The moon is down.

Θέλω να κουλουριαστώ στο κρεβάτι- μια μπάλα από δέρμα και μαλλιά
να υψώσω τα σκεπάσματα ως τα αυτιά- κάνει κρύο και τρέμω ολάκερη
να μισοαγκαλιάσω το μαξιλάρι- παρήγορη παρέα και τούτο το χειμώνα
να κλείσω τα μάτια- χωρίς η περίσσια υγρασία να δραπετεύσει στα μάγουλα
και να μην ξαναβγώ από τούτη τη φωλιά- ποτέ, ποτέ, ποτέ. 

[Και για πρώτη φορά εδώ και μήνες, δε θέλω να κάνω χώρο και για εσένα κάπου εκεί δίπλα μου.]

It gets so heavy at times but what more can I do.

 Αν κρυβόσουν στις χαραμάδες του πατζουριού μεταξύ κουρτίνας και απείρου, Κυριακή χαράματα, και όλη σου η ύπαρξη εντοπιζόταν σε αυτό που εν τέλει είμαστε- εναλλαγές φωτός και σκότους, το έρεβος σαν να κυριαρχεί επάνω μου- με περίσσια λαχτάρα θα σε αναζητούσα στο ταβάνι, πάνω στα δοκάρια και ανάμεσα στους αραχνοϊστούς, μαζί με κάθε τι λησμονημένο. Ξυπόλητη και αλαφιασμένη θα έβγαινα στην αυλή και θα εξέταζα τις πευκοβελόνες με τρεμάμενα άκρα και χείλη- ούτε σ'αυτή είσαι, ούτε σε κείνη. Θα έβγαζα φωνή που θ'αντηχούσε στον κάμπο για τρία λεπτά ολάκερα, απρόθυμη να σιγήσει. 

 Μα πού είσαι, γιατί χάθηκες- έλα εδώ να σε κρατήσω, κρυώνω. 

Don't talk politics and don't throw stones.

Κι όσο πορευόμαστε μέσα σε τούτο το ξεφτιλισμένο ντελίριο
Κράτα μου το χέρι και μην κοιτάς πίσω
-αυτό πάνω απ' όλα-
Μην κοιτάς πίσω. 

When the blues comes calling with its calling card.

 Κάθε φορά που βλέπω τις φλέβες στα χέρια σου μαγνητίζομαι- χαοτισμός πλήρης και εθελούσιος. Κι είσαι ψηλός, τόσο ψηλός που το τέντωμα στ' ακροδάχτυλα δεν αρκεί για να σε φτάσω- ούτε κατά διάνοια. Και λεπτός- σχεδόν αποστεωμένος, μετράω τα κόκκαλά σου σε κάθε άγγιγμα. Θέλω να σε χαζεύω με τις ώρες αλλά δεν μπορώ. Μου λείπεις, μπήκε Φλεβάρης και τα January blues δε λένε να περάσουν.

Interlude #3.

You fit into me
like a hook into an eye

A fish hook
An open eye. 

-Margaret Atwood.

Typical me, typical me, typical me.

I started something and now I'm not too sure. 

Έχουμε φτιαχτεί για να πίνουμε, θαρρώ, δεν ξέρω αν στο 'χω ξαναπεί. 

Και δεν μ'ενδιαφέρει ιδιαίτερα να με παρομοιάσω με νυχτοπεταλούδα και να παρομοιάσω εσένα κάποιον με φλόγα, από εδώ και πέρα θα 'μαι εγώ η φλόγα, το αποφάσισα. 

[Όταν λοιπόν θα σ'έχω ολοκληρωτικά πια στοιχειώσει- όταν ζεις κι αναπνέεις για μένα και η φωτιά κατατρώει τα μέσα σου. 

Κάνε ένα βήμα πίσω. 

Κι εγώ θα γελώ παρακολουθώντας τα πυροτεχνήματα.]

Με κάρβουνα μην παίζεις.

