφισβητούν αρμόδιοι .Αλλιώς αυτοκτονεί .Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το πολιτικά ορθό φόβητρο προς τους δανειστές, επομένως η ύπαρξη του είναι πρωτίστως γνωστή στην κυβέρνηση. Ο Σαμαράς μπορεί λοιπόν μπορεί να προσέλθει σε μια κρίσιμη διαπραγμάτευση με τους δανειστές μόνο αν πραγματικά έχει πλεόνασμα. Αυτή διαπραγμάτευση μπορεί να γίνει μόνο αν έχει ισχυρή εσωτερική υποστήριξη. Οι εκλογές πιθανόν να τον κατατάξουν αδύναμο πρώτο ή οριακό δεύτερο. Η λύση είναι απλή: Με δεδομένη τη δυσπραγία του Συριζα να υλοποιήσει μόνος ακόμα θεμελιώδη του ονομαστικού του προγράμματος ,χρειάζεται μια ιδιόμορφη συναίνεση à la "Βυθίσατε το Hora" ή "Όχι στην Εοκ" της περιόδου Κ.Καραμανλή Α.Παπανδρέου: Φαινομενική τελετουργική  ένταση, στρατηγική ταύτιση. Βαδίζουμε ,ευτυχώς ,προς την άριστη συναινετική λύση του διλλήματος του φυλακισμένου. Το πραγματικό πλεόνασμα ενισχυόμενο με την επίδειξη της ονομαστικής Συριζαικής απειλής, μπορεί να δημιουργήσει μια επιτυχή διαπραγμάτευση.

Το πολιτικό σύστημα εννοούμενο ως σύνολο με κύριους παίκτες ΝΔ και Συριζα μπορεί να εγγράψει μια  επιτυχία μετά από καιρό, η οποία θα προκύψει ακριβώς από τον συγχρονισμό των διαφορετικών δρομολογίων τους. Είναι η επιτυχία που με συστηματικό ευκρινή τρόπο περιγράφει εδώ και καιρό ο Χατζηνικολάου, ως ιδεολογικός εκπρόσωπος των πιο δυναμικών τμημάτων του αστικού κόσμου. Θα έχουμε λοιπόν μια κεντρώα οργανική πραγματική σύγκληση , πέραν των προφανών  προσκλήσεων προς «τοπολογικούς» ενδιάμεσους χώρους.

Αυτού του τύπου κεντρώα σύγκλιση à la ελληνικά, μπορεί να δημιουργήσει το πολιτικό περιβάλλον των τεχνικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες εύστοχα θέτουν οι 58 ως κεντρικό μεταμνημονιακό στόχο.

Οι 58 προτείνουν μια κεντροαριστερή ανασυγκρότηση ως ιδιοκτήτη της μεταρρυθμιστικής ατζέντας και ως ρυθμιστικό πόλο μιας κομματικής σύνεσης .Πρόκειται μάλλον για μια σχετικά αδρή σύλληψη η οποία μέσω ανασύστασης της κλασσικής γεωγραφίας (αριστερά, κέντρο, δεξιά) αδυνατεί να προσλάβει την τραγική αντίφαση του ελληνικού δράματος :σε συνθήκες οικονομικής κρίσης οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να γίνουν ως ρητό τεχνικό σχέδιο μεγάλης συναίνεσης, αλλά υλοποιούνται   με δόσεις αυταρχισμού .

Στην Συριζαική τεχνική γλώσσα οι μεταρρυθμίσεις δεν λείπουν αλλά προϋποθέτουν την ανακούφιση των πολλών μέσω μιας ριζικής ανατροπής της οικονομικής πολιτικής. Οι έννοιες της ανταγωνιστικότητας, ανταποδοτικότητας ,αποτελεσματικότητας είναι κυρίαρχες στην έντεχνη version της Συριζαικής υπόσχεσης, αλλά απωθούνται στο απώτερο μέλλον της «μεταμνημονιακής» φάσης. Είναι αξιοσημείωτο πως εντός της Συριζαικής argot ο όρος «κρατικοδίαιτος» είναι εξαιρετικά αρνητικά φορτισμένος .Αυτή η αναβολή  ,άλλοτε εννοείται πραγματικά, άλλοτε είναι η μετωνυμία των αγκυλώσεων που επιβάλουν οι τυπικές δυνάμεις της κατακερματισμένης κοινωνίας  οι οποίες ευρίσκονται στη θαλπωρή του Συρι'ζαικού αντιμνημονίου.

