Η Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη και το ανεκτό όριο ρευστότητας

 

 

 

Η πρωτοβουλία των 58 μετασχηματίστηκε σε Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη  (πδπ) και αυτό είναι μια θετική εξέλιξη.

Υποστηρίζω ότι η προσπάθεια της πδπ να υλοποιήσει τις εξαγγελίες θα την οδηγήσει , εκ των πραγμάτων στη μοναδική ρεαλιστική προοπτική δηλαδή  να ενισχύσει ένα  αυθεντικό αυτοδιοικητικό ρεύμα εκσυγχρονισμού. Η προσγείωση της πδπ από τα υψηλά των προθέσεων στα χαμηλά των συνδιασκέψεων, τοπικών πρωτοβουλιών κλπ, θα αποκαλύψει στους εμπνευστές ότι ο μοναδικός τόπος συγκρότησης ενός χώρου συνάντησης έλλογης αριστεράς, φιλελευθερισμού , ευρωπαϊκής προοπτικής είναι η αυτοδιοίκηση , όπως αυτή οριοθετείται στην ατμόσφαιρα της πρωτοβουλίας  των πέντε δημάρχων. Άλλωστε μόνο μια νίκη στο αυτοδιοικητικό  επίπεδο θα μπορέσει να αναχαιτίσει την πιθανότητα οι απλές εκλογές να γίνουν δημοψήφισμα όπως οδηγεί η λογική των συριζα νδ. Είμαι σίγουρος πως η οργανωτική προσπάθεια της πδπ έχει θετικές συνέπειες από καραμπόλα. Επιδιώκοντας το ενιαίο ευρωψηφοδέλτιο θα υλοποιήσει τα εκσυγχρονιστικά δημοτικά σχήματα.

Μέχρι τις ευρωεκλογές ο χρόνος είναι μακρύς.

Εκτιμώ πως σε αντίθεση με τις δηλώσεις η πόλωση θα είναι μικρότερη από ότι προδιαγράφεται.

Η α λα Γαπ του 8-9 αντιπολίτευση του συριζα, έχει όρια ακριβώς γιατί ο συριζα , κινδυνεύει όπως ο γαπ , να παραλάβει κάστανα τα οποία πυρακτώθηκαν από τον ίδιο.

Η ανάγνωση που κάνει ο  συριζα για την Ευρώπη έχει άρρητες προκείμενες. Περιγράφει μια πόλωση Μέρκελ - Νότου η οποία εκφράζεται ως αδιέξοδη λιτότητα, όμως οι πόλοι της σύγκρουσης  προσλαμβάνονται ως εάν να έχουν σταθερά χαρακτηριστικά. Με κάποιο τρόπο η συμπαγής ισχύς του Βερολίνου είναι ο αφανής όρος για την επιδίωξη μιας αριστερής ανατροπής της λιτότητας. Στην συριζαική ανάγνωση υπάρχει ένας σταθερός αδρός συνομιλητής με τον οποίο αναζητείται ένας win win συμβιβασμός. Όμως η ευρωπαϊκή  δυναμική  εμπεριέχει το ισχυρό ενδεχόμενο ,η μετεκλογική Ευρώπη να έχει ως κύριο νικητή ένα  ευρωσκεπτικισμό τύπου Le Pen σε πολλές χώρες αντί της Ευρωπαϊκής αριστεράς. Στην περίπτωση αυτή   το αδρό και εν πολλοίς ελπιδοφόρο σχήμα  " μερκελισμός  vs νότος" θα αντικατασταθεί από μια φυγοκεντρική δίνη κυρίως συντηρητικών δυνάμεων, σε τέτοιο βαθμό όπου ο σταθερός πόλος Μέρκελ Σόιμπλε να αποτελεί γλυκιά νοσταλγία. Μια νίκη του Συριζα δεν θα εκληφθεί ως αριστερή ευρωπαϊκή αναγέννηση αλλά θα σωρευθεί ως υποσύνολο μιας ανερχόμενης ευρωσκεπτικιστικής στάσης. Η  οιονεί κρατική και εθνική ευθύνη του συριζα (1)  ψηλαφεί  τα γεωπολιτικά όρια σταθερότητας και τον ελκύει  , από άλλο δρόμο και προσανατολισμό, εγγύτερα προς τους «Μερκελιστές».