Μα εδώ η φωτιά καίει ακατάπαυστα- τη βλέπω όπου κι αν στρέψω τη ματιά μου, δε χρειάζεται να τη φανταστώ, η μορφή της σχηματίζεται συνεχώς στον αμφιβληστροειδή. Να παίζω άφοβα με τα κάρβουνα, άρα; 

The neon from your eyes is splashing into mine.

Ένα) Κι οι νύχτες εξακολουθούν να μ'αφήνουν μετέωρη- ν' αναρωτιέμαι πώς είναι το στέρεο έδαφος. 

Δύο) Μπορεί να μην το παραδέχεσαι, μα νομίζω ξέρουμε και οι δυο πως κατά βάθος σε τρομάζω. 

Drink up one more time/ and I'll make you mine.

Προτείνω ανακωχή-
Λέω να κάνουμε μια συμφωνία. 
Όσο μου σερβίρεις αλκοόλ και ψέματα
Εγώ θα σιωπώ και θα τα καταπίνω. 

[Θα σε κοιτώ με ορθάνοιχτα μάτια και θαυμασμό, κιόλας.]

Μα σαν στερέψει το αλκοόλ
-γιατί τα ψέματα δε βλέπω να χουν τελειωμό-
Πέρα από υπεκφυγές και ευφυολογήματα
Θα μου πεις ποιος πραγματικά είσαι. 

Scenic world.

 














 Στον παράλληλο κόσμο μου η βροχή λυσσομανά. Μουσική υπόκρουση: Van der Graaf Generator. Στον παράλληλο κόσμο μου το κυκλάμινό μου δε χρειάζεται την ιδανική ισορροπία μεταξύ ποτίσματος και μη-ποτίσματος για να μην κιτρινίζει. Οι κασέτες και τα βινύλιά μου (είναι του πατέρα μου, εντάξει;) δε θεωρούνται χίπστερ και άρα αυτομάτως κατακριτέα, οι βόλτες στο Φιλοπάππου δεν είναι passé, η γάτα μου δε μαδάει τόσο. Στον παράλληλο κόσμο μου το σπίτι δε χρειάζεται κάθε τόσο καθάρισμα, τα πιάτα δε χρειάζονται πλύσιμο, τα λούτρινά μου δε σκονίζονται. Δεν υπάρχει η δυαδικότητα των φύλων, τα καταπιεστικά στερεότυπα. Τα 90s βασιλεύουν ανενόχλητα. 
 Στον παράλληλο κόσμο μου βγήκε ο ήλιος. Από κάπου ακούγεται το perfect day. Πάμε βόλτα; 

The nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day.

Αλλά έχει προ πολλού ξημερώσει, το κεφάλι μου βαράει εξήντα συν στροφές ανά λεπτό και κάνει κρύο. 

Πέρα από κοινοτοπίες, η νύχτα είναι μαγική, να το ξέρεις. 

Let me get what I want this time.

Μην ασχολείσαι με τίποτε-
Παράτα τα όλα να πάμε στη θάλασσα. 

Drink up baby/ stay up all night/ with the things you could do/ you won't, but you might.

 Έχεις το ύφος αυτού που χόρευε τελετουργικούς χορούς όλο το βράδυ- ακατάπαυστα, όλη σου η νύχτα αφιερωμένη σε μια ατέρμονη λατρεία της φωτιάς. Και τα φρύδια σου καψαλισμένα. Έχεις αφήσει για τους άλλους το βλέμμα γεμάτο δέος στη θέα της, τη σιωπηλή λατρεία εξ' αποστάσεως, εσύ την αγκαλιάζεις με θέρμη και γελάς κατάμουτρα στο αναπόφευκτο με μια ευκολία που με αφήνει έντρομη και γοητευμένη- κάθε φορά. Πώς αψηφάς έτσι τον πόνο, το φόβο, τον επικείμενο θάνατο, πώς. Και μένω να σε εκλιπαρώ, εν μέσω τυφώνα, με τη φωνή μου να βγαίνει τρεμάμενη και σιγανή. 