To τραυματικό δίλλημα των μεταρρυθμίσεων,  αυταρχισμός ή αναβολή 'βασίζεται στο έλλειμμα των πραγματικών κινητήριων δυνάμεων . Οι λεγόμενες αυτονόητες μεταρρυθμίσεις προκύπτουν από την πίεση των παραγωγικών  ομάδων της εξωστρεφούς ιδιωτικής οικονομίας, οι οποίες έχουν συμφέρον για την ανάπτυξη θεσμών και μηχανισμών που εξαφανίζουν το καθεστώς των εξαιρέσεων προνομίων κλπ. Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι δυνάμεις είναι αρκετά ισχνές ενώ ως παραγωγικές αυτοκατανοούνται οι ''ομάδες των προστατευμένων επαγγελμάτων, της μεσαίας κατανάλωσης, της εκτεταμένης φοροαποφυγής των εσωστρεφών υπηρεσιών το στελεχιακό προσωπικό των μονοπωλιακών Δεκο κλπ.Έτσι δημιουργείται ένας πληθωρισμός ονομαστικής μεταρρύθμισης η οποία καταστατικά αφορά τους «άλλους».Το παράδοξο παίρνει την εξής μορφή: Στελέχη του ευρύτερου δημοσίου τομέα  διακινούν ένα ρεπερτόριο που βασίζεται σε μια ισχυρή ιδιωτική εξωστρεφή οικονομία, της οποία τα στελέχη δεν ανευρίσκονται πουθενά. Το εντόπιο στελεχιακό δυναμικό των μεταρρυθμίσεων συγκρινόμενο με το αντίστοιχο μιας βιομηχανικής οικονομίας είναι απελπιστικά μικρότερο.  Με μια έννοια το μεταρρυθμιστικό πρόταγμα είναι ιδέα «εκ των άνω» η οποία αναζητά συγκυρία για να στερεοποιηθεί ως πολιτικό υλικό. Εδώ οι 58 έχουν δίκιο δρώντες ως think tank χωρίς πολιτική φιλοδοξία για τους ίδιους. Ταυτόχρονα και η  Συριζαική αριστερά έχει δίκιο όταν καταλογίζει  ότι οι  μεταρρυθμίσεις είναι πρόσχημα  για άλλες πολιτικές ,δηλαδή δεν υπάρχει αυτοκίνητη μεταρρυθμιστική ροπή  αλλά λέει πολύ επιμελώς τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι και οι δικές της μεταρρυθμίσεις,  δεν είναι η φυσική ροπή των δικών της κοινωνικών στηριγμάτων της. Ενίοτε κολακεύει τον κατακερματισμό και τον τοπικισμό επομένως ,όπως ακριβώς και οι 58 ,  ο Συριζα  θα αναγκαστεί να «υποκλέψει» την μεταρρυθμιστική συναίνεση  με τη χρήση άλλων ιδεολογημάτων, πιθανότατα με τη χρήση του ευρωπαικού κετημένου ως αναφορά υπόδειγμα.

Μεταξύ του Σαμαρικού αυταρχισμού και Συριζαικής αναβολής  ,αναγκαστικά, η λογική των 58 ρέπει σε μια ανομολόγητη συγκατάνευση  προς τον αυταρχισμό.

Ωστόσο η Συριζαική αναβολή μπορεί να εξουδετερωθεί πολύ αποτελεσματικά όσο η δυνητική διακυβέρνηση έρχεται  εγγύτερα. Το πρόβλημα δεν είναι να καταγγελθεί η τελετουργική αντιμεταρρυθμισιολογία του Συριζα (ίδιον όλων των αντιπολιτεύσεων με αναπάντεχο πρωταθλητή τον Γαπ του 2006-2009 που έστειλε την Μαριλίζα  ως υπαρχηγό του Τσίπρα να καταλάβει τη ΔΕΗ )  αλλά να αναδειχθεί η λανθάνουσα τεχνική μεταρρυθμιστική ατζέντα μέσω της προβολής της δυνητικής διακυβέρνησης . Ισχυρά μεταρρυθμιστικά κόμματα δυνητικοί σύμμαχοι του Συριζα μπορούν να παίξουν καταλυτικό ρόλο.                

Με ένα παράδοξο τρόπο η πολιτική υπερδομή αποκτά μια ισορροπία.

Αναδύονται μια εκκολαπτόμενη νέα ακροδεξιά ,δύο μεγάλα κεντρώα κόμματα με πόλωση αριστερά -δεξιά, μια παραδοσιακή αριστερά (Κκε) και τρία κόμματα ρυθμιστές: το Πασοκ οι Ανελ και η Δημαρ. Από "μηχανική" άποψη το σύστημα ισορροπεί καλύτερα αν υπάρχουν τρεις διαθέσιμοι για αμφίπλευρες συμμαχίες. Η λογική της συγκυρίας ευνοεί ένα κατακερματισμό του κέντρου γιατί εξασφαλίζει σταθερότητα σε όλες τις περιπτώσεις.

Το Πασοκ είναι αδύνατο να αποφύγει από το συμβολικό του φορτίο, ενώ οι Ανελ δείχνουν μια αξιοσημείωτη σταθερότητα διατηρώντας άφθαρτο το ιδεολόγημα της Πολαν σε μια νεοβαρβαρική εκδοχη .

Το μοναδικό κενό είναι ένα μικρό κόμμα του ενοχλητικού κέντρου: Ένας ελεγκτής των ατασθαλιών, των μεγαλοστομιών των "μεγάλων" ένας εκπρόσωπος των ολιγάριθμων Ιωβ (πηγή) του προμνημονίου , του μνημονίου και του μεταμνημονίου. Λείπει ένας ηθικός σεκταρισμός του κέντρου. Η Δημαρ θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο, αλλά η ακατανόητη προσέγγιση με τον Λοβέρδο υπονομεύει το τριπλό εύστοχο όχι, προς αυταρχισμό, πασοκισμό, λαικισμό που ανακοίνωσε ο Κουβέλης , ιδίως τώρα που το ηθικό προβάδισμα του Συριζα ως αναμάρτητου μπορεί να ξεθωριάσει ταχύτατα (2)

 

(1) Εδώ μια ενδιαφέρουσα αλλαγή ύφους και περιεχομένου για το πρωτογενές  πλεόνασμα ,από ένα αναπάντεχο σύμβουλο του Στουρνάρα.

