Delirium.

                                                                                      -The Sandman. 

Το δωμάτιο γύρω μου γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει- οι τοίχοι σε μια ατέρμονη κίνηση. Άτιμη Σύλβια Πλαθ. Αποζητώ μια παύση για να συνειδητοποιήσω ότι-

- I want out.   

Interlude.

-You don’t even know what you want.
-Doesn’t mean I don’t still want it.

-Squaresville.

.20

Μια παράξενη αναταραχή, μια απροσδιόριστη ανησυχία- στα όρια της νοσταλγίας. Κατακλυσμός σκέψεων, απουσία φωτός- η γραφή μου αποσπασματική. Και το φεγγάρι να αρνείται πεισματικά να ανατείλει κόκκινο. Έστω. Αφού οι μακροσκελείς προτάσεις και ο συγκροτημένος λόγος τόσο κατάφωρα με απαρνούνται, θα επενδύσω στην ασυναρτησία. Εμμένοντας στον πόλεμο. Με το παράλογο. 


And then, one day you find ten years have got behind you. No one told you when to run- you missed the starting gun.

Υπάρχουν νύχτες που οι λύκοι είναι σιωπηλοί και μόνο το φεγγάρι ουρλιάζει...

 Δεν είναι ότι δεν προσπάθησες να το πεις. Αντίθετα, τα χείλη σου εκτέλεσαν τις απαραίτητες κινήσεις, η γλώσσα και τα δόντια συνεργάστηκαν πρόθυμα-μα η φωνή σου ήταν αυτή που δε βγήκε, απρόβλεπτη στάση εργασίας ή ασυγχώρητη ανταρσία των φωνητικών χορδών που πεισματικά αρνήθηκαν να εκτελέσουν την παραμικρή ταλάντωση είναι ένα και το αυτό, το αποτέλεσμα όπως και να έχει είναι το ίδιο, και οι αυριανές εφημερίδες μπορούν να γράψουν ο,τι θέλουν σχετικά με τις αιτίες και τις αφορμές, ήδη οραματίζεται τους τίτλους με τις πομπώδεις γραμματοσειρές να διακηρύσσουν Θεότητα Βουβαίνεται, Απρόσμενη Σιγή, Πάνε Στράφι Τόσες Θυσίες, Μετανοείτε Για Να Σωθούμε, Αν Η Σιωπή Ήταν Χρυσός Θα Είχαμε Πλουτίσει, ο τελευταίος από τολμηρό δημοσιογράφο που τόλμησε να αψηφήσει τον πασίγνωστο κανόνα που θέλει τον τίτλο να μην υπερβαίνει ποτέ τις πέντε λέξεις. Κανένας τίτλος όμως δε θα κατορθώσει να αποδώσει την αίσθηση που σου άφησε αυτή η βουβαμάρα σου, δεν είναι κακό, μάλλον αναμενόμενο, αναπόφευκτο, ακόμη. Ανείπωτη θα παραμείνει η αρχική σιγουριά και η μετέπειτα αμφιβολία, το μούδιασμα, όταν στάθηκες ανίκανη να μιλήσεις. Και υποχώρησες, στάθηκες παράμερα και άφησες άλλους να χαράξουν το μονοπάτι, να υπαγορεύσουν τις κινήσεις σου βουβή και ανήμπορη...

...σαν μια μαριονέτα.