Με κάρβουνα μην παίζεις.

Μα εδώ η φωτιά καίει ακατάπαυστα- τη βλέπω όπου κι αν στρέψω τη ματιά μου, δε χρειάζεται να τη φανταστώ, η μορφή της σχηματίζεται συνεχώς στον αμφιβληστροειδή. Να παίζω άφοβα με τα κάρβουνα, άρα; 

The neon from your eyes is splashing into mine.

Ένα) Κι οι νύχτες εξακολουθούν να μ'αφήνουν μετέωρη- ν' αναρωτιέμαι πώς είναι το στέρεο έδαφος. 

Δύο) Μπορεί να μην το παραδέχεσαι, μα νομίζω ξέρουμε και οι δυο πως κατά βάθος σε τρομάζω. 

Drink up one more time/ and I'll make you mine.

Προτείνω ανακωχή-
Λέω να κάνουμε μια συμφωνία. 
Όσο μου σερβίρεις αλκοόλ και ψέματα
Εγώ θα σιωπώ και θα τα καταπίνω. 

[Θα σε κοιτώ με ορθάνοιχτα μάτια και θαυμασμό, κιόλας.]

Μα σαν στερέψει το αλκοόλ
-γιατί τα ψέματα δε βλέπω να χουν τελειωμό-
Πέρα από υπεκφυγές και ευφυολογήματα
Θα μου πεις ποιος πραγματικά είσαι. 

She's going to break your heart in two/ it's true.

 Hey girl, you look like you jumped out of a comic- you look like you were the superhero. 

Scenic world.

 














 Στον παράλληλο κόσμο μου η βροχή λυσσομανά. Μουσική υπόκρουση: Van der Graaf Generator. Στον παράλληλο κόσμο μου το κυκλάμινό μου δε χρειάζεται την ιδανική ισορροπία μεταξύ ποτίσματος και μη-ποτίσματος για να μην κιτρινίζει. Οι κασέτες και τα βινύλιά μου (είναι του πατέρα μου, εντάξει;) δε θεωρούνται χίπστερ και άρα αυτομάτως κατακριτέα, οι βόλτες στο Φιλοπάππου δεν είναι passé, η γάτα μου δε μαδάει τόσο. Στον παράλληλο κόσμο μου το σπίτι δε χρειάζεται κάθε τόσο καθάρισμα, τα πιάτα δε χρειάζονται πλύσιμο, τα λούτρινά μου δε σκονίζονται. Δεν υπάρχει η δυαδικότητα των φύλων, τα καταπιεστικά στερεότυπα. Τα 90s βασιλεύουν ανενόχλητα. 
 Στον παράλληλο κόσμο μου βγήκε ο ήλιος. Από κάπου ακούγεται το perfect day. Πάμε βόλτα; 

And think of all the stories that we could have told.

 Ρε. Δε στο 'χω πει; Μη γράφεις το όνομά της δίπλα στο δικό σου στη τσάντα σου. Και, μη χειρότερα, μη βάζεις αναμεταξύ τους συν και τα κυκλώνεις σε άτεχνη καρδούλα. Στα τετράδια και τα θρανία, άντε, χαλάλι. Δεν το βλέπεις ότι έτσι καταλήγεις συνεχώς να διαγράφεις ονόματα, πως πια δεν έχεις ούτε το κουράγιο να καλύψεις τα σημάδια τους ολότελα; [Κι έτσι την Ελένη διαδέχθηκε η Βιβή- μα το στίγμα της Ελένης έμεινε.] 

 Μα αν έχεις κότσια και κουράγιο περίσσιο, μην επιχειρείς καν τις λογοκρισίες και τις αγχωμένες διορθώσεις. Φόρα την τσάντα σου και τα σημάδια της περήφανα. Έτσι θέλω να σε δω, ρε. 

And the rats eat my face. So what.

[1]. 

Ενθουσιάστηκες, γέλασες, έπαιξες. Με τη φωτιά. Και η σπίθα έγινε φλόγα, απρόσμενα κι ανέλπιστα, ναι, μα έγινε. Και κάηκες, πάγωσες, κόπηκες, πόνεσες, ούρλιαξες, σφάδαξες, έσπασες σε μύρια θραύσματα. Και σ' έπνιξαν οι λυγμοί σου και η αρμύρα. Μα η ελπίδα δεν έλεγε να σ' εγκαταλείψει. Και ρίχτηκες στ' αγκάθια και σου ξέσκισαν τη σάρκα. Και χώθηκες στους υπονόμους και οι αρουραίοι έφαγαν το πρόσωπό σου. Ε, και;

[2].

Πέθανες για μένα, το κατάλαβες;

[3].

Στο ψυγείο έχω αφήσει
Τρία μήλα
Δύο γιαούρτια
Και τα αισθήματά μου. 

[Κάποιος μου πε πως έτσι δε θα γνωρίσω ποτέ τη βρώμα της σήψης. 
Α, και δε θα πονάω πια. Τον πίστεψα, μα
-είπε ψέματα.]

Feels like we only go backwards.

 Δεν ήρθες χτες στη γιορτή. Κι εγώ ήμουν ντυμένη στα κόκκινα και τα μαύρα και τα δόντια μου ξέσκιζαν τους καναπέδες- τα νύχια μου τα βγάλαν καιρό πριν. [Σφάδαζα κοντά ένα μήνα.] Και δεν είναι που δεν ήρθες, ούτε που πιθανότατα ποτέ δε θα ξαναρθείς. Είναι που μάλλον πια ούτε θέλω να ξαναρθείς, ούτε μ' ενδιαφέρει και ιδιαίτερα. Και με το που μπαίνω στη σωστή διάθεση, κάποιος με διακόπτει. 

Ντόροθυ, δεν είσαι πια στο Κάνσας.

 Στο Κάνσας βασιλεύει ο τυφώνας, άλλωστε. Πορεύσου τώρα στη χώρα του Οζ που ποτέ σου δε λογάριαζες να αντικρύσεις. Αντιμετώπισε τους μάγους και τα τέρατα, πάλεψε με τους ίδιους σου τους φόβους, νίκησε τον ίδιο σου τον εαυτό και αναγεννήσου σοφότερη απ'τις στάχτες σου- την ασφάλεια του Κάνσας να την ξεχάσεις, δεν ήταν παρά ένα απατηλό όνειρο. Αν είσαι αρκετά δυνατή, ίσως νικήσεις τους δαίμονές σου-όντα μιας αρρωστημένης πραγματικότητας ή μιας καλπάζουσας φαντασίας, σημασία ιδιαίτερη δεν έχει. Ίσως τους κατατροπώσεις. Ίσως τους δέσεις με άφθαρτο σκοινί και τους κρεμάσεις στο πρώτο εύρωστο δέντρο που θα βρεθεί στο διάβα σου.
Εμπρός Ντόροθυ.

 Να 'ξερες πόσο λαχταρώ να τους δω έτσι, ηττημένους...