 

(2)  Η μελαγχολική σιωπή  για τις υποθέσεις  Μητρόπουλου (ο νόμος Αλογοσκούφη ως ηθικό έσχατο κριτήριο ) , Τσίπρα (υπόθεση Αγκάλη, άνευ σχολίων..) δείχνουν πως το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς  μετασχηματίζεται βαθμιαία σε εξοικείωση  με τους βαθύτερους ηθικούς και αισθητικούς  κωδίκες του παλαιοπασοκικού βιόκοσμου: καλή η αριστερή ρητορεία  αλλά στην τελική  είμαστε επαγγελματίες δικηγόροι και στοργικοί γονείς...

Αποφεύγοντας τα δύο ταμπού

 

 

 

Η κίνηση της Δημαρ να φύγει από την κυβέρνηση μάλλον πυροδοτεί μια νέα συζήτηση για τα ζητήματα "κεντροαριστεράς" "μεσαίου χώρου" κλπ.Ανεξάρτητα από τις απόψεις τών ιδίων, εντός Δημάρ,  έχουν ενδιαφέρον και οι γνωματεύσεις των σχολιαστών .

Ο Γ.Βούλγαρης αποτελεί σημείο αναφοράς του ρεύματος της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Στο κείμενο του στα Νέα κρίνει την δημαρική έξοδο , με βάση τις γνωστές προκείμενες του λόγου του. Σύμφωνα με το σχήμα του ΓΒ υφίσταται η αδήριτη ανάγκη μεταρρυθμίσεων , οι οποίες συμπίπτουν με μερικές από τις μνημονιακές προσταγές. Επομένως η είσοδος της Δημαρ στην κυβέρνηση , συντηρούσε στην κυβερνητική σταθερότητα και την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων. Εκείνο που απουσιάζει τελείως από το σχήμα του ΓΒ είναι η πιθανότητα , οι θεμιτές μεταρρυθμίσεις, να ταυτίζονται με μια κατάχρηση των προεδρικών διαταγμάτων, με νομοθετήσεις στο όριο του συντάγματος. Ακόμη έχουν εξαφανιστεί από τη λογική του, τα πραγματικά περιστατικά που κατέθεσαν οι αρμόδιοι, σύμφωνα με τις οποία, η  σαμαρική δεξιά αντιμετώπισε την τρικομματικής ως βάρος, ενώ υπήρξαν κραυγαλέες αθετήσεις συμφωνιών (Δεη) , διαρροές για να  δημιουργείται  αρνητικό κλίμα  κλπ. Δηλαδή απουσιάζει από την οπτική του μια διάθεση ταξινόμησης της ΝΔ , με βάση ένα κριτήριο αυταρχικότητας, πατριδοκαπηλείας , δυσανεξίας προς συναινέσεις.

Στο κείμενο του ΓΒ αποδίδεται στην δημαρ ολόκληρη η ευθύνη ενός μεταρρυθμιστικού σχεδίου, έτσι ώστε μόνο αυτή είναι υποχρεωμένη να συμβιβάζεται σύμφωνα τις σαμαρικές ιδεοληψίες. Καθώς προχωρούν οι μέρες είναι φανερό πως στην περίπτωση της Ερτ, δεν υπήρξε ουσιαστικά υπαναχώρηση, αλλά μια πολιτική της πυγμής  η οποία ουσιαστικά  πέτυχε. Το βασικό της πολιτικής κίνησης ήταν ο μονομερής απόλυτος αιφνιδιασμός. Στην λογική του ΓΒ αυτοί οι αιφνιδιασμοί  περνάνε απαρατήρητοι, ή θεωρούνται δευτερεύοντες σε σχέση με το μείζον των μεταρρυθμίσεων. Ουσιαστικά προκρίνεται η υπεροχή του περιεχομένου των μεταρρυθμίσεων έναντι των διαδικασιών. Ο ΓΒ προκρίνει μια λύση εκλογικής καθόδου πασοκ δημαρ  με νέο όνομα , αποφεύγοντας να περιγράψει πως αυτό μπορεί να γίνει με δύο κόμματα ευρισκόμενα σε τόσο απόσταση.

Μια αντίστροφη κριτική γίνεται από τον Μ.Σπουρδαλάκη  στην Εποχή. Εδώ υιοθετείται ένα αδρό σχήμα σύμφωνα με το οποίο η κοινωνική  πόλωση προσδιορίζει την άρθρωση του πολιτικού συστήματος, επομένως ενδιάμεσα ή αμφίπλευρα σχέδια σαν αυτά της δημαρ δεν έχουν καν θέση αλλά υφίστανται ως ασκήσεις επί χάρτου από διάφορους τεχνοκράτες. Η περιγραφή του ΜΣ , παρά το πιο εκλεπτυσμένο λεξιλόγιο, βασίζεται σε ένα απαρχαιωμένο οικονομισμό, όπου τα κόμματα και ρεύματα ανήκουν στο λεγόμενο "εποικοδόμημα" ως απ' ευθείας αντιστοίχηση των  τάξεων. Απουσιάζει τελείως μια περιγραφή των πολιτικών  ρευμάτων ως αποκρυσταλώσεις , ως μορφές δυναμικής συσσωμάτωσης αυτόνομων αστερισμών ιδεών, ονομασιών, σημαινομένων που επηρεάζονται από την συγκυρία και την διαμορφώνουν ταυτόχρονα. Έχει ενδιαφέρον ότι στο ίδιο κείμενο ο ΜΣ , εξηγεί το φαινόμενο της ΧΑ με βάση την υιοθέτηση ενός κυρίαρχου μανιχαισμού, τον οποίο ακριβώς ο ίδιος υιοθετεί ως εξηγητικό σχήμα για την κατανόηση του φαινομένου της λυμφατικής κεντροαριστεράς.

