Ο λόγος του βασιλιά και ο λόγος από το Καπανδρίτι

Είδα πριν μερικές μέρες το «Λόγο του βασιλιά». Ένα αφόρητο μελό, με ιδεολογικό υπόστρωμα προπαγάνδας υπέρ της βασιλικής οικογένειας του «Ηνωμένου Βασιλείου», και μια τρομερή ερμηνεία. Αντιφατικά πράγματα. Οι χαρακτήρες με κάτι από Φώσκολο, απόλυτα καλοί απόλυτα κακοί μέσα στο κλισέ και την φορμόλη, και ένα happy end φινάλε για να βγουν οι Άγγλοι στους δρόμους πανηγυρίζοντας για την βασίλισσα τους και μετά να πάνε να αγοράσουν το τελευταίο tabloid για τον επικείμενο πριγκηπικό γάμο. Αφελείς ολοστρόγγυλοι χαρακτήρες με συναισθήματα από Μεξικάνικο σήριαλ , πολιτικές σπόντες επιπέδου Τράγκα αλλά θαυμάσια σκηνικά , επιμελημένη φωτογραφία και ένας αυθεντικό τραυλός συνθέτουν ένα φιλμ που προφανώς δεν περνάει απαρατήρητο. Η ερμηνεία του Φερθ είναι αρχετυπική. Αν με ρωτήσεις για την ταινία ειλικρινά δεν θα μπορούσα να σου πω χωρίς ταξινόμηση. Αν αντέχεις ένα γλυκερό φιλοβασιλικό μελό με γεύση βίπερ Νόρα , θα εισπράξεις ως αντιστάθμισμα του καλλιτεχνικού παλιμπαιδισμού μια πραγματική ερμηνεία Όσκαρ.


Η αμηχανία για το «Λόγο του Βασιλιά» είναι η αμηχανία της εποχής

Όσοι είχαν τις δυνατότητες να αγοράσουν οικόπεδα στις παρυφές του λεκανοπεδίου να κτίσουν για να απολαύσουν πραγματικά κατοίκιση και ποιότητα ζωής , ξαφνικά βρίσκουν το κόστος μετακίνησης να αυξάνει, ανασύρουν από την αισθητική τηλεοπτική φαρέτρα το στυλ «διαμαρτυρόμενος τηλεθεατής του Αυτιά» και παριστάνουν τον μετανάστη της Υπατίας. Δεν με πείθουν ούτε με αυτοπυρπολισμό. Η υπερβολή τους είναι η υπερβολή του μονομανή ατομιστή . Έχουν το βλέμμα των φοροφυγάδων της Λαρίσης που αφού «έπαιξαν» Lehman Brother έχασαν οικονομίες και ζητούσαν από το κράτος να τους καλύψει την χασούρα, χωρίς όμως να θέλουν να μας δείξουν και καμία φορολογική δήλωση. Σκέφτομαι ότι αντιπροσωπεύουν και το φουκαρά το Ρουσόπουλο , που θα πληρώνει πολλά διόδια αφού το Καπανδρίτι είναι πλέον αστική περιοχή…. Δίπλα όμως σε αυτό μπορεί να είναι και ο οικοδόμος του Ωρωπού που αναγκαστικά μένει εκεί γιατί το ενοίκιο είναι μικρό και τρέχει για το μεροκάματο καθημερινά στην Αθήνα. Αλλά και ο καθηγητής που μένει Πειραιά και τρέχει ωρομίσθιος για εφτακόσια ευρώ, στο αυτοκίνητο του φίλου ρεφενέ για να προλάβει στις οκτώ ,να είναι στα Οινόφυτα. Και όταν τους βλέπω στην τηλεόραση να ανοίγουν τις μπάρες των Αφιδνών, τους κοιτάω αποσβολωμένος.

Είναι η ίδια η αμηχανία για το «Λόγο του Βασιλιά».

Υψηλή υποκριτική  και trash ιδεολογίες στον συνυπάρχουν στον κινηματογράφο. Μεγαλομεσαίοι μπαγαπόντηδες και ασθμαίνοντες μεροκαματιάρηδες στοιβάζονται στην τηλεοπτική εικόνα .Εύχομαι το Όσκαρ για τους εργαζόμενους ,αλλά μου προκαλούν τόση θλίψη οι ατομιστές των διοδίων.