Υπάρχει πάντα ένα κατώφλι ρευστότητας  το οποίο ένα δυνητικό κόμμα κυβέρνησης δεν μπορεί να υπερβεί. Σε μια  Ευρώπη με Λεπενική δυναμική το δυνητικό σενάριο μιας Αριστερής κυβέρνησης «καταλύτη» παραπέμπει περισσότερο στην εικόνας μιας Ελλάδας «μοναδικής εξαίρεσης» η οποία είναι αφόρητη και για τους πιθανούς νικητές. Στην περίπτωση αυτή  ο αυταρχικός ενάρετος φεντεραλισμός των «Μερκελιστών»  είναι ο προτιμητέος αντίπαλος  αντί του ανερχόμενου φυγοκεντρικού  διαλυτικού πολυεθνικού Λεπενισμού . Μια ευρύτερη ευρωπαϊκή αστάθεια , την οποία προσδοκεί με αριστερό πρόσημο ο συριζα και προκύπτει με δεξί και θα συσπειρώσει την Σαμαρική δεξιά  η οποία μπορεί να παίξει το χαρτί του μέγιστου εθνικού κινδύνου ίσως καλύτερα και από το 2012 έστω και ηττημένη στις Ευρωεκλογές.

Η εσωτερική λογική των πραγμάτων οδηγεί προς μια ηπιότερη ρυθμισμένη σύγκρουση όπου μια πιθανή αλλαγή διακυβέρνησης θα έχει περισσότερα στοιχεία συνέχειας παρά ρήξης. Η πιθανή συνέχεια αυτή εκφράζεται με το διακομματικό πρόταγμα της «ομαλότητας». Το πως μπορεί να γίνει μια ενδεχόμενη αλλαγή είναι σημαντικότερο από την αλλαγή αυτή.

Η οργανωτική επέκταση της πδπ σε βάθος και πλάτος θα συμβάλει στην εμπέδωση ενός κλίματος ηπιότητας ανεξάρτητα και από τις βλέψεις των εμπνευστών της. Στο τοπικό επίπεδο οι δυνάμεις του αριστερού ή δεξιού αντιμνημονίου έχουν ήδη αναπτυχθεί , εκδηλωθεί συγκροτηθεί. Αντιθέτως ένας έλλογος σκεπτικισμός με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εκσυγχρονιστικά αιτήματα προς τους «πάνω» και τους «δίπλα» παραμένει αδρανής. Αν η πδπ με το πρόσχημα των ευρωεκλογών τους κινητοποιήσει   , τότε εκούσια ακούσια θα δημιουργήσει τοπικές δυναμικές πριν από οποιαδήποτε προοπτική κεντρικής παρέμβασης.

   

(1) Έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο πως  υπάρχει, ίσως  για πρώτη φορά ιστορικά , μια  ορατή διακριτή διαφορά στρατηγικού χαρακτήρα μεταξύ Κυπριακής και Ελλαδικής αριστεράς. Διαμορφώνεται μια πιθανότητα όπου ο συριζα-κυβέρνηση με το «σκίσιμο» των μνημονίων θα έρθει σε απόσταση με την Κυπριακή  κυβέρνηση και στα «δεξιά» της Ακελικής αριστεράς η οποία κινείται πλέον στην γραμμή Λαπαβίτσα. Η στρατηγική απόσταση Λευκωσίας Αθήνας είναι ιστορικά παράγοντας ευρύτερης ανισορροπίας.