Παρά την φαινομενική απόσταση των δύο κριτικών ,οι ΓΒ και ΜΣ υιοθετούν μια ταυτόσημη μεθοδολογία για τη δυναμική κατανόηση  της συγκυρίας.Ο καθείς αποφεύγει ως νύξη την πιθανότητα επικράτησης του απόλυτου "κακού"  του σεναρίου του.
Στον ουδέτερο ιδεολογικά τεχνοφιλελεύθερο ΓΒ, δεν υπάρχει η πιθανότητα να επιτύχουν οι μεταρρυθμίσεις με ένα ρεπερτόριο αιφνιδιασμών, οριακών ρυθμίσεων, οι οποίες θα διαμορφώσουν μια νέα πολιτική επιτυχία των κινήσεων πυγμής, ακριβώς ως αποκρυστάλλωση των μοτίβων της πολιτικής με τα οποία αυτοκατανοείται η ΧΑ. Με βάση ένα κριτήριο "ξαφνικού θανάτου" η Σαμαρική δεξιά μάλλον επικρατεί στην ερτ. Αυτό βεβαίως δεν ισχυροποιεί μόνο τον Σαμαρά αλλά και την μεθοδολογία του, και τους μονομανείς λάτρες της "δύναμης".

Αντιστοίχως ο ΜΣ και σύσσωμο το ρεύμα του αντιμνημονίου «fast track» αποσιωπά ότι η πιθανότητα να  επικρατήσει  , πολύ πριν καταγράψει την εκλογική νίκη, μπορεί  πυροδοτήσει μια δυναμική κατάρρευσης του υφιστάμενου αδύναμου πλέγματος, οικονομίας πολιτικής που διατηρείται οριακά. Το αντιμνημονίο   fast track ,προβάλει ένα σενάριο εναλλαγής ως εάν να υφίσταται η σημερινή σταθερότητα, ενώ είναι φανερό πως οι αντίπαλοι του σύριζα είναι ουσιαστικά ικανοί να επιτύχουν μια καταστροφή ως αυτοπληρούμενη προφητεία εν όψει κα όχι μετά την Συριζαική νίκη. Είναι τόσο ενδιαφέρον, ότι το διάβημα Βαρουφάκη Galbraith προεξοφλεί μια μείζονα χρηματοοικονομική κατάρρευση, σε περίπτωση νίκης του Σύριζα και καλεί την αμερικανική κυβέρνηση να παρέμβει (εδώ). Και αν ο Ομπάμα δεν πιστέψει τον Βαρουφάκη ότι "παιδιά είναι ας πουν και καμιά κουβέντα παραπάνω" ;

Φαίνεται λοιπόν ότι προκύπτει ένα κενό ,πολιτικής της συγκυρίας , το οποίο δεν έχει να κάνει με την γραφική τιποτολογία της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Ο όρος κεντροαριστερά αφορά την ιστορική τελετουργία της δημοκρατίας και στερείται περιεχομένου. Όταν στο πρόγραμμα του σύριζα δεν υπάρχει ούτε ως  νεύμα ένα πιθανό μέτρο τυπικού σοσιαλιστικού επιθετικού χαρακτήρα ( επιθετική κρατικοποίηση μιας ιδιωτικής κερδοφορας εταιρείας)  , όταν το αντιμνημονιο fast track , προβάλει ως λύσεις  μια σειρά αυτονόητες ρυθμίσεις εντός του υφιστάμενου ευρωπαϊκού πλαισίου , είναι οξύμωρο έως αφόρητο να μιλάμε πχ  για το Πασοκ ως "σοσιαλιστικό".

Με την οξύτητα της κρίσης , η ισορροπία πολιτικής, οικονομίας, θεσμών, κοινωνικών διαθέσεων είναι ασταθής. Αυτό είναι το τυφλό σημείο , ταμπού, της συγκυρίας: το όριο μιας κατά λάθος  ενδόρρηξης είναι εγγύς. Όταν ο ήπιος Φώτης, που δηλώνει ότι στηρίζει την κυβέρνηση,  ρίχνει το χρηματιστήριο 6 %  τότε δεν  χρειάζεται φαντασία για τι ακολουθεί με  πιο κεντρικές αλλαγές. Η έξοδος από την κρίση πρέπει να επιτευχθεί , λοιπόν, με μια αλληλουχία αλλαγών, παλινδρομήσεών, λεπτών χειρισμών. Η ανάγκη ενός ρυθμιστικού κόμματος τύπου δημαρ, είναι στρατηγική. Δεν οφείλεται στην επιθυμία της κεντροαριστεράς επινόησης του Βούλγαρη, ούτε είναι αδύνατη από τον αρχαϊκό οικονομικό ντετερμινισμό του Σπουρδαλάκη.

Συνδέσεις

1.-Γ.Βούλγαρης.Τα Νέα

2.-M.Σπουρδαλάκης.Εποχή

Πολύ πιο ψύχραιμες και στον αντίποδα του πρωτόγονου οικονομισμού του ΜΣ οι παρεμβάσεις των Λιάκου (εδώ) και Σεβαστάκη (εδώ)

Το υποχρεωτικό λάθος.

 

 

 

Σύμφωνα με την γνωμάτευση Σαμαρά η ΕΡΤ δεν μπορούσε να εκσυγχρονιστεί εν λειτουργία επομένως το κλείσιμο ήταν λύση του Γόρδιου δεσμού. Περιέργως όμως, η εκδοχή που διακινεί η πλευρά Δημάρ είναι ταυτόσημη: οι υπουργοί δεν έδιναν τα σχετικά στοιχεία στον Μανιτάκη, έτσι τελικά η διαδικασία ήταν τελικά μπλοκαρισμένη εκ των ένδον.