 Το ξέρω πως η περιέργεια σε κατατρώει, μα- σε παρακαλώ. Μην αγγίξεις το αδράχτι, μην τρυπηθείς από δαύτο. Δεν αντέχω εκατό χρόνια μοναξιά, εκατό χρόνια δίχως να σε βλέπω. 

Fall into you/ is all I seem to do.

 
 Κάτι τέτοιες μέρες είναι που με αδράχνουν απ'τα μαλλιά, με ταρακουνούν, με μασάνε αργά στα συρματένια τους δόντια και με φτύνουν στο λαγούμι του κούνελου, αιμόφυρτη. Μα θα μ' έχουν πρώτα κοπανήσει ανελέητα στο μπετό, έτσι που η πτώση να φαντάζει ασήμαντη, η βαρύτητα αμελητέα και η αιωνιότητα πεπερασμένη. Έτσι που να μην προσπαθώ να τους αντιταχθώ. 

 Και τώρα ας τραπώ σε φυγή. Ξανά. 

Lucidity.

 Κοντεύω να κλείσω δωδεκάωρο εδώ και παραπαίω. Με ρωτάς τρεις-τέσσερις φορές τι τρέχει, τι έχω και αν είμαι καλά- με βρίσκεις αμίλητη και περίεργη. Δεν έχω κάτι, ψελλίζω και δε βρίσκω καν το κουράγιο να κάνω τη φωνή μου πειστική. Αν μη τι άλλο, έκανες τις επιλογές σου- κι εγώ τις δικές μου.
 Και δεν είναι ότι δε με ενδιαφέρει και δε με στενοχωρεί. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να προστατέψω και εμένα, καταλαβαίνεις. Και έχω ήδη αργήσει. 

And wild is the wind.

 Μπορεί η βροχή να μη μπαίνει από παντού στο σπίτι, αλλά ο αέρας είναι άλλο θέμα. Μπλέκεται σε παιχνίδι με τις κουρτίνες, ο άτιμος, δίνει στο σπίτι πνοή και παλμό και με παγιδεύει σε ατέρμονη ενατένιση των κατορθωμάτων του. Λαχταρώ την ασφάλεια του κλειστού παραθύρου, τη θαλπωρή- οι ριπές τ' ανέμου στο δέρμα μου αφήνουν μια αίσθηση καψίματος, πυρετού- μα η μουσική μ' έχει πια ολοκληρωτικά υπνωτίσει, είμαι καθηλωμένη ανεπιστρεπτί. [Will you hold me down, the way you do- I need you.]

-And can you make me lose- lose control?

Can't sleep.

 Ακόμα να καταφέρω να διώξω αυτό το καταραμένο σύννεφο από πάνω μου. Βρέχει και βρέχει, το κατάπτυστο, έχω νοτίσει ως το κόκκαλο και οι βρισιές εκτοξεύονται απ'τα χείλη μου με πρωτοφανή ταχύτητα. Ήδη αισθάνομαι τις απαρχές της αρρώστιας, σύγκρυο και μια φωτιά στο κεφάλι μου. 

 Θα 'θελα να πω πως δεν πειράζει και πως θα σου κρατήσω το χέρι και θα πάνε όλα καλά- μα θαρρώ ξέρουμε και οι δυο μας πως δεν είναι έτσι. 

Give in to lust, give up to lust- oh, heaven knows we'll soon be dust.

 Κοίτα τι όμορφα που καίγομαι! Θερμά, λαμπρά κι οδυνηρά. Σχεδόν δε βλέπεις το δέρμα να φουσκαλιάζει απ' τη θερμότητα πριν το αφανίσει η φλόγα. Σχεδόν δεν καταλαβαίνεις τα ουρλιαχτά μου- τα καλύπτει η βουή της φωτιάς. Σχεδόν απολαμβάνεις το ότι μοιάζω μ' ένα τεράστιο, πολύχρωμο πυροτέχνημα. 

Όχι.

Ξεκίνησε από τ' ακροδάχτυλα 
εξαπλώθηκε στις παλάμες και τους καρπούς
-σα φίδι σκαρφάλωσε-
και τώρα τρέμω ολάκερη
μ' ακούς;