Τελικά η εκδοχή της Δημαρ είναι ομολογία ήττας: Οι προσταγές , οι οποίες προκύπτουν από το πρόγραμμα της Τρόικας είναι πραγματοποιήσιμες μόνο εντός ενός πολιτικού σχεδίου με στοιχεία αυταρχισμού, οριακής υπακοής στο σύνταγμα. Η Δημάρ ομολογεί πως η αρχική της ανάλυση ήταν λάθος. Αν η δική της παρουσία ήταν ανίκανη να εξομαλύνει πλευρές της μνημονιακής πολιτικής, αυτό θα  γίνει με την απουσία της;

Ωστόσο και η αντίστροφη ανάλυση πάσχει. Η απόλυτη δημοκρατική νομιμοποίηση ενός σχεδίου κατάργησης του μνημονίου, το καθιστά εφικτό; Η πιο ορθολογική μεταμνημονιακή πλευρά, η επίσημη Συριζαική γραμμή, εξαρτά την επιτυχία του σχεδίου της από μια ευρύτερη Ευρωπαϊκή αλλαγή. Απέναντι στο δυσανεκτικό "σήμερα" του ελληνικού  μνημονίου προτάσσεται ένα αντιμνημονιακό ευρωπαϊκό  "αντιπαραμεθαύριο".

Υποστηρίζω πως το λάθος της Δημαρ ήταν υποχρεωτικό. Αν η άρθρωση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και τα ασφυκτικά όρια των Ευρωπαϊκών περιορισμών ωθούν την Σαμαρική δεξιά στο βαλκανικό αυταρχισμό, η ημιτελής , ίσως πρόχειρη και τεχνικά απαράσκευη, δημαρική προσπάθεια όφειλε να γίνει ως θεμιτός βολονταρισμός. Η εκτέλεση ενός σχεδίου κυβερνώσας αριστεράς, είχε όλα τα τεχνικά προαπαιτούμενα ενός εγχειρήματος το οποίο μόνο ως εφαρμογή μπορούσε να δημιουργήσει δυναμική επιτυχίας του. Η Δημαρ μετά τον Συνασπισμό του 89 είναι η δεύτερη πραγματική κυβερνώσα αριστερά. Όλες οι άλλες "κυβερνώσες αριστερές" είναι  δυνητικές.
Ως εκτέλεση , ως τυπική υπουργική δράση,  η Δημαρική παράσταση, δεν μπορεί να αξιολογηθεί εύκολα. Κατ' αρχάς δεν έχει δώσει ένα σαφή απολογισμό του τι ακριβώς έκανε και τι προσδοκούσε. Ταυτόχρονα όμως υπόκειται στην ψυχοπαθολογία του ανεκπλήρωτου ιδεώδους. Ανάλογα με το ιδεατό πρότυπο, το οποίο ο καθείς μπορεί να μεταφέρει, κρίνεται εκ των προτέρων ως ολική αποτυχία. Οι γνωστοί αιώνιοι δυσαρεστημένοι της εξέδρας , προφανώς καλά κάνουν και γκρινιάζουν γιατί η ομάδα δεν είναι Ajax seventies , άλλωστε χωρίς αυτούς τους "κολλημένους" δεν υπάρχει εξέδρα.

Η έλλογη  ένσταση για την απόσυρση από την κυβέρνηση έχει την εξής μορφή: Μήπως ο "έναντι όλων"  βολονταρισμός έπρεπε να συνεχιστεί έτσι ώστε να συμμετάσχει η Δημαρ σε μια κατανομή κομματικών κερδών , αν το project της τρικομματικής πετύχαινε; Το επιχείρημα αφαιρεί τελείως από τις προκείμενες του, την δυναμική της Σαμαράκης ακροδεξιάς, η οποία έγινε ορατή, ακριβώς μετά την απόσυρση της Δημαρ. Η παροχή σταθερότητας από τα αριστερά σε ένα σχήμα με μια ισχυρή συνεταιρική παλαιοδεξιά, τελικά την ισχυροποιεί .Η Δημαρ σταθεροποιούσε την κυβέρνηση ως μέρος μιας εθνικής αποστολής, και η σταθεροποίηση νομιμοποιούσε τον αυταρχισμό.
Επομένως το δίλημμα δεν ήταν απλό.

Έχει βέβαια μια άλλη νόμιμη  απάντηση, αν ειδωθεί από τη σκοπιά ενός τεχνικού ουδέτερου ιδεολογικά λόγου. Η σταθερότητα προκρίνεται του αυταρχισμού, γιατί η αστάθεια πιθανόν να παράξει εμμέσως περισσότερο παραβίαση του νόμου. Η Σαμαρική μαγκιά, μπορεί να είναι πιο ανώδυνη σε σχέση μια μια εκτραχηλισμένη σύγκρουση σε περιβάλλον ακυβερνησίας. Το επιχείρημα πάσχει δομικά γιατί μεταθέτει όλο και δεξιότερα στις παρυφές του πραξικοπήματος, ένα σημείο υποτιθέμενης άρνησης στην σταθερότητα.

Το παράδοξο της σταθερότητας παράγει και το εξ' ίσου εκκεντρικό   flip side του.

 Είναι δυνατή μια τυπικά αντιμνημονιακή κυβέρνηση, ας πούμε στην Συριζαική ονομαστική καλή soft εκδοχή, χωρίς πολιτική σταθερότητα; Την πολιτική σταθερότητα  την οποία τελικά εξασφαλίζουν οι μη Συριζαικές δυνάμεις ;Αν η Σαμαρική δεξιά βρήκε την αριστερή Δημαρ για να της προσδώσει ευρύτερη πολιτική σταθερότητα, ποιού τύπου μη συγγενής πολιτική δύναμη του Σύριζα μπορεί να του δώσει αντίστοιχο πολιτικό κύρος , δηλαδή μια "εξωτερική" συναίνεση; Το non paper του Καμένου , που αποκάλυψε ο Παπούλιας έκαψε το χαρτί οριστικά των Ανέλ. Η μοναδική μη Συριζαική δύναμη συμμαχική είναι η Δημαρ, μόνο που έχει αξία μόνο στο βαθμό που είναι "αντισυριζα". Το συμφέρον μιας υποτιθέμενης Συριζαικής σταθερότητας (1), προϋποθέτει μια Δημαρ σε απόσταση. Αλλιώς η εκλογική απορρόφηση της Δημαρ στα ποσοστά του Σύριζα, θα του προσθέσει μερικές μονάδες, ενώ θα του στερήσει τον πιο φερέγγυο "εξωτερικό" σύμμαχο. Θα βρεθεί στη θέση του Σαμαρά χωρίς Δημαρ, και χωρίς την εύνοια  μιας τελετουργικής σταθεροποιητικής αντιπολίτευση  που παρείχε ο Τσίπρας (πηγή) και το "αλλού ντ' αλλού" Κκε (πηγή). Ο Σαμαράς ως αστική  προόραση  του Μιχαλολιάκου, "καθάρισε" τον Γαπ, και παραλίγο να διαλύσει το Λαϊκό Κόμμα, οπότε το ρεπερτόριο του ως δεξιά αντιπολίτευση στον  δυνητικό κυβερνήτη Τσίπρα, θα έχει κάτι μεταξύ  Splatter και Snuff Film.

Η Δημαρ μετά το υποχρεωτικό βολονταριστικό λάθος του Ιουνίου, έχει μόνο μια υποχρεωτική διαδρομή. Να κάνει άλλο νέο βολονταρισμό  μιας οξείας αμφίπλευρης κριτικής :προς την δεξιά αυταρχικότητα , προς την στρατηγική ατέλεια  του Συριζαικού αντιμνημονίου. Βέβαια, αν οι ηγεσίες των ΝΔ , Σύριζα δεν  εθελοτυφλούν  στρατηγικά τότε θα θελήσουν να  μη συνθλίψουν το μοναδικό παράγοντα σταθεροποίησης σε ένα οιονεί σύστημα απλής αναλογικής. Ο νέος βολονταρισμός δηλαδή  , πιθανόν να γίνει σε ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον  αμφίπλευρης ευμένειας .Εκτός αν οι δύο μονομάχοι φλερτάρουν με την ιδέα μιας "γιγαντομαχίας" , ή ο ακούσιος συγχρονισμός , θα μας πάει κατ' ευθείαν στο 1945, οπότε ώρα να φεύγουμε.

(1) Το αίτημα για  τυπική κυβέρνηση της Αριστεράς Σύριζα, ΚΚΕ, Ανταρσία, υπό την ανοχή της Δημαρ,  ανήκει σε μια  τυπικά θεμιτή ανάλυση.Σχετίζεται με την  γνωμάτευση  ότι η Ελλάδα της κρίσης μετατρέπεται ακούσια αγροτοκτηνοτροφική οικονομία οπότε ένα τυπικό λαικό  αγροτοκτηνοτροφικό μέτωπο , με γραμμική ταξική πολιτική αντιστοίχηση, θα αντέξει στην οικονομική πίεση.Έστω και αν μια τέτοια οικονομική γνωμάτευση ισχύει, (αμφιβάλω τελείως) η ανάλυση παραγνωρίζει την αυτοκατανόηση των στρωμμάτων θυμάτων της κρίσης.Αυτά αυτοκατανοούνται ως τυπικά στρωμματα υπηρεσιών, εισαγωγών, τουρισμού κλπ. 

 

Η υστερία προς την οιονεί απλή αναλογική

Με την απόσυρση της Δημάρ από την κυβέρνηση αποκαλύφθηκε ή πραγματική ,ολοκληρωτική δυσανεξία προς  σύστημα συγκυβέρνησης. Η δυσφορία δεν αφορά την τεχνική πλευρά ενός εκλογικού νόμου, αλλά την παραλυτική αδυναμία να κατανοηθεί ένα ανοικτό κομματικό παίγνιο «τύπου» απλής αναλογικής . Κι' όμως εδώ και καιρό διάγουμε μια περίοδο οιονεί απλής αναλογικής (πηγή). Η αδυναμία εκφράζεται με την απαξία η οποία περιβάλει ένα τυπικό  κόμμα "ρυθμιστή" με αμφιπλευρες συνάφειες και κυβερνητικές εμπλοκές δυσανάλογες με την εκλογική του δύναμη.

Είναι ενδιαφέρον ότι η παραλυτική αποστροφή προς το πνεύμα της απλής αναλογικής εκφράζεται με την ανάδειξη του  κλασσικού  επίδικου της καθαρότητας. Η απαξίωση παίρνει χαρακτηριστικά υστερίας. Η εκτίμηση μου είναι πως η δυσφορία προς μια αμφίπλευρη Δημαρ, παίρνει τόσο απαξιωτική μορφή, εκ δεξιών και εξ' ευωνύμων γιατί εκφράζει την βαθύτερη αμφιθυμία και στρατηγική παλινδρόμηση εντός των δύο πόλων του ενεστώτος δικομματισμού. Ακριβώς επειδή τόσο η Σαμαρική λαϊκιστική δεξιά όσο και πολυσχιδής Συριζαική αριστερά έχουν , υπόρρητα κεφαλαιώδη στρατηγικά διλήμματα , προβάλουν την αμφιθυμία τους ως απαξίωση του ουσιαστικά και ρητά αμφίπλευρου Κουβέλη.

Η Σαμαράκη δεξιά δεν μπορεί να ομολογήσει στον εαυτό της ,το φλερτ της με μια δημοκρατική εκτροπή η οποία θα της επέτρεπε να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό στο πι και φι. Από την άλλη η Συριζαική αριστερά αποσιωπά ως ταμπού ότι το απόλυτα κρίσιμο διάστημα είναι αυτό μεταξύ προκήρυξης και διεξαγωγής εκλογών. Με δεδομένη τη χρηματιστηριακή φύση της οικονομίας είναι τεχνικά δυνατό, και προφανώς επιθυμητό από κάποιους,  να βρεθεί νικητής σε μια οικονομία η οποία θα έχει ήδη διαλυθεί ανεπίστρεπτα  με το πρόσχημα της προσδοκίας της Συριζαικής νίκης. Τα κρυμμένα μυστικά της στρατηγικής αμφιθυμίας, εκφράζονται αντιστοίχως, ως αυταρχικό ατύχημα της Ερτ και ως υστερική επανάληψη του επικίνδυνου αντιπολιτικού προτάγματος της μη ανάθεσης.

Είναι προφανές ότι στους Δημαρικούς υπολογισμούς επιμετρήθηκαν δεδομένα "χαμηλής πολιτικής": κόστος, προσωπικές αδυναμίες κλπ. Ταυτόχρονα έχει τη μεγάλη πιθανότητα να οδηγήσει το κόμμα ευθέως στην αριθμολογία του Προπο (1, 2, Χ). Ωστόσο το ζητούμενο είναι ότι κίνηση αυτή στρατηγικά επιστρέφει  το στρατηγικό  δίλημμα στους πόλους: ποιος πολιτικός πολιτισμός απαγορεύει είτε επανείσοδο της Δημαρ σε μια δεξιόστροφη κυβέρνηση ή συμμετοχή σε μια Συριζαική κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας"; Ο μοναδικός αποτρεπτικός παράγων είναι η εδραία δυσανεξία προς ένα ανοικτό παίγνιο συγκυβερνήσεων .


Αν η  Δημαρ επιστρέψει το επιχείρημα της προσχηματικής καθαρότητας, στους ουσιαστικά ταλαντευόμενους, τους δομικά υβριδικούς Σαμαροδεξιά και Σύριζα , δηλαδή αν υποστηρίξει την επιλογή της ως συμβατή και νόμιμη προς ένα ανοικτό παίγνιο πολιτικής, τότε διασώζεται πολιτικά και συμβάλει θεσμικά. Μια συνεπής  κριτική προς την οργανική ιστορική  σχέση δεξιάς αυταρχισμού μια  κριτική προς τις άρρητες, συντεταγμένες ταμπού ενός  fast truck αντιμνημονίου ίσως μετατρέψουν την παγωμάρα σε κίνηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση το μέλλον είναι πολύ αβέβαιο σχεδόν θρίλλερ.

 

Παρέκβαση
Το πρόταγμα της «μη ανάθεσης» συγχέει σκοπίμως  απόλυτα διαφορετικά επίπεδα πολιτικής: την κοινωνία πολιτών η οποία δημιουργείται σε βάθος δεκαετιών και υπόκειται σε θεμελιακούς ιστορικούς παράγοντες  και την ουσία της «εδώ και τώρα» διακυβέρνησης η οποία είναι η ανάθεση στην πιο καθαρή μορφή της. Η «μη ανάθεση» μετασχηματίζει   με δόλιο τρόπο την ιστορική πολυσύνθετη ευθύνη για την κοινωνία πολιτών σε ευθύνη συν-διακυβέρνησης και λειτουργεί ως οιονεί δικαιολογία προκαταβολικής αποτυχίας

Μια χρήσιμη κρίση

 

 

Τελικά ο μειλίχιος Κουβέλης πυροδότησε την αποκάλυψη του θεάτρου σκιών:

Συντηρητικοί ακροδεξιοί με αυθεντικό πολιτιστικό πνεύμα επταετίας, παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές.Πασοκοτραφείς , τρόφιμοι των πάσης φύσεως ταμείων περιφέρονται ως αυστηροί κατηχητές της νουνέχειας.Μαθητευόμενοι μάγοι των αντιμνημονίων , βλέπουν μια πρόβα της "μετά-αντιμνημονιακής" κατάρρευσης , όταν αλλάζει ελαφρώς η πολιτική σταθερότητα.

Η φύση της τυχοδιωκτικής Σαμαρικής ηγεσίας είχε διαγνωσθεί στην αντιμνημονιακή της φάση (πηγή).Επρόκειτο για τυπικό ακροδεξιό λαϊκισμό ο οποίος γελειοποιήθηκε με την συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου.Ακολούθησε ο θρίαμβος του 17 % και η δράση της επικοινωνιακής ομάδας με βάση κωδικές συμπεριφοράς και ρουτίνες μαφίας του Καυκάσου.Με αυθεντικό στυλ και ήθος ζωοκλέπτη ο Σαμαράς κλείνει την Ερτ και επικαλείται τον όρο "μεταρρυθμίσεις".Πρόκειται για τυπική περίπτωση λογοκλοπής. Αφού ο Κεδίκογλου εκτέλεσε το απόλυτο σχέδιο αντιμεταρρύθμισης προσλαμβάνοντας τον δημοσιογράφο των πορνοστάρ ως διευθυντή , μετά με copy paste το αφασικό ύφος του Πατακού ανακοίνωσε το κλείσιμο της Ερτ.Το σχέδιο ονομάστηκε μεταρρύθμιση όπως ακριβώς το πολίτευμα στη Β.Κορέα  ονομάζεται  Δημοκρατία.

Η στοιχειώδης αντίδραση του Κουβέλη, η οποία διέσωσε αυτονόητους κανόνες πολιτικού πολιτισμού αποκαλείται από την Σαμαρική ακροδεξιά "αφροσύνη".Ο μονομανής αντιμνημονιακός χώρος ναρκισεύεται από την αναμενόμενη εκλογική συντριβή της Δημαρ μη βλέποντας ότι αρχιτεκτονική του νέου τοπίου χωρίς αυθεντικές ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς , επιφυλάσσει στο "αντιμνημόνιο" την τύχη του Γαπ.

Στην τρέχουσα argot της μεταρρυθμισιολογίας, οι συλλογισμοί προέρχονται κατ'ευθείαν από τα βασικά του οικονομισμού, δηλαδή του Σταλινισμού.Η απλότητα του σχεδίου είναι ανατριχιαστική :
Θέλουμε να μειώσουμε το δημόσιο κατά 2500.Ενώ μεταρρύθμιση σημαίνει να το επιτύχουμε με το μικρότερο κόστος, ονομάζεται μεταρρύθμιση ο στόχος των απολύσεων.Σε αναλογία είναι σαν να πολεμάνε οι φαντάροι τους Ιταλούς το 40, γιατί ο στόχος είναι να σκοτώνουμε Ιταλούς, ηδονιζόμενοι ως serial killers.Από εκεί και πέρα όλα είναι τόσο εύληπτα.Δεν θέλεις τις απολύσεις είσαι με τη στασιμότητα.

Η Σαμαρική ακροδεξιά προσπαθεί να ανακαλέσει ρεπερτόριο από την πολιτική ιστορία του ευρωπαϊκού συντηρητισμού.Μα και την Θάτσερ να επικαλεστεί, ευρίσκεται στον αντίποδα της (πηγή).Το Θατσερικό πρόγραμμα ήταν βαθύτατα ιδεολογικό και είχε στοιχεία λαϊκής δυσανεξίας προς τις συντηρητικές ελίτ.Ποιά είναι η ιδεολογική σκευή και προετοιμασία της Σαμαρικής δεξιάς;Ο Φαήλος;

Τα μεγάλα σχέδια είναι πρωτίστως ιδεολογικά.Χρειάζονται ιδέες, σήματα, ονόματα, σημαίνοντα για να κινητοποιήσουν ανθρώπινους πόρους.Ταυτόχρονα χρειάζονται στοιχειώδεις κανόνες σεβασμού και αξιοπρέπειας.Στον Σαμαρικο μικρόκοσμο δεν υπάρχουν ιδέες ούτε για αυτοκατανάλωση.
Το πρόβλημα με την αντίδραση του Φώτη είναι ότι αυτή είναι  εξ'ορισμού ακατανόητη εντός του τρέχοντος ψευδορθολογισμού.Ωστόσο είναι η πλέον μεταρρυθμιστική, γιατί εισάγει εντός του ιδεολογικά αφόρητα πένητος μεταρρυθμισμού το στοιχείο των ιδεών και συμβόλων της μεταρρυθμίσης.Αναζήτησε ως στοιχειώδη ανάταση της πληγόμενης αξιοπρέπειας των πολλών, την λιγόμηνη επαναλειτουργία της Ερτ, ώστε σε μια ατμόσφαιρα ρέουσας μεταρρύθμισης να υλοποιήσει τις μειώσεις.Πως έγινε ο 984 πρότυπο μεταρρυθμισμένου σταθμού; Με το κλείσιμο και τους εργαζόμενους σηματοδοτημένους ως ποινικούς;Με άλλο όνομα;Μήπως η Δημαρ δεν συναινέσε σε τόσες πραγματικές μειώσεις;

Η συγκυρία μετά τα χθεσινά προβλέπεται πολύ δύσκολη.Από τη μια μικρονοικός, βαρβαρικός οικονομισμός που αυτοκατανοείται ως μεταρρύθμιση και ναρκισεύεται μέσα από την ανάγνωση excel files , από την άλλη αφελής αντιμνημονιασμός ο οποίος στρουθοκαμηλίζει στο ενδεχόμενο η ρήξη με τα μνημόνια να γίνει αυτόνομη ανεξέλεγκτη ενδόρρηξη η οποία θα διαλύσει τα πάντα.

Φαίνεται ότι όλη κοινωνία και οικονομία ευρίσκεται στα όρια της.Ωσάν να έχουν εξαντληθεί όλα τα αποθέματα ενέργειας και κυρίως ιδεών.Εκτός εάν όντως υπάρχει ο "από μηχανής Θεός"

 

Σχετικά:Μεταρρύθμιση: Ετεροκαθορισμός και δυστοκίες